"Δημόσια εξομολόγηση "

 

-  Πρωτ. Χρυσοβαλάντης Θεοδώρου
"Πνευματικό αντισηπτικό"

Τούτες τις δύσκολες μέρες, περάσαν πολλές σκέψεις από το μυαλό μου.
Τόσες που ούτε τις καλοθυμάμαι. Πίστη και ολιγοπιστία εναλλάσσονταν μέσα μου.
«Παπάς και ολιγόπιστος;» θα μου πεις...
Εξομολογούμαι (όπως παλιά) δημοσίως: ΝΑΙ.

Ίσως έτσι, όπως λέει ο γλυκύς μας Άγιος Χρυσόστομος, καταλάβουμε εμείς οι παπάδες εκείνους που μέχρι πρότινος, αφ’ υψηλού και ex cathedra, ελέγχαμε!

«Είδες ύψωμα;» μου έλεγε ένας πνευματικός. «Θα δεις πτώμα…».
Και τώρα που πληκτρολογώ τούτες τις σειρές, μου ήρθε μια σκέψη στο μυαλό μου:

«Πόσες φορές έκανα Εσπερινό και δεν κατάλαβα τίποτα;

Πόσες μνημόνευσα ανθρώπους στη πρόθεση και το έκανα μηχανικά, επειδή ήξερα απ’ έξω τα ονόματά τους; Πόσες φορές λειτούργησα και ήμουν μόνο σωματικά παρών;»

Όχι! Δεν ταπεινολογώ! Τώρα που δεν μπορώ να σκύψω στο πετραχήλι του πνευματικού μου, εξομολογούμαι δημοσίως.

Ίσως με λυπηθεί ο Θεός. Με συνετίσει…

Μα αδελφέ μου και συ τώρα που ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές, σου ήρθαν πολλές σκέψεις και σένα. Ίσως έφτασαν στην επιφάνεια πολλά σου λάθη και ατοπήματα.
Όπως ότι κοινώνησες ανάξια, από συνήθεια, «για το καλό».

Ίσως κατάλαβες ότι τελικά ζητάς να αγκαλιάσεις τον γείτονά σου, που έχεις να του μιλήσεις τόσον καιρό. Και για φαντάσου, να είναι και ο μόνος που ίσως να μπορείς να αντικρίσεις από το παραθύρι του σπιτιού σου…

Παρόλα ταύτα, αν και θα ήταν εύκολο να αραδιάσω ένα σωρό αγιογραφικά και πατερικά σχετικά χωρία, δεν το κάνω από συστολή.

Γιατί; Διότι κινδυνεύω, μέσα από τη «θεολογία του Κορωνοϊού», να αποδειχθώ ο «Άγιος» που ξεχώρισε από τους άλλους.

Κάτι σαν τον Φαρισαίο· «οὐκ εἰμι ὥσπερ οἱ λοιποί τῶν ἀνθρώπων».

Ακόμα και το πολυτονικό μου, άφησα κατά μέρος σε τούτα τα λόγια, για να σε πλησιάσω αδελφέ, και να σου πω:

Αν τυχόν και συ μαζί μου μετάνιωσες για τα λάθη σου, έστω και τώρα, σήκωσε τα χέρια σου στον ουρανό. Είναι ανοικτός! Ειδικά τώρα! Παρακάλεσε! Ακούγεσαι!

Σε παρακαλώ πριν πιάσεις οτιδήποτε, πριν φας, πριν πιείς, πες με τη καρδιά σου, μια φράση από την Ακολουθία του Αγιασμού: «Συντριβήτωσαν ὑπὸ τὴν σημείωσιν  τοῦ  τύπου τοῦ Τιμίου Σταυροῦ Σου, πᾶσαι αἱ ἐναντίαι δυνάμεις».

Σταύρωνε όλα τα αντικείμενα με το «πνευματικό αντισηπτικό» που μας έχει ελεημένα δοθεί.
Κάν'το συνήθεια. Κάν'το καθημερινότητα.

Κάν'το ανάγκη. Μα κυρίως, κάν'το ελεύθερα πιστή πράξη.

Αυτό το «Μένουμε σπίτι» μου θύμισε λίγο το «ἔνδον σκάπτε· ἔνδον βλέπε».

Και να η ευκαιρία που μας δίνεται!

Να έλθουμε για πρώτη ίσως φορά, αντιμέτωποι με τον εγωιστή εαυτό μας, και να τον αλλάξουμε. Να κόψουμε τον κρίκο της αλυσίδας όχι του ιού, αλλά της ψυχο-σωματο-φθόρου αμαρτίας μας.

Να ανάψουμε ένα φωτάκι, όπως έλεγε και ο παπα-Τύχων ο Ρώσος, για να τραβήξουμε τη ματιά του Θεού πάνω μας.

Δεν ήθελα να σε κουράσω. Να εξομολογηθώ ήθελα.

Να κάτσω νοερά δίπλα σου και να ακούσω και τη δική σου εξομολόγηση.

Εκείνη που δεν έκανα, δεν έκανες, δεν κάναμε με μετάνοια όταν έπρεπε.

Να σκουπίσω τα δάκρυά σου. Και συ τα δικά μου…

 

orthodoxia - 2φΑ

                                         

"Πέντε ημέρες νοσηλεία "

 

-  Πρωτοπρεσβύτερος Χρυσοβαλάντης Θεοδώρου
"Πέντε μέρες στο Αττικό νοσοκομείο"   [ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ]

….   Τὸ βρά­δι συ­νε­χί­στη­κε ὁ πυ­ρε­τός καὶ ἕ­ως τὰ χα­ρά­μα­τα ἤ­μουν σχε­δὸν ἄ­γρυ­πνος.
Πρω­ὶ πρω­ί, 3 Ἰ­α­νου­α­ρί­ου, μα­ζί μὲ τὴν σύμ­μα­χο πρε­σβυ­τέ­ρα, ἀ­φή­νον­τας πί­σω τὰ τέσσε­ρα παι­δι­ά μας, πή­γα στὸ ἐ­φη­με­ρεῦ­ον Ἀτ­τι­κὸ Νο­σο­κο­μεῖ­ο.

Οὐ­ρὲς κό­σμου. Ἕ­να τε­ρά­στι­ο μελ­λί­σι, ἀ­σθε­νῶν, νο­ση­λευ­τῶν, ἰ­α­τρῶν, δι­οι­κη­τι­κοῦ προ­σω­πι­κοῦ, δι­α­σω­στῶν τοῦ ΕΚΑΒ, ἀ­σθε­νο­φό­ρων, ὄ­λοι καὶ ὅ­λα γύ­ρω ἀ­πὸ τὴν ἀσθένει­α αὐ­τή.
Ἕ­νας «ἀ­ο­ρα­τος πό­λε­μος», ὄ­χι τοῦ πνεύ­μα­τος τοῦ Ἁγίου Νι­κο­δή­μου, ἀλ­λὰ τοῦ σῶ­μα­τος ἐ­κτυ­λι­σσό­ταν μπρο­στὰ στὰ μά­τι­α μας.

Ἐ­κεῖ καὶ ἕ­ως ὅ­του ἐ­ξε­τα­στῶ, ἄ­κου­σα καὶ ἀν­τι­λή­φθη­κα τὴ «με­τά­νοι­α» τῶν ἀν­θρώ­πων.
Ποι­α; «Με­τά­νι­ω­σα ποὺ δὲν ἐ­κα­να τὸ ἐμ­βό­λι­ο», ἄ­κου­γες παν­τοῦ!

Εὐ­τυ­χῶς, ἤ­μουν ἀ­πὸ τοὺς πρῶ­τους ποὺ προ­σῆλ­θα καὶ σὲ δύ­ο ὥ­ρες εἶχαν τε­λει­ώ­σει οἱ ἐ­ξε­τά­σεις. Ἡ ἀ­γω­νί­α στὸ ζε­νίθ!
Εἰ­δι­κὰ γι­ὰ τὰ ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα τῆς ἀ­ξο­νι­κῆς ποὺ θὰ ἔδει­χναν ἄν ὑ­πῆρ­χε πνευ­μο­νί­α.

Στὴ πρώ­τη αὐ­τὴ «γραμ­μὴ» ἀν­τι­με­τώ­πι­σης καὶ ἐ­ξε­τά­σε­ως τῶν ἀ­σθε­νῶν, «ἰ­δί­οις ὄμμασι» εἶδα τὸν τι­τά­νι­ο, χω­ρὶς ὑ­περ­βο­λή, ἀ­γῶ­να τῶν γι­α­τρῶν καὶ τῶν νο­ση­λευ­τῶν, ποὺ ἔ­πρε­πε μέ­σα σὲ μι­ὰ ἐ­φη­με­ρί­α, μὲ τε­ρά­στι­α πί­ε­ση, νὰ ἀ­πο­φα­σί­σουν γι­ὰ τὸ τὶ θὰ ἀπο­γί­νει ὁ κα­θέ­νας μας.
Νο­ση­λεί­α; Ἀ­γω­γὴ στὸ σπί­τι; Μο­νο­κλω­νι­κὰ ἀν­τι­σώ­μα­τα;

Ἡ γι­α­τρός, χι­λι­ό­χρο­νη νὰ εἶ­ναι, μοῦ εἶ­πε σχε­δὸν ντρο­πα­λά: «Πά­τερ, πρέ­πει νὰ νοσηλευ­τεῖ­τε»! Τῆς ἐ­πι­α­σα τὸ χέ­ρι καὶ πῆ­γα νὰ πῶ «ἔ­χω τέσ­σε­ρα παι­δι­ά. Μή­πως γί­νε­ται νὰ πά­ω στὸ σπί­τι»;
Δὲν τὸ τολ­μη­σα ὅ­μως.
Ἀ­στρα­πι­αῖ­α θυ­μή­θη­κα ὅ­τι «τί­μα ἰ­α­τρὸν πρὸς τὰς χρε­ί­ας αὐ­τοῦ τι­μαῖς αὐ­τοῦ, καὶ γὰρ αὐ­τὸν ἔ­κτι­σε Κύριος», ἔ­σκυ­ψα τὸ κε­φά­λι καὶ εἶ­πα «νά ᾿ναι εὐ­λο­γη­μέ­νο».
Ἀ­πὸ ἐ­κεί­νη τη στιγ­μὴ ἡ­ρέ­μη­σα. Ἔ­νι­ω­σα ὅ­τι «ἄλ­λος» ἔ­χει πι­ὰ τὴν εὐ­θύ­νη.

Δύ­σκο­λος ὁ ἀ­πο­χαι­ρε­τι­σμὸς ἀ­πὸ τὴ πρε­σβυ­τέ­ρα ποὺ ἀ­γω­νι­οῦ­σε.
Γνω­ρί­ζα­με κα­λῶς ὅ­τι ἐ­πι­σκε­πτή­ρι­α δὲν ἐ­πι­τρέ­πον­ται.
Σὲ νο­σο­κο­μεῖ­ο δὲν εἴ­χα μπεῖ πο­τέ μου. Πα­ρά­ξε­να συ­ναι­σθή­μα­τα…

Μὲ ὁ­δή­γη­σαν στὴν κλι­νι­κή. Κλι­νι­κὴ Covid 03, δω­μά­τι­ο 3, κρε­βά­τι Β.
Ἐ­πι­με­λή­τρι­α κλι­νι­κής ἡ κα Λ. Λ. Ἀ­πὸ τὴν πρώ­τη στιγ­μὴ εἶ­χες νὰ ἀ­γω­νι­στεῖς σὲ δύ­ο ἐ­πί­πε­δα. Τὸ πρῶ­το ὁ ἑ­αυ­τός σου· τὸ δεύ­τε­ρο οἱ συ­να­σθε­νεῖς σου!

Στὸ ἀ­ρι­στε­ρό μου χέ­ρι ξα­πλω­μέ­νος βρι­σκό­ταν ἕ­νας ἄλ­λος ἱ­ε­ρέ­ας. 72 ἐ­τῶν ἦ­ταν ὁ π. Δ. Φρ.
Πό­σο μὲ πο­νά­ει αὐ­τὸ τὸ «ἦ­ταν»…
Ἔ­φυ­γε νι­κη­μέ­νος με­τὰ ἀ­πὸ κά­ποι­ες μέ­ρες νο­ση­λεί­ας στὴν ἐν­τα­τι­κή.
Ἀν­τι­δροῦ­σε σὲ ὅ­λα ὁ εὐ­λο­γη­μέ­νος…

Ἀ­πέ­ναν­τί μου δε­ξι­ὰ ὁ Ν., μὲ πνευ­μο­νί­α 60%. Κα­λὸ παι­δί. Τῆς ἐκ­κλη­σί­ας.
Γί­να­με φίλοι. Ἀ­πέ­ναν­τι καὶ ἀ­ρι­στε­ρά μου ὁ κ. Θ., δυ­να­μι­κὸς δι­κη­γό­ρος. Ἐ­τῶν 80.

Καὶ οἱ τρεῖς ἀ­νεμ­βο­λί­α­στοι, ὄ­πως καὶ τὸ 90% τῶν 60 νο­ση­λευ­ο­μέ­νων στὴν κλι­νι­κή.
Στὸ δω­μά­τι­ο πά­λι, ἄ­κου­σα ἀ­πὸ τον Ν. αὐ­θόρ­μη­τα τὴν ἴ­δι­α «με­τά­νοι­α».
«Με­τά­νοι­ω­σα πά­τερ ποὺ δὲν ἐμ­βο­λι­ά­στη­κα. Εἶ­μαι δέ­κα μέ­ρες ἤ­δη μέ­σα.
Μό­νο μὲ βιν­τε­οκ­λή­σεις μπο­ρῶ νὰ δῶ τὰ τρί­α μι­κρὰ κο­ριτ­σά­κι­α μου.
Εἶ­δα τὸν χά­ρο μὲ τὰ μά­τι­α μου»!

Τὶ νὰ πῶ γι­ὰ τὶς νο­ση­λεύ­τρι­ες καὶ τοὺς ἰ­α­τρούς.
Τί­μι­α, εἰ­λι­κρι­νὰ καὶ χω­ρὶς «σάλτσες», ἔ­ζη­σα μέ­σα σὲ ἕ­ναν «πα­ρά­δει­σο νο­ση­λεί­ας», ὅ­που δὲν ὑ­πήρ­χε τὸ «ἐ­γὼ» καὶ τὸ «ἐ­σύ» με­τα­ξύ τους, τὸ «ἀ­νώ­τε­ρος» καὶ «κατώτερος», τὸ «πα­λι­ός» καὶ «νέ­ος»!
Ε­κεῖ­να δηλ. ἀ­πὸ τὰ ὁ­ποῖ­α βα­σα­νί­ζε­ται ἡ κοινω­νί­α μας ἐν πολ­λοῖς, ἀλ­λὰ καὶ ἡ Ἐκκλησί­α μας!!
Ἕ­νας σε­μνὸς ἐ­παγ­γελ­μα­τι­σμὸς ἦ­ταν σὲ ὅ­λους δι­α­κρι­τός, μα­ζὶ μὲ τὸ χα­μό­γε­λο καὶ τὸ κα­λὸ λό­γο πρὸς κά­θε ἕ­να ἀ­πὸ ἐ­μᾶς.

- Ἔ­λα Γ., βά­λε δύ­να­μη, πά­ρε ἀ­έ­ρα ἀ­πὸ τὸν ἀ­να­πνευ­στῆ­ρα, ἄ­κου­γες.
- Ἔ­λα κ. Θ., κά­νε κου­ρά­γι­ο, καὶ τοῦ χά­ϊ­δευ­αν τὸ κε­φά­λι ἀλ­λά­ζον­τάς του τὰ σεν­τό­νι­α.
Ἀλ­λά­ζον­τάς του, κα­λύ­τε­ρα καὶ ἀ­πὸ τὸν πα­τέ­ρα τους, τὰ λε­ρω­μέ­να του ἐ­σώ­ρου­χα…

Κά­ποι­α στιγ­μή, φώ­να­ξα τὴ νο­ση­λεύ­τρι­α Φ. ποὺ μό­νο τὰ μά­τι­α της φαί­νον­ταν, λό­γω τῶν προ­στα­τευ­τι­κῶν στο­λῶν τους.
– Παι­δὶ μου ἔ­λα ἐ­δῶ.
– Ὀ­ρί­στε πά­τερ.
– Δώ­σμου τὸ χέ­ρι σου.
Δὲν κα­τά­λα­βε. Μοῦ τὸ δι­νει. Τὸ ἀ­σπά­ζο­μαι εὐ­λα­βι­κά. Τρα­βι­έ­ται ἀ­πό­το­μα.

– Μὰ τὶ κά­νε­τε;
– Ἐ­σεῖς εἶ­στε «ἱ­ε­ρεῖς»! Ἐ­σεῖς δι­α­κο­νεῖ­τε μὲ αὐ­το­θυ­σί­α τὸν ἀ­δελ­φό.
Σᾶς εὐ­χα­ρι­στῶ!

Τὰ φάρ­μα­κα ἀ­μέ­σως ἄρ­χι­σαν νὰ ἀ­πο­δί­δουν καὶ ὁ πυ­ρε­τὸς ἔ­πε­σε.
Οἱ μέ­ρες κύ­λη­σαν μὲ ἠ­συ­χί­α ἐ­σω­τε­ρι­κὰ καὶ ἀ­νη­συ­χί­α ἐ­ξω­τε­ρι­κά.

Ἐ­σω­τε­ρι­κά, δι­ό­τι μὲ συ­νό­δευ­σαν οἱ ἐκ τῆς ἐ­ξο­ρί­ας ἐ­πι­στο­λὲς τοῦ ἱ. Χρυ­σο­στό­μου, τὶς ὁ­ποῖ­ες δι­ά­βα­σα ἔν­δα­κρυς σχε­δον ὅ­λες.
Τὶ μο­να­δι­κὴ εὐ­αι­σθη­σί­α εἶ­χε αὐ­τὸς ὅ ἅ­γι­ος ἄν­θρω­πος!
Μὲ πό­ση ἀ­γω­νί­α ρω­τού­σε νὰ μά­θει γι­ὰ τὴν πο­λύ­τι­μη ὑ­γεί­α τῶν πα­ρα­λη­πτῶν!

«Ἐν ὑ­γι­εί­ᾳ ἐ­σμεν καί εὐ­θυ­μί­ᾳ», ἔ­γρα­φε γι­ὰ τὸν ἴ­δι­ο γι­ὰ νὰ τοὺς κα­θη­συ­χά­σει.
Ἀν­τι­θέ­τως ὅ­μως ζη­τοῦ­σε δι­αρ­κὴ πλη­ρο­φό­ρη­ση γι­ὰ τὴν ὑ­γεί­α τῶν ἀ­γα­πη­μέ­νων του προ­σώ­πων. Μά­λι­στα σὲ χαι­ρε­τι­στή­ρι­ο ἐ­πί­λο­γο τῆς ΙΕ΄ ἐ­πι­στο­λής του πα­ραγ­γέλ­λει τὴν συ­χνὴ ἐ­νη­μέ­ρω­σή του ἀ­πὸ τὴν Ὀ­λυμ­πι­ά­δα «πε­ρί τῆς ὑ­γεί­ας» της. Ἡ κα­λή της κατά­στα­ση θὰ ἐ­νι­σχύ­ει, γρά­φει, «τήν εὐ­φρο­σύ­νην» του καὶ θὰ ἀ­πο­τε­λεῖ γι’ αὐ­τόν «οὐ μι­κράν πα­ρα­μυ­θί­αν» στὴν ἐ­ρη­μιά τῆς ἐ­ξο­ρί­ας του.

Ἐ­ξω­τε­ρι­κά, δι­ό­τι οἱ με­τα­πτώ­σεις τῆς ὑ­γεί­ας ὅ­σων πέ­ρα­σαν ἀ­πὸ τὸν θά­λα­μο, μὲ τελευ­ταῖ­ο τὸν πε­νην­τά­χρο­νο Γ., μὲ ἐ­πη­ρέ­α­σαν τό­σο πο­λύ, ποὺ ἔ­κα­να πολ­λὲς μέ­ρες νά ξε­πε­ρά­σω τὶς τρεῖς δι­α­σω­λη­νώ­σεις ποὺ εἶ­δα μὲ τὰ μά­τι­α μου!!

Ἡ τε­λευ­ταί­α μέ­ρα ἦ­ταν ἐ­κεί­νη, ποὺ ὄ­χι μό­νο μά­ζε­ψα τὴ βα­λιτ­σού­λα μὲ τὰ ρού­χα μου, ἀλ­λὰ κυ­ρί­ως τὶς ἐμ­πει­ρί­ες ποὺ πή­ρα καὶ θὰ κου­βα­λῶ δι­α­παν­τός μα­ζί μου.

Ποι­ές;
Ὅ­τι ἡ ἰ­α­τρι­κή, ἰ­δί­ως ἡ θυ­σι­α­ζο­μέ­νη, μα­ζί μὲ τὸ ἔ­λε­ος τοῦ Θε­οῦ (ναι, μα­ζί!), σώ­ζει ζω­ές!
Ἐ­κεῖ­νες γι­ὰ τὶς ὁ­ποῖ­ες ὁ Χρι­στὸς θυ­σι­ά­στη­κε.
Ἐ­κεῖ­νες γι­ὰ τὶς ὁ­ποῖ­ες πολ­λά­κις ἐ­μεῖς οἱ κλη­ρι­κοὶ ἀ­δι­α­φο­ρή­σα­με ἢ καὶ πλα­νή­σα­με μὲ ἀν­τι­εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κὲς κατευθύνσεις.

Ὅ­τι τὰ φάρ­μα­κα, ἀ­κό­μα καὶ ὅ­ταν τυχὸν περιπλέκονται μὲ οἰ­κο­νο­μι­κὰ συμ­φέ­ρον­τα, σώ­ζουν ζω­ές. Καὶ ἐκεῖ μέσα ἔνιωσα ὅσο ποτὲ τὴν ἀξία της.
Ὅ­τι ἡ γιατρὸς-ἐ­πι­με­λή­τρι­α μοῦ εἶ­πε λί­γο πρὶν φύ­γω: «Πά­τερ σὲ ἔ­σω­σε τὸ ἐμ­βό­λι­ο»!
Καὶ ὄντως ἔ­σω­σε τὴ ζωή μου.
Ὅ­τι δὲν μὲ πεί­θει καμ­μί­α ἄλ­λη συ­νω­μο­σι­ο­λο­γι­κὴ ἢ ψευ­το-πνευ­μα­τι­κὴ πε­ρὶ τοῦ ἀντιθέ­του θε­ω­ρί­α, ἀ­φοῦ «πρᾶ­ξις θε­ω­ρί­ας ἐ­πίβα­σις»!

Καὶ ἐ­γὼ τὰ ἔ­ζη­σα! Δὲν μοῦ τὰ ἀ­νήγ­γει­λαν…

 

orthodoxia

pC – 2fA

                                                                

"Ο έρωτας και ο χρόνος "

 

Λουδοβίκος των Ανωγείων  -  Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ
[Η Ποιμαντική Σκέψη της Εβδομάδος]

Περνούσε ο χρόνος τη συνηθισμένη βαρετή πορεία του,
όταν είδε έναν έρωτα ξαπλωμένο κάτω από μια ελιά.
Αναμαλλιασμένος, ξυπόλυτος, αλλού τα βέλη, αλλού τα τόξα.

O χρόνος κατέβηκε, σταμάτησε από πάνω του,
τον περιεργάστηκε κάμποση ώρα και τέλος τον πείραξε:
«Και τι δε θα ’δινα για την τρέλα και τα νιάτα σου…»

«Η τρέλα είναι ό,τι πιο ακριβό έχω, άρχοντα.
Δεν πωλείται. Για τα νιάτα μου όμως, που είναι ρόδα
και θα πέσουν, τι μου δίνεις;»

«Ό,τι μου ζητήσεις».
«Ένα κουμπί να το πατώ, να σταματάς όποτε εγώ
το θέλω», είπε καθαρά, συλλαβιστά.

Γελάει ο χρόνος, του χαϊδεύει τα μαλλιά και του λέει
φεύγοντας:
«Δεν ξέρεις, λοιπόν, πως είσαι σπουδαίος
και περιζήτητος, ακριβώς επειδή δεν έχεις χρόνο;»

 

πΖ – 2φΑ

                                                                       

"Παρά δέκα, ίσως "

 

Χένρυ Τζάκσον Βαν Ντάικ  - "Χρόνος είναι"
ή "Για το ηλιακό ρολόι της Κατρίνα"
[Henry Jackson van Dyke  (1852–1933) από την ποιητική του συλλογή 
«Μουσική και άλλα ποιήματα» 1904]

Οι ώρες πετούν,
τα λουλούδια ξεψυχούν·
νέες μέρες,
νέες ιδέες·
περνούν!
Η αγάπη μένει.

Ο χρόνος είναι
πολύ αργός γι’ αυτούς που περιμένουν,
πολύ γρήγορος γι’ αυτούς που φοβούνται,
πολύ μακρύς γι’ αυτούς που θρηνούν,
πολύ σύντομος γι’ αυτούς που ευτυχούν,
μα γι’ αυτούς που αγαπούν,
χρόνος δεν είναι.

 

frear – 2φΑ

                                    

"Παλαιά και Καινή Διαθήκη "

 

"Η Υπαπαντή του Κυρίου"
[Μικρό σχόλιο στήν βυζαντινή εἰκόνα]

«Λέγε Συμεών, τίνα φέρων ἐν ἀγκάλαις, ἐν τῷ ναῷ ἀγάλλη;», ἐρωτᾶ ὑμνογραφώντας ὁ ἅγιος Γερμανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, στὸ πρῶτο Στιχηρὸ ἰδιόμελο τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Ὑπαπαντῆς, ἤχου α΄.
Ἡ βυζαντινὴ εἰκόνα τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, ἀποτολμᾶ ν' ἀπαντήσει στὸ ὑμνολογικὸ αὐτὸ ἐρώτημα μ' ἕνα ἄλλο εἶδος τέχνης, περισσότερο προσιτὸ στὸ εὐρύτερο σῶμα τῶν πιστῶν.

Ἡ σκηνὴ εἰκονίζει τὴν ἐκπλήρωση τοῦ ἑβραϊκοῦ ἔθους.
Τοῦ ἔθους ποὺ καθόρισε ἡ ἀπαίτηση τοῦ ἴδιου του Θεοῦ, «πᾶν ἄρσεν τὸ τὴν μήτραν διανοῖγον», νὰ ἀφιερώνεται σ' Αὐτόν. (Ἔξοδ. ιγ/ 2), ὅπως ἐμφατικὰ σημειώνεται καὶ στὸν Εἱρμὸ τῆς ἐνάτης ᾠδῆς τῆς Ὑπαπαντῆς.
Αὐτὴ τὴν πραγματοποίηση τοῦ «εἰθισμένου, κατὰ τὸ εἰρημένον τοῦ νόμου» (Λουκ. Β. 24, 27), ἱστορεῖ ἡ εἰκόνα τῆς Ὑπαπαντῆς.

Πέντε πρόσωπα ἀπαρτίζουν τὴν σύνθεση.
Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος μὲ τὸν Ἰωσὴφ φέρνουν στὸν ναὸ τὸν τεσσαρακονθήμερο Ἰησοῦ Χριστό. Τὰ δυὸ ἄλλα πρόσωπα εἶναι πρόσωπα τοῦ ναοῦ, καὶ συναντοῦν τοὺς προσερχομένους ἐντὸς τοῦ ἱεροῦ χώρου.

Ὁ Συμεὼν ὁ πρεσβύτης, ἄνθρωπος χαριτωμένος ἀπ' τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, «δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ» (Λουκ. β/ 25), καὶ ἡ ἁγία Ἄννα ἡ προφήτιδα, θυγατέρα Φανουήλ, σὲ προχωρημένη ἡλικία καὶ αὐτή.
Λαμπάδα λιωμένη στὴν ὑπηρεσία τοῦ ναοῦ ἀπὸ τὴ νεότητά της, ἀπὸ τότε ποὺ χήρευσε.
Στὰ χέρια της, ποὺ τόσα χρόνια διακόνησαν τὶς ἀνάγκες τοῦ ναοῦ, κρατεῖ εἰλητάριο μὲ λόγους προφητικούς, ποὺ ἀναφέρονται στὸ πρόσωπο τοῦ προσφερομένου βρέφους Ἰησοῦ.
«Τοῦτο τὸ βρέφος, οὐρανὸν καὶ γῆν ἐστερέωσεν».

Ὁ εἰκονογράφος δὲν ἐπιλέγει νὰ ἰσορροπήσει τὴ σύνθεση σ' ἕνα ἀπὸ τὰ εἰκονιζόμενα πρόσωπα, παρόλο ποὺ κεντρικὴ θέση ἔχουν κατὰ βάση δυό· τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ τοῦ βρέφους Ἰησοῦ.
Τὸ κέντρο τῆς εἰκόνας κατέχει τὸ ἱερό, στηριζόμενο σὲ τέσσερις κολῶνες, στεφανωμένες ἀπὸ μία σινδόνη.

Τὸ ἱερὸ μὲ τὴ σινδόνη μοιάζουν νὰ διαιροῦν τὴν εἰκόνα στὰ δυό.
Ἄλλωστε τὸ ὅλο συμβὰν τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου ἑνώνει δυὸ σαφέστατα διαφορετικοὺς χώρους. Τὸν χῶρο τῆς Παλαιᾶς μὲ τὴν Καινὴ Διαθήκη.
Τῆς προσδοκίας τῶν αἰώνων, μὲ Τὸν Προσδοκώμενο. Τῆς φθορᾶς τοῦ γήρατος καὶ τοῦ θανάτου, μὲ τὴν ἀφθαρσία καὶ τὴ ζωὴ τοῦ βρέφους Ἰησοῦ.

Δὲν σημαίνονται ὅμως μόνο συνθετικὰ οἱ δυὸ κόσμοι, ποὺ ἑνοποιοῦνται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ποὺ περιγράφει ἡ εἰκόνα, ἀλλὰ καὶ ὑφολογικὰ ὑποδηλώνεται τὸ διττὸ μήνυμα τῆς ἑορτῆς.
Ἡ χαρὰ καὶ ἡ λύπη.

Ἡ χαρὰ ἐκπεφρασμένη ἀπὸ τὸν πρεσβύτη Συμεών. Τὸν γέροντα ποὺ μὲ τρεμάμενα ἀπὸ τὸ βαθὺ γῆρας χέρια, προσδέχεται Αὐτὸν ποὺ ἀνέμενε αἰῶνες ἡ παλαιοδιαθηκικὴ εὐσέβεια, καὶ διψοῦσε ὁ ἰουδαϊκὸς λαός: τὸν λυτρωτὴ τοῦ κόσμου.
Τὸν Συμεών, ποὺ ἀξιώνεται νὰ γίνει θεοδόχος!
Τὰ πόδια του λυγίζουν ἀπὸ εὐλάβεια. Τὰ μάτια του κοιτοῦν μὲ δέος «τὸ σωτήριον φῶς» (Λουκ. Β. 30, 32) τοῦ θεανθρωπίνου Βρέφους.
Τὰ χέρια του, σκεπασμένα ἀπὸ συστολὴ καὶ σεβασμὸ μὲ μία ἄκρη τοῦ ἐνδύματός του, γίνονται θρόνος. Θρόνος ὄχι γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦν ἕνα κοινὸ βρέφος, ἀλλὰ γιὰ νὰ κρατήσουν Αὐτὸν ποὺ κρατεῖ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη.

Τὰ χέρια τοῦ πρεσβύτου Συμεών, ποὺ μὲ τόση εὐλάβεια κρατοῦν τὸ θεῖο Βρέφος πάνω ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο τοῦ ναοῦ, θυμίζουν τόσο πολὺ τὴν εἰκόνα τῶν λειτουργῶν ἱερέων ποὺ προβάλλουν ἐνώπιόν μας τὸ θυσιασμένο καὶ ἀναστημένο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.
Ὅλες οἱ γραμμὲς τοῦ σώματος τοῦ ἁγίου Συμεών, μαζὶ μὲ τὶς πτυχώσεις τῶν ἐνδυμάτων του τείνουν πρὸς τὸν Κύριο. Λυγίζουν, καὶ μὲ μία καμπυλόγραμμη κίνηση ὑποτυπώνουν τὸ δοχεῖο ποὺ πληρούται ἀπὸ τὸ περιεχόμενό του, ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἐν προκειμένῳ, ἀπὸ τὴ θεία Χάρη.

Ἀλλὰ ἂν ἡ χαρὰ καὶ ἡ ἀνέκφραστη ἀγαλλίαση ἀφοροῦν καὶ ἀποτυπώνονται στὸν πρεσβύτη Συμεών, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἐνσαρκώνει τὸν πόνο καὶ τὴν θλίψη. Πόνο γιατί προσφέρει καὶ ἀποχωρίζεται τὸν Υἱό της.
Τὰ χέρια της διατηροῦν μία κίνηση σὰν νὰ κρατοῦν ἀκόμη τὸν Ἰησοῦ Χριστό, σὰν νὰ μὴν θέλουν νὰ Τὸν ἀποχωρισθοῦν.
Καὶ ὁ Υἱός της, φαίνεται νὰ ἀνταποκρίνεται στὰ μητρικά της αἰσθήματα.
Ἁπλώνει κι αὐτὸς τὸ χέρι του σὲ μιὰ προσπάθεια νὰ μὴν ἀποχωρισθεῖ τὴν Παναγία μητέρα Του. Μιὰ ἔκφραση τῶν αἰσθημάτων τῆς τελείας ἀνθρωπίνης φύσεώς Του.

Ἀνάμεσα στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὸν θεοδόχο Συμεών, ὑψώνεται τὸ ἱερό, τὸ ὁποῖο βρίσκεται στὸ κέντρο τῆς εἰκόνας, σχηματίζοντας ἕνα φράγμα ἀπαγορευτικό.
Ἡ Θεομήτωρ στερεῖται τὸν Υἱό της, καὶ ἡ θλίψη τῆς ἐπιτείνεται ἀπὸ τὰ προφητικὰ λόγια τοῦ ἁγίου Συμεὼν «καὶ σοῦ τὴν καρδίαν διελεύσεται ρομφαῖα» (Λουκ. Β. 35).

Ἡ Παναγία πλέον ἀρχίζει νὰ στρατεύεται στὸν δρόμο τοῦ σταυροῦ, ποὺ εἶναι τὸ δῶρο τοῦ Υἱοῦ της σ' ὁλόκληρο τὸν κόσμο.
Τὸ δῶρο αὐτὸ ποὺ χαρίζεται καὶ στὴν ἴδια, μὲ μιὰ διπλὴ ἐπίπτωση.
Τῆς χαρᾶς, τῆς σωτηρίας καὶ τῆς λυτρώσεως ἀπὸ τὴ μία, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, τῆς θλίψεως τῆς μητρικῆς καρδιᾶς της, μπροστὰ στὴν ἄρνηση ἀποδοχῆς ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦ υἱοῦ καὶ Θεοῦ της. Ἄρνηση ποὺ θὰ φθάσει μέχρι τὸν σταυρικὸ θάνατο.

«Ἀνοιγέσθω ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ σήμερον»,ὅπως ψάλλεται καὶ στὸ Δοξαστικὸ τῶν κεκραγαρίων τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Ὑπαπαντῆς, σὲ ἦχο πλ. τοῦ β΄.
Γι' αὐτὸ καὶ ὁ εἰκονογράφος ἱστορεῖ τὰ κτήρια καὶ τὶς στέγες τους νὰ συγκλίνουν σ' Αὐτὸν ποὺ ἁγιάζει ὁλόκληρη τὴν κτίση.

Αὐτὸν ποὺ εἶναι «φῶς διασκεδάζον τῶν ἀπίστων ἐθνῶν τὴν σκοτόμαιναν, καὶ δόξαν τοῦ νεολέκτου Ἰσραήλ», ὅπως τονίζεται καὶ στὸ ἰδιόμελο τῆς Λιτῆς τῆς Ὑπαπαντῆς, ποὺ ψάλλεται σὲ ἦχο α΄.

Λυτρωτὴς τόσο τοῦ ἐθνικοῦ εἰδωλολατρικοῦ κόσμου, ὅσο καὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.
Καὶ τὸ λυτρωτικὸ αὐτὸ μήνυμα ποὺ ἀφορᾶ ὅλο τὸν κόσμο, ὑποδηλώνεται ἀπὸ τὰ δυὸ περιστέρια, τὰ ὁποῖα προσφέρει ὁ Ἰωσὴφ στὸν ναό.
Δὲν ἀνταποκρίνονται μόνο στὴν καθορισμένη προσφορά, ἀλλὰ συμβολίζουν καὶ τοὺς δυὸ κόσμους, γιὰ τοὺς ὁποίους προσφέρεται ἡ θυσία τοῦ Κυρίου μας.
Τὸν κόσμο τῶν ἐθνικῶν καὶ τῆς εἰδωλολατρίας, καὶ τὸν κόσμο τοῦ εὐεργετηθέντος Ἰσραήλ.

Ὑπαπαντή! Σημαίνει συνάντηση τοῦ Κυρίου μὲ τὴν προσδοκία τοῦ κόσμου.
Ὑπαπαντή! καθ' ἣν «Χορὸς ἀγγελικός,ἐκπληττέσθω τὸ θαῦμα! βροτοὶ δὲ ταῖς φωναῖς, ἀνακράξωμεν ὕμνον, ὀρῶντες τὴν ἄφατον τοῦ Θεοῦ συγκατάβασιν», ὅπως θαυμάσια προτρέπει τὸ Κάθισμα τῆς πρώτης στιχολογίας τοῦ Ὄρθρου τῆς ἑορτῆς, ἤχου α΄, καὶ μέσα ἀπὸ τὴν περιγραφική, συμβολική, ἁγία καὶ ἱεροπρεπῆ τέχνη τῆς βυζαντινῆς εἰκονογραφίας.

Ἄς προσκυνήσουμε λοιπὸν τὸ ἰστορούμενο γεγονός.
Ἃς προσκυνήσουμε τὸν νηπιάσαντα καὶ βρεφοκρατούμενο Σωτῆρα καὶ Λυτρωτή μας.

 

imkifissias – 2φΑ

                                                                      

"Ἀκατάληπτόν ἐστι.. "

 

-  Μεγαλυνάρια, Υπαπαντής του Κυρίου
[Ψαλλόμενα ἐν τή θ΄ ὠδή – Ἦχος γ΄]

Ἀκατάληπτόν ἐστι, τό τελούμενον ἐν σοῖ,
καί Ἀγγέλοις καί βροτοῖς, Μητροπάρθενε ἁγνή.

Ἀγκαλίζεται χερσίν, ὁ Πρεσβύτης Συμεών,

τόν τοῦ νόμου Ποιητήν, καί Δεσπότην τοῦ παντός.

Βουληθεῖς ὁ Πλαστουργός, ἴνα σώση τόν Ἀδάμ,

μήτραν ὤκησε τήν σήν, τῆς Παρθένου καί ἁγνῆς.

Γένος ἅπαν τῶν βροτῶν, μακαρίζει σέ Ἁγνή,

καί δοξάζει σέ πιστῶς, ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ.

Δεῦτε ἴδετε Χριστόν, τόν Δεσπότην τοῦ παντός,

ὄν βαστάζει Συμεών, σήμερον ἐν τῷ ναῶ.

Ἐπιβλέπεις πρός τήν γῆν, καί ποιεῖς τρέμειν αὐτήν,

καί πῶς γέρων κεκμηκῶς, σέ κατέχει ἐν χερσί;

Ζήσας ἔτη Συμεών, ἕως εἶδε τόν Χριστόν,

καί ἐβόα πρός αὐτόν, Νῦν ἀπόλυσιν ζητῶ.

Ἡ λαβίς ἡ μυστική, ἡ τόν ἄνθρακα Χριστόν,

συλλαβοῦσα ἐν γαστρι, σύ ὑπάρχεις Μαριάμ.

Θέλων ἐνηνθρώπησας, ὁ προάναρχος Θεός,

καί ναῶ προσφέρεσαι, τεσσαρακονθήμερος.

Κατελθόντ’ ἐξ οὐρανοῦ, τόν Δεσπότην τοῦ παντός,

ὑπεδέξατο αὐτόν, Συμεών ὁ Ἱερεύς.

Λάμπρυνόν μου τήν ψυχήν, καί τό φῶς τό αἰσθητόν,

ὅπως ἴδω καθαρῶς, καί κηρύξω σέ Θεόν.

Μητροπάρθενε ἁγνή, τί προσφέρεις τῷ ναῶ,

νέον βρέφος ἀποδούς, ἐν ἀγκάλαις Συμεών;

Νῦν ἀπόλυσιν ζητῶ, ἀπό σου τοῦ Πλαστουργοῦ,

ὅτι εἶδον σέ Χριστέ, τό σωτήριόν μου φῶς.

Ὄν οἱ ἄνω λειτουργοί, τρόμω λιτανεύουσι,

κάτω νῦν ὁ Συμεών, ἀγκαλίζεται χερσί.

       Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι

Ἡ τή φύσει μέν Μονάς, τοῖς προσώποις δέ Τριάς,

φύλαττε τούς δούλους σου, τούς πιστεύοντας εἰς σέ.

       Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν

Θεοτόκε ἡ ἐλπίς, πάντων τῶν Χριστιανῶν,

Σκέπε, φρούρει, φύλαττε, τούς ἐλπίζοντας εἰς σέ.

 

askitikon – 2φΑ

- ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2022

 

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

….   Μόνο καμιά φορά
ένα τραγούδι μακρινό τη νύχτα
ή μια ακαθόριστη μυρουδιά
ξυπνάει τ’ αλλοτινά –
ποιος θα σε σώσει τότε…

(Τ. Λειβαδίτης)

 

2φΑ

"Οι μικροί γαλαξίες "

 

Νικηφόρος Βρεττάκος  -  ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΓΑΛΑΞΙΕΣ

Πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι πάνω στη γη.
Σταματάνε για λίγο, στέκονται ο ένας
αντίκρυ στον άλλο, μιλούν μεταξύ τους.
Έπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σαν πέτρες που βλέπονται.
Όμως, εσύ,
δε λόξεψες, βάδισες ίσα, προχώρησες
μες από μένα, κάτω απ’ τα τόξα μου,
όπως κι εγώ: προχώρησα ίσα, μες από σένα,
κάτω απ’ τα τόξα σου. Σταθήκαμε ο ένας μας
μέσα στον άλλο, σα νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυο κόσμους σε πλήρη
λάμψη και κίνηση, σαστίσαμε ακίνητοι
κάτω απ’ τη θέα τους -
Ήσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου όλες τις στέρνες.
Ήσουνα φως, διαμοιράστηκες. Όλες
οι φλέβες μου έγιναν άξαφνα ένα
δίχτυ που λάμπει: στα πόδια, στα χέρια,
στο στήθος, στο μέτωπο.
Τ’ άστρα το βλέπουνε, ότι:
δυο δισεκατομμύρια μικροί γαλαξίες και πλέον
κατοικούμε τη γη.

 

2fA

                                                       

"Λευκός Παρθενώνας "

 

-          Ιανουάριος 2022
Ένα σπάνιο, συλλεκτικό στιγμιότυπο

Φωτογραφία: Σταύρος Πετρόπουλος

 

DM – 2fA

"Οδοί μετανοίας "

 

Οι Τρεις Ιεράρχες

 
-  Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
[PG 49, 262-4]

Θέλετε να σας πω οδούς μετανοίας;
Υπάρχουν πολλές και ποικίλες και διάφορες, όλες όμως οδηγούν προς τον ουρανό.

Η πρώτη οδός μετανοίας είναι η καταδίκη των αμαρτημάτων μας· «λέγε εσύ πρώτος τις αμαρτίες σου, για να δικαιωθείς» (Ησ. 43:26).
Γι’ αυτό είπε και ο προφήτης: «Είπα, θα καταδικάσω τον εαυτό μου ομολογώντας την ανομία μου στον Κύριο, κι εσύ συγχώρησες την ασέβεια της καρδιάς μου» (Ψαλμ. 31:5).
Καταδίκασε λοιπόν κι εσύ τα αμαρτήματά σου  και αυτό είναι αρκετό στον Κύριο ως απολογία· διότι αυτός που καταδίκασε τα αμαρτήματά του είναι πιο διστακτικός στο να πέσει πάλι στα ίδια.
Κίνησε τον κατήγορο που έχεις μέσα σου –τη συνείδηση–, για να μη την έχεις εκεί κατήγορο στο βήμα του Κυρίου.
Μία λοιπόν άριστη οδός μετανοίας είναι αυτή.

Υπάρχει όμως κι άλλη, όχι κατώτερη από αυτή, το να μη μνησικακούμε εναντίον των εχθρών, να συγκρατούμε την οργή, να συγχωρούμε τα αμαρτήματα των συνανθρώπων· γιατί έτσι θα συγχωρηθούν και τα αμαρτήματα που κάναμε εμείς στον Κύριο.
Ιδού και δεύτερος τρόπος καθαρισμού αμαρτημάτων· «διότι», λέει, «αν συγχωρήσετε τους οφειλέτες σας, και ο ουράνιος Πατέρας σας θα συγχωρήσει εσάς» (Ματθ. 6:14).

Θέλεις να μάθεις και τρίτη οδό μετανοίας;
Να κάνεις προσευχή θερμή και σωστή από τα βάθη της καρδιάs σου.
Δεν είδες εκείνη τη χήρα, πώς πήρε με το μέρος της τον αναίσχυντο εκείνο δικαστή;
(Λουκ. 18:2-5)
Εσύ, αντίθετα, έχεις Κύριον ήμερο και καταδεκτικό και φιλάνθρωπο.
Εκείνη ζητούσε τιμωρία των εχθρών, εσύ όμως δεν ζητάς τιμωρία εχθρών, αλλά τη δική σου σωτηρία.

Αν θέλεις να μάθεις και τέταρτη οδό μετανοίας, θα σου πω την ελεημοσύνη· γιατί αυτή έχει μεγάλη και ανέκφραστη δύναμη.
Στον Ναβουχοδονόσορα, για παράδειγμα, που είχε φτάσει σε κάθε είδος κακίας και είχε διαπράξει κάθε ασέβεια, ο Δανιήλ του είπε: «Βασιλιά, να ακούσεις τη συμβουλή μου· λυτρώσου από τις αμαρτίες σου με τις ελεημοσύνες και από τις ανομίες σου με την ευσπλαχνία προς τους φτωχούς» (Δαν. 4:24).
Τι μπορεί να γίνει ίσο με αυτή την φιλανθρωπία; Μετά από μύρια αμαρτήματα, μετά από τόσες παρανομίες υπόσχεται ότι ο ένοχος θα συγχωρηθεί, αν φανεί φιλάνθρωπος στους συνδούλους του.

Και η μετριοφροσύνη επίσης και η ταπεινοφροσύνη εξαλείφουν τα αμαρτήματα όχι λιγότερο απ’ όλους τους άλλους τρόπους που είπαμε· και μάρτυρας ο τελώνης, ο οποίος δεν είχε βέβαια να πει καλά έργα, αντί όμως για όλα αυτά πρόσφερε την ταπεινοφροσύνη του και απαλλάχτηκε από το βαρύ φορτίο των αμαρτημάτων (Λουκ. 18:13-14).

Ιδού, δείξαμε πέντε οδούς μετανοίας: πρώτη την καταδίκη των αμαρτημάτων μας, δεύτερη τη συγχώρηση των αμαρτιών των συνανθρώπων, τρίτη εκείνη που γίνεται από την προσευχή, τέταρτη εκείνη από την ελεημοσύνη και πέμπτη από την ταπεινοφροσύνη.

Μην καθυστερείς λοιπόν, αλλά να τις βαδίζεις όλες αυτές κάθε μέρα, διότι είναι εύκολες και δεν μπορείς να προβάλεις ως πρόσχημα τη φτώχεια· ακόμα κι αν ζεις φτωχότερα απ’ όλους, και την οργή ν’ αφήσεις θα μπορέσεις, και να ταπεινοφρονείς, και να προσευχηθείς θερμά, και να καταδικάσεις τα αμαρτήματά σου, και σε τίποτε δεν θα γίνει εμπόδιο η φτώχεια.
Και τι λέω εδώ, αφού ούτε για εκείνη την οδό της μετανοίας που απαιτεί καταβολή χρημάτων –εννοώ την ελεημοσύνη–, ούτε εκεί η φτώχεια μας εμποδίζει να τηρήσουμε την εντολή. Και αυτό το φανέρωσε η χήρα που κατέβαλε τα δύο λεπτά (Μάρκ. 12:42).

Αφού λοιπόν διδαχτήκαμε τη θεραπεία των τραυμάτων μας, ας βάζουμε συνεχώς επάνω τους αυτά τα φάρμακα, ώστε, αφού ανακτήσουμε την αληθινή υγεία, να απολαύσουμε και την ιερή τράπεζα με παρρησία και με πολλή δόξα να συναντήσουμε τον Βασιλέα της δόξης Χριστό και να επιτύχουμε τα αιώνια αγαθά με τη χάρη και την ευσπλαχνία και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο, μαζί με τον Πατέρα και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα, ανήκει δόξα, τιμή και κράτος, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

 

koinoniaorthodoxias – 2φΑ

Προσευχή εκ βαθέων

 

- Κύριε, δέξου με, σαν ελεύθερο πρόσωπο, σαν απόμαχο ικέτη, στο εύδρομο σκάφος της εσπερινής Δόξης σου.
Αρνούμαι κάθε πρόθεση, σκέψη ή πράξη, που αντίκειται στην Αγάπη σου.

Αρνούμαι σταθερά να βιώσω απέλπιδες ενοχές, δέομαι ξανά και ξανά και γονυπετής επιμένω, ανάπλασε με, όσο κι αν υπήρξα δύστροπος, καταθέτω με χαρά και πόνο, την βαθιά λύπη μου για την αμαρτωλότητα μου· την απεριόριστη λύπη για την χαμένη μου ζωή – για την ευκαιρία που είχα να ζήσω τα προβλήματα που με γονάτισαν, τον ανήλεο πόλεμο του πονηρού με τις χίλιες προφάσεις, την αθλιότητα που με περιέβαλε και εισχωρούσε στο ασυνείδητο εγώ μου, χωρίς αντίδραση από μέρους μου, το καθημερινό άγχος και τις σκοτεινές απωθήσεις, να τα ζήσω χωρίς πικρία και ανάξιους λογισμούς -αλλά με χαρά κι ευχαριστία για την πνευματικότητα που εστιάζει στην ωραιότητα και στην αρμονία, στο πρίσμα αγάπης που διαθλά το φως της ειρήνης σου- και δεν το έπραξα.

Κύριε, επίτρεψε μου να κάνω πράξη την εύλογο διάκριση της κάθε μου προαίρεσης και να δεχθώ την ύστατη στιγμή, την συνύπαρξη ταπείνωσης και ισχυρής βούλησης στο θέλημα σου, ταπείνωσης και πληρότητας προσώπου στο όνομα σου, ταπείνωσης και γενναιότητας φρονήματος – ενίσχυσε με Κύριε, με ακτίνα χάριτος στην αδυναμία μου.

Κατανοώ, πως τότε μόνο θα αξιωθώ την χαρά της απελευθέρωσης της ύπαρξης μου, την ταπεινή μου μέθεξη στη σχέση αλήθειας και ζωής, όταν δεχθώ αμετάκλητα στη βούληση μου, το δικό σου θέλημα – όταν η συνειδητή ένταξη του πνεύματος μου στο ιερό σώμα της Εκκλησίας Σου, θα με καταστήσει κοινωνό της αγαθότητας σου – με βαθιά θλίψη αισθάνομαι Κύριε, ανέτοιμη την καρδιά μου να σε δεχθεί, όμως δέξου εσύ την αδυναμία μου και μετάπλασε την στην αγάπη σου, μετάπλασε μας Κύριε, στην Αγάπη Σου…

Την πάσαν ελπίδα μου, εις Σε ανατίθημι, Πάναγνε Θεοτόκε,
Παναγία Δέσποινα, Γλυκυτάτη Μητέρα, Υπερτάτη Μεσήτρια,
φύλαξον ημάς υπό την Σκέπην Σου!       

«Πάντων θλιβομένων η χαρά, και αδικουμένων προστάτις,
και πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, και βακτηρία τυφλών,
ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη και αντίληψις,
και ορφανών βοηθός, Μήτερ του Θεού του Υψίστου,
Συ Υπάρχεις Άχραντε σπεύσον,
δυσωπούμεν ρύσασθαι τους δούλους σου.»

 

2φΑ

                                                

"Θέλημα Θεού "

 

-  Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

Ὅταν ἡ Χάρη εἶναι μαζὶ μας, εἴμαστε δυνατοὶ στό πνεῦμα.
Ὅταν ὅμως τὴν χάσουμε, βλέπουμε τὴν ἀδυναμία μας, βλέπουμε πώς χωρὶς τὸν Θεὸ δέν μποροῦμε οὔτε νά σκεφτοῦμε τὸ καλὸ.

Πῶς μπορεῖς νά ξέρεις ἂν ζεῖς σύμφωνα μέ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;
Νά ἡ ἔνδειξη:

Ἂν στενοχωριέσαι γιά κάτι, αὐτὸ σημαίνει πώς δέν παραδόθηκες τελείως στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔστω κι ἂν σοῦ φαίνεται πώς ζεῖς σύμφωνα μέ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ,

Ὅποιος ζεῖ κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς δέν μεριμνᾶ γιά τίποτε.
Κι ἂν κάτι τοῦ χρειάζεται, παραδίνει τὸν ἑαυτὸ του καὶ τὴν ἀνάγκη του στόν Θεὸ.
Κι ἂν δέν πάρει ὅ,τι θέλει, μένει ἤρεμος, σὰν νά τὸ εἶχε.

Ψυχή ποὺ παραδόθηκε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ δέν φοβᾶται τίποτε: οὔτε θύελλες οὔτε ληστὲς οὔτε τίποτα ἄλλο. Ὅ,τι κι ἂν ἔλθει, λέγει: «Ἔτσι εὐδοκεῖ ὁ Θεός», κι ἔτσι διατηρεῖται ἡ εἰρήνη στήν ψυχὴ καὶ στό σῶμα,

Τό καλύτερο ἔργο εἶναι νά παραδοθοῦμε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νά βαστάζουμε τίς θλίψεις μέ ἐλπίδα. Ὁ Κύριος βλέποντας τίς θλίψεις μας δέν θὰ ἐπιτρέψει ποτὲ κάτι πού νά ξεπερνᾶ τίς δυνάμεις μας.
Ἂν οἱ θλίψεις μᾶς φαίνονται ὑπερβολικὲς, αὐτὸ σημαίνει πώς δέν ἔχουμε παραδοθεῖ στό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

 

ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΟΠΟΣ

2φΑ

"Ένας καλός γάμος "

 

-  Paul Newman

"H ευτυχία στον γάμο δεν είναι κάτι το οποίο απλώς τυχαίνει.
Ένας καλός γάμος πρέπει να οικοδομηθεί, να δημιουργηθεί.
Στα πλαίσια του έγγαμου βίου τα μικρά πράγματα γίνονται μεγάλα.
Ποτέ δεν είναι αργά να κρατιόμαστε χέρι – χέρι.
Να λέμε ‘σ’ αγαπώ’ τουλάχιστον μία φορά την ημέρα.

Να μην πηγαίνουμε για ύπνο μαλωμένοι.
Σε καμία περίπτωση να μην λαμβάνουμε τις πράξεις του άλλου ως δεδομένες.
Το φλερτ και η φροντίδα δεν πρέπει να τελειώνουν αμέσως μετά τον μήνα του μέλιτος.
Πρέπει να διαρκούν μια ζωή.

Ίδιοι σκοποί και στόχοι. Δίπλα δίπλα να περπατάμε στη ζωή.
Να σχηματίζουμε έναν κύκλο αγάπης που θα κρατήσει όλη την οικογένεια.
Να κάνουμε κάτι ο ένας για τον άλλον, όχι ως καθήκον ή θυσία, αλλά για λόγους αγάπης.

Με πάθος να προφέρουμε λόγια ευγνωμοσύνης και χαράς.
Δεν χρειάζεται να ‘βλέπουμε’ φωτοστέφανο πάνω από το κεφάλι του συζύγου ή να φανταζόμαστε τη σύζυγο ως άγγελο με φτερά.
Δεν χρειάζεται να εξιδανικεύουμε ο ένας τον άλλον.
Είναι όμως απαραίτητο να αναπτύξουμε την ευελιξία, την υπομονή, την κατανόηση και την αίσθηση του χιούμορ.

Να μάθουμε να συγχωρούμε και να ξεχνάμε.
Να δημιουργούμε ο ένας στον άλλον μία ατμόσφαιρα, όπου ο καθένας θα μπορεί να αναπτύσσεται.
Να βρίσκουμε χρόνο για πνευματική ανάπτυξη (συζητήσεις για πνευματικά θέματα).
Είναι αναγκαία η εξερεύνηση από κοινού, για το καλό και για το όμορφο.

Σχέση, στην οποία η ανεξαρτησία είναι κοινή και για τους δύο, η εξάρτηση είναι αμοιβαία, αμοιβαίες και οι υποχρεώσεις.
Η ουσία δεν είναι απλώς να παντρευτούμε το σωστό άτομο.
Η ουσία είναι να είμαστε τα σωστά άτομα και απαραίτητα ο ένας για τον άλλον."

 

klik – 2φΑ

                                                               

Ευαισθησία και Συγκίνηση

 

Όπου υπάρχει και μια σταγόνα συγκίνησης, Κύριε, είναι ίδια η αίσθηση της παρουσίας σου, είσαι φανερά παρών εκεί.
Είναι η ακατάλυτη αίσθηση της αγάπης, που καρτερεί και λαχταρά, υπομένει την αβάσταχτη τρυφερότητα της προσφοράς και καρποφορεί στην μεγαλοψυχία της ταπείνωσης.
Ποτάμι η αγάπη σου, Κύριε, ποτίζει την καθημερινότητα μας με πηγαίο νερό αθανασίας και ανανεώνει με πρωινή δροσιά τις ψυχές μας…

Όμως πονά· ναι, η αγάπη πονά – είναι το πιο άμεσο, οικείο και προσωπικό στοιχείο στην ψυχή μας, αλλά με τ’ ακροδάχτυλα της ζωντανεύει επίμονα τις μελωδίες της πάνω στις πιο ευαίσθητες χορδές μας.

Αναμοχλεύει στο απαλό άγγιγμα της όλα τα τραύματα και τις πληγές, όλες τις απούσες στιγμές, όλες τις ιδανικές προσεγγίσεις και τις αποκαλυπτικές αλήθειες που μας σφράγισαν την καρδιά, και κυλώντας μαζί της προς την μεγάλη θάλασσα του αιώνιου, μας συγχρωτίζει σε έναν χορό αδιάκοπο, μας στροβιλίζει σε μια αέναη μέθεξη στη θυσιαστική της ολοκλήρωση κι έτσι μας ωριμάζει και μας εξαγνίζει. ….

 

2φΑ

                                                                 

"Σπίτι χωρίς σκεπή "

 

Νίκος Καββαδίας  -  "Θυμάμαι κάποιο φίλο μου ψαρά..."
[από τα Ανένταχτα σε κάποια συλλογή, ποιήματα του]

Θυμάμαι κάποιο φίλο μου, έναν ωχρό καμπούρη
στο μακρινό μου το χωριό που έκανε τον ψαρά.
Πολλές φορές ψαρεύαμε μαζί, κι αυτός ξεχνιόταν
με τα κουπιά στα χέρια του κοιτώντας τα νερά...

Κ' ήταν μακριά τα χέρια του σαν τα κουπιά που εκράτει
και μια σχισμένη ναυτική εφόραγε στολή.
Έμενε ώρες σιωπηλός κι ακίνητος σα σφίγγα
κι έπειτα ως νάταν μοναχός αρχίναε να μιλεί.

Δε μίλαε για ναυάγια δεν έλεε για φουρτούνες
ή για κυρές της θάλασσας με ουρά και με φτερά,
γι' απλά εμιλούσε πράμματα και για συνηθισμένα
που όμως στο στόμα του αυτουνού γινόνταν θλιβερά.

Είχε μια βάρκα έτσι μικρή που μόλις τον χωρούσε
και που την έλεε μοναχός «σπίτι χωρίς σκεπή».
Ο κόσμος τον επείραζε, αυτός αδιαφορούσε.
Ίσως δεν ήξερε ο φτωχός τον πόνο του να πει.

Πολλές φορές τον άκουγα βραχνά να τραγουδάει
ένα τραγούδι ερωτικό μαζί και ναυτικό
και μου φαινόταν πως σ' αυτά τ' αρρωστημένα στήθη
κρυβόταν κάποιο θλιβερό μεγάλο μυστικό.

Και μια βραδιά τον βρήκανε μες τη μικρή του βάρκα
με τα μικρά τα μάτια του κλειστά για πάντα πια...
Θυμάμαι κάποιο φίλο μου ψαρά που αφηρημένος,
τα καθαρά κύτταε νερά και κράτταε τα κουπιά.

 

2φΑ