".. καί ἰδού ἅρμα πυρός.. "

 

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

 

ΚΑΙ ἐγένετο ἐν τῷ ἀνάγειν Κύριον ἐν συσσεισμῷ τὸν ᾿Ηλιοὺ ὡς εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐπορεύθη ᾿Ηλιοὺ καὶ ῾Ελισαιὲ ἐκ Γαλγάλων.
2 καὶ εἶπεν ᾿Ηλιοὺ πρὸς ῾Ελισαιέ· κάθου δὴ ἐνταῦθα, ὅτι Κύριος ἀπέσταλκέ με ἕως Βαιθήλ· καὶ εἶπεν ῾Ελισαιέ· ζῇ Κύριος καὶ ζῇ ἡ ψυχή σου, εἰ ἐγκαταλείψω σε· καὶ ἦλθον εἰς Βαιθήλ.
3 καὶ ἦλθον οἱ υἱοὶ τῶν προφητῶν οἱ ἐν Βαιθὴλ πρὸς ῾Ελισαιὲ καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· εἰ ἔγνως, ὅτι Κύριος σήμερον λαμβάνει τὸν κύριόν σου ἐπάνωθεν τῆς κεφαλῆς σου; καὶ εἶπε· κἀγὼ ἔγνωκα, σιωπᾶτε.
4 καὶ εἶπεν ᾿Ηλιοὺ πρὸς ῾Ελισαιέ· κάθου δὴ ἐνταῦθα, ὅτι Κύριος ἀπέσταλκέ με εἰς ῾Ιεριχώ· καὶ εἶπεν ῾Ελισαιέ· ζῇ Κύριος καὶ ζῇ ἡ ψυχή σου, εἰ ἐγκαταλείψω σε· καὶ ἦλθον εἰς ῾Ιεριχώ.
5 καὶ ἤγγισαν οἱ υἱοὶ τῶν προφητῶν οἱ ἐν ῾Ιεριχὼ πρὸς ῾Ελισαιὲ καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν· εἰ ἔγνως ὅτι σήμερον λαμβάνει Κύριος τὸν κύριόν σου ἐπάνωθεν τῆς κεφαλῆς σου; καὶ εἶπε· καί γε ἐγὼ ἔγνων, σιωπᾶτε.

6 καὶ εἶπεν αὐτῷ ᾿Ηλιού· κάθου δὴ ὧδε, ὅτι Κύριος ἀπέσταλκέ με ἕως εἰς τὸν ᾿Ιορδάνην· καὶ εἶπεν ῾Ελισαιέ· ζῇ Κύριος καὶ ζῇ ἡ ψυχή σου, εἰ ἐγκαταλείψω σε· καὶ ἐπορεύθησαν ἀμφότεροι·
7 καὶ πεντήκοντα ἄνδρες υἱοὶ τῶν προφητῶν καὶ ἔστησαν ἐξεναντίας μακρόθεν· καὶ ἀμφότεροι ἔστησαν ἐπὶ τοῦ ᾿Ιορδάνου.
8 καὶ ἔλαβεν ᾿Ηλιοὺ τὴν μηλωτὴν αὐτοῦ καὶ εἵλησε καὶ ἐπάταξε τὸ ὕδωρ, καὶ διῃρέθη τὸ ὕδωρ ἔνθα καὶ ἔνθα, καὶ διέβησαν ἀμφότεροι ἐν ἐρήμῳ.
9 καὶ ἐγένετο ἐν τῷ διαβῆναι αὐτοὺς καὶ ᾿Ηλιοὺ εἶπε πρὸς ῾Ελισαιέ· αἴτησαι τί ποιήσω σοι πρὶν ἢ ἀναληφθῆναί με ἀπὸ σοῦ. καὶ εἶπεν ῾Ελισαιέ· γενηθήτω δὴ διπλᾶ ἐν πνεύματί σου ἐπ᾿ ἐμέ.
10 καὶ εἶπεν ᾿Ηλιού· ἐσκλήρυνας τοῦ αἰτήσασθαι· ἐὰν ἴδῃς με ἀναλαμβανόμενον ἀπὸ σοῦ, καὶ ἔσται σοι οὕτως· καὶ ἐὰν μή, οὐ μὴ γένηται.

11 καὶ ἐγένετο αὐτῶν πορευομένων, ἐπορεύοντο καὶ ἐλάλουν· καὶ ἰδοὺ ἅρμα πυρὸς καὶ ἵπποι πυρὸς καὶ διέστειλαν ἀνὰ μέσον ἀμφοτέρων, καὶ ἀνελήφθη ᾿Ηλιοὺ ἐν συσσεισμῷ ὡς εἰς τὸν οὐρανόν.
12 καὶ ῾Ελισαιὲ ἑώρα καὶ ἐβόα· πάτερ, πάτερ, ἅρμα ᾿Ισραὴλ καὶ ἱππεὺς αὐτοῦ· καὶ οὐκ εἶδεν αὐτὸν ἔτι καὶ ἐπελάβετο τῶν ἱματίων αὐτοῦ καὶ διέρρηξεν αὐτὰ εἰς δύο ρήγματα.
13 καὶ ὕψωσε τὴν μηλωτὴν ᾿Ηλιού, ἣ ἔπεσεν ἐπάνωθεν ῾Ελισαιέ, καὶ ἐπέστρεψεν ῾Ελισαιὲ καὶ ἔστη ἐπὶ τοῦ χείλους τοῦ ᾿Ιορδάνου·
14 καὶ ἔλαβε τὴν μηλωτὴν ᾿Ηλιού, ἣ ἔπεσεν ἐπάνωθεν αὐτοῦ, καὶ ἐπάταξε τὸ ὕδωρ καὶ οὐ διέστη· καὶ εἶπε· ποῦ ὁ Θεὸς ᾿Ηλιοὺ ἀφφώ; καὶ ἐπάταξε τὰ ὕδατα, καὶ διερράγησαν ἔνθα καὶ ἔνθα, καὶ διέβη ῾Ελισαιέ.
15 καὶ εἶδον αὐτὸν οἱ υἱοὶ τῶν προφητῶν οἱ ἐν ῾Ιεριχὼ ἐξεναντίας καὶ εἶπον· ἐπαναπέπαυται τὸ πνεῦμα ᾿Ηλιοὺ ἐπὶ ῾Ελισαιέ·  ….

 

 2fA

"Η νύχτα του Πασκάλ "

 

Σταύρος Ζουμπουλάκης  -  Η Νύχτα του Πασκάλ διαρκεί ακόμη
[Ποιμαντική σκέψη της εβδομάδος]

Από τις επετείους της φετινής χρονιάς εκείνη που με ενδιαφέρει περισσότερο, είναι τα τετρακόσια χρόνια από τη γέννηση του Πασκάλ (19 Ιουνίου 1623).

Στις 23.11.1654, από τις δέκα και μισή το βράδυ μέχρι τις δώδεκα και μισή, στο κατάλυμά του, στη σημερινή οδό Μεσιέ-λε-Πρενς, ο Πασκάλ έζησε μια αναμφισβήτητα μυστική εμπειρία.
Του αποκαλύφθηκε ο Θεός, ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, ο Θεός του Ιησού Χριστού. Κανείς απολύτως δεν μπορεί να ξέρει τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη νύχτα, ούτε ο ίδιος ο Πασκάλ.

Οι ακραίες αυτές εμπειρίες δεν λέγονται, γι’ αυτό την κράτησε και ο ίδιος μυστική.
Την κατέγραψε όμως για λογαριασμό του σε δύο αυτόγραφα, το ένα αντίγραφο του άλλου, που τα είχε πάντα ραμμένα μέσα από τη φόδρα του πανωφοριού του ως υπόμνηση προς τον εαυτό του όσων έζησε εκείνη τη νύχτα, γι’ αυτό και, όταν βρέθηκαν μετά τον θάνατό του (19/8/1662), δίκαια οι συγγενείς και οι φίλοι του ονόμασαν Mémorial το συνταρακτικό κείμενο.

Κεντρική θέση στο Mémorial κατέχει η φράση που επαναλαμβάνεται δύο φορές στο σύντομο κείμενο, μια σελίδα όλο κι όλο:
«Χωρίστηκα από Σένα. Εμέ εγκατέλιπον πηγήν ύδατος ζωής (Ιερ. 2:13).
Θεέ μου, θα με εγκαταλείψεις; Ας μη χωριστώ από σένα εις τον αιώνα.… 
…. Χωρίστηκα. Τον εγκατέλειψα, τον απαρνήθηκα, τον σταύρωσα.
Ας μη χωριστώ ποτέ από τον Χριστό!».

Σε αυτά τα θραύσματα που έγραψε με ταραγμένο χέρι ο Πασκάλ εκφράζεται, με συγκλονιστική συμπύκνωση, το κεντρικό βίωμα του πιστού: η αγωνία ότι έχει εγκαταλείψει και προδώσει τον Χριστό και η προσδοκία ότι θα μείνει για πάντα ενωμένος μαζί του.
Αυτό είναι η πίστη: βεβαιότητα και αγωνία, ειρήνη και ανησυχία, ελπίδα και φόβος.

Ο μέγας Πασκάλ μεταστράφηκε στη χριστιανική πίστη.
Ήταν ένας μεταστραφείς (converti), όχι με την έννοια που έχει σήμερα η λέξη, δηλαδή μεταστροφή από την απιστία στην πίστη, αλλά με την έννοια που είχε τότε, δηλαδή μετάβαση από μια συμβατική, κοινότοπη αποδοχή της ύπαρξης του Θεού σε θερμή πίστη στον Χριστό.

Πέρα από τις όποιες αποχρώσεις και αλλαγές στη σημασία της λέξης, η πίστη είναι πάντα μεταστροφή, μετάνοια, χωρίς βεβαίως να είναι αναγκαία κάποια μυστική εμπειρία.
Ισχυρή ή εύθραυστη, βέβαιη ή αβέβαιη, αλλά πάντως διαρκής και χαρούμενη μεταστροφή.
Αν η πίστη δεν είναι μεταστροφή, τότε είναι απλό έθιμο.

 

Kathimerini

πΖ – 2φΑ

                                                     

"Τα τρία αδέλφια "

 

ΤΑ ΤΡΙΑ ΑΔΕΛΦΙΑ
[Παραδοσιακό παραμύθι Μακεδονίας]

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τρία αδέλφια. Τα δυο μεγαλύτερα δεν ήθελαν να δουν το μικρότερο. Μια φορά το πήραν και πήγαν στα χωράφια. Και τον μικρότερο αδελφό τον άφησαν σ' έναν έρημο τόπο και έφυγαν. Ύστερα αυτό το παιδί πήγε σ' ένα μικρό χωριουδάκι. Στο χωριουδάκι αυτό δεν είχανε πολύ νερό. Έπρεπε κάθε μέρα να τρώει το θηρίο από ένα κορίτσι, για να τους αφήνει να πάρουν νερό. Μια μέρα που έμεινε στον τόπο εκείνο το παιδί, πήγε η βασιλοπούλα και τη ρώτησε αν έχει ψωμί να τον δώσει. Η βασιλοπούλα τον φώναξε: «Φύγε από κοντά μου, γιατί θα έλθει το θηρίο να με φάει». Το παιδί της είπε: «Ας έλθει το θηρίο, εγώ θέλω ψωμί να μου δώσεις». Τότε ήλθε το θηρίο και είπε: «Σήμερα έχω δυο μεζέδες, τις άλλες μέρες είχα από ένα». Μόλις ζύγωσε κοντά το θηρίο, όρμησε πρώτα στο παιδί. Πάλεψαν πολλές ώρες και τέλος νίκησε το παιδί το θηρίο. Η βασιλοπούλα πήρε αίμα από τις πληγές του θηρίου και άλειψε το παιδί στις πλάτες, για να το γνωρίζει.

Μόλις γύρισε πίσω στο παλάτι η βασιλοπούλα, την είδε ο Βασιλιάς και θαύμασε πώς γύρισε και ποιος την έσωσε. «Με έσωσε ένα παλικάρι», είπε η βασιλοπούλα. Μόλις άκουσε ότι την έσωσε ένα παλικάρι, κάλεσε όλον τον κόσμο κι έκανε τραπέζι. Η βασιλοπούλα μάζεψε όλα τα παλικάρια και τα κοίταζε πίσω στις πλάτες, αν έχουν αίμα. Κοίταξε όλα τα παλικάρια και κανένα δεν είχε αίμα. Πήγε στον βασιλιά και του είπε πως κανένα απ' αυτά δεν είχε. Ύστερα ήλθε μια γιαγιά και ζήτησε από τον βασιλιά, αν έχει να της δώσει λίγο ψωμί, γιατί είπε, έχει ένα παιδί στο σπίτι της και ντρέπεται να 'ρθει. Ύστερα λέει ό βασιλιάς: «Πες του να 'ρθει εδώ». —«Του είπα και δεν έρχεται». Ύστερα έδωσε στη γιαγιά ψωμί και έφυγε. Έπειτα ή βασιλοπούλα την ακολούθησε και μόλις έφθασε στο σπίτι της, έδωσε το ψωμί στο παιδί. Και ύστερα ή βασιλοπούλα πήγε και τον κοίταξε στην πλάτη πίσω και είδε ότι αυτός είναι. Αφού λοιπόν πήγε στο παλάτι, είπε στον βασιλιά πως είναι εκείνο το παιδί που έσφαξε το θηρίο. Πήγαν και το πήραν από το σπίτι της γριάς, το έντυσαν κι ο βασιλιάς το έκαμε γαμπρό και βασιλιά. Μόλις άρχισε ο γάμος, ο βασιλιάς κάλεσε όλον τον κόσμο να τον φιλέψει.

Μέσα σ' αυτόν τον κόσμο ήταν και τα δυο του αδέλφια, τα όποια γνώρισε ο αδελφός τους. Και τους είπε: «Εσείς οι δυο θα είσθε υπηρέτες. Ο ένας θα καθαρίζει το άλογο και ό άλλος θα κάνει δουλειές στο παλάτι». Μόλις κατέβασαν τη βασιλοπούλα από το παλάτι, για να την ανεβάσουν στο αμάξι, ο ένας αδελφός είπε: «Αν μου δώσεις τρία φλουριά, θα σου πω ποιος είμαι». Και η βασιλοπούλα είπε, «όχι τρία, αλλά πέντε, θα σου δώσω». —«Εγώ είμαι ο αδελφός του βασιλιά, άντρα σου». Κι ύστερα η βασίλισσα είπε στον βασιλιά. Ο ένας είναι αδελφός σου. Και ο βασιλιάς μια μέρα τους έπιασε και τους είπε: «Ποιοι είσθε; Από πού είσθε και πώς σας λένε»; «Θα σου πούμε», είπαν, «από πού είμαστε και πώς μας λένε, άλλα δεν θα μας τιμωρήσεις... Εμείς είμαστε τα δυο σου αδέλφια που σ' αφήσαμε σ' εκείνο το έρημο μέρος». —«Α! Έτσι λοιπόν, ε;», είπε. Διατάζει δυο στρατιώτες να τους πάρουν και να τους βάλουν φυλακή. Έτσι το κακό που έκαναν στον αδελφό τους, το πλήρωσαν.

 

Fb -2fA

                                                                   

"Το Σχήμα της απουσίας "

 

Γιάννης Ρίτσος  -  ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

Ό,τι έφυγε, ριζώνει εδώ, στην ίδια θέση, λυπημένο, αμίλητο
όπως ένα μεγάλο βάζο του σπιτιού, που πουλήθηκε κάποτε
        σε δύσκολες ώρες,
και στη γωνιά της κάμαρας, εκεί που στέκονταν το βάζο,
απομένει το κενό πυκνωμένο στο ίδιο σχήμα του βάζου, αμετάθετο,
ν' αστράφτει διάφανο στην αντηλιά, όταν ανοίγουν πότε-πότε
        τα παράθυρα,
και μέσα στο ίδιο βάζο, πούχει αλλάξει την ουσία του
με ίδια κ' ισόποσην ουσία απ' το κρύσταλλο του άδειου,
μένει και πάλι το ίδιο εκείνο κούφωμα, λίγο πιο οδυνηρά ηχητικό
        μονάχα.

Πίσω απ' το βάζο διακρίνεται το χρώμα του τοίχου
πιο σκοτεινό, πιο βαθύ, πιο ονειροπόλο,
σα νάμεινε η σκιά του βάζου σχεδιασμένη σε μια σαρκοφάγο ―
Kαι κάποτε, τη νύχτα, σε μιαν ώρα σιωπηλή
ή και τη μέρα, ανάμεσα στις ομιλίες,
ακούς βαθιά σου κάποιον ήχο οξύ, πικρό και πολυκύμαντο
σάμπως ένα αόρατο δάχτυλο να έκρουσε
κείνο το απόν, ευαίσθητο, κρυστάλλινο δοχείο.

 

2fA

                                                        

"Πνευματικοί Νόμοι "

 

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου
[Λόγοι: «Οικογενειακή Ζωή»
Ι. Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» Σουρωτή]

Ρώτησε κάποιος, τον Άγιο Παΐσιο:

«Γέροντα Παΐσιε, ποιοι νόμοι ονομάζονται πνευματικοί;».

Και ο Άγιος γέροντας απάντησε:

«Θα σου εξηγήσω: Όπως στην φύση υπάρχουν οι φυσικοί νόμοι, έτσι και στην πνευματική ζωή υπάρχουν οι πνευματικοί νόμοι.

Ας πούμε, όταν πετάει κανείς ένα βαρύ αντικείμενο ψηλά, με όσο περισσότερη

ορμή και όσο πιο ψηλά το πετάξει, με τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα πέσει κάτω

και θα συντριβεί.

Αυτός είναι φυσικός νόμος.

Στην πνευματική ζωή, όσο περισσότερο υψώνεται κανείς με την υπερηφάνεια του, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η πνευματική του πτώση, και ανάλογα με το ύψος της υπερηφάνειας του θα συντριβεί..

Διότι ο υπερήφανος ανεβαίνει, φθάνει σε ένα σημείο και μετά πέφτει και σπάζει τα μούτρα του: "Ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται".

Αυτός είναι πνευματικός νόμος.

Υπάρχει όμως μία σημαντική διαφορά ανάμεσα στους φυσικούς και στους πνευματικούς νόμους:

Ενώ οι φυσικοί νόμοι δεν έχουν "σπλάγχνα" και ο άνθρωπος δεν μπορεί να τους αλλάξει, οι πνευματικοί νόμοι έχουν "σπλάγχνα" και ο άνθρωπος μπορεί να τους αλλάξει, διότι έχει να κάνει με τον Δημιουργό και Πλάστη του, τον Πολυεύσπλαγχνο Θεό.

Αν, δηλαδή, καταλάβει αμέσως το ανέβασμα της υπερηφανείας του και πει:

«Θεέ μου, εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου και υπερηφανεύομαι· συγχώρησέ με!»,

αμέσως τα Σπλαγχνικά Χέρια του Θεού τον αρπάζουν και τον κατεβάζουν απαλά κάτω, χωρίς να γίνει αντιληπτή η πτώση του!

Έτσι, δεν συντρίβεται, αφού προηγήθηκε η καρδιακή συντριβή, με την μετάνοια που έδειξε!

Το ίδιο ισχύει και για το, "μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν θα λάβης", που λέει το Ευαγγέλιο. Αν, δηλαδή, "έδωσα μάχαιρα", κανονικά πρέπει να ξοφλήσω με μάχαιρα.

Όταν όμως συναισθάνομαι το σφάλμα μου, με μαχαιρώνει η συνείδησή μου και ζητάω συγχώρηση από τον Θεό, τότε πλέον παύουν να λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι και δέχομαι από τον Θεό την Αγάπη Του σαν βάλσαμο!

Μέσα, δηλαδή, στα Κρίματα του Θεού, που είναι άβυσσος, βλέπουμε να αλλάζει ο Θεός, όταν αλλάζουν οι άνθρωποι!

Όταν το άτακτο παιδί συνέρχεται, μετανοεί και δέρνεται από την συνείδησή του, τότε ο Πατέρας του το χαϊδεύει με αγάπη και το παρηγορεί!

Δεν είναι μικρό πράγμα, να μπορεί ο άνθρωπος να αλλάξει την απόφαση του Θεού!

Κάνεις κακό; Ο Θεός σου δίνει σκαμπιλάκι.

Λες «ήμαρτον»; Σου δίνει ευλογίες!»

 

2φΑ

                                                              

"Bytes και προσωπικότητα "

Ολέξι Αρέστοβιτς  -   Ελληνική σκέψη και τεχνητή νοημοσύνη
[Ο Ολ. Αρ. με προϋπηρεσία στην στρατιωτική κατασκοπεία, είναι ένα από τα πιο επιδραστικά άτομα σήμερα, στον πρώην σοβιετικό χώρο.
- Από Συνέντευξη στον Κώστα Ονισένκο]

Αγαπούσα την Ελλάδα προτού καν την επισκεφτώ. Το πρώτο βιβλίο που διάβασα μόνος μου ήταν οι «Μύθοι και Θρύλοι της Αρχαίας Ελλάδας».
Έδωσε πολύ τροφή στη φαντασία μου και με συγκλόνισε με τον συνδυασμό του λογικού με το αισθητικό, το οποίο είναι χαρακτηριστικό μόνο των Ελλήνων και μέχρι ενός βαθμού των Ιταλών. Είναι συγκλονιστικό, διότι συνήθως οι άνθρωποι εστιάζουν περισσότερο είτε στην αισθητική – και λιγότερο στο λογικό ή το αντίστροφο. Αργότερα, διάβασα φιλοσοφία, θεολογία, και στη βάση όλων αυτών: Πλάτωνας, Αριστοτέλης, και ακόμα οι προσωκρατικοί.

Με συγκλόνιζε η ομορφιά αυτού του ευθυτενούς, μαθηματικά όμορφου και ταυτόχρονα ανθρώπινα όμορφου μύθου.
Ο άνθρωπος στο επίπεδο της τελειότητας με βάση το ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης:
Σώμα αθλητή – Ψυχή ποιητή – Μυαλό φιλοσόφου.
Εκεί στόχευε ο τέλειος Έλληνας της αρχαιότητας.

Μέσα στην ηλιόλουστη γαλήνη της Ελλάδας σταματάει αυτή η διαρκής εσωτερική βαβούρα που υπάρχει στις δυτικές χώρες, και αρχίζεις να κατανοείς τη φύση των πραγμάτων.
Στη συνέχεια καταλαβαίνεις ότι αυτή την φύση των πραγμάτων περιέγραψαν οι Έλληνες φιλόσοφοι πριν 2.000 χρόνια. Έλληνες γλύπτες, Έλληνες ποιητές.
Και αυτό ζωντανεύει και δένει με την συναισθηματική πείρα σου.

Για μένα το αρχαιολογικό μουσείο της Ελλάδας, σημεία με ανασκαφές και γενικά οποιοδήποτε σημείο στην Ελλάδα – είναι σαν να νιώθω τον εαυτό σου μέσα σε μύθο.
Για μένα η Ελλάδα είναι ο παράδεισος επί της γης.
Έχω πάει σε πολλές χώρες – καλύτερα από την Ελλάδα δεν βρήκα, και προσπαθώ να έρχομαι στην Ελλάδα έστω μια φορά το χρόνο.
Τουλάχιστον, πριν τον πόλεμο (στην Ουκρανία) ερχόμουν.

Η Ελλάδα είναι και λίκνο ταυτόχρονα και εστία της μελλοντικής ανάπτυξης του πολιτισμού. Διότι εγώ αντιλαμβάνομαι το μέλλον ως τη «νέα αρχαιότητα».
Ο άνθρωπος αποδεσμεύεται από το ερώτημα με τι θα ασχολείται αυτός ο απελευθερωμένος άνθρωπος. Μία εκδοχή είναι να κάθεται και να παίζει βιντεοπαιχνίδια και άλλη εκδοχή να ασχοληθεί με αυτό που έγραφαν οι αρχαίοι Έλληνες – με την τέχνη, με την φιλοσοφία και με άλλες ασχολίες, οι οποίες είναι άξιες για να ασχολείται ένας άνθρωπος. Ιδέες της εκπαίδευσης του ανθρώπου, οργάνωσης της κοινωνίας θα έχουν πάλι ζήτηση.

Τίποτα καλύτερο από την αρχαιότητα δεν έχει ανακαλυφθεί.
Το μόνο πρόβλημα που υπήρχε ήταν η σκλαβιά. Τώρα, η τεχνητή νοημοσύνη, τα ρομπότ, έχουν την ευκαιρία να μας αντικαταστήσουν τους σκλάβους, και έτσι οι άνθρωποι να σταματήσουν να εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλον, έτσι εμφανώς. Δημιουργήθηκε η υλική βάση σε σχέση με την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, για το πέρασμα στη νέα αρχαιότητα.

Σύμφωνα με τους ρυθμούς ανάπτυξης, δομικές αλλαγές στον πολιτισμό θα είναι εμφανείς σε όλους ήδη σε πέντε – επτά χρόνια.
Τώρα ήδη το ChatGPT – που είναι κάτι το απλοϊκό, δεν είναι καν τεχνητή νοημοσύνη – του κάνουν κομπλιμέντο όταν το ονομάζουν «τεχνητή νοημοσύνη» – αντικαθιστά αρκετούς υπαλλήλους, όπως βοηθούς και γραμματείς.
Αργά ή γρήγορα πάρα πολλοί άνθρωποι θα βρεθούν ουσιαστικά χωρίς δουλειά και το ερώτημα είναι με τι θα ασχοληθούν όλοι αυτοί. Το πως θα βγάζουν τα προς το ζην μπορεί να λυθεί – για παράδειγμα με το ελάχιστον εγγυημένο εισόδημα. Αυτό θεωρώ ότι είναι αναπόφευκτο γιατί η τεχνητή νοημοσύνη θα αυξήσει σημαντικά την παραγωγικότητα και θα μειώσει το κόστος.

Ο Βασίλειος ο Μέγας είχε αναφερθεί στην έννοια της προσωπικότητας.
Η τεχνητή νοημοσύνη για να αποτελέσει απειλή θα πρέπει να γίνει προσωπικότητα.
Η προσωπικότητα μπορεί να ασχολείται αυτόνομα με το να θέτει στόχους και να επιλέγει τον τρόπο αλληλεπίδρασης με την πραγματικότητα.

Το αν η τεχνητή νοημοσύνη γίνει ποτέ προσωπικότητα είναι παντελώς άγνωστο.
Εδώ εισερχόμαστε στον τομέα της θεολογίας, το αν θελήσει ο Κύριος να τους κάνει προσωπικότητες, διότι η προσωπικότητα είναι φτιαγμένη κατ’ εικόνα.
Για όσο καιρό παραμένει νοημοσύνη – παραμένει ένα μέσο παραγωγής.
Ακόμα και αν μιλάμε μαζί της, μας δίνει απαντήσεις, όπως θα γίνεται σε μερικά χρόνια, δεν αποτελεί προσωπικότητα ακόμα και αν θα προσαρμόζει τις λέξεις, ώστε να μοιάζει με προσωπικότητα.

Ακόμα και αν λέει κουβέντες όπως «ανησυχώ», «θα ήθελα να αισθάνομαι», καταλαβαίνουμε ότι δεν θα είναι περισσότερο από τον συνδυασμό στοιχείων που δεν της ανήκουν.
Για αυτό, μέχρι να καθορίζει τους στόχους της δεν έχουμε λόγο να φοβόμαστε, δεν πιστεύω στη απειλή της τεχνητής νοημοσύνης.

Εάν εξετάσουμε την προσωπικότητα, αυτή έχει να κάνει -σε υλικό επίπεδο- με τη σύνδεση με τα όργανα των αισθήσεων. Σε μη υλικό επίπεδο έχει να κάνει με το κατ’ εικόνα του Θεού.
Δεν νομίζω ότι αυτά τα δύο θέματα θα λυθούν σύντομα.
Μόνο αν ο Κύριος αποφασίσει να διασκεδάσει και τους δώσει προσωπικότητα.
Μέχρι τότε δεν μας απειλούν περισσότερο απ’ όσο τα κομπιουτεράκια.
Θα μας μεταφράζουν κείμενα, θα μας σιδερώνουν τα ρούχα, και θα βοηθάνε να κουβαλάνε τα ψώνια οι γιαγιάδες.

Για αυτό υπάρχουν οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι και επιστρέφουμε στο φιλοσοφικό διάλογο που θα χτίζεται πάνω στη βάση του τι είναι η προσωπικότητα. Ακρογωνιαίος λίθος στη συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη είναι το τι είναι η προσωπικότητα.
Το ζήτημα της προσωπικότητας είχε λυθεί από ανθρώπους που μιλούσαν ελληνικά.
Όσο περίεργο και αν φαίνεται τώρα πολλοί επαγγελματίες του προγραμματισμού (ΙΤ) με ρωτάνε ακριβώς για αυτό το θέμα.

Ειδικά όσοι ασχολούμαι με την τεχνητή νοημοσύνη.
Λένε «εμείς πρέπει να καταλαβαίνουμε σε τι διαφέρει η νοημοσύνη από την προσωπικότητα.
Για τη δουλειά μας».
Κάποτε ήταν μια φιλοσοφία κυρίως για εκείνους που τους άρεσε να συζητούν, και τώρα όλο και περισσότερο βρίσκεται σε πρακτική εφαρμογή.
Και στη βάση βρίσκονται τα ελληνικά μοντέλα διαχωρισμού, η ελληνική αντίληψη του κόσμου. Η αρχαιότητα είναι παντοτινή και πάντα θα αναγεννάται.

 

ww3.gr – 2φΑ

                                                              

 

"Καινούργιο ξεκίνημα "

BILLY COLLINS  -  Σήμερα
["Nine Horses"]

Αν υπήρχε μια τέλεια  ανοιξιάτικη μέρα,
τόσο ανεβασμένη από μια ζεστή άστατη αύρα
που θά ´θελες ν' ανοίξεις
τα παράθυρα διάπλατα στο σπίτι
και την πόρτα στο κλουβί με το καναρίνι,
ναι, να ξηλώσεις τη μικρή πόρτα από τον γάντζο της,

μια μέρα που τα τούβλα στα κρύα μονοπάτια
κι ο κήπος όλο μπιγκόνιες
θα έμοιαζαν τόσο χαραγμένα στο φως του ήλιου
που θα σου ερχόταν να δώσεις μια
σφυριά στο γυάλινο πρες-παπιέ
στο τραπέζι της γωνιάς του λίβινγκ-ρουμ,

να ελευθερώσεις τους ενοίκους
από το χιονοσκέπαστο σπιτάκι τους
για να μπορέσουν να βγουν έξω,
χέρι χέρι με θαμπωμένα τα μάτια
σ' αυτόν τον μεγαλύτερο θόλο του γαλανού και λευκού,
ε λοιπόν, σήμερα
                είναι ακριβώς μια τέτοια μέρα.

 

Poeticanet – 2fA

 

                                                  

"Ο Θεός, ανάμεσα μας! "

 

Anthony Bloom  -  Η σπουδαιότητα του βλέμματος
[Ένας θρύλος - Ποιμαντική σκέψη της εβδομάδος]

Νομίζω πως αυτή η αναγκαιότητα του να βλέπουμε και να παρατηρούμε, εκφράζεται με ένα πολύ όμορφο τρόπο σε κάποια διήγηση του Ναθάνιελ Χόθορν (Nathaniel Hawthorne, 1804 - 1864), σχετικά με κάποιον θρύλο του Νέου Κόσμου.

«Υπήρχε κάποτε ένα χωριό χτισμένο στις όχθες ενός μικρού ποταμού.
Πέρα από το χωριό και τις ταπεινές του καλύβες, ψηλά στο βουνό, υπήρχε ένας πελώριος βράχος που έφερε πάνω του, σχηματισμένη από χρόνια αμνημόνευτα, τη φιγούρα ενός προσώπου. Ήταν το πρόσωπο του θεού των κατοίκων του χωριού.
Ήταν ένα πρόσωπο υπερβατικής ομορφιάς, με μια έκφραση άφατης γαλήνης και ολοκληρωτικής αρμονίας.

Και οι χωρικοί φύλαγαν, γενιά πάνω στη γενιά, την υπόσχεση πως θα 'ρθει κάποια μέρα που αυτός ο θεός τους θα αποκολληθεί από τον βράχο και θα ζήσει ανάμεσά τους.
Θαύμαζαν αυτό το πρόσωπο, εμπνέονταν από αυτό  και επέστρεφαν ξανά και ξανά πίσω στις μέριμνες της φτωχής κοινοτικής τους ζωής.

Ωστόσο, γεννήθηκε κάποτε στο χωριό ένα παιδί, που όταν κατόρθωσε να μπουσουλήσει έξω από την καλύβα των γονιών του και να φτάσει μέχρι τον βράχο, μαγεύτηκε από την ομορφιά αυτού του προσώπου.
Από εκείνη τη μέρα και μετά πήγαινε συνεχώς στον βράχο πλάι στις πηγές του ποταμού, όπου δεν έκανε τίποτα άλλο από το να κοιτά.

Τα χρόνια πέρασαν, το μωρό έγινε ένα μικρό αγοράκι κι αργότερα ένας νεαρός άντρας.
Κι ήρθε κάποια μέρα που οι κάτοικοι του χωριού, καθώς τον είδαν να περνά, στάθηκαν και αναφώνησαν – "Ο θεός είναι ανάμεσά μας!".

Με το να καρφώνει το βλέμμα του σ' εκείνη τη μορφή, σιγά σιγά εξομοιώθηκε εσωτερικά με την έκφραση και το πνευματικό περιεχόμενό της -με το να την ατενίζει συνεχώς διαποτίστηκε απ’ αυτήν- αφέθηκε στο να εισχωρήσει μέσα του η γαλήνη, το μεγαλείο, η ειρήνη και η αγάπη, που το πέτρινο πρόσωπο εξέπεμπε.
Και τώρα, το πρόσωπό του είχε γίνει ίδιο με αυτό του θεού που είχε λατρέψει, απλά ατενίζοντάς το.»

 

πΖ – 2φΑ

                                                                          

"Mή μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν "

 

Κατά Ματθαίον Άγιον Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο ΣΤ'(6) 22-33

 
῾Ο λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται·

ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον;

Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.

Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστι τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος;

ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν;

τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα;

καὶ περὶ ἐνδύματος τί μεριμνᾶτε; καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει·

λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων.

Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι;

μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν ἢ τί περιβαλώμεθα;

πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων.

ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.

 

2fA

"Παρά δύο τεσσαράκοντα "

 

40-2 φράσεις διαπαιδαγώγησης
[Άγνωστου συγγραφέα]

1. Όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει τρόπος.
2. Οι καλοί τρόποι δεν κοστίζουν τίποτα.

3. Πάντα να ρωτάς. Μια ερώτηση κάνουμε. Πού ξέρεις…
4. Δεν παντρεύεσαι κάποιον, παντρεύεσαι όλη του την οικογένεια.

5. Βρες το καλό σε όλους.
6. Μην κλαις πριν δοκιμάσεις.

7. Δεν υπάρχουν ηλίθιες ερωτήσεις, μόνο ηλίθιες απαντήσεις.
8. Να φέρεσαι στους άλλους, όπως θα ήθελες να σου φέρονται.

9. Μην ελέγχεις τι κάνουν οι άλλοι, μόνο τις δικές σου αντιδράσεις.
10. Μην αγοράζεις κάτι που δεν μπορείς να αντέξεις οικονομικά.

11. Τα πράγματα δεν σε κάνουν ευτυχισμένο, οι άνθρωποι σε κάνουν.
12. Πιάνεις περισσότερες μύγες με μέλι παρά με ξύδι.

13. Δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό.
14. Πρόσεχε πού πατάς.

15. Η ομαδική δουλειά κάνει το όνειρο να λειτουργεί.
16. Η ζωή δεν είναι για να βρεις τον εαυτό σου.
      Η ζωή είναι να δημιουργείς τον εαυτό σου.

17. Αυτό που σκεφτόμαστε καθορίζει τι μας συμβαίνει, οπότε αν θέλουμε να
      αλλάξουμε τη ζωή μας, πρέπει να βελτιώσουμε τις σκέψεις μας.
18. Μη ζητάς πολλά. Το πανηγύρι είναι δύο εβδομάδες το φθινόπωρο.

19. Τα σκουπίδια του ενός είναι ο θησαυρός του άλλου.
20. Η μεγαλύτερη μέρα στη ζωή σου είναι όταν αναλαμβάνεις την απόλυτη ευθύνη
      για τις συμπεριφορές σου. Αυτή είναι η μέρα που μεγαλώνεις πραγματικά.

21. Ελευθερία είναι η κατανόηση των επιλογών μας, σε ποιον και σε τι επιτρέπουμε
      να έχει εξουσία πάνω μας.
22. Είσαι τόσο μεγάλος όσο νιώθεις.

23. Μια πέτρα που κυλάει δεν ωφελεί σε τίποτα.
24. Νωρίς στο κρεβάτι και νωρίς να σηκωθείς, σε κάνει υγιή, πλούσιο και σοφό.

25. Η ευτυχία δεν είναι τυχαία, αλλά συνειδητή επιλογή.
26. Αν δεν σου αρέσει ο δρόμος που περπατάς, ξεκίνα να στρώνεις άλλον.

27. Μια ανερχόμενη παλίρροια σηκώνει όλες τις βάρκες.
28. Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του.

29. Είσαι πιο γενναίος από όσο πιστεύεις, πιο δυνατός από όσο φαίνεσαι
      και πιο έξυπνος από όσο νομίζεις.
30. Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.

31. Κάθε μέρα έρχεται φέρνοντας τα δώρα της. Λύσε την κορδέλα τους.
32. Το να περιμένεις από τον κόσμο να σου φερθεί δίκαια επειδή είσαι καλός
      άνθρωπος, είναι λίγο σαν να περιμένεις από τον ταύρο να μην σου επιτεθεί,
      επειδή είσαι χορτοφάγος.

33. Η εξομολόγηση κάνει καλό στην ψυχή.
34. Ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά δεν γίνεται.

35. Το γρασίδι είναι πιο πράσινο εκεί που το ποτίζεις.
36. Το μεγαλύτερο κέρδος στη ζωή δεν έγκειται στο να μην αποτυγχάνουμε ποτέ,
      αλλά στη βελτίωση μας κάθε φορά που αποτυγχάνουμε.

37. Δεν υπάρχει ούτε μία συνταγή επιτυχίας. Υπάρχει όμως ένα βασικό συστατικό:
      Το πάθος.
38. Ποτέ μην χάνεις την ελπίδα σου. Και ποτέ μην υποτιμάς τη δύναμη της προσευχής.

 

Fb – 2fA

                                                             

"Πολιτική κατεύθυνση; "

Søren Kierkegaard - Τι χρειάζεται η εποχή μας
[Ποιμαντική σκέψη της εβδομάδος]

Η εποχή μας χρειάζεται «κληρικούς». Εκεί θα δοθεί η μάχη.
Η νίκη θα έρθει από τους «κληρικούς».
Ούτε από τους στρατιωτικούς ούτε από τους αστυνομικούς ούτε από τους διπλωμάτες ούτε από τους πολιτικούς. Η εποχή μας χρειάζεται «κληρικούς».

Κληρικούς εκπαιδευμένους να αντιμετωπίζουν όχι τις επιθέσεις του σχολαστικισμού, αλλά τις αψιμαχίες των παθών.
Κληρικούς ικανούς να διαλύουν το πλήθος και να το μετατρέπουν σε προσωπικότητες.
Κληρικούς που δεν επιδιώκουν να επιβληθούν μέσα από τη σπουδή και τη γνώση.

Κληρικούς που έχουν εκπληκτική ευγλωττία, αλλά ξέρουν να σιωπούν και να υπομένουν αδιαμαρτύρητα.
Κληρικούς που γνωρίζουν την καρδιά του ανθρώπου και ξέρουν ότι δεν πρέπει να κατακρίνουν και να αποδοκιμάζουν.
Κληρικούς που μετατρέπουν τις θυσίες τους σε εξουσία.

Κληρικούς που έχουν ασκηθεί στην πειθαρχία για να μετριάζουν, να νουθετούν, να ευεργετούν, να συγκινούν με την υπακοή τους και να παραμένουν ψύχραιμοι στα ξεσπάσματα του αρρώστου.

Γιατί η γενιά μας είναι πνευματικά άρρωστη, η ασθένειά της είναι προς θάνατον.
Όπως ο ασθενής δεν γνωρίζει την αιτία της αρρώστιας του, η εποχή μας νομίζει ότι χρειάζεται πολιτική κατεύθυνση.

 

πΖ – 2φΑ

                

                                                                                   

"Ο 10-λογος του μηχανόβιου "

1. ΠΟΤΕ μην αφήσεις τη μηχανή σου να σε πάει οπουδήποτε δεν έχεις ήδη πάει με το μυαλό σου τρία δευτερόλεπτα νωρίτερα.

2. Ο Νόμος είναι η βαρύτητα.
Και ο νόμος μπορεί να ξεγελαστεί, αλλά ποτέ δεν πρέπει να αγνοηθεί.
Αν τον αγνοήσεις, η βαρύτητα θα σε τσακίσει.

3. Καλή μέρα είναι αυτή που λες “τη γλιτώσαμε και σήμερα”.
Υπέροχη μέρα είναι αυτή που στο τέλος της αναρωτιέσαι αν η μηχανή φτιάχνεται ή πρέπει να την πετάξεις.

4. Μάθαινε από τα λάθη των άλλων.
Κανείς δεν ζει αρκετά, ώστε να προλάβει να κάνει όλα τα λάθη μόνος του.

5. Η μόνη περίπτωση να έχεις παραπάνω βενζίνη απ’ όση χρειάζεσαι,
είναι όταν έχει πιάσει φωτιά η μηχανή σου.

6. Όλοι οι αναβάτες ξεκινούν με ένα τσουβάλι γεμάτο τύχη κι ένα τσουβάλι άδειο από εμπειρία.
Το κόλπο είναι να γεμίσεις το τσουβάλι των εμπειριών πριν σου αδειάσει το τσουβάλι της τύχης.

7. Μη σε νοιάζει τι έχεις πίσω σου, εκτός κι αν έχει στην οροφή του φώτα που αναβοσβήνουν.

8. Οι κακές εμπειρίες είναι πολύτιμες: Σε εφοδιάζουν με ορθή κρίση για το μέλλον.

9. Τα αυτοκίνητα είναι σαν τα άγρια ζώα: Ποτέ δεν εξημερώνονται πλήρως, ποτέ δεν ξέρεις αν θα γίνουν φίλοι σου. Έχε το νου σου να τα δεις πριν σε εντοπίσουν εκείνα.

10. Ζήσε για να καβαλάς και καβάλα για να ζεις, που λένε κι οι αμερικάνοι.
Θυμήσου πως δεν σταματάς να οδηγείς γιατί γέρασες.
Γερνάς γιατί σταμάτησες να οδηγείς.

-------
ΣΗΜ. Ο δεκάλογος ισχύει για όλους τους μηχανόβιους.
Και για σένα (έχεις, ΔΕΝ έχεις ΜΗΧΑΝΉ…).
          

Moto – Mikes
2fA

                                                                     

"Κλείσε το, με σεβασμό.. "

 

-  Α. Δ.

…  Παρατηρώ το περιβάλλον μου και παρατηρώ και τον εαυτό μου.
Λίγες ή πολλές σελίδες, ειδικά το βράδυ, ήταν ο μοναδικός τρόπος για κάποια ισορροπία, ακόμα κι αν δεν κρατούσε πολύ.
Θα μπορούσα να τρέχω ή να μαγειρεύω ή να έχω σκύλο, δεν ξέρω, οτιδήποτε.
Δεν μαρτυρά καμία υπεροχή η ανάγνωση, δεν αποτελεί κάποιο ηθικό ή πνευματικό πλεονέκτημα.
Ανάγκη είναι. Σαν φάρμακο.

Να ανοίξεις το βιβλίο στην τσακισμένη σελίδα (όπως χαιρετάς μια παρέα όταν τη συναντάς στο καφέ), να διαβάσεις λίγες γραμμές που έχεις ξαναδιαβάσει μέχρι να θυμηθείς που είχες σταματήσει (όπως όταν λες τα νέα σου και ακούς τα νέα των άλλων), να προχωρήσεις παρακάτω (όπως όταν εκφράζεις μια ιδέα ή όταν ακούς ένα καλό αστείο), να τσακίσεις τη σελίδα για αύριο (όπως όταν δίνεις μια υπόσχεση).
Σαν φάρμακο.

[Σχόλιο: ‘Όλα καλά, όμως η κοινόχρηστη κακή συνήθεια της τσακισμένης σελίδας δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο. Ο σελιδοδείκτης είναι ευγενέστερος τρόπος.
Το βιβλίο θέλει σεβασμό, ακόμα και σαν αντικείμενο, για το περιεχόμενο του.
Οφείλουμε επίσης σεβασμό και στον επόμενο πιθανό αναγνώστη του βιβλίου, ώστε να μην του αμβλύνουμε την αμεσότητα με τον συγγραφέα, επισημαίνοντας του τραυματικά, τη χρήση από δεύτερο χέρι… ]

 

Σδ - 2φΑ

                                                

"Το πρωί της δημιουργίας "

 

Παύλος Ευδοκίμωφ
[Ποιμαντική Σκέψη της Εβδομάδος]

"Είμαστε το ζωντανό σχέδιο του Θεού"

Το Πνεύμα δεν παράγει καμία θέληση· μεταμορφώνει, θεοποιώντας μόνον την θέληση που Το προσδέχεται. [...]

Η σοφία του Θεού υπάρχει πριν απ' την ύπαρξη του ανθρώπου και κάθε άνθρωπος φέρει μέσα του μία «εικόνα οδηγητική», την ιδική του «σοφία»· είναι ένα ζωντανό σχέδιο του Θεού.
Το σχέδιο αυτό ο άνθρωπος οφείλει να το αποκρυπτογραφήσει ο ίδιος, να κατακτήσει μόνος του το νόημά του και να οικοδομήσει την μοίρα του.

Έτσι η ύπαρξη είναι η τάση προς την αλήθεια του εαυτού μας, που πρέπει να την ανακαλύψουμε και να την βιώσουμε: «Δεν γνωρίζω την αλήθεια, παρά όταν γίνεται ζωή μέσα μου», έλεγε ο Kierkegaard.

Στην ζωή δεν υπάρχει στατική τελείωση ούτε είναι δυνατή επανάληψη· για να μιλήσουμε ακριβέστερα, δεν υπάρχουν ποτέ προηγούμενα, αλλ' ένα αιώνιο αρχίνισμα μοναδικών πάντοτε πράξεων — ένα «μη δις» — γιατί είναι πράξεις ιδικές μας.

Κάθε πρωί της ανθρώπινης ζωής ανατέλλει σαν το πρωί της δημιουργίας του κόσμου· είναι ένα καθάριο θεϊκό σχέδιο και όσο πιο πιστός είμαι προς αυτό, τόσο φέρομαι προς μία νέα άνοιξη, προς το απόλυτα «ορεκτόν» και το απόλυτα παρθένο.

 

πΖ – 2φΑ

                                         

"Η ηρεμία της ωριμότητας "

 

Βίκτωρ Ουγκώ.

- Γερνάς μου είπαν, σταμάτησες να είσαι εσύ, πικραίνεσαι και μόνος…

- Όχι, απάντησα· δεν γερνάω, γίνομαι σοφότερος.
 Έχω σταματήσει να είμαι αυτό που αρέσει στους άλλους για να γίνω
αυτό που μου αρέσει να είμαι, έχω σταματήσει να ψάχνω την αποδοχή
για να αποδεχτώ ο ίδιος τον εαυτό μου, έχω αφήσει πίσω μου τους ψεύτικους
καθρέφτες που εξαπατούν ανελέητα.

Όχι, δεν γερνάω, γίνομαι σταθερά επιλεκτικός τόπων, ανθρώπων,
συνηθειών και ιδεολογιών.
Έχω αφήσει προσκολλήσεις, περιττούς πόνους, ανθρώπους…
ψυχές και καρδιές, δεν είναι για πίκρες είναι απλά για υγεία.

Έφυγα από την νύχτα για να μάθω την αϋπνία, σταμάτησα να ζω ιστορίες
και άρχισα να τις γράφω, άφησα στην άκρη τα στερεότυπα που επιβάλλονται,
σταμάτησα να χρησιμοποιώ μακιγιάζ για να κρύψω τις πληγές μου,
τώρα έχω ένα βιβλίο ανοιχτό που ομορφαίνει το μυαλό μου.

Άλλαξα τα ποτήρια του κρασιού για τα φλιτζάνια του καφέ, ξέχασα να εξιδανικεύω
τη ζωή και άρχισα να ζω τα ιδανικά μου. Όχι, δεν γερνάω.
Κουβαλάω στην ψυχή μου ευχαριστία και στην καρδιά μου την αθωότητα
αυτού που αποκαλύπτεται καθημερινά.

Κουβαλάω στα χέρια μου την τρυφερότητα ενός μπουμπουκιού, τη ματιά του αητού
που ανοίγει φτερά για μέρη απρόσιτα σε εκείνους που αναζητούν μόνο
την επιπολαιότητα της ύλης.

Φοράω στο πρόσωπό μου το χαμόγελο που ξεφεύγει άτακτο όταν παρατηρώ
την απλότητα της φύσης, κουβαλάω στ' αυτιά μου το κελάηδημα των πουλιών
που χαίρονται τον περίπατο μου.

Γίνομαι επιλεκτικός, επενδύω τον χρόνο μου στο άυλο,
ξαναγράφω το παραμύθι που μου είπαν κάποτε, ανακαλύπτοντας ξανά κόσμους,
διασώζω εκείνα τα παλιά βιβλία που οι μισές σελίδες έχουν ξεχαστεί.

Γίνομαι πιο συνετός, έχω αφήσει την αρπαγή που τίποτα δεν διδάσκει, μαθαίνω
να μιλάω για υπερβατικά πράγματα, μαθαίνω πώς να καλλιεργώ γνώση,
να φυτεύω ιδανικά και να σφυρηλατώ το πεπρωμένο μου.

Όχι, δεν είναι ότι γερνάω που κοιμάμαι νωρίς τα Σάββατα, είναι ότι και τις Κυριακές
πρέπει να ξυπνάς νωρίς, να απολαμβάνεις καθημερινά τον καφέ χωρίς βιασύνη
και να διαβάζεις ήρεμα ένα βιβλίο ποιημάτων.

Δεν είναι λόγω γηρατειών που περπατώ αργά, είναι για να παρατηρώ την αμηχανία εκείνων
που περπατούν βιαστικά και σκοντάφτουν στη δυσαρέσκεια.
Δεν είναι λόγω γηρατειών που πολλές φορές σωπαίνω, είναι απλά επειδή δεν χρειάζεται
να ακούγεται η κάθε λέξη.

Όχι δεν γερνάω, αρχίζω να ζω αυτό που με ενδιαφέρει πραγματικά.

 

vb - 2φΑ