"José Mujica"

O πρόεδρος της Ουρουγουάης

O Χοσέ Μουχίκα (79) [José Alberto Mujica Cordano ή El Pepe για τους φίλους], υπήρξε μέλος του αριστερού κινήματος Τουπαμάρος στη δεκαετία του 1960, που είχε σαν στόχο του την ανατροπή της τότε κυβέρνησης.

Συνελήφθη το 1972 και μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1973 μεταφέρθηκε σε στρατιωτικές φυλακές, όπου παρέμεινε έγκλειστος μέχρι το 1985 που επέστρεψε στη χώρα του η δημοκρατία.

Επί δύο και πλέον χρόνια ήταν σε περιορισμό, στον πυθμένα ενός πηγαδιού.

Μετά την εκλογή προέδρου του αριστερού Ταμπαρέ Βάσκες το 2005, διορίστηκε υπουργός γεωργίας, κτηνοτροφίας και αλιείας.

Έγινε πρόεδρος της χώρας του το 2009.

Λέγεται πως το 90% από τις δώδεκα χιλιάδες δολάρια της μηνιαίας αποζημιώσεως του το διαθέτει σε αγαθοεργίες, ενώ εξακολουθεί πάντα να ασχολείται με τις αγροτικές εργασίες του και να ζει ανάλογα.

Wikipedia - Google – [2fA]

"Το χαμόγελο των Ρώσων"

Το χαμόγελο των Ρώσων αποτελεί μια μεγάλη εθνική πρωτοτυπία.

Ερμηνεύοντας τα «μυστικά» της μη-λεκτικής ρωσικής επικοινωνίας, το Russia Beyond the Headlines παρουσιάζει δέκα από τις πιο χαρακτηριστικές εθνικές ιδιαιτερότητες του ρωσικού χαμόγελου.

1. Το χαμόγελο των Ρώσων εκφράζεται συνήθως μόνο με τα χείλη και περιστασιακά, χαμογελώντας, γίνεται ελαφρώς ορατή η επάνω σειρά των δοντιών.

Το χαμόγελο με επιδεικτικά ανοικτό το στόμα, με όλα τα δόντια να φαίνονται σε κοινή θέα, θεωρείται χυδαίο. Το χαμόγελο αυτό θεωρείται γκριμάτσα και ονομάζεται «χαμόγελο του αλόγου».

2. Το χαμόγελο στον ρωσικό κώδικα επικοινωνίας, δεν αποτελεί ένδειξη ευγένειας. Το συνεχές ευγενικό χαμόγελο στα ρωσικά ονομάζεται «υπηρεσιακό χαμόγελο» και θεωρείται ένα κακό σημάδι για τον ανθρώπινο χαρακτήρα.

Εκφράζει την ανειλικρίνεια του συγκεκριμένου προσώπου, τον «κλειστό» του χαρακτήρα, την απροθυμία να δείξει τα πραγματικά του συναισθήματα.

3. Στη ρωσική επικοινωνία, δεν είναι αποδεκτό να χαμογελάς σε αγνώστους. Το χαμόγελο στη ρωσική επικοινωνία, απευθύνεται κυρίως σε ανθρώπους που γνωρίζεις. Αυτός είναι ο λόγος που οι πωλήτριες δεν χαμογελούν στους πελάτες – απλά, δεν τους γνωρίζουν. Σε γνωστούς πελάτες, οι πωλήτριες θα χαμογελάσουν.

4. Στους Ρώσους, δεν συνηθίζεται να ανταποκρίνονται αυτόματα με χαμόγελο στο χαμόγελο. Το χαμόγελο από ένα γνωστό πρόσωπο, θα συνοδεύεται πάντα από την ίδια αντίδραση – με χαμόγελο. Περισσότερο, θεωρείται σαν μια πρόσκληση για επικοινωνία, για να ξεκινήσει η κουβέντα …

5. Το χαμόγελο για τους Ρώσους, αποτελεί ένα σήμα για την προσωπική τους άποψη απέναντι σε εκείνον που απευθύνεται. Το ρωσικό χαμόγελο, δείχνει ότι ο άνθρωπος στον οποίο απευθύνεται η έκφραση, αντιμετωπίζεται με μια προσωπική συμπάθεια από αυτό που χαμογελά.

Έτσι, οι Ρώσοι χαμογελούν μόνο στους γνωστούς τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μετά από ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο άνθρωπο, μπορεί να ακολουθήσει η αντίδραση: «Γνωριζόμαστε;»

6. Οι Ρώσοι δεν συνηθίζουν να χαμογελάνε στη διάρκεια της εργασίας τους ή κατά την εκτέλεση των υπηρεσιακών τους καθηκόντων. Οι τελωνειακοί υπάλληλοι δεν χαμογελούν, γιατί είναι απασχολημένοι με σοβαρά θέματα. Οι πωλητές στα μαγαζιά, οι σερβιτόροι, επίσης.

Είναι ασυνήθιστο για δεις μαθητές να χαμογελούν στην τάξη. Οι Ρώσοι ενήλικες διδάσκουν τα παιδιά τους να μην χαζογελάνε, να είναι σοβαρά στο σχολείο και όταν μιλάνε με ενήλικες. Μια από τις πιο κοινές παρατηρήσεις ενός δασκάλου σε ρωσικό σχολείο είναι: «Τι γελάς, γράφε».

7. Στη ρωσική επικοινωνιακή συνείδηση, ​​υπάρχει ένας κανόνας: Το χαμόγελο θα πρέπει να είναι μια ειλικρινής αντανάκλαση μιας καλής διάθεσης και καλής στάσης. Για να χαμογελάσει κάποιος, θα πρέπει πραγματικά να συμπαθεί τον συνομιλητή του ή να έχει τη δεδομένη στιγμή υπέροχη διάθεση για συγκεκριμένο λόγο.

8. Το χαμόγελο του Ρώσου πρέπει να έχει κάποια αιτία, που θα πρέπει να είναι γνωστή στο περιβάλλον του. Αν ένας Ρώσος δεν καταλαβαίνει τον λόγο για τον οποίο χαμογελάει ο συνομιλητής του, ανησυχεί και ψάχνει να βρει την αιτία που προκάλεσε αυτό το χαμόγελο.

9. Το χαμόγελο, θα πρέπει να ταιριάζει με το περιβάλλον και να είναι σχετικό με τη δεδομένη κατάσταση. Δεν είναι αποδεκτό να χαμογελά κανείς σε μια έντονη, αγχωτική κατάσταση ή αν δίπλα υπάρχουν άνθρωποι που είναι γνωστό ότι πάσχουν από κατάθλιψη ή κάποιος είναι άρρωστος ή έχει προσωπικά προβλήματα, κλπ.

10. Για τους Ρώσους, παρατηρείται μια ακαθόριστη διάκριση μεταξύ χαμόγελου και γέλιου. Στην πράξη, συχνά το ένα εξομοιώνεται με το άλλο.

fimes.gr/2013/12/rosoi-chamogelo/#ixzz2nmmWgY00

Google - [2φA]

Συνεδρία Ομολογίας

[ - 26]

Θα μπορούσε να ονομαστεί συνεδρία Συνέπειας, όμως η συνέπεια είναι μια έννοια που ο καθένας την κατανοεί σύμφωνα με τις συνθήκες της στιγμής που τον επηρεάζουν.
Η "ομολογία" διατηρεί περισσότερο καθαρό το νόημα της και προϊδεάζει στην προοπτική της "εκ βαθέων" κατάθεσης.

Η ομολογία της ενοχής, η ουσιαστική και αυθόρμητη, είναι στο σύνολο της σύνθετη, γιατί πηγάζει από τη μετάνοια και προσβλέπει στην τιμωρία.
Η αίσθηση δικαίου ικανοποιεί την ανάγκη της μετάνοιας, της επιστροφής, με την καταβολή πάντοτε του αντιτίμου της τιμωρίας ή με την προσάρτηση στο θυσιαστικό άρμα της αγάπης.

Η διαδικασία ομολογίας εκτονώνει την επιθετικότητα προς τους άλλους, όταν η συνείδηση το απαιτεί ή προς τον εαυτό μας, αν οι προσωπικές Ερινύες το επιβάλλουν.

Οι ψυχολογικές διεργασίες του εμμονικού αυτοέλεγχου για τον καθορισμό του βαθμού ενοχής, εύκολα επενδύονται την παθολογική μορφή της  αυτοτιμωρίας.
Αντίθετα πολύ ευεργετικός, είναι ο έλεγχος του βαθμού αυτογνωσίας.

Το πρακτική της αυτογνωσίας είναι ανεξάντλητη σαν προοπτική, αλλά ουσιαστική σαν διαδρομή.
Ίσως μόνο ο Θεός γνωρίζει τα βάθη της ψυχής και μόνο οι άγιοι φθάνουν σε υψηλό επίπεδο αυτογνωσίας.

Ο δικός μας δρόμος προς την αυτογνωσία – που θα μπορούσε να γίνει και δρόμος προς την αγιότητα, όσο κι αν αυτό ακούγεται εξωπραγματικό – για να καταστεί κατανοητός και εφαρμόσιμος, πρέπει να ξεφύγει από τα μονοπάτια της απατηλής καθημερινότητας και να στραφεί στη συνειδητοποίηση της πνευματικής πραγματικότητας.

Αυτή είναι και η δυσκολία της αυτογνωσίας.
Η διαφοροποίηση των επιθυμιών από τα πιστεύω μας, των ψυχολογικών μας κενών και αναγκών από τα αισθήματα μας και η αποδοχή της αδυναμίας μας να διαχειριστούμε επάξια την προσωπικότητα μας.

Η Αυτογνωσία αποτελεί την "εκ βαθέων" ομολογία-συνειδητοποίηση του προσώπου μας.

Η απελευθέρωση από τις ενοχές ανοίγουν τον δρόμο κατανόησης της ταυτότητας.

Πρώτη αναγκαιότητα είναι η ομολογία πίστεως.
Όχι η κατανόηση των επιθυμιών μας, ώστε να πάψουμε να τους αντιστεκόμαστε και να τις δεχθούμε σαν δομικό μέρος του εαυτού μας  -καταπραΰνοντας με τον τρόπο αυτόν το άγχος μας, αλλά η ομολογία των στοιχείων εκείνων που η σημαντικότητα τους επηρεάζει καθοριστικά τη συνείδηση μας.

Η απελευθέρωση των πεποιθήσεων μας και η ανάλογη εναρμόνιση της συμπεριφοράς μας, θα προσδώσουν στη βούληση μας τη γνησιότητα των επιλογών της.

Θα ακολουθήσει η ομολογία αισθημάτων.
Ο φόβος της απόρριψης και του πόνου που την συνοδεύει, μας κάνουν συχνά να είμαστε συγκρατημένοι στην έκφραση και τις εκδηλώσεις μας.
Αλλά η αγάπη – το μόνο αίσθημα, που με όλες τις αποχρώσεις του αξίζει να αναφερόμαστε σ’ αυτό – δεν είναι συναλλαγή.     

Η αγάπη είναι συνάντηση, κοινωνία, δεν συμβιβάζεται με τον ατομισμό του εγώ και όσο πιο θυσιαστική είναι, τόσο πλουσιότερη είναι και η χαρά της αίσθησης της.
Χωρίς αγάπη, το συναισθηματικό κενό δεν αναπληρώνεται από καμιά επαγγελματική επιτυχία, κοινωνική  καταξίωση ή κοσμική προβολή.

Το τρίπτυχο των ομολογιών μας συμπληρώνει η γενναία άρνηση του πλασματικού εαυτού μας, η ομολογία του μέτρου, της μετριοφροσύνης που συνεπάγεται η δύναμη της πίστης και η αλλοίωση της αγάπης, η αποδοχή –με ευχαριστίες- του ελάχιστου μεγέθους μας.

Δεν υπάρχει σειρά ενεργειών και προτεραιότητες στον δρόμο της αυτογνωσίας.

Η προσωπικότητα λειτουργεί με τη δική της ιεράρχηση, σαν ενιαία, συνεχής και αδιάσπαστη υπόσταση.

Αν το θέλει κάποιος, μπορεί να μάθει να εμπιστεύεται και να αγαπά.
Μπορεί να μάθει να είναι και σεμνός. - Είναι θέμα βούλησης και άσκησης.     

Ημερολόγιο πλοίου:

1. Αναζήτηση είναι η διαδρομή προς την συνάντηση.

2. Η συνάντηση είναι ο σκοπός του ταξιδιού.

3. Κάθε ταξίδι πρέπει να έχει συγκεκριμένη πορεία και ορατό σκοπό (όραμα).

4. Η ειλικρίνεια της ομολογίας είναι η βάση των σχέσεων.

5. Η συνάντηση του εαυτού, προσδοκάται στην προσωπική σχέση με κάθε άνθρωπο.

6. Αυτή είναι η επιδίωξη όλων, σε όλη τη ζωή μας. Ας το ομολογήσουμε.

"Η Υπαπαντή του Κυρίου"

Χαίρε Κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε,
εκ σου γαρ ανέτειλεν ο Ήλιος της Δικαιοσύνης,
Χριστός ο Θεός ημών, φωτίζων τους εν σκότει.
Ευφραίνου και συ, Πρεσβύτα δίκαιε,
δεξάμενος εν αγκάλαις τον ελευθερωτήν των ψυχών ημών
χαριζόμενον ημίν και την Ανάστασιν.

Τα Μεγαλυνάρια της εορτής 

                                   

  

"Η εικόνα της Υπαπαντής"

Ανάλυση της θεολογίας της εικόνας της Υπαπαντής

του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

Στην εικόνα της Υπαπαντής, βρισκόμαστε στον μοναδικό χώρο που γίνονταν λατρείες. Και γίνονταν τότε λατρείες. Ο Χριστός έρχεται στην εποχή που υπάρχει ο ναός του Σολομώντος.

Βρισκόμαστε λοιπόν σε αυτό τον ναό, ο οποίος όπως τον βλέπουμε στην εξωτερική του εμφάνιση, έχει ύφος ορθοδόξου χριστιανικού ναού. Γιατί βλέπετε υπάρχουν τα βημόθυρα, όπως ήταν μέχρι τον 8ο ή 9ο αιώνα.

Έχουμε την Αγία Τράπεζα και έχουμε το κιβώριο - ή ουρανός όπως λεγόταν - το οποίο είναι ένα στοιχείο που συναντάται στην ορθόδοξη αρχιτεκτονική. Κιβώριουμ, είναι αυτό που σκεπάζει. Και αν πάτε σε πρωτοχριστιανικούς ναούς μέχρι τον 4ο, 5ο αιώνα θα βρείτε κιβώρια.

Αν πάτε στην Εκατονταπυλιανή της Πάρου και προσκυνήσετε, θα δείτε το ιερό που έχει πάνω κιβώριο. Και όλοι οι παλιοί ναοί έχουν κιβώριο. Άρα, αυτός ο ναός εδώ, εκ της εμφανίσεώς του, μας θυμίζει χριστιανικό ναό. Είναι πάρα πολύ σωστό αυτό, γιατί ο ναός του Σολομώντος καταλύεται και μετασχηματίζεται σε έναν ναό χριστιανικό.

Δηλαδή, ο ναός απλώς αλλάζει τον τρόπο της θυσίας. Γινόταν θυσία με ζώα, τώρα γίνονται θυσίες λογικές. Θυσιάζεται ο Χριστός και κάνουμε θυσία λογική.

Θυσιάζουμε την καρδιά μας στον Χριστό.

«Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην» θέλει ο Θεός. «Έλεος θέλω και ου θυσία». Καρδίαν η οποία είναι συντετριμμένη. Άρα, αυτός ο ναός εδώ στην εικόνα της Υπαπαντής, καλώς αγιογραφείται ως ορθόδοξος, παρόλο που όταν μπήκε ο Χριστός ήταν ο ναός του Σολομώντος. Αλλά εδώ γίνεται μετασχηματισμός, γιατί μπαίνει και ο Χριστός. Κι όλα τα μετασχηματίζει σε έναν ορθόδοξο ναό.

Προσέξτε αυτές τις μεταφορές. Άρα, ξεπερνάμε εδώ την ιστορικότητα των γεγονότων και μπαίνουμε στην ερμηνεία των γεγονότων. Σας το έχω πει και άλλη φορά, εμείς δεν κάνουμε ιστορική ανάλυση. Ούτε παρουσιάζουμε δίκην εικονογραφημένων σχεδίων μια ιστορία.

Στην αγιογραφία θεολογούμε πάνω στην ιστορία. Για αυτό πολύ σωστά, δεν αγιογραφούμε τον ναό του Σολομώντος όπως φανταζόμασταν ή ξέρουμε περίπου πώς ήταν. Μπαίνουμε σε στοιχεία του χριστιανικού ναού, που διατηρεί τα παλιά τα στοιχεία και δίνει και ένα άλλο ήθος.

Δεν υπάρχει το θυσιαστήριο που θυσίαζαν τα ζώα, αλλά υπάρχει το θυσιαστήριο που θα θυσιαστεί ο Χριστός στην Αγία Τράπεζα.

Αμύνεσθαι..

ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ..

Δεν είναι πατρίδα μια κουκίδα στο χαρτί, ένας τόπος που μετράς με το μάτι

- με κάποιες πιθαμές, δεν λογίζονται πατρίδα οι αυλές που γυρόφερνες στις

παιδικές γειτονιές. Δεν μετρά για πατρίδα μια εικόνα θολή, κάποιες μοίρες ψυχρές
μήκους και πλάτους...

Πατρίδα είναι η μοίρα που φέρεις στην καρδιά σου.

Αυτή που έθρεψε τα βράδια τα όνειρα σου, αυτή που ζυμώθηκε

στα σιωπηλά παραμύθια, που σε κεντά σαν ανυπόμονο παιδί τις νύχτες

της αγρύπνιας σου στα ξεχασμένα χρόνια.

Κι όταν κοιτάξεις ψηλά, μετουσιώνεις την πατρίδα σε ιδανικό, σε ελπίδα,

σε προσδοκία νόστου στις πρώτες ανατάσεις, σε πόνο άλαλο και διαρκή

που σε κρατά σε εγρήγορση, σε ετοιμότητα, σε άρνηση επίμονη, σκληρή,

να ενταχθείς στο εφήμερο, να υποκύψεις στη συνήθεια, να αποδεχθείς
το προσφερόμενο μα ξένο.

Τότε ταυτίζεις την πατρίδα με τα μάτια της, την αίσθηση της με την καρδιά σου,
την κάνεις σκοπό και πυξίδα σου, διαδρομή, προορισμό και πόθο σου, έρωτα και
προσευχή σου.

Και συνεχίζεις να διευρύνεις το όνομα της στη γονατιστή σου συνείδηση, η ύπαρξη της 

σαρκώνει ό,τι αληθινό πιστεύεις. Γίνεται ανάσα και φως σου. Αίμα και παλμός σου.
Κραυγή που κυλά απ’ τα φλογισμένα σου μάτια, τα απλωμένα δάχτυλα, τη συντριμμένη
ολότελα ψυχή..

Μ. Ψ.

                                        

"Οι Τρεις Ιεράρχαι"

Τους τρεις μεγίστους φωστήρας της Τρισηλίου Θεότητος
τους την οικουμένην ακτίσι δογμάτων θείων πυρσεύσαντας
τους μελιρρύτους ποταμούς της σοφίας,
τους την κτίσιν πάσης θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας
Βασίλειον τον Μέγα και τον Θεολόγον Γρηγόριον,
συν τω κλεινώ Ιωάννη, τω την γλώτταν χρυσορρήμονι
πάντες οι των λόγων αυτών ερασταί
συνελθόντες ύμνοις τιμήσωμεν,
αυτοί γαρ τη Τριάδι υπέρ ημών αεί πρεσβεύουσιν.

Συνεδρία Νόησης

[ - 25]

Αν η προσωπικότητα αναπτύσσεται στην υπέρβαση της ατομικότητας και η ατομικότητα συνθλίβει την υπερβατικότητα του προσώπου, ο κάθε συλ-λογισμός μας πρέπει να ενέχει τη δυναμική της συμ-μετοχής, πράγμα που αποτελεί και ενεργό στοιχείο της πνευματικής ταυτότητας της "κοινωνίας".

Καμιά σκέψη, ιδέα, έμπνευση ή σχεδιασμός δεν παραμένει αυστηρά προσωπικός, με την έννοια της ιδιωτικής απόρρητης κατοχής.

Ο λόγος -προφορικός ή γραπτός- είναι αυτός, που επισφραγίζει τη δημοσιοποίηση της σκέψης, πιστοποιεί την πορεία της, επικυρώνει τα συμπεράσματα της και αποδέχεται την ευθύνη της ελευθερίας της. 

Διαπλέουμε προς Νότον τη Μεσόγειο.  
Η ιδιαίτερη αίσθηση του ανανεούμενου προσανατολισμού, υπερτερεί και αμβλύνει τον απόλυτο εναγκαλισμό της θάλασσας που φιλτράρει και σηματοδοτεί τις προσλήψεις σου.

Αφήνεις πίσω σου την Ευρώπη της μάθησης σου, με όλο τον όγκο των διανοημάτων που την ακολουθούν σαν συνήθεια και υπερεγώ, βλέπεις μπροστά σου την Αφρική, μιαν άλλη πρόταση με το μυστήριο και την πρόκληση του άγνωστου, υποψιάζεσαι αριστερά σου τη αρχαϊκή και εκκολαπτόμενη Ασία των θρησκειών και των ανακατατάξεων και δεξιά σου τη διαφυγή του Γιβραλτάρ προς τον μύθο και τον συμβολισμό της χαμένης Ατλαντίδας, του Νέου κόσμου.

Πόση πραγματικά σημασία μπορεί να έχει τη δεδομένη στιγμή, το ακριβές σημείο που βρίσκεσαι στον χώρο;

Στη συνειδητοποίηση της σημαντικότητας του ανοίγματος στην αλήθεια, της ανάγκης για κοινωνία, παύεις αιφνίδια να υπάρχεις και να ενεργείς σαν άτομο.

Σκέφτεσαι πως η θέση της κάθε στιγμής -το πού βρίσκεσαι- δεν αποκτά νόημα με τον ακριβή προσδιορισμό του στίγματος στον χάρτη, όσο με τις προοπτικές που πλατύνονται από τη νέα οπτική διάσταση, της σχέσης με τους πλησίον σου, με τον εαυτό σου, με τον Θεό σου.

Αντιλαμβάνεσαι πως ο τόπος δεν είναι πια μια στατική έννοια τυχαίας παραμονής, αλλά αφετηρία κατακτήσεων νέων πνευματικών εμπειριών.
Πως ένας εκτιμητής, ένας θαλασσοπόρος των ιδεών, δεν επιβάλλεται με το ξίφος των ανατροπών του, αλλά με την οξυδέρκεια της ματιάς του.

Πως η διανόηση δεν δικαιώνεται όταν στιγματίζει και καταλύει με την ευφυή ορμητικότητα της επιθετικής ειρωνείας της, αλλά όταν εξωραΐζει και εκπολιτίζει με την ευγένεια της καλλιέργειας της.

Ό,τι  κι αν σκέφτεσαι, όπου κι αν βρίσκεσαι, όποιος κι αν είσαι.

    

Ημερολόγιο πλοίου:

1. Η επιστροφή από το πέλαγος μιας πνευματικής συνεδρίας, σε επαναπροσδιορίζει στην τρέχουσα πραγματικότητα.

2. Όμως πραγματικότητα δεν είναι πια η επιστροφή στη συνήθεια.

3. Θα είναι η έμπρακτη και συνειδητή ανάληψη της υπευθυνότητας της νόησης σου.
    Σε κάθε τέτοια της επιβεβαίωση.

4. Η νόηση είναι ένα όχημα που χρειάζεται οδηγό και όχι επιβάτη.

    Είναι ένα δύσκολο σκάφος, που χρειάζεται στιβαρό καπετάνιο.



                                                  

"Ο γιατρός του δρόμου"

Ονομάζεται Jim Withers και έχει αφιερώσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του στη θεραπεία των αστέγων της πόλης του Πίτσμπουργκ. Οι κάτοικοι τον αποκαλούν «γιατρό του δρόμου» γιατί τη νύχτα κυκλοφορεί σαν άστεγος, παρέχοντας ιατρική φροντίδα σε όσους έχουν πραγματική ανάγκη.

Η ασυνήθιστη αυτή πρακτική ξεκίνησε το 1992 σε συνεργασία με τον Mike Sallows, έναν πρώην άστεγο. Οι δυο τους κυκλοφορούσαν τη νύχτα με σακίδια ιατρικής.

Όταν πρωτοξεκίνησε ήταν ειδικευόμενος σε νοσοκομείο και οι συνάδελφοί του είδαν με καλό μάτι την πρωτοβουλία του αυτή, κινδυνεύοντας ο ίδιος να χάσει τη θέση του στην ιατρική κοινότητα.

Αυτό που κινητοποίησε τον Withers ήταν οι αναρίθμητοι άνθρωποι που κοιμούνταν κάτω από γέφυρες και σε κάμπινγκ. Όταν άρχισε να τους εξετάζει, διαπίστωσε πως είχαν άσχημες πληγές, έλκη, καρκίνους και ασθένειες τις οποίες δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ.

Όπως ανέφερε ο ίδιος: «πολλοί άνθρωποι ήταν αρνητικοί, αλλά πρόκειται για μια δράση που πραγματικά έχει πολλά να σου μάθει και είναι και μια ευκαιρία να αναθεωρήσεις τον τρόπο με τον οποίο το επάγγελμά σου συνδέεται με τους ανθρώπους που σε έχουν πραγματική ανάγκη».

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει, καθώς όλο και περισσότεροι φοιτητές ιατρικής ζητούν να μπουν στην ομάδα του. Η πρωτοβουλία του έχει εξελιχθεί σε ένα εθνικό δίκτυο προσφοράς, αφού φοιτητές ιατρικής και εθελοντές βγαίνουν στους δρόμους τέσσερις νύχτες την εβδομάδα, βοηθώντας αστέγους. 

Η νυχτερινή υπηρεσία αποτελεί πλέον ένα μη κερδοσκοπικό πρόγραμμα ιατρικής δρόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες

http://www.iefimerida.gr

[2φΑ]

"Ένα γράμμα του Σεφέρη"

160, Rue St Jacques V

Παρίσι 22 Γενάρη 1921 [1922]. Κυριακή απόγεμμα.

Αγαπημένη μου αδερφούλα, τ’ όνομά σου πέρασε, η μεγάλη γιορτή πέρασε και είμαι μονάχος. «Μονάχος, καταμόναχος στου πόνου τα καρφιά, ματοκυλιέμαι, παγωνιά πλακώνει τους ανθρώπους». Ίδια απαράλλαχτα όπως και πέρσι, καθόλου δεν άλλαξε η χρονιά μου, αυτή η νοσταλγία εκείνου του κάτι που δεν είναι πατρίδα ή εκείνης της κάποιας που δεν είναι ερωμένη. Μ’ αν μπορούσα ν’ ανοίξω την καρδιά μου, νομίζω πως θάβρισκε κανείς γραμμένα από τη μια μεριά, τον αναπόφευκτο χωρισμό, από την άλλη, την αδύνατη αγάπη και μεσ’ τη μέση, την άφταστη ωραιότητα. 

Αδερφούλα μου, σου εύχομαι ευτυχία για το όνομά σου, ευτυχία. Και θα τη βρεις, γιατί κλαίω και μαζεύω και θέλω να μαζέψω όλες τις δυστυχίες τις κρεμασμένες πάνω στην οικογένεια, έτσι όπως έλεγα σε κάτι άλλα παρακάλια στην Παναγιά, αλίμονο ατέλειωτα.

Σήμερα έκλαψα, έκλαψα κι χτες
κι όλες τις μέρες πούσβησαν βουβές
κι όλες τις μέρες που θαρθούν γεμάτες
ψεύτικους ήλιους
με δάκρυα έστειλα, με δάκρυα απαντέχω.

Βλέπεις, για τη γιορτή σου σ’ ανοίγω την ψυχή μου και σε φιλώ και ξανακλειδώνω.

Ξέρεις το Βωμό, είπα δυο τρία γι’ αυτόν στα περασμένα μου γράμματα. Με σταύρωσαν να τους δώσω κάτι να δημοσιεύσουν. Τέλος πάντων, τους έδωκα τρία κομμάτια μόνο και μόνο γιατί τα περιφρονώ και γιατί είναι παιδικίστικα. Θα δημοσιευτούν, υποθέτω, στο φύλλο του Φεβρουαρίου με το ψευδώνυμο Γιώργος Σκαλιώτης. Μόλις το λάβω θα σ’ το στείλω: είναι το «Παρενθέσεις», ένα σονέτο κι ένα οχτάστιχο, όλα του ’18 και του ’19. Πόσο παλιά και πόσο άτεχνα! Έχω ευτυχώς αυτό το καλό, να μη σκαμπάζω από κολακείες. Αυτά τα τρία θέλω να είναι τα τελευταία που δημοσιεύω έτσι, άμα μου μείνει καιρός να τυπώσω, ονειρεύομαι ένα βιβλίο σε ελάχιστα αντίτυπα, μόνο και μόνο για το κέφι μου. Κι ακόμη, αν με ικανοποιούν, εκείνα που θα γράψω στο μέλλον.

Θα ήθελα να μούγραφες πιο συχνά, παρ’ όλες σου τις ασχολίες στην Ανώτατη Σχολή.
Προχτές, σαν να με φύσηξε ένα ελληνικό αγεράκι, μίλησα μ’ ένα πολύ όμορφο κορίτσι από την Ελλάδα, που δε θα ξαναϊδώ πια. Μου έκανε καλό κι όμως πειράζουν και γλυκοματώνουν «όλες αυτές οι Οφέλιες στο ρυάκι της ψυχής μου».

Σε φιλώ.
Γιώργος.

[Η αλληλογραφία του Γιώργου Σεφέρη με την αδελφή του Ιωάννα Σεφεριάδη (περί τις 300 σελίδες με τα σχόλια), που έχει επιμεληθεί η νεοελληνίστρια Maila García Amorós, αποτελεί το πιο παλιό αυτοβιογραφικό τεκμήριο του ποιητή, αλλά παραμένει εδώ και δύο χρόνια ανέκδοτη.]

frear.gr – [2fA]

"Οι 12 μήνες"

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Ο πρώτος μήνας του χρόνου πήρε το όνομά του από τον θεό των Ρωμαίων, τον Ιανό (Janus). Ο Ιανός ήταν θεός με δύο πρόσωπα, τα οποία κοίταζαν σε αντίθετες κατευθύνσεις, γι αυτό τον αποκαλούσαν και Janus bifrons, δηλαδή διπρόσωπο Ιανό. Τα δυο του πρόσωπα συμβόλιζαν την αρχή και το τέλος, τη νιότη και το γήρας, την είσοδο και την έξοδο. Γι αυτό και του αφιέρωσαν τον Ιανουάριο που σαν πρώτος μήνας του χρόνου, κοίταζε προς τον προηγούμενο χρόνο και προς τον επόμενο.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό ρήμα februare που σημαίνει καθαρίζω, εξαγνίζω. Ήταν αφιερωμένος στο θεό του Άδη Φέβρουο και στους νεκρούς, γι αυτό και στη διάρκεια του οι Ρωμαίοι διοργάνωναν τελετές καθαρμών και εξαγνισμών. Με το παλαιότερο ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου και οι άνθρωποι έπρεπε να μπουν στον καινούργιο χρόνο καθαροί και αμόλυντοι.

Με την καθιέρωση του Ιουλιανού ημερολογίου το 46 π.Χ., περιορίστηκαν οι ημέρες του από 30 σε 29 και την εποχή του αυτοκράτορα Αύγουστου του αφαιρέθηκε άλλη μια μέρα, η οποία προστέθηκε τιμητικά στον Αύγουστο και έτσι έχει 28 ημέρες και 29 κάθε τέσσερα χρόνια, οπότε το έτος αντί 365 ημέρες έχει 366 και ονομάζεται δίσεκτο από το bis sextus (δις έκτη), δηλαδή δύο φορές η 24η του μήνα που ήταν η έκτη μέρα πριν από τις Καλένδες του Μαρτίου.

[Καλένδες ονόμαζαν οι Ρωμαίοι τις πρώτες ημέρες κάθε μήνα. Οι Έλληνες δεν είχαν σε χρήση παρόμοιο όρο, έτσι κάθε αναβολή για τις «ελληνικές καλένδες» σήμαινε ουσιαστικά «επ’ αόριστον»]                

ΜΑΡΤΙΟΣ

Σύμφωνα με το αρχαίο ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου και ονομαζόταν Primus. Μετά το 46 π.Χ. ονομάστηκε Μάρτιος, έγινε ο τρίτος μήνας του χρόνου και ήταν αφιερωμένος στον θεό της γονιμότητας και των αγρών Mars, που αργότερα ταυτίστηκε με τον Άρη, τον θεό του πολέμου.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Είναι ο τέταρτος μήνας του χρόνου. Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό ρήμα aperio που σημαίνει "ανοίγω" γιατί τότε ανοίγει ο καιρός και ανθίζουν τα λουλούδια.

Ήταν αφιερωμένος στην θεά Αφροδίτη.

ΜΑΪΟΣ

Ο πέμπτος μήνας του χρόνου πήρε το όνομά του από την ρωμαϊκή θεότητα Maja (Μάγια). Το όνομα Maja προήλθε από τη λέξη Μαία (τροφός), τη μητέρα του θεού Ερμή, στον οποίο ήταν αφιερωμένος.

ΙΟΥΝΙΟΣ

Ο έκτος μήνας του έτους, ήταν αφιερωμένος από τους Ρωμαίους στη θεά Juno (Ήρα), σύζυγο του Jupiter (Δίας), προστάτιδα του οίκου και του γάμου.

Κατά μία άλλη εκδοχή, πήρε το όνομά του από τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο. Αυτός ανέτρεψε τον βασιλιά Ταρκύνιο τον Υπερήφανο το 510 π.Χ., εγκαθίδρυσε τον θεσμό της Υπατείας, θεμελίωσε τη Δημοκρατία και έγινε ο πρώτος Ύπατος της Ρώμης.

Στις 21 Ιουνίου είναι το θερινό ηλιοστάσιο, οπότε ξεκινά επίσημα το καλοκαίρι, ενώ έχουμε τη μεγαλύτερη σε διάρκεια ημέρα στο βόρειο ημισφαίριο και τη μικρότερη στον νότιο.

ΙΟΥΛΙΟΣ

Ο έβδομος μήνας του έτους έχει 31 ημέρες και είναι αφιερωμένος στον Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος θεωρείται ένας από τους τρεις μεγάλους στρατηλάτες του αρχαίου κόσμου. Τον Ιούλιο οι Ρωμαίοι τον έλεγαν Quintilis, επειδή κατά το ημερολόγιο του Νουμά Πομπιλίου ήταν ο πέμπτος μήνας του έτους, με πρώτον τον Μάρτιο.

Το 153 π.Χ. ορίστηκε σαν πρώτη ημέρα του έτους η 1η Ιανουαρίου.

Το 46π.Χ., ο Ιούλιος Καίσαρας ανέθεσε στον Σωσιγένη να αναμορφώσει το ρωμαϊκό ημερολόγιο το οποίο βασιζόταν στις φάσεις της σελήνης, αλλά οι ατέλειες που είχε, είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθούν μεγάλες αποκλίσεις στην εαρινή ισημερία. Στο νέο ημερολόγιο, που ονομάστηκε Ιουλιανό, προστέθηκαν 80 ημέρες που δεν είχαν καταμετρηθεί και το έτος 46 ονομάστηκε "έτος σύγχυσης" γιατί είχε 445 ημέρες.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Ο Αύγουστος οφείλει το όνομά του στον αυτοκράτορα Οκταβιανό ο οποίος τιμήθηκε από την Σύγκλητο με το προσωνύμιο Αύγουστος, που σημαίνει σεβαστός.

Ο Οκταβιανός ήταν ανιψιός του Ιουλίου Καίσαρα και υπήρξε εξίσου σημαντική προσωπικότητα με εκείνον. Του αφιέρωσαν τον μήνα Sextilis (έκτος) των Ρωμαίων, τον οποίο μετονόμασαν Αύγουστο και του έδωσαν 31 ημέρες (γιατί θεωρούσαν ότι ήταν υποτιμητικό να έχει λιγότερες ημέρες από τον Ιούλιο), παίρνοντας μια ημέρα από τον Φεβρουάριο, που έτσι έμεινε με 28 ημέρες.

[Τον Αύγουστο γίνονταν παλαιότερα προγνώσεις του καιρού με τα "μερομήνια", δηλαδή το πρώτο δωδεκαήμερο του Αυγούστου χρησίμευε για να προβλέψουν τον καιρό όλης της χρονιάς. Έτσι τα καιρικά φαινόμενα της 1ης Αυγούστου θα ήταν ο καιρός που θα επικρατούσε τον Σεπτέμβρη, της 2ης Αυγούστου του Οκτώβρη κ.λπ.]

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Ο Σεπτέμβριος κατείχε την έβδομη θέση στη σειρά των μηνών, όπως δείχνει και το όνομά του καθώς septem στα λατινικά σημαίνει επτά. Όταν όμως καθιερώθηκε το ιουλιανό ημερολόγιο με πρώτο μήνα του έτους τον Ιανουάριο, ο Σεπτέμβριος έγινε ένατος.

Η 1η Σεπτεμβρίου θεωρείται η αρχή του εκκλησιαστικού έτους, αποτελεί την Αρχή της Ινδίκτου, από τη λατινική λέξη indictio (επιβολή φόρου), την οποία εισήγαγε ο Καίσαρας Αύγουστος, όταν διέταξε να γίνει γενική απογραφή των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους και να εισπράττονται φόροι την 1η του μηνός Σεπτεμβρίου. Η Ινδικτιώνα είναι τρόπος μέτρησης του χρόνου ανά 15ετίες, με αφετηρία τη γέννηση του Χριστού ή από το 3 π.Χ.

Η 23η Σεπτεμβρίου, γενέθλια ημέρα του αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού, καθορίστηκε ως Πρωτοχρονιά και ως Αρχή της Ινδίκτου. Η Εκκλησία σ' αυτή την Πρωτοχρονιά τοποθέτησε τη γιορτή της σύλληψης του Προδρόμου, που αποτελεί το πρώτο γεγονός της ευαγγελικής ιστορίας, ενώ το 462 μ.Χ. η εκκλησιαστική Πρωτοχρονιά μετατέθηκε την 1η Σεπτεμβρίου για πρακτικούς λόγους.

[Τον Σεπτέμβριο αρχίζει και το γεωργικό έτος, καθώς τότε ξεκινούν όλες οι αγροτικές εργασίες, αρχίζει η σπορά και το όργωμα και γίνεται ο τρύγος των αμπελιών εξ ου και η προσωνυμία Τρυγητής.

Στις 2 του μηνός είναι η γιορτή του Αγίου Μάμα που θεωρείται προστάτης των βοσκών και στις 23 είναι η φθινοπωρινή ισημερία, μετά την οποία η νύχτα θα έχει μεγαλύτερη διάρκεια από την ημέρα, μέχρι την εαρινή ισημερία.]

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Από την λέξη octo που σημαίνει οκτώ, πήρε ο Οκτώβριος το όνομα του μια και στο παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο όγδοος μήνας. Το 46 π.Χ. με την αλλαγή του ημερολογίου έγινε ο δέκατος μήνας, αλλά κράτησε το όνομά του.

Το Ιουλιανό ημερολόγιο είχε απόκλιση μίας ημέρας κάθε 128 χρόνια από το πραγματικό τροπικό έτος και έτσι το 1582 καταμετρήθηκαν 10 ημέρες απόκλισης, οπότε ο Πάπας Γρηγόριος ο 13ος θέσπισε το Γρηγοριανό ημερολόγιο τον Οκτώβριο του 1582 και την 4η Οκτωβρίου αυτού του έτους την διαδέχτηκε η 15η Οκτωβρίου αντί της 5^ης, για να αφαιρεθούν οι 10 ημέρες οι οποίες είχαν καταμετρηθεί χωρίς ωστόσο να έχουν διανυθεί και να επανέλθει η εαρινή ισημερία στην 21η Μαρτίου.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Είναι ο ενδέκατος μήνας του έτους σύμφωνα με το τωρινό ημερολόγιο, αλλά κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο ένατος μήνας γι αυτό και το όνομά του προέρχεται από τον αριθμό εννέα, στα λατινικά novem.

[Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Νοέμβρη βασιλεύει η Πούλια (πλειάδες) και σηματοδοτεί τον ερχομό του χειμώνα.]

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Ο τελευταίος μήνας του έτους, ο πρώτος του χειμώνα, ο δέκατος του παλιού ρωμαϊκού ημερολογίου από όπου πήρε και το όνομά του. Decem στα λατινικά είναι το δέκα.

[Είναι ο μήνας με τις λιγότερες ώρες φωτός –μικρότερες ημέρες- στο βόρειο ημισφαίριο και τις περισσότερες ώρες φωτός στο νότιο ημισφαίριο, μια που ο ήλιος έχει τώρα τη μεγαλύτερη απόκλιση νότια του Ισημερινού.]

http://daskalosjf.blogspot.gr/2011/11/12.html

google - [2fΑ]

"Sam O' Chekwas"

"...Όταν μιλάω για την Ελλάδα τα αισθήματα ξεχύνονται ποταμός μέσα μου και εμποδίζουν τα λόγια.

Δεν βρίσκω λόγια γι’ αυτό που νοιώθω, το τόσο δυνατό που με συνεπαίρνει και με απογειώνει, το τόσο σταθερό που έγινε ο άξονας της ζωής μου, το τόσο υπέροχο που με κάνει να αισθάνομαι Άνθρωπος..."

Sam Chekwas

Στη φωτογραφία ο δρ. Σαμ Τσέκουας, ο Νιγηριανός οδοντίατρος, που διατηρεί το μοναδικό ελληνικό βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη, με τον ελληνικής καταγωγής ρώσο κοσμοναύτη  Φιοντόρ (Θεόδωρο) Γιουρτσίχιν κατά τη βράβευση τους – Πρεσβευτές Ελληνισμού.

[Ο θεσμός του "Πρεσβευτή Ελληνισμού" ξεκίνησε πριν από έξι χρόνια στη μνήμη της Μελίνας Μερκούρη. Ο τίτλος απονέμεται κάθε χρόνο σε 35 αλλοδαπούς ή Έλληνες που προάγουν τον ελληνικό πολιτισμό και την ελληνική γραμματεία στο εξωτερικό.

Οι υποψήφιοι για τον τίτλο προτείνονται συνήθως από ανεξάρτητους φορείς, όπως δήμους ή ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού.

Τις υποψηφιότητες εξετάζει μια 40μελής επιτροπή, με εκπροσώπους από τα ΑΕΙ, τα Επιμελητήρια της χώρας, τον Τύπο και διαφόρους κοινωνικούς φορείς.]

O Sam O' Chekwas γεννήθηκε στην πόλη Άμττα της Νιγηρίας. Ήταν περίπου 12 χρονών, όταν έπεσε στα χέρια του ένα βιβλίο που σημάδεψε τη μετέπειτα ζωή του: Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Ο πατέρας του, του εξασφάλισε ένα ακόμη βιβλίο για τα ταξίδια του Μ. Αλεξάνδρου. Κι όσο περισσότερο διάβαζε, τόσο φούντωνε η αγάπη του για τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία.

Aπόφοιτος  της Οδοντιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, όπου έζησε για πολλά χρόνια. Είναι ο πρώτος Αφρικανός που έγραψε λογοτεχνικό βιβλίο στα Ελληνικά και έχει μεταφράσει έργα γνωστών Αφρικανών λογοτεχνών.

Ο Σαμ Τσέκουας, που ήταν και εθελοντής στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, μιλάει φυσικά άπταιστα ελληνικά και προωθεί μέσω του εκδοτικού του οίκου στην Αμερική, τη δουλειά νέων Ελλήνων συγγραφέων.

"Η Ελλάδα είναι μια θαυμάσια χώρα. Η κλασική της παρουσία ενυπάρχει παντού. Στην Ελλάδα ο δημιουργός έδωσε όλα τα καλά. Γι' αυτό η Ελλάδα χρωστάει ακόμη πολλά στην ανθρωπότητα. Είναι μια χώρα που ο ρόλος της είναι να δημιουργεί κατ' εξοχήν πολιτισμό."

"Η Ελλάδα δεν είναι απλά η χώρα της Δημοκρατίας, αλλά η συντηρήτρια του νου και της ψυχής".

https://www.youtube.com/watch?v=qmj21RVLvTc

http://misha.pblogs.gr/tags/sam-chekwas.html

GT - google - [2fA]

"Hiroo Onoda"

Σε ηλικία 91 ετών έφυγε από τη ζωή, μια από τις πλέον εμβληματικές φυσιογνωμίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου…

Ο Ιάπωνας ανθυπολοχαγός Χίρου Ονόντα, έλαβε το 1944 την εντολή να μην παραδοθεί πριν φτάσουν ενισχύσεις…

Για την Ιαπωνία –έτσι όπως αυτή ήταν για αιώνες πριν την οριστική ήττα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο- θα ήταν αδιανόητο για ένα μέλος του αυτοκρατορικού στρατού, να μην εκτελέσει μια τέτοια διαταγή.

Ο Ονόντα, μαζί με τρεις στρατιώτες του, υπάκουσε και παρέμεινε κρυμμένος στο νησάκι Λουμπάνγκ, μέσα  στην πυκνή βλάστηση της ζούγκλας των Φιλιππίνων, μέχρι το 1974, σχεδόν 30 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου…

Στο διάστημα αυτό έχασε διαδοχικά τους συντρόφους του, είτε από τις κακουχίες, είτε κατά τη διάρκεια συρράξεων με στρατιώτες των Φιλιππίνων που προσπαθούσαν να τον πείσουν πως όλα είχαν τελειώσει.

Όταν τελικά πείσθηκε πως η εντολή που του δόθηκε δεν ίσχυε πλέον,  έζησε για μερικά χρόνια στη Βραζιλία, προτού εγκατασταθεί ξανά μόνιμα στη χώρα του.

Επέστρεψε για λίγο στη ζούγκλα του Λουμπάνγκ το 1996 και τελικά πέθανε πριν από τρεις ημέρες, στις 16 Ιανουαρίου του 2014, σε νοσοκομείο του Τόκιο από πνευμονία.

sport-fm.gr – Wikipedia – google – [2fA]