Occupation

Occupation  [παραγωγή BBC – 2009 - Nick Murphy - James Nesbitt]

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε, ανάμεσα στις αντιφάσεις που συναντούμε κάθε μέρα στο δρόμο μας, γιατί κάποια γεγονότα που δεν μας αφορούν άμεσα, μας ελκύουν ή μας απωθούν με τόση ένταση. Και πάντα ανακαλύπτουμε σ’ αυτές τις «ξένες» ιστορίες, στοιχεία του εαυτού μας, που μας υπενθυμίζουν το πόσο ίδιοι είμαστε όλοι οι άνθρωποι, στις επιδιώξεις και στις αντιδράσεις μας.

Όλοι συνηθίζουμε σε κάθε ευκαιρία, να ξαναζούμε νοερά κάποιες σημαντικές στιγμές της ζωής μας και συχνά επιχειρούμε να ερμηνεύσουμε εκ των υστέρων αυτή τη συμπεριφορά μας, όσο τούτο είναι δυνατό.

Τι είδους κύκλους της ζωής του άραγε, τι συναισθηματικές εκκρεμότητες, προσπαθεί να κλείσει ο καθένας μας, ξαναγυρίζοντας εκεί απ’ όπου άλλοτε αγωνίστηκε, απεγνωσμένα ίσως, να απομακρυνθεί;

Πως να κατανοήσει κανείς την ανάγκη τριών Ιρλανδών στρατιωτών, να επιστρέψουν με τη θέληση τους στη φρίκη του πολέμου στο Ιράκ, -ενός πολέμου, αδιάφορου ιδεολογικά γι’ αυτούς- και απ’ όπου μόλις προ ολίγου είχαν ξεφύγει;

Γιατί κι εμείς επιθυμούμε να ψηλαφίσουμε ξανά τη μάσκα ενός πολέμου, που καταδικάζει η συνείδηση μας;

Παρά τα εύλογα ερωτήματα και τους ενδοιασμούς που προβάλλει η λογική, το Occupation μας εντάσσει αβίαστα στην πλοκή του.
Σαν τους ήρωες της ταινίας, επιστρέφουμε ξανά στον παραλογισμό του πολέμου, να αναζητήσουμε κι εμείς εκεί, ακολουθώντας τα χνάρια της ζωής τους, κομμάτια του εαυτού μας,.

Οι τρεις Ιρλανδοί που θα γυρίσουν και πάλι στο Ιράκ, είναι τρεις συνηθισμένοι, καθημερινοί άνθρωποι, που ζουν τους ίδιους με μας προβληματισμούς.

Ο Μάικ Σουΐφτ, έχει σύζυγο και παιδιά, αλλά οι σχέσεις τους έχουν περιοριστεί στους τύπους της συνήθειας, χωρίς ουσιαστική ψυχική επαφή. Το τι έφταιξε, έχει περάσει πια σε δεύτερη μοίρα. Στο Ιράκ θα επιδιώξει να προσεγγίσει τη συγκίνηση μιας νέας αγάπης.

Ο Nτάννυ Πήτερσον, αισθάνεται να μην ανήκει πουθενά, να μην έχει κάποιο στόχο, μια συγκεκριμένη πορεία στη ζωή του. Χωρίς πυξίδα, χωρίς οράματα, δεν έχει να χάσει τίποτα. Επιστρέφει εκεί που η μεταπολεμική περίοδος ανακατατάξεων ευνοεί τον τυχοδιωκτισμό. 

Ο Λη Χίμπς, ο νεώτερος από τους τρεις, συνάντησε στο Ιράκ για πρώτη φορά, την ειλικρινή φιλία στο πρόσωπο ενός Ιρακινού συναδέλφου του, που δεν υπάρχει πια.
Οφείλει να αποδείξει στον εαυτό του, πως έχει το θάρρος να σταθεί αντάξιος μιας τέτοιας φιλίας και να τιμήσει τη μνήμη του φίλου του, όπως εκείνος το θεωρεί σωστό.

Ανεξάρτητα ο καθένας από τους άλλους δυο, αποφασίζουν και οι τρεις να ξαναδούν τα μέρη, που ρημαγμένα από τον θάνατο και την καταστροφή, φιλοξενούν τους φόβους τους, τις αγωνίες και τον αποτροπιασμό τους. Που παράλληλα όμως, φιλοξενούν και συγκινήσεις που στην πατρίδα τους δεν μπόρεσαν να βιώσουν.   

Είναι τόσο δραματική η μοναξιά που κρύβεται πίσω από τα προβλήματα και των τριών, που ο κίνδυνος από τις ένοπλες ομάδες Ιρακινών που μάχονται με τις δυνάμεις κατοχής καθημερινά στη Μπάσρα, δεν τους τρομάζει. Επιστρέφουν εκεί με λαχτάρα, να ξαναβρούν τη ζεστασιά της φιλίας, της συντροφικότητας και της αγάπης.

Σε καταστάσεις έκρυθμες, μπροστά στον κίνδυνο, οι άνθρωποι έρχονται αυθόρμητα πιο κοντά, ο φόβος και η αβεβαιότητα παραμερίζουν τον εγωισμό τους, η αίσθηση αυτάρκειας δεν επαρκεί για να επικαλύψει τη σκληρότητα και τη βία και οι δισταγμοί υποχωρούν, απελευθερώνοντας την ειλικρίνεια που καταπιέζουν οι κοινωνικές συμβάσεις.  

Είναι ένα από τα ελάχιστα δώρα του πολέμου, αυτό το πλησίασμα προσώπων γνωστών και αγνώστων σε κρίσιμες στιγμές, όπως ακόμα και η δυνατότητα την ώρα της κρίσης, να γίνεται κανείς παρατηρητής του εαυτού του στις χωρίς πολλή σκέψη αντιδράσεις του.

Οι θετικές ή άστοχες ενέργειες, οι χωρίς λογική αυθόρμητες αποφάσεις, μας δίνουν μοναδική ευκαιρία να γνωρίσουμε βαθύτερα τον αληθινό εαυτό μας.

Όμως το πιο πλούσιο δώρο, είναι σίγουρα οι στιγμές εκείνες του απόλυτου κινδύνου, όταν ο θάνατος είναι διάχυτα παρών, όταν το ύστερα, το μετά, το έπειτα, είναι λέξεις χωρίς νόημα, χωρίς αντίκρισμα. Οι μικροί αυτοί προθάλαμοι του θανάτου, με ή χωρίς ελπίδα επιβίωσης και όταν τελικά ο άμεσος κίνδυνος ξεπερνιέται, γεμίζουν την ψυχή με αναστάσιμη χαρά, χαρά δωρεάς και προσδοκίας μιας νέας ζωής.

Αργότερα, μπορεί να γίνει η αξιολόγηση και η αξιοποίηση των δώρων αυτών, κάτι που το οφείλουν όλοι στον εαυτό τους. Όποιος το αντιλαμβάνεται αυτό έγκαιρα, βγαίνει καλύτερος μέσα από τέτοιου είδους δοκιμασίες.

Η ταινία παρασύρει τον θεατή στη δίνη του πολέμου και των συνεπειών του, δίνοντας την αίσθηση πως ο χρόνος των εξελίξεων δεν μετριέται πια με ώρες και μέρες, αλλά μόνο με στιγμές. Η ζωή συμπυκνώνει την ουσία της σε μια ψυχρή ροή σκηνών καταστροφής, τραυματισμών, θρησκόληπτου φανατισμού, εκμετάλλευσης των καταστάσεων και σε μεταλλικούς φονικούς κρότους πυροβόλων.

Η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα επιτείνουν την τραχύτητα και τη ρευστότητα των γεγονότων, με μια ένταση που οδηγεί στα όρια της αποδιοργάνωσης.

Τα οικονομικά συμφέροντα, που λειτουργούν απρόσωπα σε κοινωνίες όλο και περισσότερο απομακρυσμένες από τον Θεό, ανατροφοδοτούν το ψέμα, την εξαπάτηση, το χάος. Το σκηνικό είναι πάντα το ίδιο, μόνο οι πρωταγωνιστές εναλλάσσονται.

Ο άνθρωπος σαν μονάδα, χάνει το πρόσωπο του. 

Όλοι οι ήρωες της ταινίας, αποκομίζουν κάποια στιγμή την προσωρινή αίσθηση ότι απόκτησαν αυτό που ζητούσαν, ότι άγγιξαν την ευτυχία.

Ο Μάικ σχεδίαζε να πάρει μαζί του την Αλίγια στην Αγγλία, ο Ντάννυ ήταν πια πλούσιος και επιτυχημένος, ο Λη είχε εκπληρώσει το καθήκον του απέναντι στην οικογένεια του φίλου του.

Αλλά, μάταια! Η ευτυχία είναι κι’ αυτή στιγμιαία.

Η διάρκεια, δεν χαρακτηρίζει τις πρόσκαιρες από τη φύση τους καταστάσεις.
Η πνευματικότητα είναι που ανοίγει τα μάτια της ψυχής, για να αντιληφθούμε πως ό, τι πραγματικά θέλουμε, δεν υπάρχει λόγος να το αναζητούμε αλλού, το έχουμε πάντοτε δίπλα μας. Σε μας εναπόκειται να το επενδύσουμε με την αγάπη μας.

«Γκιλγκαμές (αναφέρει το ομώνυμο πανάρχαιο έπος της Μεσοποταμίας, για τον ημίθεο που ζητούσε την αθανασία της δόξας), αυτό που ψάχνεις δεν θα το βρεις ποτέ. Γιατί όταν δημιούργησαν οι θεοί τον άνθρωπο, όρισαν τον θάνατο σαν ριζικό του.

Η αιώνια ζωή στη γη, σημαίνει κόλαση. Ζήσε την κάθε μέρα σου ευτυχισμένος.
Αγάπησε το παιδί που κρατά το χέρι σου. Άφησε τη γυναίκα σου να χαρεί την αγκαλιά σου. Αυτές είναι οι έγνοιες, που πρέπει να έχουν όλοι οι άνθρωποι!»

Ο χρόνος που έφτασε να μετριέται με στιγμές, με ανάσες, κάποιες φορές παγώνει.
Ο θάνατος, πάντα δίπλα μας, πάντα κοντά μας, χτυπά προς τη μεριά του Μάικ.
Ο ίδιος σώος, αλλά μοιραία τραγικός πατέρας, σύζυγος χωρίς γυναίκα, φίλος γεμάτος οργή, θα συγκρουσθεί στην Ιρλανδία πια, με τον Ντάννυ, στην τελευταία και δυνατότερη σκηνή του έργου.

Όλη η φόρτιση, οι απώλειες, οι ματαιώσεις, οι ενοχές, θα εκτονωθούν σε ένα αγώνα πόνου και αλληλοκατηγοριών, σε μια προσπάθεια επιμερισμού ευθυνών, γεμάτη πίκρα.

Δεν είναι εχθροί. Ίσως μάλιστα να είναι η κάποια οικειότητα, που τους επιτρέπει τις βαριές εκφράσεις. Όμως οι ψυχολογικές επιπτώσεις της βίας που έζησαν, λειτουργούν για τον καθένα τους ανεξέλεγκτα.  Ο Λη που συμπάσχει με τους άλλους δύο, συμπληρώνει την τριλογία ενός πολέμου που μεταφέρθηκε μέσα στις ψυχές τους στην πατρίδα.

Μαζί πενθούν για τους νεκρούς που άφησαν, για τους εαυτούς τους που επέστρεψαν, για όσα έζησαν.

Εξουθενωμένοι τελικά, άδειοι, μένουν σιωπηλοί, να συνειδητοποιούν τη μοναξιά τους.
Την τόσο όμοια, κοινή μοναξιά τους.

Στην ατμόσφαιρα ωστόσο, πλανάται η ελπίδα.

Ίσως η ευαισθησία της στιγμής τους επιτρέψει να νοιώσουν μεταξύ τους λίγη κατανόηση, περισσότερη συμπάθεια, ουσιαστική φιλία.

Ο Θεός που για όλους φροντίζει, χαράζει για τον καθένα το κατάλληλο μονοπάτι.

Στραγγίζοντας διακριτικά τον θυμό του, τον ωθεί στον δρόμο της κοινωνίας και της αγάπης.

Άλλωστε, είμαστε όλοι τόσο ίδιοι…

Μ. Ψ.

http://pamtaxtainies.blogspot.gr/2011/02/occupation-2009.html

επεξ. [2φΑ]

"David Cheifetz"

O Aμερικανός ζωγράφος David Cheifetz γεννήθηκε στο Pacific Northwest το 1981.

Πρώην αρχιτέκτονας, ξεκίνησε να ζωγραφίζει με λάδια το 2007.

Παρακολούθησε τη Σχολή Καλών Τεχνών στη Βαλτιμόρη.

Από το 2009 αφοσιώθηκε αποκλειστικά στη ζωγραφική.

Ο David ζει με τη σύζυγό του Γιασμίν, στο Palo Alto της Καλιφόρνια.

http://www.pinterest.com/joekakoko/artist-david-cheifetz/

http://www.tuttartpitturasculturapoesiamusica.com/2013/05/David-Cheifetz.html

fb – Google – [2fA]

"Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος"

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος

Αντρέι Ρουμπλιόφ, 1425

"Κύριε,

Αξίωσε με ν’ ανταποκριθώ στο κάλεσμα Σου, ν’ ακολουθήσω τα βήματα Σου στο όρος της προσωπικής μου Προσευχής.

Αξίωσε με Κύριε, πεσμένος στο χώμα της μέριμνας μου, να αφυπνιστώ από το βάρος των ράθυμων βλεφάρων της αδράνειας, να στρέψω το βλέμμα μου στο Φως Σου, να πληρωθεί η ψυχή μου από τη Δόξα Σου.

Η λάμψη της Μεταμόρφωσης Σου Κύριε, ας μεταμορφώσει και τη δική μου ψυχή για πάντα, χωρίς επιστροφή.

Ευλόγησε Κύριε τις μέρες μου, να ενταχθούν στην αιωνιότητα της Ζωής, επίτρεψε μου να στήσω σκηνές άχρονης και μόνιμης φιλοξενίας και κοινωνίας στην προσωρινότητα της καρδιάς μου, για Σένα και τους Αγίους Σου...  "

[2φΑ]

"Το κάθε μόριο χρόνου.. "

Από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου, 1973

Μόλις ξαναδιάβασα τα έργα του Τσέχωφ, Ο Αγαπημένος, Ο Επίσκοπος, κ.λπ.
Πάντοτε απολαμβάνω βαθιά να τον διαβάζω.

Λαχταρώ να είμαι ελεύθερος, ελεύθερος να «ζήσω»:
η γυναίκα και η οικογένεια μου (δεν υπάρχει χρόνος), οι φίλοι (δεν υπάρχει χρόνος), η φύση (δεν υπάρχει χρόνος), το «εξωσχολικό» διάβασμα (δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος).

Θα ήθελα να ζήσω μ' έναν τέτοιο τρόπο, ώστε το κάθε μόριο χρόνου να είναι πληρότητα (και όχι τύρβη).
Και ο χρόνος, όταν είναι πλήρης, είναι προσευχή, δεσμός, σχέση με τον Θεό, διαφάνεια για τον Θεό που μας έδωσε τη ζωή κι όχι τη φασαρία.

[2φΑ]

"Η αρκούδα και το κοράκι"

Πόσο απλά γίνονται όλα, όταν κάποιος κάνει αυτό που πρέπει ή έστω αυτό που μπορεί, ακόμα και στο περιθώριο των δικών του ασχολιών, χωρίς σκέψεις περιττές ή σχεδιασμούς και κυρίως χωρίς καμιά έπαρση εκ των υστέρων...

Πόσο απλά φαίνονται όλα τότε, φυσικά και αυθόρμητα…

Ένα διδακτικό βίντεο, με δυο πειστικότατους πρωταγωνιστές…

Crow rescue

Aleksander Medveš

Camera: Panasonic Lumix DMC-FZ72

Filmed at Budapest Zοο (Hungary), 19. 06. 2014

[2φΑ]

Στο κατώφλι της Παναγιάς..

Στο κατώφλι της Παναγιάς..

Οι πρώτες μέρες του Αυγούστου

γλυκό αγκάθι στην καρδιά του ρόδινου καλοκαιριού

ακολουθούν διστακτικά στο μεσουράνημα

το ζύγιασμα του ήλιου

που καβάλα στο άρμα του

στρέφει βλέμμα τρυφερό στη δύση

- κορυφαία του πελάγου έκφραση 

η μίξη του λευκού αφρού
ανάερου ιππόκαμπου της κυματογραμμής

στη χρυσοκόκκινη καυτή ανάσα του μελτεμιού

είναι η πάλη του ονείρου  που διαρκεί και διαρκεί

και όλο βραδύνει την επιστροφή κρυφά και εμμένει

στο θαύμα της πληρότητας - δεσμεύει τη μουσική στιγμή 

την απλωμένη σαν ανοιχτή αγκάλη
στην προσμονή 

και υποδέχεται σεμνά την αύρα του εωθινού της κύκλου

την αποκαμωμένη από φως, βράχο

και κίνηση - θαλασσινά οικεία σύμβολα ακριβά

κι αρμονικά δεμένα στην αχιβάδα τη στιλπνή

του γαλανού μεσημεριού

μα πάνω απ’ όλα είναι κείνη η ολόθερμη εσπερινή

παράκληση στο θρόισμα της Παναγιάς που φεύγει

της Παναγιάς που έρχεται και που μας περιβάλλει
πάντα παρούσα Μάνα στο παράπονο

και η προσφορά της θερινής συγκομιδής

- θυμίαμα και ύμνοι και συναίσθηση

στη λύτρωση της θλίψης που απαλύνει την καρδιά

κι ανθίζει αγάπη παιδική στις ταπεινές παλάμες

της ικεσίας μας

για το αμάραντο στεφάνι της Κοίμησης Της. 

Μ Ψ

                                                           

"Κάτι για τον καθένα.. "

Τα ιδανικά είναι σαν τ΄ αστέρια: Ποτέ δεν τα φτάνουμε, αλλά σαν τους ναυτικούς βασιζόμαστε σ΄ αυτά για να χαράξουμε την πορεία μας.

Οι άνθρωποι μπορεί να αμφιβάλλουν για ό,τι λες, όχι όμως για ό,τι κάνεις.

Κάνε τη δουλειά σου προσευχή και την προσευχή δουλειά σου.

Εάν σκέφτεσαι δύο φορές πριν μιλήσεις, θα μιλάς δύο φορές καλύτερα.

Μην προσεύχεσαι για καθήκοντα ίσα με τις δυνάμεις σου, αλλά προσευχήσου για δύναμη ίση με τα καθήκοντά σου.

Στην προσευχή, καλύτερα να έχεις καρδιά δίχως λόγια, παρά λόγια χωρίς καρδιά.

Η ομορφιά αρέσει στα μάτια, η καλοσύνη στην καρδιά. Η πρώτη είναι κόσμημα, η δεύτερη θησαυρός.

Το ωραίο δεν είναι πάντοτε καλό, το καλό όμως είναι πάντοτε ωραίο.

Όπως τα σύννεφα σκοτεινιάζουν τον ήλιο, έτσι και τα πάθη σκοτεινιάζουν το λογικό.

Αν θες να σε υποφέρουν οι άλλοι, πρέπει κι εσύ να ανέχεσαι τους άλλους.

Η υπομονή και ο χρόνος, κάνουν περισσότερα από τη δύναμη και το πάθος.

Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος, που δεν αφήνει τις επιθυμίες του να τον κάνουν δούλο τους.

Εύκολα μιλάμε για τα ελαττώματα των φίλων μας. Δύσκολα για τα προτερήματα των εχθρών μας.

Όταν αγαπούμε, συγχωρούμε τα ελαττώματα των άλλων.
Όταν δεν αγαπούμε, δεν συγχωρούμε ούτε τα προτερήματά τους.

Σε κάθε λουλούδι υπάρχει μέλι, χρειάζεται όμως μια μέλισσα για να το πάρει.

Όσο περισσότερο ουρανό έχεις στην καρδιά σου, τόσο λιγότερη γη επιθυμείς.

Όποιος δεν μπορεί να συγχωρεί τους άλλους, σπάει την γέφυρα από την οποία πρέπει να περάσει ο ίδιος.

Ό,τι αρχίζει με οργή, τελειώνει με ντροπή.

Η ζωή μας φτωχαίνει και στενεύει όταν περιορίζεται στον εαυτό μας.

Δεν επιθυμεί τόσο πολύ ο φτωχός τα αναγκαία, όσο ο πλούσιος τα περιττά.

Όσο περισσότερο είναι το σκοτάδι, τόσο πιο μακριά μπορεί να φθάσει μια ακτίνα από το φως.

Όπου υπάρχει ένα θέλω, υπάρχει κι ένας δρόμος.

Τίποτα δεν είναι πιο ταπεινό από την φιλοδοξία, όταν σκύβει... για να ανεβεί.

Όταν μας επισκέπτεται η φιλοδοξία, μας αποχαιρετά η φρόνηση.

Όποιος διδάσκει τη Βίβλο, δεν είναι ποτέ δάσκαλος. Είναι πάντα μαθητής.

Ο Θεός δεν μας υποσχέθηκε πως θα μας φυλάξει μακριά από τις καταιγίδες της ζωής, αλλά μέσα σε αυτές.

Όταν έχετε αγάπη, θα έχετε τον Θεό και όταν έχετε τον Θεό, θα τα έχετε όλα.

Επιλογή [2φΑ]

"Δώρο Γάμου

ΔΩΡΟ ΓΑΜΟΥ

από τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, σε πνευματική του θυγατέρα. 

«Κόρη μου, στους γάμους σου, εγώ ο πνευματικός σου πατέρας, ο Γρηγόριος, σου κάνω δώρο τούτο το ποίημα.

Και είναι ό,τι καλύτερο η συμβουλή του πατέρα.

Άκου λοιπόν, Ολυμπιάδα μου:

1. Ξέρω ότι θέλεις να είσαι πραγματική χριστιανή.
Και μια πραγματική χριστιανή πρέπει όχι μόνο να είναι, αλλά και να φαίνεται. 
Γι αυτό σε παρακαλώ, να προσέξεις την εξωτερική σου εμφάνιση. Να είσαι απλή. 

Ξέρε το, ότι αυτό είναι φιλαρέσκεια και να μένεις απλή στην εμφάνιση. 
Τα βαρύτιμα και πολυτελή φορέματα, ας τα φορούν εκείνες, που δεν επιθυμούν ανώτερη ζωή, που δεν ξέρουν τι θα πει πνευματική ακτινοβολία. Εσύ όμως, έβαλες μεγάλους στόχους και υψηλούς στόχους στη ζωή σου. Κι αυτοί οι στόχοι σου, ζητούν όλη την φροντίδα κι όλη σου την προσοχή.

2. Με τον γάμο, η στοργή και η αγάπη σου να είναι φλογερή και αμείωτη για κείνον, που σου ‘δωσε ο Θεός . Για κείνον, που ‘γινε το μάτι της ζωής σου και σου ευφραίνει την καρδιά. Κι αν καταλάβεις πως ο άνδρας σου σε αγαπάει περισσότερο απ’ όσο τον αγαπάς εσύ, μην κοιτάξεις να του πάρεις τον αέρα, κράτα πάντα τη θέση που σου ορίζει το Ευαγγέλιο.

3. Εσύ να ξέρεις ότι είσαι γυναίκα, έχεις μεγάλο προορισμό, αλλά διαφορετικό από του άνδρα, που πρέπει να είναι η κεφαλή. Άσε την ανόητη ισότητα των δύο φύλων και προσπάθησε να καταλάβεις τα καθήκοντα του γάμου.

Στην εφαρμογή τους θα δεις, πόση αντοχή χρειάζεται για ν’ ανταποκριθείς όπως πρέπει σ’ αυτά τα καθήκοντα, αλλά και πόση δύναμη κρύβεται στο ασθενές φύλο.

4. Θα ξέρεις, πόσο εύκολα θυμώνουν οι άνδρες. Είναι ασυγκράτητοι και μοιάζουν με λιοντάρια. Σ’ αυτό το σημείο η γυναίκα πρέπει να είναι δυνατότερη και ανώτερη. Πρέπει να παίζει τον ρόλο του θηριοδαμαστή.

Τι κάνει ο θηριοδαμαστής όταν βρυχάται το θηρίο; Γίνεται περισσότερο ήρεμος και με την καλοσύνη καταπραΰνει την οργή. Του μιλάει γλυκά και μαλακά, το χαϊδεύει, το περιποιείται και πάλι το χαϊδεύει κι έτσι το καταπραΰνει

5. Ποτέ μην κατηγορήσεις και αποπάρεις τον άνδρα σου για κάτι που έκανε στραβό. Ούτε πάλι για την αδράνειά του, έστω κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που ήθελες εσύ. Γιατί ο διάβολος είναι αυτός, που μπαίνει εμπόδιο στην ομοψυχία των συζύγων.

6. Να έχετε κοινά τα πάντα και τις χαρές και τις λύπες. Γιατί ο γάμος, όλα σας τα έκανε κοινά. Κοινές οι φροντίδες, γιατί έτσι το σπίτι θα στεριώσει.

Να συμβάλλεις εκφράζοντας τη γνώμη σου, ο άνδρας όμως ας αποφασίζει.

7. Όταν τον βλέπεις λυπημένο, συμμερίσου τη λύπη του εκείνη την ώρα. Γιατί είναι μεγάλη ανακούφιση στη λύπη, η λύπη των φίλων.

Όμως αμέσως να ξαστεριάζει η όψη σου και να είσαι ήρεμη, χωρίς αγωνία.

Η γυναίκα είναι το ακύμαντο λιμάνι, για τον θαλασσοδαρμένο σύζυγο.

8. Να ξέρεις ότι η παρουσία σου στο σπίτι σου είναι αναντικατάστατη, γι’ αυτό πρέπει να το αγαπήσεις με όλες τις φροντίδες του νοικοκυριού. Να το βλέπεις σαν βασίλειο σου και να μη συχνοβγαίνεις από το κατώφλι σου.

Άφησε τις έξω δουλειές για τον άνδρα.

9. Πρόσεχε τις συναναστροφές σου. Πρόσεξε τις συγκεντρώσεις που πηγαίνεις. Μην πηγαίνεις σε άπρεπες συγκεντρώσεις, γιατί είναι μεγάλος κίνδυνος για την αγνότητά σου. Αυτές οι συναναστροφές αφαιρούν την ντροπή κι από τις ντροπαλές, σμίγουν μάτια με μάτια, κι όταν φύγει η ντροπή, γεννιούνται όλα τα χειρότερα κακά.

Τις σοβαρές όμως συγκεντρώσεις με συνετούς φίλους να τις επιζητείς, για να εντυπώνεται στον νου σου ένας καλός λόγος ή κάποιο ελάττωμα να κόψεις ή να καλλιεργήσεις τους δεσμούς σου με εκλεκτές ψυχές..

Μην εμφανίζεσαι ανεξέλεγκτα σε οποιονδήποτε, αλλά στους σώφρονες συγγενείς σου, στους ιερείς και σε σοβαρούς νεώτερους ή ηλικιωμένους..

Μη συναναστρέφεσαι φαντασμένες γυναίκες, που έχουν τον νου τους στο έξω, για επίδειξη. Ούτε ακόμα άνδρες ευσεβείς, που ο σύζυγός σου δεν θέλει στο σπίτι, αν και συ τόσο πολύ τους εκτιμάς.

Υπάρχει για σένα πιο ακριβό πράγμα από τον καλό σου σύζυγο, που τόσο αγαπάς;

Από το βιβλίο «ΓΑΜΟΣ – Πνευματικό Γυμναστήριο»

[2φΑ]

"Ο ψαράς και η ευκαιρία του"

του Αργεντινού ψυχοθεραπευτή Jorge Bucay

Ένας ψαράς κατεβαίνει κάθε νύχτα στην παραλία για να ρίξει τα δίχτυα του.

Ξέρει πως μόλις βγαίνει ο ήλιος πλησιάζουν τα ψάρια στα ρηχά για να φάνε μικρές γαρίδες, γι΄ αυτό πάντα ρίχνει τα δίχτυα του πριν ξημερώσει.

Κατεβαίνει από το καλυβάκι μες στη νύχτα, με τα δίχτυα στον ώμο και με τα πόδια γυμνά, μπαίνει στη θάλασσα.

Αυτή τη νύχτα, που μας διηγείται η ιστορία, όπως πάει ο ψαράς να μπει στο νερό, αισθάνεται το πόδι του να χτυπάει πάνω σε κάτι πολύ σκληρό στον πάτο της θάλασσας. Το ψηλαφά με το πόδι και διαπιστώνει πως είναι πράγματι κάτι σκληρό, σαν πέτρες, τυλιγμένες σε μια σακούλα.

Εκνευρίζεται και μουρμουρίζει :

"Ποιος ανόητος πετάει τέτοια πράγματα στην παραλία μου…

Κι εγώ, πώς μπορώ να προσέχω, σίγουρα κάθε φορά που θα μπαίνω στο νερό, θα σκοντάφτω πάνω στις πέτρες…."

Παραμερίζει λοιπόν τα δίχτυα, σκύβει, πιάνει τη σακούλα και τη βγάζει από το νερό.

Την αφήνει στην ακροθαλασσιά και ξαναμπαίνει με τα δίχτυα στο νερό.

Είναι θεοσκότεινα…Ίσως γι΄ αυτό, όταν βγαίνει πάλι από τη θάλασσα, σκοντάφτει ξανά πάνω στη σακούλα που είχε αφήσει έξω, στην αμμουδιά.

Σκέφτεται τότε: "Δεν είναι δυνατόν, κάτι πρέπει να κάνω."

Βγάζει τον σουγιά του, ανοίγει τη σακούλα και ψάχνει. Έχει κάμποσες πέτρες μέσα, μεγάλες σαν πορτοκάλια, βαριές και στρογγυλεμένες.

Ξανασκέφτεται "μα ποιος να είναι αυτός, που μαζεύει πέτρες στη σακούλα και τις πετάει μετά στο νερό…"

Παίρνει μια, τη ζυγίζει στο χέρι του και την ρίχνει στη θάλασσα.

Αμέσως, ακούει τον θόρυβο της πέτρας που βουλιάζει στα βαθιά. Μπλουμ!

Βάζει το χέρι του στη σακούλα, παίρνει άλλη μια πέτρα και την πετάει στο νερό. Ακούει ξανά το μπλουμ!

Την επόμενη, την πετάει από την άλλη μεριά, πλαφ!

Μετά, αρχίζει να τις εκσφενδονίζει δυο-δυο και ακούει μπλουπ - πλουπ!

Ύστερα προσπαθεί να τις ρίξει πιο μακριά και με γυρισμένη την πλάτη, με όλη του τη δύναμη, μπλουμ – πλουμπ - πλαφ!….

Διασκεδάζει ν’ ακούει τους διαφορετικούς ήχους, υπολογίζει τον χρόνο που κάνουν να πέσουν στο νερό και συνεχίζει να πετάει τις πέτρες στη θάλασσα.

Μέχρι που αρχίζει να βγαίνει ο ήλιος.

Στη σακούλα έχει μείνει πια μονάχα μία πέτρα.

Ετοιμάζεται να την πετάξει πιο μακριά από όλες, αφού είναι η τελευταία του.

Όπως την σφίγγει στο χέρι του με δύναμη, ξαφνικά τη φωτίζει ο ήλιος και βλέπει στην πέτρα μια χρυσαφένια μεταλλική λάμψη που του τραβάει την προσοχή.

Ο ψαράς συγκρατεί το χέρι του και την κοιτάζει προσεκτικά.

Η πέτρα αντανακλά τον ήλιο κι αστράφτει. Την τρίβει σαν μήλο, πάνω στα ρούχα του και η πέτρα λάμπει ακόμη πιο πολύ.

Έκπληκτος, τη χτυπάει ελαφρά και αντιλαμβάνεται ότι είναι από μέταλλο. Συνεχίζει να την τρίβει στο πουκάμισό του, και συνειδητοποιεί πως η πέτρα είναι από καθαρό χρυσάφι.

Μια πέτρα από ατόφιο χρυσάφι σε μέγεθος πορτοκαλιού! Σκέφτεται αμέσως με απόγνωση, ότι η πέτρα αυτή είναι σίγουρα ίδια με όλες τις άλλες που πέταξε στη θάλασσα.

"Τι χαζός που ήμουνα!"

Είχε στα χέρια του μια σακούλα γεμάτη πέτρες από χρυσό και τις πετούσε στη θάλασσα, για να ακούει τον ανόητο ήχο που έκαναν όταν έπεφταν στο νερό…

Του έρχεταινα κλάψει, λυπάται για τις χαμένες πέτρες…

Σκέφτεται πως είναι ένας τρελός, ένας άτυχος, δυστυχισμένος άνθρωπος…

Αν έψαχνε ίσως τώρα στη θάλασσα, αν είχε τον εξοπλισμό που έχουν οι δύτες για να ψάξει…, νοιώθει απελπισμένος.

Ο ήλιος όμως, έχει πια ανατείλει.

Συνειδητοποιεί τότε, πως έχει ακόμη την τελευταία πέτρα…, συνειδητοποιεί, πως ο ήλιος θα μπορούσε να είχε αργήσει ένα δευτερόλεπτο ακόμη ή εκείνος θα μπορούσε να είχε ρίξει την πέτρα πιο γρήγορα και τότε δεν θα είχε μάθει ποτέ για τον θησαυρό που έχει τώρα στα χέρια του.

Αντιλαμβάνεται τελικά ότι κατέχει έναν πραγματικό θησαυρό, μια τεράστια περιουσία για έναν φτωχό ψαρά όπως εκείνος.

Καταλαβαίνει τώρα πόσο τυχερός είναι, που μπορεί να κρατήσει αυτόν τον θησαυρό που έχει ακόμα στα χέρια του.

**

Μακάρι να είμαστε πάντοτε τόσο μυαλωμένοι, ώστε να μην κλαίμε για τις ευκαιρίες, που απροετοίμαστοι ίσως τις πετάξαμε, τις χάσαμε απερίσκεπτα, για όλα εκείνα που μας φέρνει η θάλασσα, η ζωή, και μας τα παίρνει μετά…

Μακάρι να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τη λάμψη στις πέτρες, την ώρα που τις έχουμε στα χέρια μας, και να τις χαιρόμαστε για την υπόλοιπη ζωή μας.

επ. κειμ. [2φΑ]

                                                      

"Επιλογικό"

... πριν  27 χρόνια

Γιάννης Ρίτσος - Επιλογικό

- κλικ, για μεγάλο μέγεθος 

   

 

'"Διαχείριση προβλημάτων"

Σε μια ομιλία για την αντιμετώπιση του άγχους, ο ομιλητής πλησιάζει στην έδρα του, χαιρετά το ακροατήριο του και ακουμπά στην έδρα τις σημειώσεις του.

Μπροστά του βρίσκεται ένα ποτήρι με νερό.

Το σηκώνει με σταθερές κινήσεις, σαν να προσπαθεί να εκτιμήσει το βάρος του και κρατώντας το ψηλά για να το βλέπουν όλοι, ρωτά:

- Πόσο βαρύ νομίζετε πως μπορεί να είναι, το ποτήρι με νερό που κρατώ;

Μερικοί υπολογίζουν περίπου τον όγκο του νερού και το βάρος του ποτηριού και δίνουν κάποιες παραπλήσιες απαντήσεις, σε γραμμάρια.

Ο ομιλητής απαντά:

- Είμαι βέβαιος, πως αν ζυγίσουμε το ποτήρι, όλοι θα έχετε πλησιάσει το ακριβές βάρος του. Όμως το απόλυτο βάρος του ποτηριού με το νερό, αφορά μόνο τη ζυγαριά και τη φυσική. Για μένα που κρατώ το ποτήρι, περισσότερη σημασία έχει το πόση ώρα θα συνεχίσω να το κρατώ.

Για ένα-δυο λεπτά τίποτα δεν θα αλλάξει. Αν συνεχίσω να το κρατώ για αρκετή ώρα, σίγουρα θα το νοιώθω όλο και βαρύτερο. Σε λίγες ώρες θα το νοιώθω ασήκωτο, το χέρι μου θα πονέσει, θα μουδιάσει και τέλος το ποτήρι θα πέσει και θα σπάσει...

Κάπως έτσι είναι και το βάρος που νοιώθουμε από τα προβλήματα της ζωής μας.

Αν τα επεξεργαζόμαστε για λίγο στο μυαλό μας, όλα είναι καλά.

Αν συνεχίσουμε ωστόσο, να τα κρατούμε χωρίς ανάπαυλα, αλλά και χωρίς βοήθεια, ώστε να μοιραζόμαστε το βάρος τους, θα μας καταλάβει το άγχος, το μυαλό μας θα πονέσει από την υπερένταση, θα αδρανήσει και τα προβλήματα θα καταλήξουν στη χειρότερη για μας πιθανή τους εκδοχή.

Προτού λοιπόν πονέσει το χέρι μου, θα πιω λίγο νερό στην υγειά σας και θ’ αφήσω το ποτήρι στο τραπέζι, για να συνεχίσουμε τη συζήτηση μας ήρεμα και εποικοδομητικά...  

fb – [2fA]

"Η Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου"

Στὴν ὀρθόδοξη ἁγιογραφία, ἡ ἁγία ἀπεικονίζεται μὲ τὸ ἔνδυμα τῆς ἡγουμένης, νὰ κρατάει στὸ δεξὶ χέρι της τὰ τρία θεόσταλτα μῆλα.

Ὁ ἄγγελος, ὁ ὁποῖος τὴν βοηθοῦσε στὸ δύσκολο ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν, στέκεται μπροστά της κρατώντας εἰλητάριο μὲ τμῆμα τοῦ χαιρετισμοῦ ποὺ τῆς ἀπηύθυνε («Χαῖρε δούλη τοῦ Ὑψίστου, Εἰρήνη…»).

Εἰλητάριο κρατεῖ καὶ ἡ ἁγία στὸ ἀριστερό της χέρι, τὸ ὁποῖο ἀναγράφει παραινέσεις τῆς ὁσίας (συνήθως, διαβάζεται ἡ φράση: «Φῶς μοναχῶν, ἄγγελοι· φῶς κοσμικῶν, μοναχοί…»).

Δίπλα στὴν ἁγία, ἁγιογραφεῖται τὸ κυπαρίσσι ποὺ λύγιζε, ὅταν ἐκείνη προσευχόταν μὲ δεμένο τὸ λευκὸ πανὶ στὴν κορυφή του, ἐνῶ στὸ βάθος φαίνεται ἡ μονὴ τοῦ Χρυσοβαλάντου.

Συχνά, σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς θύρες τῆς μονῆς, ἀπεικονίζεται ἡ καλόγρια ποὺ εἶδε τὴν ἁγία νὰ αἰωρεῖται προσευχόμενη.

Ο Βίος της Αγίας Ειρήνης

[2φΑ]

"Ο Άγιος Παντελεήμων"

 

Ἀθλοφόρε Ἅγιε καὶ ἰαματικὲ Παντελεήμων,

πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ,

ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν,

παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.