"Οι διαστάσεις της ζωής - Β"

Οι διαστάσεις της ζωής. 

Β

Η ζωή στον φυσικό κόσμο είναι μια χρονική διαδρομή, αλληλοδιαδοχής γεγονότων.

Άλλοτε γεμίζουμε τον χρόνο μας με δικές μας ενέργειες, άλλοτε η συμμετοχή μας περιορίζεται στην παρακολούθηση ενεργειών άλλων. Υπάρχουν και κάποιες φορές που η ψυχολογία μας της στιγμής, αποσυντονίζεται από τον χρόνο και  αφηνόμαστε να ξεφύγουμε συναισθηματικά προς το παρελθόν ή το μέλλον. Αποσύρουμε δηλαδή το συναίσθημα μας και απουσιάζομε από το παρόν. Αυτό μας συμβαίνει πολλές φορές απρογραμμάτιστα, σαν να κάνουμε ένα διάλειμμα στην αντιμετώπιση των ευθυνών μας, να παίρνουμε μια άτυπη άδεια από τις υποχρεώσεις μας, να βάζουμε για λίγο σε μια παρένθεση τη ζωή μας. Γιατί το συναίσθημα, όταν δεν αντλεί άμεση ικανοποίηση από το παρόν, την αναζητά με όχημα τη φαντασία, αλλού.

Όμως δεν μπορούμε να ζήσουμε το μέλλον, αφού δεν ήρθε ακόμα, αλλά ούτε και το παρελθόν αφού έχει περάσει. Έτσι τις ώρες εκείνες, «ζούμε» στη φαντασία μας το μέλλον και το παρελθόν, εντάσσοντας τα στο παρόν πλασματικά, με τις διαδικασίες μιας συνειρμικά αυτοματοποιημένης παθητικής απεικόνισης (ονειροφαντασίες, ονειροπολήσεις και φαντασιώσεις).

Αντίθετα, η ενεργητική αξιολόγηση και αξιοποίηση στοιχείων του παρελθόντος (ανάμνηση και ιστορία) ή η ενεργητική επεξεργασία δεδομένων του παρόντος, που τα προβάλουμε στο μέλλον με τη δημιουργική φαντασία (σχεδιασμός και προοπτική)  είναι ενέργειες που συμβαίνουν στο παρόν και χαρακτηριστικές μιας υγιούς προσωπικότητας. 

Η δυνατότητα μας να «ζούμε», περιορίζεται μόνο στο παρόν, το «τώρα». «Παρόν», στη συνείδηση μας είναι μόνο η κάθε στιγμή, που ακολουθεί την προηγούμενη και την διαδέχεται η επόμενη, στη συνεχή ροή του χρόνου και συνειδητοποιούμε τη στιγμή αυτή, στο μέτρο που συμμετέχουμε συναισθηματικά στα όσα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της.

Το παρόν καταγράφεται στη συνείδηση και στη μνήμη μας, ανάλογα με τη φόρτιση της στιγμής. “Στιγμές” ευτυχίας ή οδύνης, τραυματικές ή πληρότητας, με ιδιαίτερη ένταση φορτισμένες συναισθηματικά, εντυπώνονται ανεξίτηλα στη (συναισθηματική) μνήμη, επηρεάζουν τον  χαρακτήρα και μπορούν να τροποποιήσουν την προσωπικότητα μας.     

Το «τώρα», μπορούμε να το προσδιορίσουμε σαν ένα σύνολο στιγμών ικανής διάρκειας, ώστε να περιλαμβάνει μια συγκεκριμένη ενέργεια. Το «σήμερα» αντίστοιχα, η κάθε μέρα μας, περιλαμβάνει στη διάρκεια του και τις τρεις έννοιες –παρελθόν, παρόν και μέλλον-, αλλά το παρελθόν είναι ακόμα εντελώς πρόσφατο και το μέλλον άμεσα επερχόμενο. Έτσι η σημερινή μέρα, που μπορεί να αποτελέσει την περισσότερο πρόσφορη χρονική μονάδα ζωής, εμπεριέχει κατά κάποιον τρόπο και την έννοια της αιωνιότητας.

Η ημέρα, μπορεί να οριοθετηθεί στην αντίληψη του καθενός διαφορετικά, σαν ημερομηνία, σαν 24ωρο ή σαν τη χρονική απόσταση από την ανατολή ως τη δύση του ήλιου. Συνήθως ο χρόνος μιας ημέρας, έχει διάρκεια κατανοητή από τους περισσότερους στην καθημερινότητα μας, σαν το διάστημα από την πρωινή αφύπνιση μέχρι τον επόμενο νυχτερινό ύπνο, όσο δηλαδή μπορούμε να ενεργούμε συνειδητά και συνεχόμενα, ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα. 

Οι ενέργειες, είναι το απαραίτητο στοιχείο της ζωής, που μας συνδέει (μας παρέχει την αίσθηση συμπόρευσης) με τον χρόνο, μας διατηρεί σε εγρήγορση στο παρόν και μας δίνει έτσι την ευκαιρία να συνειδητοποιούμε τις εμπειρίες μας. Ενεργώντας, φυσικά ή πνευματικά, παραμένουμε συντονισμένοι στον ρυθμό του χρόνου, συμμετέχουμε στη ζωή, είμαστε παρόντες. Η αδράνεια, η απραξία, η ανία, η ακηδία και τα αρνητικά συναισθήματα, μας αποσύρουν από την «τρέχουσα» ζωή και μας υποβιβάζουν σε αμέτοχους (παθητικούς ή εμπαθείς) θεατές της. 

Συχνά στη συνείδηση μας, ταυτίζουμε τις έννοιες του τώρα και του σήμερα. Η εννοιολογική άμβλυνση του «τώρα» και η διεύρυνση του στον χώρο του «σήμερα», μας παρέχει άνεση στον προγραμματισμό των ενεργειών, μας αποφορτίζει από το άγχος του «επείγοντος» και της αίσθησης «συσσώρευσης εκκρεμοτήτων» και το μέλλον αποκτά έτσι ευκρινέστερη ορατότητα, προοπτική και δυνατότητα σχεδιασμού.   

*  [ 2^ο μέρος από 4]

"Οι διαστάσεις της ζωής - Α"

Οι διαστάσεις της ζωής.  

[Εισαγωγικό σημείωμα στην "Ψυχοθεραπεία Προσώπου"]

Α

Ο τόπος και ο χρόνος είναι τα περιοριστικά μεγέθη που πρέπει να υπερβεί το πνεύμα, για να βιώσει ο άνθρωπος την ψυχική υγεία.

Η έννοια της ψυχικής υγείας είναι πολύ βαθύτερη και ουσιαστικότερη, από την απλή έλλειψη αναγνωρίσιμης ψυχοπαθολογίας οποιασδήποτε μορφής.

Ψυχικά υγιής είναι εκείνος που τείνει να έχει ολοκληρωμένη προσωπικότητα, με φανερές στη συμπεριφορά του, τη δημιουργικότητα και την ευθυκρισία, τη χαρά και την αγάπη, τη σοφία και τη μετριοφροσύνη. Η απόλυτη ψυχική υγεία όμως, είναι μια κατάσταση ιδεατή. Στα μέτρα της κοινωνίας μας, η πρακτική των συμβιβασμών θεωρεί σαν υγιές και φυσιολογικό αυτό που υποδεικνύουν οι στατιστικές, δηλαδή ό,τι επικροτεί η πλειοψηφία. 

Ωστόσο, αν κάποιος ενδιαφέρεται για την «ταυτότητα» της προσωπικότητας του και θέλει να ερευνήσει στη ζωή του τις πραγματικές δυνατότητες του στην προσέγγιση του πρότυπου της ψυχικής ισορροπίας, θα πρέπει να ξεκινήσει με την κατανόηση μερικών βασικών εννοιών, που θα αποτελέσουν και τα θεμέλια των όσων επιδιώκει.

Το «εδώ και τώρα», έχει χρησιμοποιηθεί κατ’ επανάληψη από ψυχιάτρους και ψυχολόγους στις ψυχοθεραπευτικές τους μεθόδους. Και δίκαια, γιατί πρόκειται για τις δυο έννοιες, του τόπου και του χρόνου, που όσο παραμένουν αδιευκρίνιστες και απροσδιόριστες, αποτελούν εστίες ανάπτυξης παρερμηνειών, υποκειμενικών αδιεξόδων και αυθαίρετων συμπερασμάτων. Γι’ αυτό άλλωστε και λέμε για κάποιον που πελαγοδρομεί, πως βρίσκεται «εκτός τόπου και χρόνου».

Το «εδώ» κατ’ αρχήν, σαν έννοια με ψυχολογικές επιπτώσεις, δεν αναφέρεται μόνο στον τόπο και στη σχέση μας μ’ αυτόν και τους γύρω μας, αλλά και σε όλα τα δεδομένα, εσωτερικά και εξωτερικά, που ισχύουν και μας επηρεάζουν μια συγκεκριμένη στιγμή. Είναι απαραίτητο για την ψυχική μας σταθερότητα να έχουμε σαφή αντίληψη των γεγονότων, των καταστάσεων και των σχέσεων μας μ’ αυτά. Όχι απαραίτητα πλήρη γνώση, αλλά σαφή αίσθηση των ρόλων και των υποχρεώσεων μας (που πηγάζουν από τα γεγονότα και τις καταστάσεις), απέναντι στον εαυτό μας και στα πρόσωπα που επηρεάζουν οι ενέργειες μας.

Σαφής αντίληψη των δεδομένων ωστόσο, δεν σημαίνει το να έχουμε ξεκαθαρίσει ποια πράγματα και πόσο μας ενοχλούν. Αυτό είναι άρνηση του τόπου, άρνηση του να δούμε πού βρισκόμαστε. Αντίληψη του «τόπου», σημαίνει αποδοχή της πραγματικότητας των υφιστάμενων συνθηκών. Τα δεδομένα της κάθε στιγμής, θα είναι αποτελέσματα ή συνέπειες δικών μας ενεργειών, οπότε και η ελάχιστη υπευθυνότητα από μέρους μας, απαιτεί την άμεση αποδοχή και αντιμετώπιση τους ή γεγονότα που μας επηρεάζουν, αλλά δεν εξαρτώνται από μας, οπότε ασφαλώς είναι παράλογο το να δυσανασχετούμε στην προοπτική της αποδοχής τους. Όσο κι αν τα δεδομένα συγκρούονται και στις δύο περιπτώσεις με τις δικές μας επιθυμίες, θα πρέπει για να διατηρήσουμε την εσωτερική μας ισορροπία, να έχουμε πρόσφορη την ωριμότητα ομαλής προσαρμογής μας στις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί.

Οι έννοια των "δεδομένων", είναι ακριβώς αυτή που εκφράζει η λέξη. Είναι τα "δοσμένα", με όποιον τρόπο κι αν είναι αυτός. Η ορθή αντιμετώπιση και βάση των μελλοντικών ενεργειών μας, είναι η κατ' αρχήν αποδοχή τους. Όχι απαραίτητα η έγκριση ή η υποταγή μας σ’ αυτά, αλλά «η αποδοχή της ύπαρξης τους». Τότε, μπορούμε να μεθοδεύσουμε χωρίς άγχος εκείνους τους τρόπους δράσεως που θα κρίνουμε πιο κατάλληλους (προσαρμοστικούς ή αντιδραστικούς), για να ανταποκριθούμε με συνέπεια στα πιστεύω μας.

Η συνειδητοποίηση της ύπαρξης των γεγονότων επομένως, χωρίς εγωκεντρικές αντιστάσεις, χωρίς δυσαρέσκεια, υστερικές αρνήσεις, μάταιη κριτική και επίρριψη ευθυνών σε τρίτους (που συνήθως μας κατακλύζουν όταν ματαιώνονται οι επιθυμίες μας και απειλούνται οι συνήθειες μας), είναι το πρώτο και βασικό βήμα για έναν ισορροπημένο ψυχισμό, χωρίς άγχος και ενοχές. Το να γνωρίζει και να αναγνωρίζει (δέχεται) κάποιος, το πού βρίσκεται, είναι το ίδιο σημαντικό με την τοποθέτηση του και τη σχέση του στον χρόνο, όπου επίσης είναι απαραίτητο να έχει ξεκαθαρισμένες τις έννοιες των σχετικών ορισμών, για να καθορίσει ανάλογα τη στάση του στη ζωή.

*  [ 1^ο μέρος από 4]

*  [ΠΛΗΡΕΣ το κείμενο - και τα 4 μέρη, ενιαίο => Ε Δ Ω ]
                                                 



                                                     

"Olympics, London 2012"

  

*  Κλικ για μεγέθυνση των φωτογραφιών.

   

      

"Το στοίχημα"

Το Στοίχημα (Άντον Τσέχωφ)

«Ήτανε μια σκοτεινή φθινοπωρινή νύχτα. Ο γέροντας τραπεζίτης βημάτιζε στο γραφείο του από τη μια γωνιά ως την άλλη και θυμότανε που δεκαπέντε χρόνια πριν, ένα επίσης φθινοπωρινό βράδυ σαν κι αυτό, είχε στο σπίτι του καλεσμένους.

Σε κείνη τη συγκέντρωση ήταν πολλοί γνωστικοί άνθρωποι κι έγιναν ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Μεταξύ άλλων μιλήσανε και για τη θανατική ποινή. Οι επισκέπτες, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν αρκετοί επιστήμονες και δημοσιογράφοι, στη πλειοψηφία τους τάχτηκαν αρνητικά, σχετικά με την ποινή του θανάτου. Βρίσκανε ξεπερασμένο αυτό τον τρόπο τιμωρίας, ανάρμοστο κι ανήθικο για χριστιανικές κυβερνήσεις. Ορισμένοι υποστήριζαν ότι η θανατική ποινή θα ‘πρεπε ν’ αντικατασταθεί με τα ισόβια δεσμά.

-”Εγώ δε συμφωνώ μαζί σας“, είπε ο οικοδεσπότης. “Δε δοκίμασα μήτε το ’να μήτε τ’ άλλο, αλλά αν μπορεί κανείς να κρίνει a priori τότε, κατά τη γνώμη μου, η θανατική ποινή είναι ηθικότερη και πιο ανθρωπιστική από τα ισόβια. Η εκτέλεση σκοτώνει αμέσως, μα τα ισόβια σκοτώνουνε σιγά-σιγά. Ποιος δήμιος απ’ τους δυο είναι πιο ανθρωπιστικός; Αυτός που σκοτώνει μέσα σε λίγα λεπτά ή αυτός που σκοτώνει λίγο-λίγο τη ζωή για πολλά χρόνια“;

-”Και το ένα και το άλλο είναι το ίδιο ανήθικα” παρατήρησε κάποιος από τους επισκέπτες, “επειδή έχουν ένα και τον αυτό σκοπό: την αφαίρεση ζωής. Η κυβέρνηση δεν είναι Θεός. Δεν έχει το δικαίωμα ν’ αφαιρέσει κείνο που δε μπορεί να δώσει πίσω, αν το θελήσει“.

Μεταξύ των επισκεπτών ήταν κι ένας νομικός, νέος άνθρωπος γύρω στα εικοσιπέντε. Όταν του ζητήσανε τη γνώμη, είπε:

-”Κι η ποινή του θανάτου και τα ισόβια είναι το ίδιον ανήθικα, αλλά αν μου πρότειναν να διαλέξω εν από τα δυο, θα διάλεγα βέβαια το δεύτερο. Να ζεις με κάποιο τρόπο, είναι καλύτερα από το να μη ζεις“.

Η συζήτηση άναψε για τα καλά. Ο τραπεζίτης, που τότε ήταν νεώτερος και πιο νευρώδης, έγινε ξαφνικά έξω φρενών, χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι κι απευθυνόμενος στον νεαρό νομικό, φώναξε:

-”Δεν είναι αλήθεια! Βάζω στοίχημα δυο εκατομμύρια πως δε θα μένατε σε κελί μήτε πέντε χρόνια“.

-”Αν το λέτε σοβαρά“ απάντησε ο νεαρός, “βάζω στοίχημα πως μπορώ να μείνω όχι πέντε, μα δεκαπέντε χρόνια“!

12.08.23 - "Ο πολιτισμός του Ρ. Ταγκόρ"

Ο πολιτισμός του Ρ. Ταγκόρ

Είναι κάποιες λέξεις που χρησιμοποιούνται όλο και πιο σπάνια και αντιλαμβανόμαστε κάποτε ξαφνικά, πως έχουμε πολλά χρόνια να τις χρησιμοποιήσουμε ή να τις ακούσουμε, χωρίς να έχει αλλοιωθεί το νόημα τους.

Αναρωτήθηκα εύλογα, μήπως και η λέξη «πολιτισμός», θα αρχίσει σε λίγο να σπανίζει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο με την ορθή χρήση του νοήματος που αντιπροσωπεύει.

Η σκέψη αυτή μου γεννήθηκε ξαναρίχνοντας μια ματιά στο παλιό και αγαπημένο βιβλίο του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, «Η Θρησκεία του ποιητή».

Πολιτισμός, σύμφωνα με το λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη, είναι το σύνολο των υλικών και πνευματικών επιτευγμάτων (ή προϊόντων της δράσης) ενός κοινωνικού συνόλου. Όμως ο Ταγκόρ κάνει μια πολύ λιγότερο τεχνοκρατική προσέγγιση στην έννοια του Πολιτισμού και βέβαια, πολύ περισσότερο ποιητική. 

Ο πολιτισμός, μας λέει ο Ταγκόρ, είναι η επίστεψη, δηλαδή το στεφάνωμα, το επιστέγασμα, των καλών τρόπων!

Των καλών τρόπων!
Στην εποχή του, πριν από εκατό χρόνια, μπορούσε να μιλά κάποιος για καλούς τρόπους!
Στην εποχή μας, όχι. Έχουμε αποτινάξει την "καταπιεστική" εκπαίδευση, του πώς αρμόζει να φερόμαστε στους άλλους, ώστε να αισθάνονται πως τους τιμούμε και τους σεβόμαστε.
Και δεν μας απασχολεί τόσο, αν κι αυτοί μας φέρονται ανάλογα. Ή όταν μας απασχολεί, αντιδρούμε με τρόπο καθόλου (με τη σύγχρονη αρνητική έννοια) πολιτισμένο.
Φαίνεται πολύ δύσκολο, το να μπορεί κανείς να έχει μέτρο στις ενέργειες του. 

"Επιζητώντας την ελευθερία, ξεφεύγουμε στην ασυδοσία, επιδιώκοντας την δημοκρατία καταλήγουμε στην καπήλευση των ιδεών και στην εκμετάλλευση των αντιπάλων".

Αλλά, συνεχίζει ο Ταγκόρ, για να φθάσει ο πολιτισμός μας σε ένα ολοκληρωμένο επίπεδο, απαιτεί "υπομονή, αυτοκυριαρχία και κάποια ατμόσφαιρα ανέσεως".

Υπομονή όμως θα αποκτήσουμε μόνο όταν πάψουμε να έχουμε επιθυμίες, γιατί "πάντοτε οι επιθυμίες μας βιάζονται να ικανοποιηθούν, ορμούν αλληλωθούμενες, είναι σφοδρές και ασύστολες. Δεν γνωρίζουν ανάπαυση και δεν έχουν καθόλου υπομονή, μέχρι να επιτύχουν τον σκοπό τους".
Γνωστά όλα αυτά στη ζωή μας.

Για την αυτοκυριαρχία, την ικανότητα δηλαδή αυτοελέγχου, ώστε να διατηρούμε ένα μέτρο στις επιδιώξεις μας, όπως είναι φανερό, δεν έχουμε και δεν θα αποκτήσουμε ποτέ.
Για όσο τουλάχιστο ο πολιτισμός μας επαναπαύεται στην ιστορία μας και όσα σύγχρονα επιτεύγματα αφιερώνονται «στην Ελλάδα» είναι προσωπικές, μεμονωμένες δημιουργίες κάποιων που έθεσαν στόχους, τιθάσευσαν τον εαυτό τους και του επέβαλαν την ελάχιστη «άνεση», ώστε να εκδηλώσουν το δημιουργικό τους ταλέντο.

Η άνεση, είναι μια έννοια που θέλει ιδιαίτερη προσοχή στη κατανόηση της.
Γιατί συνήθως η οικονομική, η πολιτική ή η κοινωνική άνεση, επαυξάνουν τις επιθυμίες και ο πολιτισμός περιορίζεται μόνο στις επιφανειακές κοινωνικές τυπικότητες ευγένειας.

Οι μεγαλύτερες δημιουργίες έγιναν σε περιόδους και συνθήκες πιεστικές και σκληρές.
Όταν δεν υφίστανται οι κατάλληλες εξωτερικές συνθήκες, τότε ενεργοποιείται δυναμικά η εσωτερική αυτοπειθαρχία των δημιουργών.
Τότε το πνεύμα αναζητά την εσωτερική ατμόσφαιρα ελευθερίας του, την απολαμβάνει και δημιουργεί.

Η ατμόσφαιρα ανέσεως όμως για τον Ταγκόρ, αναφέρεται στα πλαίσια μιας συμπεριφοράς υπερβατικής, που πρέπει να υιοθετήσει με χαρά κάποιος, για να επιβεβαιώνει «τους καλούς τρόπους» του.
Γιατί "η πραγματική φιλοφροσύνη (σαν φιλική και περιποιητική διάθεση) είναι επίσης μια δημιουργία, όπως η ζωγραφική και η μουσική.
Είναι ένας αρμονικός συνδυασμός της φωνής, των χειρονομιών, των κινήσεων, των λόγων και των πράξεων, με τους οποίους εκφράζεται μια ευγενική συμπεριφορά".

Αυτή η διαρκής διάθεση φιλοφροσύνης, είναι για τον Ταγκόρ η έννοια του πολιτισμού, που «αποκαλύπτει αυτόν τούτο τον άνθρωπο και άλλο αντικείμενο δεν έχει».
Όλα τα άλλα επιτεύγματα και δραστηριότητες των «πολιτισμένων» λαών, είναι πολιτισμός, στο μέτρο που αυτά βασίζονται στην εναρμόνιση της ψυχικής ευγένειας των προσώπων που αποτελούν μια συγκεκριμένη κοινωνία, με αισθήματα αλληλοσεβασμού, αλληλεγγύης, αλληλοαποδοχής και ευθύνης. 

Η εφραζόμενη αγάπη εκπολιτίζει τον κοσμικό άνθρωπο και πρέπει να αποτελεί το θεμέλιο μιας πολιτισμένης κοινωνίας.

Είναι ιδιαίτερα ουσιαστική η βαθιά αυτή άποψη περί πολιτισμού, με τη διεισδυτική ματιά του Ινδού Νομπελίστα Ποιητή Ρ. Ταγκόρ, που είχε ακόμα την ευαισθησία να πει, πως:
"Το να γράψει κανείς ένα βιβλίο πραγματικά συνταρακτικό, είναι πολύ πιθανόν να θεωρηθεί σαν ενέργεια παράτολμη.
Από την άλλη μεριά όμως, το να σιωπήσει, μπορεί να είναι και αμάρτημα."

*  Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, «Η Θρησκεία του ποιητού», Εκδ. Βασιλείου, Αθήνα, 1924.

Μ. Ψ. [2φΑ]

"Ο μικρός μου εαυτός"

 



Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΕΑΥΤΟΣ

Ήρθα μόνος
στο δρόμο της πίστης μου.

Όμως ποιος είναι ο άλλος εαυτός μου

που συναντώ στο σκοτάδι;

Παραμέρισα για να αποφύγω την παρουσία του,
μα δεν του ξέφυγα.
Κάνει τη σκόνη να σηκώνεται από τη γη

με το περήφανο βάδισμά του.
Προσθέτει με αναίδεια τη φωνή του σε κάθε λέξη

που προφέρω.

Είναι ο μικρός μου εαυτός, ο αφέντης μου
που δε γνωρίζει ντροπή.

Αλλά εγώ ντρέπομαι να περάσω την πόρτα Σου

μαζί του.

*  Rabindranath Tagore [βραβείο Nobel, 1913]

"Μια καλύμνικη πινελιά.."

Μια καλύμνικη πινελιά από τα γνήσια αυγουστιάτικα αιγαιοπελαγίτικα καλοκαίρια, ήταν το ποίημα «Αυγουστιάτικο», η πρώτη ανάρτηση που έγινε στο «Δεύτερο φεγγάρι του Αυγούστου», πέρυσι στις 20 του μηνός, σαν σήμερα.

Ακολούθησαν κι άλλα καλοκαιρινά ποιήματα, σαν απόδοση στο φως του Καλοκαιριού που φεύγει, στις θαλασσινές οσμές που το συνοδεύουν, στον ήχο των κυμάτων που συναντούν την αμμουδιά ή τα βράχια, αδιάφορο, γιατί είναι πάντα ο ήχος της συνάντησης, που επαναλαμβάνεται σταθερά σαν τον χτύπο της καρδιάς, σαν την ανάσα.

Και πάνω απ’ όλα, σαν απόδοση στης Παναγιάς την εορτάσιμη χάρη που εποπτεύει από τ’ Άγιο Όρος την ευλογημένη αυτή θάλασσα και τη σκεπάζει με την αγάπη της.

Πέρασε ένας χρόνος, ένας κύκλος έκλεισε, ένας κρίκος μονός που περιμένει τον επόμενο και άλλον ύστερα, για να φτιάξουν μια αλυσίδα συντροφικότητας των φίλων του 2ου φεγγαριού.  

Ας είναι η καρδιά μας πάντα ανοικτή, ν’ αναγνωρίζει το Φως!

*  b.gr.kokkinos s.a.
    κλικ για μεγέθυνση

 ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ

Αυτή η ώρα που χαράζει

και το δειλινό

οι πιο όμορφες της μέρας

ευχαριστήρια

προσευχή

Θα ανοίξω τις βορινές γρίλιες

να κάμει ρεύμα

όλη τη νύχτα έξω το σταμνί

δρόσισε

ας πάμε πρώτα στο εκκλησάκι

να κατεβούμε στη θάλασσα νωρίς

Έχουμε καρπούζι

κουλούρες κρίθινες

και αναμνήσεις

θα βγάλουμε και αχινούς.

   

"Κάλυμνος"

*  Φωτο: Νικόλαος Σμαλιός

    κλικ για μεγέθυνση

"Η Κοίμησις της Θεοτόκου"

Απόστολοι εκ περάτων
συναθροισθέντες ενθάδε,

Γεθσημανή τω χωρίω
κηδεύσατε μου το σώμα

και συ Υιέ και Θεέ μου
παράλαβέ μου το πνεύμα.

  

"Κάλυμνος - Κυρά Ψηλή"

   

ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΥΡΑ ΨΗΛΗ ΚΑΛΥΜΝΟΥ

       

Το εγκαταλελειμμένο σήμερα μοναστήρι της Παναγίας Υψηλής ή Κυρά Ψηλής όπως την ονομάζουν στην Κάλυμνο, δεσπόζει πάνω στο βουνό βόρεια από το Βαθύ.

      

Όπως λέγεται, κάποιος βοσκός ψάχνοντας ένα κατσίκι του, βρήκε τη σπηλιά και στο εσωτερικό της μια εικόνα της Παναγίας. Ο βοσκός πολλές φορές προσπάθησε να κατεβάσει την εικόνα στο χωριό, αλλά στα μισά του δρόμου αυτή επέστρεφε στη σπηλιά. 

Οι ντόπιοι διαμόρφωσαν το σπήλαιο σε εκκλησία και κατέβασαν με λιτανείες την εικόνα στο Βαθύ.

Κάθε χρόνο ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο, την ανεβάζουν στο εκκλησάκι της Παναγιάς της Κυρά Ψηλής και αποβραδίς γίνεται ολονύκτιος εορτασμός και μεγάλο παραδοσιακό πανηγύρι.

                                                                                    

    

*  Από: kalymnosweb.gr, golden-greece.gr και Νικόλαος Σμαλιός.

-  Κάνοντας κλικ πάνω στην πρώτη φωτογραφία, μπορείτε να τις δείτε όλες μεγαλύτερες.

     

"Ένας Άγγελος του Θεού"

ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Μια φορά και ένα καιρό ένα παιδί ήταν έτοιμο να γεννηθεί.

Την προηγούμενη ημέρα ρώτησε τον Θεό:

“Μου λένε ότι θα με στείλεις αύριο στη γη. Φοβάμαι. Πώς θα μπορέσω να ζήσω εκεί; Είμαι μικρός και αβοήθητος”.
Και ο Θεός απάντησε:
“Μην ανησυχείς. Έχω φροντίσει για σένα. Ανάμεσα σε πολλούς Αγγέλους, σου βρήκα τον πιο κατάλληλο. Θα σε περιμένει στη γη και θα σε φροντίζει”.

Το παιδί επέμεινε.
“Ναι, αλλά εδώ στον παράδεισο, τραγουδάω και γελάω όλη μέρα! Μόνο αυτά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένο! Θα νοιώθω τόση ευτυχία στη γη;”

Τότε ο Θεός του είπε:
“Ο Άγγελος που έχω διαλέξει για σένα, ο Άγγελός σου, θα σου τραγουδάει εκείνος όλη τη μέρα. Θα αισθάνεσαι την αγάπη του γύρω σου συνέχεια κι έτσι θα είσαι ευτυχισμένος”.

Το παιδί ρώτησε τότε:
“Και πως θα καταλαβαίνω τους ανθρώπους όταν θα μιλούν, αφού δεν ξέρω τη γλώσσα τους;”

“Αυτό είναι εύκολο”, του είπε ο Θεός. “Ο Άγγελος σου θα σου λέει τα πιο όμορφα και γλυκά λόγια που έχεις ακούσει ποτέ και με πολλή υπομονή και φροντίδα θα σε μάθει να μιλάς!”

Και ύστερα το παιδί κοιτώντας τον Θεό, ρώτησε:
“Και τι θα κάνω, όταν θα θέλω να μιλήσω σε σένα;”

Ο Θεός χαμογέλασε στο παιδί και του είπε:
“Ο Άγγελος σου, θα σε μάθει πώς να προσεύχεσαι”.

Και το παιδί είπε:
“Έχω ακούσει ότι στη γη υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι, που είναι κακοί. Ποιος θα με προστατεύει από τους κακούς;”

Ο Θεός αγκάλιασε το παιδί και του είπε:
“Ο Άγγελος σου θα σε υπερασπιστεί, ακόμα και αν χρειαστεί να βάλει σε κίνδυνο τη ζωή του”.

Ανήσυχο ακόμα το παιδί, τον ρώτησε:
“Ναι, αλλά πάντα θα είμαι λυπημένος, γιατί δε θα σε βλέπω πια”.

“Ο Άγγελος σου θα σου μιλάει συνέχεια για μένα και θα σε διδάξει τον τρόπο που θα μπορέσεις να γυρίσεις πάλι σε μένα. Έτσι κι αλλιώς δε θα σου λείψω ποτέ, αφού θα είμαι πάντα δίπλα σου”.

Τη στιγμή εκείνη επικρατούσε απόλυτη γαλήνη στον παράδεισο και κάποιες μακρινές φωνές από τη γη είχαν αρχίσει να ακούγονται.

Το παιδί βιαστικά ρώτησε:

“Θεέ μου αν πρέπει να φύγω τώρα, πες μου το όνομα του Αγγέλου μου!”

Και ο Θεός απάντησε:
“Τον Άγγελο σου θα τον αναγνωρίσεις εύκολα. Άλλωστε θα είναι ο πρώτος που θα αντικρίσεις, φτάνοντας στη γη.

Το να ξέρεις το όνομα του, δεν είναι τόσο σημαντικό…

..εσύ, θα τον φωνάζεις απλά... μαμά!”

 

*  Από το: logia-tou-aera.blogspot.gr (επεξεργασμένο)

"Fire Proof"

Fire Proof [USA – 2008]

                       

Με την εξαιρετική σκηνοθεσία του βαπτιστή πάστορα Alex Kendrick και γυρισμένη με κόστος 500.000 δολάρια, από την εταιρία Sherwood (της Εκκλησίας των Βαπτιστών του Albany της Γεωργίας των ΗΠΑ), η ταινία “Fire Proof”, απέφερε κέρδη πάνω από 33.000.000 δολάρια. Το γεγονός αυτό και μόνο, δείχνει τη θερμή ανταπόκριση του κόσμου σε μια δημιουργία, που προσφέρει στον θεατή πολύ περισσότερα απ’ ό,τι μια απλή διδακτική ιστορία κι ένας πρωτότυπος πρακτικός οδηγός Αγάπης.

Κεντρικό πρόσωπο της ταινίας, ο Caleb Holt [Kirk Cameron], Αρχηγός της Πυροσβεστικής Ομάδας της περιοχής του, νέος, επιτυχημένος, ευσυνείδητος και δυναμικός. Όλοι οι συνεργάτες του τον εκτιμούν και τον σέβονται για την υπευθυνότητα και τις ικανότητες του. Παλεύουν μαζί του με τη φωτιά, σώζουν ζωές, προστατεύουν περιουσίες. Με συντονισμένες κινήσεις, με αυτοπεποίθηση κι αποφασιστικότητα. Πολλές φορές και με ηρωισμό.

Όμως, πόσο ν’ αντέξει κανείς την ένταση μιας τέτοιας ζωής, όταν δεν έχει την αποδοχή της ίδιας της γυναίκας του; Τι να περισώσει από τον εαυτό του, που διχάζεται μόλις επιστρέφει στο σπίτι του; Κι όταν ακόμα θα έχει αντιμετωπίσει την πυρκαγιά του εγωισμού του, πως να κατασιγάσει στη συνέχεια τη φλόγα που πυρώνει τη συνείδηση του και το επαναστατημένο πνεύμα του; 

*  Η παρουσίαση της ταινίας, με σχετική κριτική και ελεύθερο σχολιασμό από τον Μ. Ψ.

    βρίσκεται στο "Αρχαγγέλων Ταινιόραμα" =>

"Στο έργο της ζωής.."

*  Από το facebook

"Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος"

"Φ΄΄φωτο: 1x3"

Sri Lanka

Nepal

India