"Το παιχνίδι της σφαγής "

Ευγένιος Ιονέσκο  -   ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ 
[Eugene Ionesco, "Jeux de massacre", απόσπασμα] 

"….   - Σας συγκέντρωσα εδώ για τελευταία φορά, στην πλατεία της πόλης μας, για να σας ενημερώσω: Μας συμβαίνει κάτι εντελώς ανεξήγητο.
Δεχθήκαμε επίθεση από ένα λοιμό αγνώστων αιτιών.
Οι γειτονικές πόλεις και χώρες μας έχουν κλείσει τα σύνορά τους.
Στρατός έχει κυκλώσει την πόλη μας. Κάθε είσοδος και έξοδος απαγορεύεται.
Μέχρι χτες ήμασταν ελεύθεροι, όμως από σήμερα είμαστε σε καραντίνα.
Συμπολίτες κι επισκέπτες της πόλης μας, μην επιχειρήσετε να δραπετεύσετε, γιατί θ’ αντιμετωπίσετε τα πυρά των στρατιωτών που καραδοκούν σε κάθε έξοδο της πόλεως.

Χρειάζεται να οπλιστούμε με όλο το θάρρος που διαθέτουμε.
Επίσης χρειάζονται γερά χέρια ν’ ανοίγουν τάφους.
Τα οικόπεδα, οι ακάλυπτοι χώροι, οι αυλές, τα γήπεδα, όλα επιτάσσονται, γιατί τα νεκροταφεία γέμισαν.
Επίσης ζητώ εθελοντές να επιτηρούν τα μολυσμένα σπίτια, μήπως κάποιος μπει ή βγει. 

Θα ορίσουμε ορκωτούς επόπτες που θα επισκέπτονται τα σπίτια … για να αναφέρουν στις αρχές, προκειμένου να απομονωθούν οι πιθανοί φορείς.
Όποιος μπαίνει σε μολυσμένο σπίτι θα θεωρείται ύποπτος και θ’ απομονώνεται εκεί μέσα.

Φυλαχτείτε από τους υπόπτους. ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΤΕ τους για το καλό του συνόλου! 

Ζητάμε γιατρούς, νεκροθάφτες, σαβανωτές και κάθε χρήσιμη για την περίσταση ειδικότητα. 

Κάθε πολίτης οφείλει να προσφέρει στον συνάνθρωπό του: να τον επιτηρήσει ή να του κλείσει τα μάτια.
Το σύνθημά μας είναι, «Θάψε τον πλησίον σου, μπορείς!».
Αντίδοτο για τον λοιμό δεν έχουμε βρει. Προσπαθούμε να τον περιορίσουμε, μήπως μερικοί τυχεροί επιβιώσουν, όμως αυτό είναι άγνωστο.

Απαγορεύονται οι συνεστιάσεις και όλα τα θεάματα.
Τα καταστήματα, τα εστιατόρια και τα καφενεία θα λειτουργούν ελάχιστες ώρες, για να περιοριστεί η εξάπλωση ψευδών ειδήσεων.
Διότι υπάρχει η υποψία πως το κακό που μας βρήκε προέρχεται από κάτι ανώτερό μας, από τον ουρανό, και καθετί από τον ουρανό διαβρώνει σαν αόρατη βροχή τις στέγες, τους τοίχους και τις ψυχές μας.

Όπως σας είπα, αυτή είναι η τελευταία δημόσια συγκέντρωση.
Ομάδες πάνω από τρία άτομα θα διαλύονται.
Επίσης, απαγορεύεται να περιφέρεστε άσκοπα.
Όλοι οι πολίτες επιβάλλεται να κυκλοφορείτε ανά δύο, για να επιτηρείτε ο ένας τον άλλο. 

Τώρα γυρίστε στα σπίτια σας και μείνετε εκεί.
Θα βγείτε μόνο σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης.

Ειδικά συνεργεία θα στιγματίζουν την πόρτα κάθε μολυσμένου σπιτιού: θα κάνουν έναν μεγάλο κόκκινο σταυρό με μπογιά στην πόρτα και θα γράφουν, «Ελέησόν με, Κύριε!».  
.…"

parallaximag – [2φΑ]

"Κυριακή Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ "

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

-  Εὐχή ἐξομολογητική εἰς τήν ὑπεραγίαν Θεοτόκον

Παρθένε Δέσποινα Θεοτόκε, ἡ τὸν Θεὸν Λόγον κατὰ σάρκα γεννήσασα, οἶδα μέν, οἶδα, ὅτι οὐκ ἔστιν εὐπρεπές, οὐδὲ ἄξιον ἐμὲ τὸν οὕτω πανάσωτον εἰκόνα καθαρὰν σοῦ τῆς ἁγνῆς, σοῦ τῆς ἀειπαρθένου, σοῦ τῆς σῶμα καὶ ψυχὴν ἐχούσης καθαρὰ καὶ ἀμόλυντα, ὀφθαλμοῖς μεμολυσμένοις ὁρᾶν καὶ χείλεσιν ἀκαθάρτοις καὶ βεβήλοις περιπτύσσεσθαι, ἢ παρακαλεῖν. Δίκαιον γάρ ἐστιν ἐμὲ τὸν οὕτω πανάσωτον ὑπὸ τῆς σῆς καθαρότητος μισεῖσθαι καὶ βδελύττεσθαι· πλήν, ἐπειδήπερ διὰ τοῦτο γέγονεν ὁ Θεός, ὃν ἐγέννησας, ἄνθρωπος, ὅπως καλέσῃ τοὺς ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν, θαρρῶν κἀγὼ προσέρχομαί σοι μετὰ δακρύων δεόμενος.

Δέξαι μου τὴν παροῦσαν τῶν πολλῶν καὶ χαλεπῶν πταισμάτων ἐξομολόγησιν, καὶ προσάγαγε τῷ μονογενεῖ σου Υἱῷ καὶ Θεῷ, ἱκετηρίαν ποιοῦσα, ὅπως ἵλεως γένηται τῇ ἀθλίᾳ καὶ ταλαιπώρῳ μου ψυχῇ· διὰ γὰρ τὸ πλῆθος τῶν ἀνομιῶν μου κωλύομαι τοῦ πρὸς αὐτὸν ἀτενίσαι καὶ αἰτῆσαι συγχώρησιν. 
Διὰ τοῦτο σὲ προβάλλομαι πρέσβυν τε καὶ μεσῖτιν, διότι πολλῶν καὶ μεγάλων ἀπολαύσας δωρεῶν παρὰ τοῦ πλαστουργήσαντός με Θεοῦ, ἀμνήμων πάντων φανεὶς ὁ ἄθλιος καὶ ἀχάριστος, εἰκότως παρασυνεβλήθην τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθην αὐτοῖς· πτωχεύων ταῖς ἀρεταῖς, πλουτῶν τοῖς πάθεσιν, αἰσχύνης πεπληρωμένος, παρρησίας θείας ἐστερημένος, κατακρινόμενος ὑπὸ Θεοῦ, θρηνούμενος ὑπὸ Ἀγγέλων, γελώμενος ὑπὸ δαιμόνων, μισούμενος παρὰ ἀνθρώπων, ἐλεγχόμενος ὑπὸ τοῦ συνειδότος, ὑπὸ τῶν πονηρῶν μου πράξεων καταισχυνόμενος, καὶ πρὸ θανάτου νεκρὸς ὑπάρχων, καὶ πρὸ τῆς κρίσεως αὐτοκατάκριτος ὤν, καὶ πρὸ τῆς ἀτελευτήτου κολάσεως αὐτοτιμώρητος ὑπὸ τῆς ἀπογνώσεως τυγχάνων. 
Διὸ δὴ εἰς τὴν σὴν καὶ μόνην καταφεύγω θερμοτάτην ἀντίληψιν, Δέσποινα Θεοτόκε, ὁ τῶν μυρίων ὀφειλέτης ταλάντων ἐγώ, ὁ ἀσώτως δαπανήσας τὴν πατρικὴν οὐσίαν μετὰ πορνῶν, ὁ πορνεύσας ὑπὲρ τὴν πόρνην, ὁ παρανομήσας ὑπὲρ τὸν Μανασσῆν, ὁ ὑπὲρ τὸν πλούσιον ἄσπλαγχνος γεγονώς, ὁ λαιμαργιῶν δοῦλος, τὸ τῶν πονηρῶν λογισμῶν δοχεῖον, ὁ τῶν αἰσχρῶν καὶ ῥυπαρῶν λόγων θησαυροφύλαξ, ὁ πάσης ἀκαθαρσίας ἔμπλεως καὶ πάσης ἀγαθῆς ἐργασίας ἀλλότριος.

Ἐλέησόν μου τὴν ταπείνωσιν, οἰκτείρησόν μου τὴν ἀσθένειαν.
Μεγάλην ἔχεις πρὸς τὸν ἐκ σοῦ τεχθέντα τὴν παρρησίαν, ὡς οὐδεὶς ἕτερος.
Πάντα δύνασαι, ὡς Θεοῦ Μήτηρ. Πάντα ἰσχύεις, ὡς πάντων ὑπερέχουσα κτισμάτων.
Οὐδέν σοι ἀδυνατεῖ, ἐὰν θελήσῃς μόνον. Μὴ τὰ δάκρυά μου παρίδῃς· μὴ βδελύξῃ μου τὸν στεναγμόν· μὴ ἀπώσῃ μου τὸν ἐγκάρδιον πόνον· μὴ καταισχύνῃς μου τὴν εἰς σὲ προσδοκίαν· ἀλλὰ ταῖς μητρικαῖς σου δεήσεσι τὴν τοῦ ἀγαθοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ σου ἀβίαστον βιασαμένη εὐσπλαγχνίαν, ἀξίωσόν με τὸν ταλαίπωρον καὶ ἀνάξιον δοῦλόν σου τὸ πρῶτον καὶ ἀρχαῖον ἐπαναλαβεῖν κάλλος τῆς ψυχῆς, τὴν τῶν παθῶν ἀμορφίαν ἀποβαλεῖν, ἐλευθερωθῆναι ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας, δουλωθῆναι τῇ δικαιοσύνῃ, ἐκδύσασθαι τὸν μιασμὸν τῆς σαρκικῆς ἡδονῆς, ἐνδύσασθαι τὸν ἁγιασμὸν τῆς ψυχικῆς καθαρότητος, νεκρωθῆναι τῷ κόσμῳ, ζῆσαι τῇ ἀρετῇ· ὁδοιποροῦντί μοι συνοδεύουσα, ἐν θαλάσσῃ πλέοντι συμπλέουσα, ἀεὶ πολεμοῦντάς με δαίμονας νικῶσα, ἀγρυπνοῦντά με ἐνισχύουσα, ὑπνοῦντα διαφυλάττουσα, θλιβόμενον παραμυθουμένη, ὀλιγοψυχοῦντα παρακαλοῦσα, ἀσθενοῦντα ῥωννύουσα, ἀδικούμενον ῥυομένη, συκοφαντούμενον ἀθωοῦσα, εἰς θάνατον κινδυνεύοντα συντόμως προφθάνουσα, φοβερόν με ὁρατοῖς ἐχθροῖς καὶ ἀοράτοις δεικνύουσα καθ᾿ ἑκάστην, ἵνα γνώσωσι πάντες οἱ ἀδίκως τυραννοῦντές με δαίμονες τίνος δοῦλος ὑπάρχω.

Ναί, ὑπεραγία μου Δέσποινα Θεοτόκε, ἐπάκουσόν μου τῆς οἰκτροτάτης ταύτης δεήσεως, καὶ μὴ καταισχύνῃς με ἀπὸ τῆς προσδοκίας μου, ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς. 
Τὸν βρασμὸν τῆς σαρκός μου κατάσβεσον· τὸν ἐν τῇ ψυχῇ μου ἐγειρόμενον ἀγριώτατον κλύδωνα τοῦ ἀκαίρου θυμοῦ καταπράϋνον· τὸν τῦφον καὶ τὴν ἀλαζονείαν τῆς ματαίας νεότητος ἐκ τοῦ νοός μου ἀφάνισον· τὰς νυκτερινὰς φαντασίας τῶν πονηρῶν πνευμάτων καὶ τὰς καθημερινὰς τῶν ἀκαθάρτων ἐννοιῶν προσβολὰς ἐκ τῆς καρδίας μου μείωσον· παίδευσόν μου τὴν γλῶτταν λαλεῖν τὰ συμφέροντα· δίδαξον τοὺς ὀφθαλμούς μου τοῦ βλέπειν ὀρθῶς τῆς ἀρετῆς τὴν εὐθύτητα· τοὺς πόδας μου τρέχειν ἀσκελίστως ποίησον τὴν μακαρίαν ὁδὸν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ· τὰς χεῖράς μου ἁγιασθῆναι παρασκεύασον, ἵνα ἀξίως αἴρωνται πρὸς τὸν Ὕψιστον· κάθαρόν μου τὸ στόμα, ἵνα μετὰ παρρησίας ἐπικαλέσωμαι Πατέρα τὸν φοβερὸν Θεὸν καὶ πανάγιον. 
Ἄνοιξόν μου τὰ ὦτα, ἵνα ἀκούσω αἰσθητῶς καὶ νοερῶς τὰ γλυκύτερα μέλιτος καὶ κηρίου τῶν ἁγίων Γραφῶν λόγια· δεχόμενος ποιῶ αὐτὰ ὑπὸ σοῦ κραταιούμενος.

Δός μοι καιρὸν μετανοίας καὶ λογισμὸν ἐπιστροφῆς. Αἰφνιδίου με ἐλευθέρωσον θανάτου. Κατακεκριμένου με συνειδότος ἀπάλλαξον.
Τέλος παράστηθί μοι ἐν τῷ χωρισμῷ τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς ἐκ τοῦ ἀθλίου τούτου σώματος, τὴν ἀφόρητον ἐκείνην ἐλαφρύνουσα βίαν, τὸν ἀνέκφραστον ἐκεῖνον ἐπικουφίζουσα πόνον, τὴν ἀπαραμύθητον ἐκείνην παραμυθουμένη στενοχωρίαν, τῆς σκοτεινῆς με τῶν δαιμόνων λυτρουμένη μορφῆς, τοῦ πικροτάτου λογοθεσίου τῶν τελωνῶν τοῦ ἀέρος καὶ τῶν ἀρχόντων τοῦ σκότους ἐξαίρουσα, τὰ χειρόγραφα τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν διαρρήσουσα, τῷ Θεῷ με οἰκειοῦσα, τῆς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ καὶ μακαρίας στάσεως, τῆς ἐν τῷ φοβερῷ κριτηρίῳ, καταξιοῦσα, τῶν αἰωνίων καὶ ἀνυποίστων ῥυομένη κολάσεων, τῶν ἀοιδίμων καὶ ἀκηράτων ἀγαθῶν ποιοῦσα κληρονόμον.

Ταύτην σοι προσφέρω τὴν ἐξομολόγησιν, Δέσποινα Θεοτόκε, τὸ φῶς τῶν ἐσκοτισμένων μου ὀφθαλμῶν, ἡ παραμυθία ἐμῆς ψυχῆς, ἡ μετὰ Θεόν μου ἐλπὶς καὶ προστασία· ἣν εὐμενῶς πρόσδεξαι, καὶ καθάρισόν με ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἀξιοῦσά με ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι ἀκατακρίτως μετέχειν τοῦ ἀχράντου σώματος καὶ αἵματος τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ σου, ἐν τῷ μέλλοντι δὲ τῆς γλυκύτητος τοῦ οὐρανίου δείπνου, τῆς τρυφῆς τοῦ παραδείσου, τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἔνθα πάντων ἐστὶν εὐφραινομένων ἡ κατοικία. 
Καὶ τούτων τυχὼν τῶν ἀγαθῶν ὁ ἀνάξιος, δοξάσω εἰς αἰῶνα αἰῶνος τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ σου, τοῦ δεχομένου πάντας τοὺς ἐξ ὅλης μετανοοῦντας ψυχῆς, διὰ τὸ σὲ γενομένην πάντων τῶν ἁμαρτωλῶν μεσῖτιν καὶ ἐγγυήτριαν, καὶ διὰ σοῦ, πανύμνητε καὶ ὑπεράγαθε Δέσποινα, περισῴζεται πᾶσα βροτεῖα φύσις, αἰνοῦσα καὶ εὐλογοῦσα Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, τὴν παναγίαν Τριάδα καὶ ὁμοούσιον, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

nektar – [2fA]

"Ἤκουσαν oἱ ποιμένες "

Β΄ Χαιρετισμοί

Ἤκουσαν oἱ ποιμένες,
τῶν Ἀγγέλων ὑμνούντων,
τὴν ἔνσαρκον Χριστοῦ παρουσίαν·
καὶ δραμόντες ὡς πρὸς ποιμένα,
θεωροῦσι τοῦτον ὡς ἀμνὸν ἄμωμον,
ἐν γαστρὶ τῆς Μαρίας βοσκηθέντα,
ἥν ὑμνοῦντες εἶπον·

Χαῖρε, Ἀμνοῦ καὶ Ποιμένος Μῆτερ,
χαῖρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων.
Χαῖρε, ἀοράτων ἐχθρῶν ἀμυντήριον,
χαῖρε, Παραδείσου θυρῶν ἀνοικτήριον.
Χαῖρε, ὅτι τὰ οὐράνια συναγάλλεται τῇ γῇ,
χαῖρε, ὅτι τὰ ἐπίγεια συγχορεύει οὐρανοῖς.
Χαῖρε, τῶν Ἀποστόλων τὸ ἀσίγητον στόμα,
χαῖρε, τῶν Ἀθλοφόρων τὸ ἀνίκητον θάρσος.
Χαῖρε, στερρὸν τῆς πίστεως ἔρεισμα,
χαῖρε, λαμπρὸν τῆς Χάριτος γνώρισμα.
Χαῖρε, δι' ἧς ἐγυμνώθη ὁ Ἅδης,
χαῖρε, δι' ἧς ἐνεδύθημεν δόξαν.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

[2φΑ]

"Γλώσσα ισοδομική "

Οσίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, "Λόγοι περί πνευματικῆς ζωῆς"

«Ἡ ἑλληνική γλώσσα ἔχει πολύτιμους θησαυρούς, εἶναι ἡ γλώσσα πού ἐπλούτισαν οἱ Ἕλληνες Πατέρες τόσο ὡραῖα καί τήν ἐτόρνευσαν· ἔκαναν τό χτίσιμό της τόσο τέλεια, σά νά εἶναι – μιά λέξη νά πῶ – “ἰσοδομική”.
Τί θά πεῖ “ἰσοδομική”; Νά σᾶς πῶ ἐγώ. Δέν τό ἔχω διαβάσει σέ λεξικό, ἀλλά μόνος μου νά σᾶς πῶ πῶς τό καταλαβαίνω.

Ξέρετε, ἔχομε στό μοναστήρι κάτι τσιμεντόλιθους, οἱ ὁποῖοι ὅλοι ἔχουνε βγεῖ ἀπό ἕνα καλούπι. Αὐτοί οἱ τσιμεντόλιθοι ὅλοι εἶναι ἰσοδομικοί, ταιριάζουνε ὅπου νά τούς βάλεις. 

Λοιπόν, παλαιά δέν εἴχανε τσιμέντο νά κάνουνε καλούπια, ἀλλά παίρνανε τά μάρμαρα καί τά μετρούσανε τά ἴδια καί τίς γωνίες τους, τό ὕψος, τό βάθος, μέ τό χιλιοστό.
Τήν Ἀκρόπολη καί πολλά μνημεῖα πού εἴχανε κτίσει, ἔτσι τά εἴχανε μετρήσει. 

Δηλαδή ταιριάζανε. Ἔτσι, λοιπόν, καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί οἱ ἀρχαῖοι συγγραφεῖς, οἱ Πατέρες τοῦ Ἔθνους – μποροῦμε κι ἐκείνους νά τούς ποῦμε Πατέρες – ξέρανε τόσο καλά τή γλώσσα, ὥστε, ὅταν μιλοῦσαν, δέν μποροῦσαν νά ποῦνε μιά λέξη πού δέν ταίριαζε μέ τό θέμα πού λέγανε.

Ἡ λέξη “ἰσοδομική” εἶναι δική μου λέξη, δέν ξέρω ἄν ὑπάρχει.
Κοιτάξτε τώρα στό λεξικό. Μέ συγχωρεῖτε, ἐγώ αὐτά τά λέγω ἀπό μόνος μου, δέν τά ξέρω, δέν τά ᾽χω διαβάσει. Ρωτάω ἐσᾶς πού ξέρετε γράμματα.
–“Ἰσόδομος”: ὁ ἐκτισμένος κατά σειρᾶς ἰσομεγεθῶν λίθων· ἡ τεχνοτροπία τοῦ κατ᾽ ἴσους δόμους κτισίματος.–
Ἐγώ αὐτό δέν τό ξέρω, ἀλλά φαίνεται φώτισις Θεοῦ. Εἶναι ἀπό τόν Θεό, ἀπ᾽ εὐθείας!

Στόν λόγο ὅμως, καταλαβαίνεις ὅτι ὁ λόγιος ἔχει ταιριαστές λέξεις πού λέγει σέ κάθε ὑπόθεση.

Ὅταν δέν εἶναι ταιριαστές οἱ λέξεις τίς λέμε “σόλοικες”.
Τό γράψιμό σου, λέμε, εἶναι σόλοικο.
Ἡ ἑλληνική γλώσσα εἶναι ἰσοδομική.
Τό ἰσοδομικόν, ὅπως ἐγώ τό καταλαβαίνω, ἔχει σειρά, ὁμαλότητα, γραμμή.
Κανείς δέν ἐξέχει πιό ἔξω ἤ πιό μέσα ἤ ἔχει κενό.
Ἔτσι συμβαίνει καί μέ τήν ἰσοδομική γλώσσα. Πώ, πώ, τί ὡραῖα πράγματα!

Θυμᾶστε τούς λόγους τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, στήν ἀρχαία γλώσσα;
Μοιάζουνε μέ τοῦ Δημοσθένη καί μέ ὅλων τῶν ρητόρων.
Αὐτούς τούς εἴχανε μελετήσει, τούς εἴχανε φάει, τρόπον τινά, οἱ Πατέρες.
Ναί, ἀλλά ζοῦσαν μέ τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καί ἔτσι στά ἔργα τους εἶχαν τέλειο περιεχόμενο καί τό ἐξέφραζαν μέ τήν τέλεια γλώσσα τους.
Τούς ἀρχαίους τούς εἶχαν ξεπεράσει στή δομή.»

[Φώτης Σχοινᾶς - Ὁ ἅγιος Πορφύριος καί ἡ ἀρχαία ἑλληνική γλῶσσα]

 

antifono – [2φΑ]

"Χάσαμε τον Παράδεισο "

-  π. Αθανάσιος Γιέφτιτς

Χάσαμε τον Παράδεισο και ζούμε σ’ αυτό τον κόσμο μακριά από τον Θεό και μακριά από το αληθινό ανθρώπινο πρόσωπό μας.
Και μόνο όταν στοχαστούμε αληθινά, ανθρώπινα, ειλικρινά και έντιμα στα έγκατα της ύπαρξής μας και ανακαλύψουμε μέσα μας τις θεϊκές γραμμές, τότε αρχίζουμε να θυμόμαστε τον Επουράνιο Πατέρα μας και να Τον ψάχνουμε και να Τον αναζητούμε, αν και αρκετές φορές σε άλλους δρόμους, σε ανορθόδοξους δρόμους… αλλά ακόμα και τότε εμφανίζεται η ανθρώπινη πείνα και δίψα μας για εκείνο το αληθινό πρόσωπο-το Αρχέτυπο, σύμφωνα με το οποίο δημιουργήθηκε ο άνθρωπος.

Ο άνθρωπος αναζητά το πρόσωπό του και στη γνώση, την τεχνική, την επιστήμη, τη φιλοσοφία, τη θρησκεία, σε πολλούς κλάδους της ανθρώπινης δραστηριότητας, αναζητά αυτό που προαισθάνεται, που διαισθάνεται, αυτό που διαβλέπει αόριστα μέσα του, εκείνες τις γραμμές του Αρχετύπου που τον έλκουν, που -ας το πούμε έτσι-τραβούν το ανθρώπινο πρόσωπό του ως την πραγμάτωση, ως την ολοκλήρωση, ως την τελειότητα.

Γιατί όλοι οι άνθρωποι, πιστοί και άπιστοι, τείνουν προς κάτι ανώτερο, τελειότερο, καλύτερο, ανθρωπινότερο;
Ποιος μας το έδειξε και μας το είπε; Η γη δεν το διαθέτει!
Ποιος άλλος; Από κάποιο άλλο πλανήτη;
Δεν υπάρχει κανείς άλλος εκεί, ερημικοί είναι οι γαλαξίες γύρω μας.

Μας το λένε οι εσωτερικές γραμμές του προσώπου μας, η σφραγίδα του Θεού μέσα στον άνθρωπο, που και σ’ ένα μικρό παιδί ξυπνά την πείνα και τη δίψα για το αληθινό Αρχέτυπο, για το Πρωτότυπό μας, για τον Θεό, που είμαστε κτισμένοι σύμφωνα με την Εικόνα Του και για την Οποία προοριζόμαστε.
Και αυτή η Εικόνα είναι ο Χριστός, και γι’ αυτό εμφανίστηκε ως ανθρώπινο ον στον κόσμο μας.

vb – pC

[2fA]

"Ιστορία ενός φίλου "

Χαλίλ Γκιμπράν  –  ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΦΙΛΟΥ

[από το βιβλίο "Σκέψεις και διαλογισμοί"]

Τον ήξερα σαν νέο που είχε χαθεί στο μονοπάτι της ζωής, που τον κέντριζαν οι άγριες παρορμήσεις του και που ακολουθούσε τον θάνατο κυνηγώντας τις επιθυμίες του. 

Τον ήξερα σαν ένα τρυφερό λουλούδι που οι άνεμοι της απερισκεψίας το είχαν παρασύρει στη θάλασσα της άσεμνης ηδονής.
Τον ήξερα από κείνο το χωριό, σαν ένα κακότροπο αγόρι πού κατέστρεφε με τα σκληρά του χέρια τις φωλιές των πουλιών και σκότωνε τα μικρά πουλιά στις φωλιές τους και ποδοπατούσε τα όμορφα άνθη των ευωδιαστών λουλουδιών.

Τον ήξερα στο σχολείο σαν έναν έφηβο που αποστρεφόταν τη μάθηση, αλαζονικό, κι εχθρό της ειρήνης και της φιλίας.
Τον ήξερα στην πόλη σαν ένα νέο που εμπορευόταν την τιμή του πατέρα του σ’ άτιμες αγορές, και ξόδευε τα χρήματα του πατέρα του σε κακόφημα σπίτια και παράδινε τον νου του στο χυμό τού σταφυλιού.
Ωστόσο, τον αγαπούσα. Κι η αγάπη μου γι’ αυτόν ήταν ένα μείγμα λύπης και συμπάθειας. 

Τον αγαπούσα γιατί οι αμαρτίες του δεν είχαν γεννηθεί από κάποιο μικρό μυαλό, αλλά ήταν πιο πολύ καμώματα μιας ψυχής χαμένης και απελπισμένης.

Το πνεύμα, αγαπητοί μου, ξεστρατίζει από το μονοπάτι της σοφίας απρόθυμα, αλλά ξαναγυρίζει σ’ αυτό πρόθυμα - όταν οι ανεμοστρόβιλοι της νιότης σηκώνουν χώμα και άμμο, τα μάτια τυφλώνονται για κάμποσο καιρό.
Αγαπούσα αυτόν τον νέο γιατί έβλεπα το περιστέρι της συνείδησής του να παλεύει με το γεράκι της κακίας του. Κι έβλεπα ότι το περιστέρι υπέκυπτε όχι από δειλία, αλλά από τη δύναμη του εχθρού του.
Η συνείδηση είναι ένας δίκαιος, αλλά αδύναμος δικαστής.
Η αδυναμία, του στερεί τη δύναμη να εκτελέσει την κρίση του.

Είπα ότι τον αγαπούσα. Κι η αγάπη έρχεται με διαφορετικές μορφές.
Μερικές φορές έρχεται με τη σοφία και τη φρόνηση· άλλες φορές, με τη δικαιοσύνη· 

και πολλές φορές με την ελπίδα.
Η αγάπη μου γι’ αυτόν συντηρούσε την ελπίδα μου, ότι κάποια μέρα θα έβλεπα το φως να θριαμβεύει μέσα του, πάνω στο σκοτάδι.
Αλλά δεν ήξερα πότε και πού η διαφθορά του θα μετατρεπόταν σε αγνότητα, η κτηνωδία του σε καλοσύνη, η παραλυσία του σε σοφία.

Ο άνθρωπος δεν ξέρει με ποιον τρόπο η ψυχή απελευθερώνεται από τη σκλαβιά της ύλης, παρά μόνο όταν απελευθερωθεί.
Ούτε γνωρίζει ο άνθρωπος, πως τα λουλούδια χαμογελούν μόνο όταν έρθει η αυγή.

ΙI

Οι μέρες περνούσαν, ακολουθώντας τις νύχτες, κι εγώ θυμόμουν τον νέο με πόνο κι αναστεναγμό· επαναλάμβανα τ’ όνομα του με στοργή που έκανε την καρδιά μου να ματώνει.
Και να, χθες, έλαβα ένα γράμμα απ’ αυτόν που έλεγε:
«Έλα να με δεις, φίλε μου, γιατί θέλω να σε γνωρίσω μ’ έναν νέο, που ή καρδιά σου θα χαρεί να τον συναντήσει, κι η ψυχή σου θα νιώσει αγαλλίαση».

Εγώ είπα, «Αλίμονο μου! Θέλει ίσως να ανακατέψει τη θλιβερή φιλία του με κάποια άλλη παρόμοια; Δεν είναι μόνος του, αρκετό παράδειγμα στον κόσμο της πλάνης και της αμαρτίας; 

Θέλει τώρα να δυναμώσει τις κακίες του με τις κακίες του συντρόφου του, έτσι που εγώ να τις δω δυο φορές πιο σκοτεινές;»

Ύστερα είπα στον εαυτό μου, «Πρέπει να πάω·  ίσως η σοφή ψυχή να μαζέψει καρπούς από τ’ αγκάθια, κι ή γεμάτη αγάπη καρδιά, να βγάλει φως απ’ το σκοτάδι».

Όταν βράδιασε, πήγα και τον βρήκα μόνο στο δωμάτιο του, να διαβάζει ένα βιβλίο με στίχους. 

«Πού είναι ο καινούργιος φίλος σου;» είπα, κι εκείνος απάντησε, «Εγώ είμαι, φίλε μου». 

Και φανέρωνε μια ηρεμία, που ποτέ πριν δεν είχα δει σ’ αυτόν.
Στα μάτια του μπόρεσα τώρα να δω ένα παράξενο φως που φώτιζε την καρδιά του. 

Αυτά τα μάτια όπου είχα δει πριν τη σκληρότητα, φεγγοβολούσαν τώρα με το φως της καλοσύνης. 

Ύστερα, με μια φωνή που νόμισα ότι ερχόταν από κάποιον άλλον, εκείνος είπε, «Ο νέος που γνώρισες στα παιδικά σου χρόνια και που μαζί του πήγαινες στο σχολείο, έχει πεθάνει πια. 

Με τον θάνατο εκείνου, γεννήθηκα εγώ.
Εγώ είμαι ο καινούργιος σου φίλος· πάρε το χέρι μου».

Καθώς έσφιγγα το χέρι του, ένιωσα την ύπαρξη ενός ευγενικού πνεύματος που κυκλοφορούσε μέσα στο είναι του.
Το σιδερένιο πριν χέρι του, είχε γίνει απαλό κι ευγενικό.
Τα δάχτυλά του πού χθες ξέσκιζαν σαν τα νύχια της τίγρης, σήμερα χάιδευαν την καρδιά.

Τότε, μίλησα πάλι. «Ποιος είσαι συ, και τι έγινε; Πώς έγινες αυτός ο καινούργιος άνθρωπος; 

Μήπως το άγιο πνεύμα μπήκε στην καρδιά σου και αγίασε την ψυχή σου; 

Ή μήπως παίζεις κάποιον ρόλο, εφεύρημα κάποιου ποιητή;»

Κι εκείνος είπε, «Α, φίλε μου, το πνεύμα κατέβηκε σε μένα και μ’ ευλόγησε.
Μια μεγάλη αγάπη έκανε την καρδιά μου αγνό, ιερό βωμό.
Είναι μια γυναίκα, φίλε μου, η γυναίκα που ως χθες εγώ νόμιζα παιχνίδι στα χέρια του άντρα — που μ’ απελευθέρωσε απ’ το σκοτάδι της κόλασης κι άνοιξε μπροστά μου τις πύλες του παραδείσου όπου και μπήκα.
Μια αληθινή γυναίκα με πήρε στον Ιορδάνη ποταμό της αγάπης της και με βάφτισε. 

Η γυναίκα, που την αδερφή της περιφρονούσα από την άγνοια μου, με ανύψωσε στον θρόνο της δόξας.

Η γυναίκα, που τη συντροφιά της μόλυνα με την κακία μου, εξάγνισε την καρδιά μου με την αγάπη της. Η γυναίκα, που τις αδερφές της αγόραζα σαν σκλάβες με το χρυσάφι του πατέρα μου, μ’ ελευθέρωσε με την ομορφιά της.
Η γυναίκα, που οδήγησε τον Αδάμ έξω από τον παράδεισο με τη δύναμη της θέλησης της, με ξανάμπασε στον παράδεισο με την τρυφερότητα και την υποταγή της».

antikleidi - [2φΑ]

"Καράβι στον κυκλώνα "

OSHO  -  Απλούστατο πρόβλημα: μεγαλοποιείς τα πράγματα
["ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ"]

Κάποτε, που ο Μουλάς Νασρεντίν ήθελε να δουλέψει σ’ ένα καράβι, τρεις αξιωματούχοι του έπαιρναν συνέντευξη.
Ένας αξιωματούχος τον ρώτησε, «Έρχεται ένας μεγάλος κυκλώνας με παλιρροϊκά κύματα, και το καράβι σχεδόν βουλιάζει. Τι θα κάνεις;»
Ο Μουλάς απάντησε, «Κανένα πρόβλημα. Θα κάνω αυτό που είναι τεχνικά σωστό·
θα σταματήσω το καράβι και θα ρίξω άγκυρα.»

Ο άλλος αξιωματούχος είπε, «Αλλά τότε, ένα άλλο παλιρροϊκό κύμα έρχεται και το καράβι είναι έτοιμο να βουλιάξει. Τι θα κάνεις;»
Ο Μουλάς είπε, «Το ίδιο, θα ρίξω μια ακόμη άγκυρα· όλα τα καράβια έχουν δύο άγκυρες.»

Ο τρίτος αξιωματούχος είπε, «Αλλά τότε, ένα ακόμα παλιρροϊκό κύμα…
Και ο Μουλάς τον διέκοψε: «Σπαταλάτε τον χρόνο μου χωρίς λόγο. Θα κάνω το ίδιο – θα ρίξω μια ακόμα άγκυρα, για να σταθεροποιήσω το καράβι από το παλιρροϊκό κύμα.»

Ο πρώτος αξιωματούχος ρώτησε, «Κι από πού θα βρεις όλες αυτές της άγκυρες;»
Ο Μουλάς είπε, «Παράξενη ερώτηση. Από πού βρήκες εσύ όλα αυτά τα παλιρροϊκά κύματα; 

Από την ίδια πηγή!
Εάν μπορείς εσύ να φανταστείς παλιρροϊκά κύματα, γιατί να μην μπορώ εγώ να φανταστώ άγκυρες; Όσο θα μου φέρνετε εσείς παλιρροϊκά κύματα, κι εγώ θα συνεχίζω να κατεβάζω άγκυρες.»

lecturesbureau – [2φΑ]

                                              

"Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ "

Κυριακή της Ορθοδοξίας

-  Από ομιλία του π. Δημητρίου Μπαθρέλλου

….   Την στενή σύνδεση της πίστης με την λατρεία την κατανοούμε εάν φέρουμε για μια στιγμή στο μυαλό μας το μυστήριο της θείας ευχαριστίας.
Η τέλεση του μυστηρίου της θείας ευχαριστίας θα αποτελούσε χονδροειδή ειδωλολατρική πράξη χωρίς την πίστη στη θεότητα του Χριστού που διακήρυξε η πρώτη οικουμενική σύνοδος.
Κάτι παρόμοιο θα συνέβαινε εάν γινόταν δεκτή η διδασκαλία του Νεστορίου, που απέκοπτε την ανθρωπότητα του Χριστού από τη θεότητά του.
Στην περίπτωση αυτή θα κοινωνούσαμε το σώμα και το αίμα ενός ανθρώπου ενωμένου απλώς και μόνο κατά χάριν, θέλησιν, και ευδοκίαν με τον Θεό, και όχι το σώμα και του αίμα του ίδιου του σαρκωμένου Θεού.

Τέλος, το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας θα έχανε το νόημά του εάν ίσχυε αυτό που ισχυρίζονταν ορισμένοι εικονομάχοι, ότι δηλαδή ο καθαγιασμένος άρτος και οίνος αποτελούν απλώς και μόνο εικόνα του Χριστού – στην πραγματικότητα εδώ δεν έχουμε απλώς και μόνο εικόνα του Χριστού, αλλά τον ίδιο τον Χριστό, το ίδιο το σώμα του και το ίδιο αίμα του.
Αυτή η βαθιά σύνδεση της πίστης με τη λατρεία αναδεικνύεται και από τη σημερινή εορτή. 

Διότι δεν είναι φυσικά τυχαίο που η Κυριακή της Ορθοδοξίας συνδέεται με την αναστήλωση των εικόνων, ενός δηλαδή σημαντικού λειτουργικού αντικειμένου.

Η σημερινή όμως εορτή της Ορθοδοξίας συνδέεται και με μερικά ακόμη στοιχεία. 

Πρώτον, η σημερινή εορτή συνδέεται με την πίστη στον Θεό όχι μόνο ως υπόθεση του νου, αλλά και ως βίωμα της καρδιάς. Το πρώτο είναι πολύ λίγο χωρίς το δεύτερο. 

Ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Χριστός κατέκρινε τους Ιουδαίους συμπυκνώνεται στα προφητικά λόγια του Ησαϊα, τα οποία ο Χριστός επαναλαμβάνει: "ο λαός ούτος τοις χείλεσιν αυτών με τιμά, η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ’ εμού".
Ο Χριστός ζητά να έχει την πρώτη θέση όχι μόνο στο μυαλό μας ή τον λόγο μας, αλλά και στην καρδιά μας. Ο Θεός απευθύνει σε όλους μας την έκκληση που διαβάζουμε στις Παροιμίες: "υιέ, δος μοι σην καρδίαν".

Δεύτερον, η σημερινή εορτή μας θυμίζει ότι η πίστη συνδέεται με τα έργα.
Όπως μας γράφει ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, "η πίστις άνευ των έργων νεκρά εστι". 

Ο Χριστός, άλλωστε, στο Ευαγγέλιο μας τονίζει ότι "ου πας ο λέγων μοι Κύριε, Κύριε εισελεύσεται εις την βασιλεία του Θεού, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς".
Σήμερα τιμήσαμε και τιμούμε τους μεγάλους ομολογητές της πίστης: τους αυτοκράτορες που την υπερασπίστηκαν και που συχνά αντήλλαξαν την βασιλική πορφύρα με το ταπεινό ένδυμα του μοναχικού σχήματος.
Τους ποιμένες της Εκκλησίας, αρχιερείς και ιερείς, που ορθοτόμησαν τον λόγο της αληθείας και υπέστησαν τις συνέπειες.
Τους μοναχούς και τους λαϊκούς, που αγωνίστηκαν για το μεγάλο δώρο της ορθοδοξίας θυσιάζοντας πολλές φορές ακόμη και τη ζωή τους.
Τα υποδείγματα των ομολογητών και των αγίων μας θυμίζουν, ότι το να χρησιμοποιείται το καύχημα της ορθοδοξίας ως άλλοθι για την έλλειψη ορθοπραξίας αποτελεί τεράστιο λάθος.

Τρίτον, η σημερινή εορτή συνδέεται με την ενότητα της Εκκλησίας.
Η ενότητα της Εκκλησίας θεμελιώνεται στην ενότητα της πίστεως, την οποία σε κάθε θεία λειτουργία ζητάμε από τον Θεό. Όποιος τραυματίζει την ενότητα της Εκκλησίας, δεν είναι πια σε θέση να ομολογεί την πίστη της Εκκλησίας.
Η λέξη ομολογία συνδέεται με το ρήμα ομολογώ, που σημαίνει "ομού" λέγω, το να λέγω δηλαδή το ίδιο πράγμα μαζί με τους άλλους, μαζί, δηλαδή, με την Εκκλησία. 

Όποιος εγκαταλείπει την Εκκλησία, εγκαταλείπει και τη δυνατότητα να ‘ομολογεί’ την πίστη της.
Όποιος τραυματίζει την ενότητα της Εκκλησίας διαπράττει σχεδόν εξίσου σοβαρό αμάρτημα με εκείνον που τραυματίζει την αυθεντικότητα της πίστεως, στην οποία αυτή η ενότης θεμελιώνεται.

Τα παραπάνω συνδέονται με ένα τέταρτο στοιχείο, με το ότι δηλαδή η ορθοδοξία, ήτοι η αλήθεια, δεν είναι μία ιδέα αλλά ένα πρόσωπο.
"Εγώ ειμι η οδός, και η αλήθεια, και η ζωή", διακήρυξε ο Χριστός.
Όπως ακούσαμε στο σημερινό ευαγγέλιο, όταν ο Φίλιππος κάλεσε το Ναθαναήλ, δεν επικαλέστηκε μια θεωρία, αλλά τον προσκάλεσε να δει ένα πρόσωπο:
"έρχου", του είπε, "και είδε".
Η αλήθεια ταυτίζεται με τον Χριστό, και οι χριστιανοί καλούν τους ανθρώπους στον Χριστό, όχι απλώς και μόνο σε μία, έστω και ορθή, θρησκευτική θεωρία.
Για να το θέσουμε ακριβέστερα, οι χριστιανοί καλούν τους ανθρώπους στον όλο Χριστό και ο όλος Χριστός, σώμα και κεφαλή, συμπεριλαμβάνει, όπως έγραψε ο Άγιος Αυγουστίνος και επανέλαβε ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, την Εκκλησία, "το πλήρωμα", κατά τον Απόστολο Παύλο, "του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου".   ….

imml – [2φΑ]

"Δέσποινα "

Σταμάτης Σπανουδάκης  -  Despina

[2φΑ]

"Ελεύθερη Δωδεκάνησος! "

   7 Μαρτίου 1948  -  Ρόδος 

fb – [2fA]

Σύναξις των εν Δωδεκανήσω Αγίων

Στις 7 Μαρτίου πανηγυρίζουν τα Δωδεκάνησα την ενσωμάτωσή τους
με τη Μητέρα Ελλάδα, μετά από σκλαβιά και αγώνες αρκετών αιώνων.
- Την ίδια ημέρα ορίστηκε από το σεπτό Οικουμενικό μας Πατριαρχείο
να τιμούν τα Δωδεκάνησα όλους τους εν Δωδεκανήσω Αγίους,
Αποστόλους, Οσίους, Μάρτυρες και Νεομάρτυρες:

Άγιοι Πέτρος και Παύλος Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι
Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος
Όσιος Χριστόδουλος ο θαυματουργός, «ὁ ἐν Πάτμῳ»
Οσία Κασσιανή η Υμνογράφος
Άγιος Φανούριος ο Νεοφανής, ο Μεγαλομάρτυρας

Οσίες Ξένη και οι δύο θεραπαινίδες της
Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος
Άγιος Νικήτας ο Νισύριος
Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος Νεομάρτυρας
Άγιος Χρήστος από την Πρέβεζα

Άγιος Ιωάννης ο Ναύκληρος
Όσιος Άνθιμος ο νέος ασκητής από την Κεφαλονιά
Όσιος Γεράσιμος ο Βυζάντιος
Όσιος Σάββας ο Νέος ο εν Καλύμνω
Άγιος Λεόντιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων

Όσιος Μελέτιος ο εν Υψενή
Άγιος Μαλαχίας ο Νέος Οσιομάρτυρας από τη Ρόδο
Όσιος Νίκανδρος ο Σιναΐτης ο εκ Καστελορίζου
Άγιοι Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων και Παρμενάς οι Απόστολοι και Διάκονοι
Άγιος Μακάριος Αρχιεπίσκοπος Κορίνθου

Άγιος Μακάριος ο Καλογεράς
Άγιος Γρηγόριος Γραβανός ο Νισύριος
Άγιος Πλάτων Αϊβαζίδης
Άγιος Γρηγόριος Ε' Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Άγιοι Πέντε Οσιομάρτυρες Λειψών

Άγιος Ιερεμίας ο εν Κρήτη Μαρτυρήσας
Άγιος Δωρόθεος Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως, ο Πρώιος
Άγιοι Κλήμης Επίσκοπος Αγκύρας και Αγαθάγγελος
Άγιος Ευθύμιος Μητροπολίτης Ρόδου ο Ιερομάρτυρας
Άγιος Κύριλλος Λούκαρις Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

fb - Michalis Ergas

[2fA]

"Ἄγγελος πρωτοστάτης "

Α΄ Χαιρετισμοί

Ἄγγελος πρωτοστάτης,
οὐρανόθεν ἐπέμφθη,
εἰπεῖν τῇ Θεοτόκω τὸ Χαῖρε·
καὶ σὺν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ,
σωματούμενόν σε θεωρῶν, Κύριε,
ἐξίστατο καὶ ἵστατο,
κραυγάζων πρὸς Αὐτὴν τοιαῦτα·

Χαῖρε, δ' ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει,
χαῖρε, δι' ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.
Χαῖρε, τοῦ πεσόντος Ἀδάμ ἡ ἀνάκλησις,
χαῖρε, τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις.
Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀθρωπίνοις λογισμοῖς,
χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον καὶ ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα,
χαῖρε, ὅτι βαστάζεις τὸν βαστάζοντα πάντα.
Χαῖρε, ἀστὴρ ἐμφαίνων τὸν ἥλιον,
χαῖρε, γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως.
Χαῖρε, δι' ἧς νεουργεῖται ἡ κτίσις,
χαῖρε, δι' ἧς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

[2φΑ]

"Με γυροφέρνει η άνοιξη "

Κική Δημουλά  -  «Μεσιτείες»

Με γυροφέρνει η άνοιξη
αλλά εγώ άλλη φορά, πορεία δεν αλλάζω για ένα έαρ.

Ας μοιάζει μ’ οτιδήποτε το σούρουπο.
Δεν θα ποτίζω με το αίμα μου ομοιότητες.

Τα όνειρα που είδα αποδείχτηκαν ανυπόληπτα:
πήγαν και μ’ άλλους ύπνους.

Όχι δεν παίρνω άλλο διαταγές.
Όταν μου λέγανε τα σύννεφα ταξίδευε, ταξίδευα
κι όταν μου λέγανε τα όνειρα περίμενε, περίμενα.

Όχι, δεν παίρνω άλλες διαταγές.
Τα δούλεψα πιστά τα διαλυτά.

Με γυροφέρνει από χθες η άνοιξη.

Μια νεραντζιά με κοίταξε με διάθεση υπόπικρη,
και μου ’κλεισε το δρόμο μια μυρωδιά επιστροφής.

Με παζαρεύει η τοκογλύφος μνήμη:
για να μου δώσει έναν Μάιο παλιό
μαζί και με τις νεραντζιές,
για να μου δώσει κυρίως τη μορφή,
που στη μεταφορά της
από σταθμό της λύπης σε σταθμό
χτυπήθηκε στα μάτια και στο στόμα
-γι αυτά πληρώνεις-, μου παίρνει ένα μέλλον.

[2φΑ]

                                                 

"Ρόλος πρωταγωνιστικός! "

-  Κυριάκος Κατσαδώρος
[ΚΛΙΜΑΚΑ]

Γράφηκαν τόσα πολλά και θα μάθουμε και θα ακούσουμε τόσα ακόμα για τον Κώστα Βουτσά, για τον μεγάλο καλλιτέχνη που μας χαιρέτησε στα 88 χρόνια του, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη πολιτιστική κληρονομιά.
Θα προσεγγίσω κάποιες άγνωστες πτυχές του, που μοιράστηκε μαζί μας σε δύσκολες εποχές για την ΚΛΙΜΑΚΑ, παίζοντας ακόμα μια φορά πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ήταν στα μέσα του 2004, όταν στην Αίγινα το οικοτροφείο μας «ΑΦΑΙΑ» που ετοιμαζόταν τότε να λειτουργήσει, δεχόταν τα «πυρά» μιας μικρής οργανωμένης ομάδας, που με συνθήματα και ακραίες συμπεριφορές, προσπαθούσε να ανατρέψει μια δουλειά μισού χρόνου περίπου, με στόχο την ευαισθητοποίηση των κατοίκων σε θέματα ψυχικής υγείας και την μείωση των στερεοτύπων και του στίγματος.
Θυμάμαι ήμασταν 40-50 άτομα μέσα στο οικοτροφείο στην Αίγινα, συνάδελφοι, φίλοι, γνωστοί, Αιγινήτες, όλοι εγκλωβισμένοι και πολιορκούμενοι από την ομάδα που φώναζε συνθήματα και μερικές φορές μας πετροβολούσαν... η πόρτα μας ήταν κλειστή από ένα απορριμματοφόρο του Δήμου και μπαίναμε στην αυλή του οικοτροφείου πηδώντας τα κάγκελα - για τον Κώστα φαινόταν λίγο δύσκολο, αλλά εύκολα τα κατάφερε.

Η παρουσία του ήταν καταλυτική, με απλά λόγια τους μίλησε για την ψυχική ασθένεια, τους εξήγησε ότι μπορεί να συμβεί στον καθένα μας, τους είπε ότι δεν είναι επικίνδυνοι άνθρωποι περισσότερο από εμάς, τους μίλησε για την αγάπη, τους είπε ότι θα έρχεται κι εκείνος και θα κάθεται και θα κοιμάται μαζί τους…
Δεν ξέρω τι τους έκανε και άλλαξαν στάση, ο ηθοποιός Βουτσάς, τα λόγια του, η λαμπερή προσωπικότητα του, δεν έχει σημασία… τελικά τα καταφέραμε και το Οικοτροφείο «Αφαία» λειτούργησε για πολλά χρόνια, και ο Κώστας τηρώντας την υπόσχεση του ερχόταν πολύ συχνά, χαρίζοντας αγάπη, γέλιο και μια ανθρώπινη ζεστασιά, σε όλους μας γνωστικούς και «τρελούς»… - αυτός ήταν ο Βουτσάς για μας.

Αντίο Κώστα Βουτσά από όλους εμάς τους τρελούς και όχι μόνο, που λειτουργούμε την ΚΛΙΜΑΚΑ.
Ξέρουμε ότι δεν είσαι μόνο δικός μας, και δεν μας στενοχωρεί καθόλου αυτό, είσαι μέσα στις καρδιές όλων μας!

fb – Kiriakos Katsadoros

[2φΑ]

"Απόλυτη δίψα "

Ernesto Cardenal  -  αγάπη Η χαραμάδα της αιωνιότητας

Δίψα

Ο λύκος της στέπας, πού αλυχτάει μέσα στη νύχτα, αλυχτάει για τον Θεό· και ή κουκουβάγια για Εκείνον κράζει. Για Εκείνον στενάζει το άκακο περιστέρι και δεν το ξέρει.
Τον Θεό επίσης καλεί το μικρό μοσχαράκι πού μουγκανίζει για τη μητέρα του, το λιοντάρι πού βρυχάται και τα βατράχια πού κοάζουν.
Όλη η κτίση Τον καλεί με όλη την ποικιλία των γλωσσών της.
Και ή γλώσσα των εραστών, η γλώσσα των ποιητών και ή προσευχή των μοναχών κραυγάζουν επίσης για τον Θεό.

Όλα τα ανθρώπινα μάτια έχουν μέσα τους λαχτάρα.
Άνθρωποι απ' όλες τις φυλές, παιδιά, γέροι. μητέρες. ερωτευμένες γυναίκες, αστυνομικοί, εργάτες, τυχοδιώκτες. δολοφόνοι, επαναστάτες, δικτάτορες και άγιοι — όλοι έχουν το ίδιο φως λαχτάρας. την ίδια βαθιά φωτιά. τον ίδιο άπειρο πόθο για ευτυχία και χαρά δίχως τέλος.
Τα ανθρώπινα μάτια είναι σαν πηγάδια, σαν το πηγάδι της Σαμαρείτιδας γυναίκας.

Αυτή η δίψα πού όλες οι υπάρξεις νιώθουν είναι η αγάπη του Θεού.
Για χάρη αυτής της αγάπης έγιναν όλοι οι πόλεμοι, διαπράχθηκαν όλα τα εγκλήματα, και για χάρη της όλοι ο άνθρωποι αγαπιούνται ή μισούνται.
Για χάρη αυτής της αγάπης οι άνθρωποι σκαρφαλώνουν βουνά, κατεβαίνουν στον πυθμένα του ωκεανού, κυβερνούν και συνωμοτούν και χτίζουν και γράφουν και τραγουδούν και θρηνούν και αγαπούν.

Κάθε ανθρώπινη ενέργεια, κάθε αμαρτία είναι μια αναζήτηση του Θεού. 

Όμως κάποιες φορές αναζητείται εκεί που δεν είναι δυνατόν να βρεθεί.
Γι' αυτό και ο Αυγουστίνος λέει :
«Γύρεψε αυτό που γυρεύεις, αλλά όχι εκεί που το γυρεύεις».

Ο Θεός λαμποκοπά στην ύλη, μολονότι είναι απείρως μακρινός απ' αυτή, και μολονότι η ύλη είναι αδιαφανής και αποτελούμενη από χονδροειδή άτομα.
Η αντανάκλαση της υπέρτατης ωραιότητας του Θεού είναι που παράγει ομορφιές σκορπίζοντάς τις εδώ και κει — η γαλανή θάλασσα, ο γλάρος, η ομορφιά των γυναικών και του ερωδιού, τα σιωπηλά τροπικά ποτάμια, που ρέουν κάτω από τα πράσινα φοινικόκλαδα στο φως του δειλινού.

Πώς θα ήταν άραγε να δει κανείς αυτή την ομορφιά καθεαυτή, ακάλυπτη, κατά πρόσωπο, όχι καθρεφτιζόμενη στην ύλη, αλλά όπως πραγματικά είναι, συμπυκνωμένη εν τω Θεώ; 

Εκεί θα μπορούσες να δεις την ομορφιά που βλέπεις στη θάλασσα, στις γυναίκες, στο χιόνι και στον ερωδιό, όχι σκορπισμένη σε εφήμερους μεμονωμένους αντικατοπτρισμούς, αλλά συμπυκνωμένη σε ένα πράγμα, σε μία ύπαρξη. 

Αυτές είναι οι σκόρπιες σελίδες του βιβλίου του σύμπαντος, που ο Δάντης λέει (στο τελευταίο του άσμα) πως είδε να μπαίνουν στη σειρά από την αγάπη, σχηματίζοντας και πάλι ένα ενιαίο βιβλίο.

vb – Ειρήνη και Ειρήνη

[2φΑ]

"Aπόλυτο πάθος "

Ernesto Cardenal  -  αγάπη Η χαραμάδα της αιωνιότητας

Ο Θεός είναι αγάπη.
Κι εμείς επίσης είμαστε αγάπη, επειδή είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση δική Του. Η έλλογη ύπαρξή μας είναι ένας και μόνο πόθος, ένα και μόνο πάθος, η δίψα και η κραυγή για αγάπη.
Ό,τι δεν έχει νοθευτεί μέσα μας είναι αγάπη.
Οντολογικά είμαστε αγάπη.

Και ο Θεός, όπως κι εμείς, είναι μια κραυγή αγάπης, ένα απόλυτο πάθος και απόλυτη δίψα για αγάπη. Η αγάπη είναι ο λόγος της ύπαρξής μας.
Και αυτή η αγάπη του Θεού είναι ίδια με τη δική μας, και δεν έχει τέλος, όπως και η φωτιά της κολάσεως.
Είναι μια δίψα που δεν μπορεί ποτέ να σβήσει, επειδή όσο πίνουμε τόσο πιο πολύ λαχταράμε.

Και μέσα στην ύπαρξή μας, μέσα σε όλες μας τις κινήσεις, κρατάμε την ανάμνηση του Θεού στον οποίο έχουμε τη ρίζα μας, ακόμα κι όταν είμαστε πολύ μακριά Του. 

Είμαστε σαν πλάσματα της θάλασσας, που ακόμα κι όταν έχουν πια μεταφερθεί μακριά της, σε κάποιο εργαστήριο, κρατούν την ανάμνηση της και συνεχίζουν να κινούνται με τον ρυθμό των κυμάτων της.

Ο Πατέρας δεν γνωρίζει ανάπαυση μέχρι η κτίση, σαν τον άσωτο υιό, να επιστρέψει σ’ Εκείνον.
Λαχταρά για μας με απέραντη νοσταλγία· και το Άγιο Πνεύμα είναι ο αναστεναγμός αυτής της λαχτάρας.

ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΟΠΟΣ

[2fA]