"Σώσε με.. "

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

-  «Σώσε με…», η κραυγή του Δεκαπενταύγουστου…

Διαβάζοντας τους στίχους του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα προς την Παναγία μας, τον οποίο ψάλλουμε αυτές τις ημέρες στις εκκλησίες αναρωτήθηκα, τι πόνο και καημό, τι μεράκια και τραύματα πρέπει να κουβαλούσε η ψυχή εκείνου που έγραψε αυτά τα λόγια. 

Έτσι έψαξα, να δω ποιος είναι και τι κατέτρωγε την ψυχή του. 

Ήμουν βέβαιος, ότι πίσω από αυτό τον υπέροχο ύμνο υπήρχε μια πληγή.

Άλλωστε η πληγή, το τραύμα, το πένθος και η απώλεια, γράφουν, ζωγραφίζουν, τραγουδούν και προσεύχονται. Δίχως πληγές δεν υπάρχουν σοφοί και άγιοι, καλλιτέχνες και εραστές Θείου. 

Μόνο κάποιος που κάτι έχασε ψάχνει να το βρει. 

Μόνο κάποιος που πόνεσε και πένθησε δημιουργεί. 

Άνθρωπος που δεν σταυρώθηκε δεν μπορεί να αναστηθεί. 

Μάτια που δεν δάκρυσαν Θεό δεν είδαν και γόνατα που δεν λύγισαν ποτέ δεν έμαθαν να εκτιμούν την ζωή. Αυτός που γεύθηκε τον θάνατο μπορεί να μας μιλήσει για την αξία της ζωής, εκείνος που αρρώστησε μπορεί να μα πει για την ευλογία της υγείας.

Ένα τέτοιος λοιπόν βαριά άρρωστος και πληγωμένος άνθρωπος ήταν ο υμνογράφος του Μεγάλου Παρακλητικού κανόνα προς την Παναγία. 

Θεόδωρος Β΄, Δούκας Λάσκαρης, Αυτοκράτορας της Νίκαιας, ο οποίος έπασχε από βαριάς μορφής επιληψία. Η ασθένεια τον είχε εξουθενώσει σωματικά και ψυχικά. 

Φαίνεται άλλωστε στα λόγια του παρακλητικού κανόνα προς την Παναγία, «Καταιγίδα συμφορών με βασανίζει, Δέσποινα, και των θλίψεων οι τρικυμίες με καταποντίζουν· αλλά αφού προφθάσεις, δος μου χείρα βοηθείας, εσύ που είσαι η θερμή αρωγή και προστασία μου..».

Μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει τι σήμαινε τον 11ον αιών, να πάσχεις από επιληψία. 

Τι προκαταλήψεις, στιγματισμό αλλά και αδυναμία αντιμετώπισης. 

Μόνη παρηγοριά ο Θεός και η Παναγία Μητέρα του. 

Σε αυτή καταφεύγει ο Λάσκαρης με αβάστακτο πόνο, και μέσα από το υμνογραφικό του χάρισμα διαμορφώνει ένα απίστευτο σε θεολογικά νοήματα κείμενο.

Όμως εκείνο που συγκλονίζει, δεν είναι τόσο η θεολογική ακρίβεια του κειμένου, όσο η βασανισμένη ύπαρξη του συγγραφέα, που στην κυριολεξία κραυγάζει μέσα από προσευχητικούς ύμνους.
«Σώσε με Παναγία μου φωνάζει, σώσε με!!!»

Όποιος έχει νιώσει έστω και μια φορά στην ζωή του την πίκρα της απόγνωσης, τον πόνο της μοναξιάς και της ερήμωσης, όποιος έχει κοιμηθεί σε κρύα πατώματα δίχως ανθρώπινες ελπίδες, αναγνωρίζει στην φωνή του Θεόδωρου Λάσκαρη την δική του λαλιά. 

Γιατί η φωνή των πονεμένων έχει ένα ήχο καθώς και ένα όνειρο, την λύτρωση….. 

«Και πού λοιπόν θα βρω άλλη προστασία; Πού να προσφύγω; Και πού να σωθώ; 

Ποια θερμή να έχω βοηθό, στις θλίψεις του βίου και στις ζάλες -αλίμονο!- κλονιζόμενος; 

Μόνο σε σένα ελπίζω και παίρνω θάρρος και καυχώμαι, και προστρέχω στη σκέπη σου. 

Σώσε με!!!»

 

fb – 2fA

"Στο φως του φεγγαριού "

Πανσέληνος Αυγούστου 2020

​Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού διοργανώνει για μία ακόμη χρονιά 

τις εκδηλώσεις της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου ( 3 Αυγούστου), προσφέροντας 

τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία στο κοινό με ελεύθερη είσοδο 

σε μια καλοκαιρινή βραδιά κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού.

Οι εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν φέτος είναι κυρίως μουσικές συναυλίες, 

θεατρικές παραστάσεις, παραστάσεις χορού, ποιητικές απαγγελίες, προβολή ντοκυμαντέρ, 

εικαστικές εκθέσεις και αστροπαρατήρηση. 

Οι περισσότερες εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν σε συνεργασία με την τοπική 

αυτοδιοίκηση και πολιτιστικούς, εξωραϊστικούς συλλόγους.

 

culturegov – topontiki

2fA

"Θεοτόκεια 2020 "

YENIKÖY PANAYIA RUM ORTODOKS KILISESI VAKFI

ΘΕΟΤΟΚΕΙΑ  2020

Για Τρίτη φορά φέτος θα πραγματοποιηθούν τα "Θεοτόκεια - Συναντήσεις Πολιτισμού και Τέχνης", στον περίβολο της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας της Παναγίας Θεοτόκου, 

στο Yeniköy της Κωνσταντινούπολης.

Στο πρόγραμμα του πολιτιστικού αυτού φεστιβάλ περιλαμβάνονται τρεις εκδηλώσεις:

- Ομιλία του Καθηγητή Πανεπιστημίου Dr. Asnu Bilban Yalçın 

  («Βυζαντινή κουλτούρα και τέχνη»), στις 9 Αυγούστου 

- Μουσική Παράσταση (Lozan Mübadilleri Vakfı Korosunun) στις 23 Αυγούστου και 

- Βιβλιοπαρουσίαση της Νεκταρίας Αναστασιάδου («A Recipe For Daphne»), 

  στις 6 Σεπτεμβρίου.

BiZANSOKUMALARI

Ivan Denisenko – 2fA

"Μήνυμα Αυγούστου "

-  Του Μ. Μ. Λ. Νικολάου

Μέσα ἀπὸ τὴν ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία δανείζεται ἐκφράσεις καὶ βασίζεται σὲ γεγονότα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, προεικονίζεται καὶ προτυπώνεται τὸ μυστήριο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. 

Μεταξὺ ἄλλων, οἱ ὑμνογράφοι τὶς ἀποδίδουν τέσσερα μοναδικὰ χαρακτηριστικά.
Τὴν ἀποκαλοῦν κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ, σκηνὴν ἐπουράνιον, ἔμψυχον ναόν τοῦ Θεοῦ καὶ πύλην του οὐρανοῦ.

Κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ σημαίνει ὅτι τὸ πρόσωπό της φανερώνει τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἡ ἴδια τὸν φιλοξένησε στὴ μήτρα της καὶ ὁ Κύριος τὴν ἁγίασε. 

Ὑπάρχει γιὰ νὰ δείχνει τὶς συνεταγμένες τοῦ Θεοῦ, τὸν τόπο Του, τὴν παρουσία Του, καὶ ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴ φωτισμένη ὑπόδειξή της στὴν Κανὰ τῆς Γαλιλαίας «ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε» (Ἰω. β΄ 5), ὑπάρχει γιὰ νὰ μᾶς προτρέπει στὴν ὑπακοὴ τοῦ Υἱοῦ της. 

Ὅποιος τὴν βλέπει, βλέπει τὸν Θεό.

Ἀποκαλεῖται ὅμως καὶ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ, ποὺ σημαίνει ὄχι ἁπλῶς τόπος διαμονῆς ἢ φανέρωσης τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τόπος ἀναπαύσεώς Του. 

Τόπος ποὺ πραγματικὰ εὐαρέστησε στὸν Θεό, ἱκανοποίησε τὴν προαιώνια βουλή Του καὶ ἐξέφρασε τὴν ἄπειρη ἀγάπη Του καὶ τὸ αἰώνιο θέλημά Του.

Χαρακτηρίζεται ἐπίσης καὶ ναὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ σημαίνει ὅτι διὰ τῆς Θεοτόκου ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει τὸ μυστήριο, τὰ σημεῖα καὶ τὰ θαύματά Του, αὐτὰ ποὺ ξεπερνοῦν τὴ λογική μας, αὐτὰ ποὺ καταργοῦν τὴν παχύτητα καὶ τὴ μικρότητά μας, αὐτὰ ποὺ φανερώνουν τὴν ἄλλη λογικὴ καὶ ἀποκαλύπτουν τὴν ἄλλη ζωή, καταδεικνύουν ἕναν ἄλλον κόσμο ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς πτώσεως, ἕναν ἀληθινὸ κόσμο πέραν ἀπὸ τὸν πραγματικὸ κόσμο, ἕναν κόσμο στὸν ὁποῖο καλεῖται ὁ καθένας μας νὰ μπεῖ μέσα καὶ νὰ ζήσει. 

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι στὸ πρόσωπό της ἐμπιστεύεται ὁ Θεός τὰ μυστικά του, καὶ αὐτὴ τὰ μοιράζεται μὲ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἡ Παναγία λοιπόν δείχνει τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, ἐκφράζει τὸ θέλημά Του καὶ ἀποκαλύπτει τὸ μυστήριό Του. 

Αὐτὰ ὅλα δὲν ἀποτελοῦν ὅμως προνόμια ἢ ἔστω δῶρα πρὸς αὐτήν, τὰ ὁποῖα αὐτὴ τὰ κρατάει γιὰ τὸν ἑαυτό της, ἀλλὰ χαρίσματα ποὺ τὰ μοιράζεται μὲ τὴν Ἐκκλησία, δηλαδὴ μὲ τὸν κόσμο ὅλον, ποὺ τῆς δόθηκαν γιὰ νὰ τὰ δίνει. 

Συνεπῶς κάθε ἕνας ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποκαταστήσει μιὰ πνευματικὴ σχέση καὶ ἐπικοινωνία μὲ τὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου δὲν γνωρίζει μόνον τὴν Παναγία, ἀλλὰ κυρίως εἰσέρχεται στὸν γνόφο τῆς παρουσίας, τοῦ θελήματος καὶ τοῦ μυστηρίου τῆς Τριαδικῆς θεότητος.

Τέλος, ἡ Παναγία εἶναι καὶ πύλη. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι εἶναι πέρασμα πρὸς τὸν οὐρανό. 

Ὁ πόθος τοῦ κάθε πιστοῦ εἶναι νὰ γίνει οὐράνιος ἄνθρωπος, «ἡμῶν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ΄ 20), «τὰ ἄνω ζητοῦμεν, τὰ ἄνω φρονοῦμεν» (Κολ. γ΄ 1,2). 

Ἡ πύλη διὰ τῆς ὁποίας κανεὶς εἰσέρχεται σὲ αὐτὴν τὴν οὐράνια κατάσταση, στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, εἶναι τὸ πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. 

Ὅπως γιὰ νὰ εἰσέλθουμε σὲ ἕναν χῶρο χρειάζεται ὁπωσδήποτε μία πόρτα, ἔτσι καὶ στὸ μυστήριο τοῦ Θεοῦ δὲν εἰσερχόμεθα ἀπὸ τὸν τοῖχο τῆς λογικῆς, οὔτε ἀπὸ τὴν παγίδα τοῦ ἐμπαθοῦς βίου, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν κεντρικὴ εἴσοδο τοῦ Θεομητορικοῦ προσώπου. 

Τὸ ἠθικὸ πρότυπό της, ἡ προσφυγὴ στὴ μητρικὴ προστασία της, οἱ πρεσβεῖες της, ἡ χάρις της, ἡ μυστικὴ σχέση μαζί της διευκολύνουν τὴν ψυχὴ νὰ εἰσέλθει στὸν χῶρο τοῦ Θεοῦ.

Αὐτὴ ἡ σχέση μὲ τὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου ἐκφράζεται πληθωρικὰ μέσα ἀπὸ τὶς τόσο δημοφιλεῖς στοὺς Ὀρθοδόξους ἀκολουθίες τῶν δύο Παρακλητικῶν Κανόνων καὶ τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου. 

Οἱ δύο πρῶτες ὑπογραμμίζουν τὴ μετοχὴ τῆς Θεοτόκου στὶς καθημερινὲς ἀνάγκες τῆς ζωῆς, ἐνῶ ἡ ἄλλη ἀποτελεῖ δοξολογικὴ προσευχή ποὺ μᾶς βοηθεῖ νὰ γίνουμε κοινωνοὶ τῆς αἰώνιας δόξας της. 

Οἱ Παρακλήσεις τὴν φέρνουν κοντά μας, ἐνῶ οἱ Χαιρετισμοὶ μᾶς ἀνεβάζουν κοντά της.

Στοὺς Παρακλητικοὺς Κανόνες ἐκφράζεται ἡ ἀμεσότητα τῆς σχέσης τῶν πιστῶν μὲ τὴν Θεοτόκο καὶ ἡ βαθειά της κατανόηση τῆς ἀνθρώπινης φύσης, ἡ ἀνάγκη τῆς προστασίας της σὲ περιστάσεις κινδύνων, θλίψεων, ἀσθενειῶν, ἀναγκῶν καὶ συμφορῶν. 

Ἡ παράδοση καὶ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας ἐπιβεβαιώνει τὴ δύναμη τῶν προσευχῶν καὶ τῶν πρεσβειῶν της, καθόσον «πολλά ἰσχύει δέησις Μητρὸς πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου». 

Οἱ πρεσβεῖες της στηρίζουν τὸν ἀγῶνα τῆς σωτηρίας μας ὅσο ἴσως τίποτε ἄλλο, γι' αὐτὸ καὶ στὶς λειτουργίες μας αὐτὲς ἐπικαλούμαστε, ψάλλοντας: «ταῖς πρεσβεῖες τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς».

Μὲ τὴν άκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν, ὁμολογοῦμε τὸ μυστήριο τῆς ἐκ παρθένου γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὅμως οὔτε νὰ τὸ κατανοήσουμε μποροῦμε οὔτε νὰ τὸ περιγράψουμε οὔτε νὰ τὸ ἐξηγήσουμε· «Ἰλιγγιᾶ δὲ νοῦς ἅπας σοῦ τὸν τόκον νοεῖν». 

Αὐτὸ ὅμως, ἀντὶ νὰ σκανδαλίζει τὴ σκέψη, ταπεινώνει τὴν καρδιὰ καὶ γεννᾶ θαυμασμὸ καὶ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Κύριο γιὰ τὴ σοφία, τὴν ἀγάπη Του καὶ τὴν ἄκρα συγκατάβασή Του. 

Μὲ ἄλλα λόγια, ζῶντας κανεὶς τὸ μυστήριο τῆς Ὑπεραγίας Παρθένου, ὁμολογεῖ τὸ μυστήριο Τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Εὔχομαι νὰ δώσει ὁ Θεὸς ἡ Παναγία νὰ ἀποτελέσει καὶ τὴν δική μας μητέρα στὴν καθημερινή μας ζωή, τὸν ἀρωγὸ τῆς σωτηρίας μας, τὴν παραμυθία, τὸν συμπαραστάτη καὶ ταυτόχρονα τὸ πρόσωπο αὐτὸ ποὺ θὰ μᾶς ἀποκαλύπτει διαρκῶς τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ.

Aὐγουστος 2020

 

imml – 2φΑ

"Αυγουστιάτικο φεγγάρι "

Επειδή ο Αύγουστος φοβόταν τα σκοτάδια…

[Aπό το βιβλίο «Τα παιδιά του Καλοκαιριού»

 - Σειρά: Ιστορίες με τους 12 μήνες, Πατάκης 1988, 20η έκδοση 2018]

Ο τρίτος γιος, το στερνοπαίδι του Καλοκαιριού και της γυναίκας του της Ζέστης, όταν ήτανε μικρός φοβόταν τα σκοτάδια. Τη νύχτα δεν έλεγε να κοιμηθεί. 

Και μόλις έπαιρνε ο ύπνος τους γονείς του, στηνόταν στο παράθυρο και κοίταζε τ’ αστέρια ως το πρωί.

- Εεεε! Γιατί δεν πας να κοιμηθείς εσύ, μικρέ; του φώναξε μια νύχτα ένα αστεράκι. 

Τι περιμένεις;

- Περιμένω την αυγή, του αποκρίθηκε. Δε θέλω να ’μαι στα σκοτάδια…

- Άκου τι περιμένει μες στη νύχτα! γέλασε το αστέρι. Και πώς σε λένε φίλε;

- Δεν έχω ακόμα όνομα, ντράπηκε κείνος. 

Ο παππούς ο Χρόνος όμως, λέει πως σαν έρθει η ώρα, θα με βαφτίσει ένας τρανός νονός, ο Ήλιος!...

Έτσι κι έγινε. Σαν έκλεισε ο μικρός την έκτη μέρα, το Καλοκαίρι και η Ζέστη αποφάσισαν πως ήταν πια καιρός για τα βαφτίσια. 

Κάλεσαν φίλους, κάλεσαν συγγενείς κι ακούμπησαν το γιο τους στην πιο ψηλή κορφή ενός βουνού. 

Εκεί ο Ήλιος, σαν νονός, πρώτα τον έλουσε και ύστερα τον τύλιξε με φως.

- Τον ονομάζω Αύγουστο, είπε μ’ επίσημη φωνή και τον παρέδωσε στη Ζέστη.

- Καλή φώτιση να ’χει, μουρμούρισε ο Χρόνος που, σαν παππούς, ήτανε πρώτος πρώτος καλεσμένος στα βαφτίσια και ήξερε τον φόβο του εγγονού του.

- Έννοια σας και για τη φώτιση εγώ είμαι δω! δήλωσε ο Ήλιος. 

Όλη τη μέρα θα τον φωτίζω μοναχός μου. Και για τη νύχτα, θα του χαρίσω ένα καντήλι ασημένιο αλλά παράξενο: Όσο ο αναδεξιμιός μου θα φοβάται τα σκοτάδια, το καντήλι αυτό θα μεγαλώνει.

Όταν θα πάψει πια να τα φοβάται, θ’ αρχίσει να μικραίνει. 

Αυγουστιάτικο φεγγάρι θα το λένε, και θα είναι το λαμπρότερο που έφτιαξα ποτέ!»….

 

lotypetrovits – 2φΑ

                                                                             

- Αύγουστος 2020

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Ἀπὸ μία θύμηση περάστηκε ὁ ὕπνος

Ἀπὸ τὴν ἄνοιξη βγήκαμε στὸ καλοκαίρι,

Ἥρωες τῆς ἀκριβῆς ρέμβης,

Δὲν εἴδαμε παρὰ τὴν Πλάση μοναχὴ

Νὰ βόσκει τὴν ὄμορφη γοητεία της

Στὴν ἅπλα ποὺ τῆς δώρησε ὁ Θεὸς

Ξεφάντωμα ἐξαίσιο

(Γιῶργος Σαραντάρης)

2φΑ

"Τά λόγια τοῦ πατέρα μου "

Πατρική νουθεσία

[Τὸ ἄκουσε πρὸ ὀγδόντα ἐτῶν στὴ Μάνδρα Ἀττικῆς ὁ Γεώργιος Ἀλεξίου 

σὲ μικρὴ ἡλικία, ἀπὸ τοὺς γονεῖς του ποὺ ἔχασε νωρίς, αὐτὸς δέ, 

τὸ μετέφερε στὸν ὁμώνυμό του ἐγγονό.]

Τὰ λόγια τοῦ πατέρα μου μένουν στὴ θύμησή μου, ποὺ κάποτε μοῦ ἔλεγε «ἄκου ἐδῶ παιδί μου: Εἶναι ὁ δρόμος τῆς ζωῆς μακρύς, μὴν ἀποστάσῃς, προχώρει πάντα τίμια, στὸ τέλος του νὰ φθάσῃς. Ποτὲ μὴν ἀπελπίζεσαι ἐμπόδια σὰν εὕρῃς, ὑπάρχει τρόπος νὰ περνᾷς, ἀρκεῖ νὰ τὸν ἐξεύρῃς. Πολλὲς φορὲς θὰ πικραθεῖς, ὧρες κακὲς θὰ ῾ρθοῦνε, μὴ φοβηθῇς τὰ βάσανα, ἔρχονται καὶ περνοῦνε. Ἡ γλῶσσα σου ἀπὸ τὸ νοῦ ποτὲ νὰ μὴν προτρέχῃ, καὶ κάθε πράξις σ᾿ ὁδηγό, τὴν σκέψιν σου νὰ ἔχῃ. Θῦμα θυμοῦ μὴ γίνεσαι, ψύχραιμα πάντα κρῖνε, σκέψεις καὶ πράξεις τοῦ θυμοῦ ἐπιβλαβεῖς θὰ εἶναι.» Τὰ λόγια τοῦ πατέρα μου μένουν στὴ θύμησή μου, κι ὅπως ἐγὼ τὰ ἄκουσα, τὰ λέγω στὸ παιδί μου.

 

nektar – 2fA

"Τό τραγούδι τῆς ὑπομονῆς "

Νίκος Καροῦζος  -  Διάλογος πρῶτος

Σὰ νὰ μὴν ὑπήρξαμε ποτὲ

κι ὅμως πονέσαμε ἀπ᾿ τὰ βάθη.

Οὔτε ποὺ μᾶς δόθηκε μία ἐξήγηση

γιὰ τὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν τουλάχιστον.

Ἡ ἄλλη μισή μας ἡλικία θὰ περάσει

χαρτοπαίζοντας μὲ τὸ θάνατο στὰ ψέματα.

Καὶ λέγαμε πὼς δὲν ἔχει καιρὸ ἡ ἀγάπη

νὰ φανερωθεῖ ὁλόκληρη.

Μία μουσικὴ

ἄξια τῶν συγκινήσεών μας

δὲν ἀκούσαμε.

Βρεθήκαμε σ᾿ ἕνα διάλειμμα τοῦ κόσμου

ὁ σῴζων ἑαυτὸν σωθήτω.

Θὰ σωθοῦμε ἀπὸ μία γλυκύτητα

στεφανωμένη μὲ ἀγκάθια.

Χαίρετε ἄνθη σιωπηλὰ

μὲ τῶν καλύκων τὴν περισυλλογὴ

ὁ τρόμος ἐκλεπτύνεται στὴν καρδιά σας.

Ἐνδότερα ὁ Κύριος λειτουργεῖ

ἐνδότερα ὑπάρχουμε μαζί σας.

Δὲν ἔχει ἡ ἁπαλὴ ψυχὴ βραχώδη πάθη

καὶ πάντα λέει τὸ τραγούδι τῆς ὑπομονῆς.

Ὢ θὰ γυρίσουμε στὴν ὀμορφιὰ

μία μέρα…

Μὲ τὴ θυσία τοῦ γύρω φαινομένου

θὰ ἀνακαταλάβει, ἡ ψυχὴ τὴ μοναξιά της.

 

nektarφΑ

"Επίκληση και κραυγή "

Ο Άγιος Παντελεήμων
[έργο Ξενοφώντα Μπόκου]

Simone Weil
[«Attente de Dieu», Paris 1950]

«Καλέστε το Πνεύμα καθαρά και απλά. Κάθε επίκληση και μια κραυγή.
Όταν είμαστε άρρωστοι από δίψα, όταν πεθαίνωμε από δίψα, δεν έχομε πια στον νου μας 

το πώς θα πιούμε, ούτε γενικά το πώς πίνει κανείς νερό, αλλά μόνο αυτό το ίδιο το νερό. 

Αυτή όμως η εικόνα του νερού είναι η ίδια μια κραυγή όλου του είναι μας»

myriobiblos – 2φΑ

"Για μιαν ιδέα.. "

Ανδρεάδης Γιάγκος
"Για μιαν ιδέα και μια χούφτα χώμα – Αγία Σοφία και Αιγαίο"

Ο Ερντογάν αποφάσισε η Αγία Σοφία να γίνει αυτό που δεν είναι: Τζαμί.
Η Αγία Σοφία όμως, είναι κάτι άλλο: Κέντρο.
Όχι «κέντρο του κόσμου», «ιερό κέντρο», αλλά κάτι που περιέχει και υπερβαίνει όλα τα άλλα, Κέντρο. Μοναδικό, αν και όχι το μόνο.
Στον νου μου έρχονται τρία τουλάχιστον ακόμα: Ο Παρθενώνας, ο καθεδρικός ναός της Σαρτρ στην Γαλλία και το Τατζ Μαχάλ στην Ινδία.
Το ότι είναι τόσα ή περισσότερα, δεν αλλάζει την μοναδικότητά τους.

Υπάρχουν εκφράσεις τους σε κείμενα και εικόνες τους, σε βιβλία ή και καρτ ποστάλ. 

Αλλά τίποτε δεν συγκρίνεται με τον συγκλονισμό που γεννούν, όταν κάποιος τα δει με τα μάτια του.
Συγκλονισμός που σφραγίζει σώμα και ψυχή, συνείδηση και όνειρα.
Και στα τέσσερα κυριαρχεί το φως.
Εξωτερικό στον Παρθενώνα και στο Τατζ Μαχάλ.
Εσωτερικό στην Αγία Σοφία και στην Σαρτρ, αλλά πάντοτε ίδιο: ένα και μοναδικό. 

Φως που οδηγεί τα βήματά μας. Τότε και τώρα.

Ο Όμηρος χάραξε μια για πάντα τα ελεύθερα βήματα των ποιητών.
Η Αγία Σοφία το ορατό, που αιχμαλωτίζει το αόρατο.
Η Αγία Σοφία είναι το κέντρο. Μοναδικό, ανεπανάληπτο και πολυώνυμο.
Τέτοιος –ένας και μοναδικός– είναι και ο Θεός του οποίου την σοφία υμνεί.   ….

Οι τόποι είναι σαν τους ναούς.
Τους αγαπάς ως ιδέα, αλλά ιδέες και καταστάσεις δεν πλανώνται ξεκάρφωτες, έχουν σώμα. 

Η Αγία Σοφία είναι ιδέα φωτός και τραυματισμένο σώμα.
Η Ελλάδα έχει σώμα και δεν μπορεί να την αγαπάμε, αδιαφορώντας για το απειλούμενο σώμα της.
Το σώμα αυτό στην υλική και την άυλη διάσταση του είναι ό,τι έχουμε.
Και ό,τι έχουν όσοι Ευρωπαίοι και άλλοι, ό,τι κρατούν από αυτό που υπήρξε και είναι Ελλάδα, συνώνυμο της ελευθερίας, της δημοκρατίας, και της οικουμενικότητας.   ….

«Για μιαν ιδέα και μια χούφτα χώμα. Για αυτά αγωνιζόμαστε».
Το έγραψε έξοχα στην "Φανέρωσίν" του ο Λάμπρος Κατσώνης, σε ένα υπόμνημα προς την Αικατερίνη της Ρωσίας, δεκαετίες πριν από την Επανάσταση του 1821.
Η Αγία Σοφία είναι στην καρδία αυτής της ιδέας.

slpress – 2φΑ

"Η ομπρέλα του Βοσπόρου "

An umbrella over Vosporos – instrumental
[από την ταινία "Πολίτικη κουζίνα", του Τάσου Μπουλμέτη]

Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης

«Από ένα χαμένο όνειρο εμείς έπρεπε να φτιάξουμε ένα δρόμο
για να συναντηθούμε.
Kι απ' όλες τις τύχες προτιμήσαμε εκείνη του ταξιδιώτη
που δεν ξέρει το άστρο του πού τον οδηγεί.

Ώσπου βράδιαζε σιγά σιγά κι οι ανταύγειες του φεγγαριού στα τζάμια
φαίνονταν σα μικρά αποσπάσματα ενός ονείρου που κυνηγάμε χρόνια.
Κι ενώ στο βάθος του δρόμου το άγαλμα διηγιόταν στα πουλιά το αληθινό ταξίδι, 

ακουγόταν η άρπα, που ίσως βέβαια να μην ήταν και άρπα,
αλλά αυτή η αθάνατη θλίψη που συνοδεύει τους θνητούς.

Τι θ' απομείνει από τόσες προσδοκίες, τόσους στεναγμούς;
Ένα όνομα και δυο χρονολογίες χαραγμένες στην πέτρα που ο καιρός
θα τις σβήνει σιγά σιγά.

Κι αυτό το τρένο που ήρθε από μια μακρινή πόλη σταμάτησε στον έρημο σταθμό. 

Δεν κατέβηκε κανείς παρά μόνο κάποιος μουσικός
μ' ένα φαρδύ ανεμοδαρμένο καπέλο.
Άνοιξε τη θήκη του βιολιού κι άρχισε να παίζει μια παράξενη μουσική,
σα να 'θελε να μας πείσει ότι όλα είναι δυνατά
κι ότι δεν τελειώνει πουθενά ο κόσμος.

Όλα τελειώνουν και μόνο το φθινόπωρο παραμένει αιώνια νέο
σαν τα πιο λυπημένα ποιήματα.
Δωσ' μου το χέρι σου...»

2φΑ

"Μικρή Πράσινη Θάλασσα.. "

Οδυσσέας Ελύτης  -  ΜΙΚΡΗ ΠΡΑΣΙΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
[«Το Φωτόδεντρο και η Δέκατη Τέταρτη Ομορφιά», Ίκαρος, 1971]

	Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριῶ χρονῶ Πού θά 'θελα νά σέ υἱοθετήσω Νά σέ στείλω σχολεῖο στήν Ἰωνία Νά μάθεις μανταρίνι καί ἄψινθο
5	Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριῶ χρονῶ Στό πυργάκι τοῦ φάρου τό καταμεσήμερο Νά γυρίσεις τόν ἥλιο καί ν' ἀκούσεις Πῶς ἡ μοίρα ξεγίνεται καί πῶς Ἀπό λόφο σέ λόφο συνεννοοῦνται
10	Ἀκόμα οἱ μακρινοί μας συγγενεῖς Πού κρατοῦν τόν ἀέρα σάν ἀγάλματα Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριῶ χρονῶ Μέ τόν ἄσπρο γιακά καί τήν κορδέλα Νά μπεῖς ἀπ' τό παράθυρο στή Σμύρνη
15	Νά μοῦ ἀντιγράψεις τίς ἀντιφεγγιές στήν ὀροφή Ἀπό τά Κυριελέησον καί τά Δόξα Σοι Καί μέ λίγο Βοριά λίγο Λεβάντε Κύμα τό κύμα νά γυρίσεις πίσω Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριῶ χρονῶ
20	Γιά νά σέ κοιμηθῶ παράνομα Καί νά βρίσκω βαθιά στήν ἀγκαλιά σου Κομμάτια πέτρες τά λόγια τῶν θεῶν Κομμάτια πέτρες τ' ἀποσπάσματα τοῦ Ηράκλειτου.

ebooks – 2φΑ

"Εκπαιδευτής ζώων "

-  ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΊΑ ΕΥΘΥΝΗΣ

Ένας ερημίτης, βρήκε καταφύγιο στο βουνό για να  προσευχηθεί.
Τον έβλεπαν συχνά πολύ απασχολημένο.
Μια μέρα, κάποιος τον ρώτησε:
-Πώς γίνεται να έχεις τόση δουλειά αφού ζεις στη μοναξιά..;

Ο ερημίτης απάντησε:
Έχω αρκετά πράγματα να κάνω...
Εκπαιδεύω δύο γεράκια, εκπαιδεύω δύο αετούς, ηρεμώ δύο κουνέλια, πειθαρχώ ένα φίδι, παρακινώ ένα γάιδαρο και δαμάζω ένα λιοντάρι.

-Μα δεν βλέπω κανένα ζώο εδώ γύρω, πού είναι;

Ο ερημίτης απάντησε:
Αυτά τα ζώα τα κουβαλάμε όλα, όλοι, μέσα μας.

Τα δύο γεράκια, ρίχνουν τον εαυτό τους πάνω από ό,τι τους παρουσιάζεται, καλό ή κακό, πρέπει να τους εκπαιδεύσω να ρίξουν τον εαυτό τους σε καλά πράγματα:
ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ.

Οι δύο αετοί με τα νύχια τους πονάνε και καταστρέφουν, πρέπει να τους εκπαιδεύσω να τεθούν σε υπηρεσία και να βοηθήσουν χωρίς να βλάψουν:
ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ.

Τα κουνέλια θέλουν να πάνε όπου θέλουν, θέλουν να αποφύγουν δύσκολες καταστάσεις, πρέπει να τους μάθω να είναι ήρεμα ακόμα και αν υπάρχουν βάσανα, προβλήματα ή οτιδήποτε δεν μου αρέσει:
ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ.

Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να παρακολουθείς το φίδι, είναι κλειδωμένο σε ένα δυνατό κλουβί, αλλά είναι πάντα έτοιμο να επιτεθεί, να δαγκώσει και να τοποθετήσει το δηλητήριο του σε όποιον είναι κοντά, οπότε πρέπει να το πειθαρχήσω:
ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ.

Ο γάιδαρος είναι πεισματάρης, δεν θέλει να κάνει το καθήκον του, είναι πάντα κουρασμένος και αρνείται να κουβαλήσει το βάρος του:
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ.

Και τέλος, πρέπει να δαμάσω το λιοντάρι, θέλει να γίνει ο βασιλιάς, είναι ψηλά και πάντα θέλει να είναι ο πρώτος, είναι ματαιόδοξος, είναι περήφανος, νομίζει ότι είναι ο καλύτερος:
ΕΙΝΑΙ Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΜΟΥ.

Όπως βλέπεις, έχω πολλά να κάνω...

profitisiliaserythron

vb – 2fA

"Πώς να ξεχάσεις; "

20 Ιουλίου 1974

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ  -  ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Τώρα πιὰ πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ πεθάνουμε,
τώρα πιὰ πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ πεθάνουμε
μ’ αὐτὴ τὴν ἔγνοια πίσω μας;
Ἀναγκαστικῶς θὰ ἀναβάλουμε.

2φΑ

"Άλλο επίπεδο.. "

Νίκος Καρούζος  [17 Ιουλίου 1926 - 28 Σεπτεμβρίου 1990]

-  "Ρομαντικός Επίλογος"
[Από την ποιητική συλλογή “Πενθήματα” Αθήνα, 1969]

Μη με διαβάζετε όταν δεν έχετε
παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων
ή έστω μνημόσυνα.
Όταν δεν έχετε
μαντέψει τη δύναμη
που κάνει την αγάπη
εφάμιλλη του θανάτου.

Όταν δεν αμολήσατε αϊτό την Καθαρή Δευτέρα
χωρίς να τον βασανίζετε
τραβώντας ολοένα το σπάγκο.
Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια
ο Νοστράδαμος.

Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια φορά
στην Αποκαθήλωση.
Όταν δεν ξέρετε κανέναν υπερσυντέλικο.
Αν δεν αγαπάτε τα ζώα
και μάλιστα τις νυφίτσες.
Αν δεν ακούτε τους κεραυνούς ευχάριστα
οπουδήποτε.

Όταν δεν ξέρετε πως ο ωραίος Modigliani
τρεις η ώρα τη νύχτα μεθυσμένος
χτυπούσε βίαια την πόρτα ενός φίλου του
γυρεύοντας τα ποιήματα του Βιγιόν
κι άρχισε να τα διαβάζει ώρες δυνατά
ενοχλώντας το σύμπαν.

Όταν λέτε τη φύση μητέρα μας και όχι θεία μας.
Όταν δεν πίνετε χαρούμενα το αθώο νεράκι.
Αν δεν καταλάβατε πως η Ανθούσα
είναι μάλλον η εποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ

Μη με διαβάζετε
όταν
έχετε
δίκιο.
Μη με διαβάζετε όταν
δεν ήρθατε σε ρήξη με το σώμα…

Ώρα να πηγαίνω
δεν έχω άλλο στήθος.

-  "Μεταξωτοί άνθρωποι"

Οι «μεταξωτοί άνθρωποι», λοιπόν. Που μιλούν ελάχιστα για τον εαυτό τους.
Που χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων.
Που δεν σπεύδουν χαιρέκακα να «κάνουν πλάκα», δήθεν χαριεντιζόμενοι,
με εξωτερικά γνωρίσματα που πονάνε τους άλλους...

Εκείνοι, που δεν σπερμολογούν διακινώντας φήμες.
Εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά κάποιον απόντα όταν λοιδορείται
σε μια παρέα, χωρίς να είναι φίλος τους,
αλλά επειδή νιώθουν ότι αδικείται...

Οι μεταξωτοί άνθρωποι. Όσοι προσέχουν τι λες, και δεν είναι ωσεί παρόντες
στην κουβέντα, με το μυαλό τους στο τι θα πουν οι ίδιοι για να εντυπωσιάσουν.
Άνθρωποι με ανοιχτούς πόρους και πλατιά καρδιά...

Υπεράνθρωποι; Όχι. Απλώς, μεταξωτοί...
Φαίνονται από μακριά.
Αρκεί να προσέξεις «μικρές», «ασήμαντες» κινήσεις στο φέρεσθαι των ανθρώπων...

fb  - 2fA