"Η Εορτή της Κοιμήσεως"

π. Ζήσης Κτενίδης
Ομιλία στον Ι. Ν. των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου

Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που εορτάζει σήμερα όλη η Εκκλησία και ο Χριστιανικός κόσμος, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η μεγαλύτερη εορτή της Παναγίας και η αρχαιότερη.
Καθιερώθηκε τον 5ο αιώνα μ.Χ. με αρχικό σκοπό να είναι μια εορτή αφιερωμένη στην Θεοτόκο, μετά από την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία καθόρισε και το θεομητορικό δόγμα.

Λίγα χρόνια αργότερα, χτίζεται από τον αυτοκράτορα Μαρκιανό ένας περίλαμπρος ναός στα Ιεροσόλυμα, στον χώρο όπου εικάζονταν από την προφορική παράδοση ότι βρισκόταν το μνήμα της Παναγίας. Σιγά-σιγά στη συνείδηση του κόσμου, η εορτή πήρε τον χαρακτήρα του εορτασμού της κοιμήσεως της Θεοτόκου και ήταν η αρχή για να στραφεί μια πλειάδα αγίων πατέρων στην συγγραφή ύμνων και κειμένων,  οι οποίοι εγκωμιάζουν  το πρόσωπο Της.

Ταυτόχρονα, καθιερώνεται ολιγοήμερη νηστεία για την προετοιμασία των πιστών και η εορτή διευρύνεται έως τις 23 Αυγούστου. Το χριστεπώνυμο πλήρωμα μέσα σε πολλούς αιώνες, εκφράζει παντοιοτρόπως την αγάπη και την τιμή του στο πρόσωπο της Παναγίας και αναπτύσσει μία πλούσια λατρευτική παράδοση, η οποία φτάνει μέχρι τις μέρες μας, οπουδήποτε υπάρχει ορθόδοξη κοινότητα.

Η Παναγία είναι η μητέρα του Χριστού και γίνεται μητέρα όλων μας. Η αμεσότητα με την οποία την προσεγγίζουμε οι πιστοί και η αγάπη μας, έχει πολλές εκφάνσεις. Την αποκαλούμε με περισσότερα από 2000 προσωνύμια, ανάλογα τον τόπο και τον τρόπο εικονογράφησής της.

Την απεικονίζουμε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, εκφράζοντας έτσι την ποιητικότητά μας, το συναίσθημά μας και την ανάγκη μας να καταφύγουμε σε Εκείνη, σε κάθε μας δυσκολία.

Ψέλνουμε ύμνους ευχαριστήριους για την συμβολή της στην σωτηρία μας από κάθε δεινό και εκφράζουμε τη βαθιά ευγνωμοσύνη μας προς Εκείνη, για όλες τις ευεργεσίες που έχουμε στη ζωή μας.

Όμως, μήπως όλα αυτά είναι απλώς κάποιες θρησκευτικές εκδηλώσεις που μένουν σε μια επιφάνεια; Μήπως η αγάπη στην Παναγία δεν πρέπει να υπάρχει σε τόσο μεγάλο βαθμό, γιατί μόνο τον Χριστό πρέπει να αγαπάμε; Γιατί είναι τόσο σπουδαίο πρόσωπο η Παναγία;

Την απάντηση, μας την δίνει ο Χριστός μέσα από το Ευαγγέλιο, αλλά και μέσα από τα ζωντανά Ευαγγέλια που είναι οι Άγιοι πατέρες της Εκκλησίας μας.

Στην ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα, μια φωνή εκ του όχλου, μακαρίζει την μήτρα που κράτησε μέσα της τον Χριστό και τους μαστούς τους οποίους θήλασε. Μακαρίζει με λίγα λόγια την φυσική μητέρα του ανθρώπου Χριστού. Ο Ιησούς απαντάει τονίζοντας ακριβώς για ποιον λόγο καλούμαστε να αγαπάμε και να τιμούμε την Παναγία.

Λέει ότι πράγματι, είναι μακάριοι εκείνοι που ακούνε τον λόγο του Θεού και τον διαφυλάττουν στη ζωή τους. Και το λέει αυτό, διότι η Παναγία άκουσε το θέλημα του Θεού δια του αγγέλου και τον δέχτηκε υπάκουα και αγνά και γι' αυτό ο Θεός την αξίωσε να σαρκωθεί δι' Αυτής. Και όπως λένε και οι πατέρες, δεν φύλαξε μόνο τον Λόγο του Θεού, τον έλαβε μέσα της δια Πνεύματος Αγίου, σαρκοποίησε και γέννησε τον Θεάνθρωπο Κύριο.

Και αγιάστηκε μέσα από αυτό και έγινε η Παναγία.

Έτσι ο Χριστός τοποθετεί τον άνθρωπο σε μία καινούργια βάση και τον αναβιβάζει.Ο άνθρωπος δεν είναι πια σάρκα και αίμα, αλλά αντλεί ζωή από τη σχέση που έχει ΜΕ τον Λόγο του Θεού. Πολύ περισσότερο, όταν ο Χριστός ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ όλα αυτά σε μια εποχή που οι γυναίκες αντιμετωπίζονταν επί το πλείστον ως όργανα αναπαραγωγής, ως μήτρα και μαστοί.

Οι πατέρες ερμηνεύοντας το Ευαγγέλιο, λένε ότι όποιος δεν τιμά την Θεοτόκο, δεν μπορεί να μετέχει της Θεότητας. Εφόσον ένας άνθρωπος άκουσε τον Λόγο του Θεού και τον φύλαξε στην καρδιά του, άνοιξε τον δρόμο και για τη δική μας σωτηρία.

Τον 3ο αιώνα μ.Χ., ο άγιος Ειρηναίος λέει, ότι εάν η Εύα με την παρακοή της στο θέλημα του Θεού ήταν η αρχή για να απομακρυνθεί ο άνθρωπος από τον Θεό, η Παναγία, σαν μια νέα Εύα, είναι η παρθένος γη, από την οποία πήρε ο Θεός την σάρκα για τον Νέο Αδάμ .

Εξετάζοντας την επίγεια ζωή της Παναγίας, διαπιστώνουμε ότι είναι συνδεδεμένη άρρηκτα με το μυστήριο της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού και δίνει ελπίδα και παρηγοριά στον καθένα από εμάς. Η Παναγία, ένας απλός άνθρωπος όπως εμείς, διήνυσε τον βίο της έχοντας θλίψεις, δοκιμασίες, αντιμετωπίζοντας τον θάνατο του ίδιου της του παιδιού.

Ταυτόχρονα, έλαβε τη Χάρη και τη χαρά του Αγίου Πνεύματος, κυοφόρησε το Θαύμα της σωτηρίας μας, αξιώθηκε να δει τον Χριστό αναστημένο, ενώ ήταν αυτόπτης μάρτυρας της Αναλήψεώς Του στους ουρανούς. Μας μαρτυρεί με αυτόν τον τρόπο, πως οτιδήποτε συμβαίνει στο διάβα του βίου μας μπορεί να αποτελέσει αφορμή για περαιτέρω δική μας σχέση με τον Λόγο του Θεού.

Είναι "Οδηγήτρια", γιατί μας δείχνει τον δρόμο της Σωτηρίας μας, που είναι ο ίδιος ο Χριστός. Είναι "Ρόδο το αμάραντο", γιατί η ομορφιά και η ταπείνωσή Της ακτινοβολεί 2000 χρόνια. Είναι "Παμμακάριστος" γιατί όπως αναφέρει και το Ευαγγέλιο, από την στιγμή εκείνη Την μακαρίζει κάθε γενεά. Είναι "Παντοχαρά", γιατί χαίρονται οι πάντες με την παρουσία Της.

Έτσι, σε κάθε δύσκολή μας στιγμή, οποτεδήποτε οι θλίψεις του βίου μάς υπερβαίνουν, Της μιλάμε σε τόσο απλή γλώσσα, σαν να μιλούσαμε στη μητέρα μας. Ψάλλουμε την παράκληση και νιώθουμε συγγένεια με όλους εκείνους  που δοκιμαζόμενοι, βρίσκουν και βρήκαν παρηγοριά και ελπίδα σε Εκείνη.

Κι όταν εμφανίζεται μια μεγάλη πρόκληση και δοκιμασία στη ζωή μας, που νιώθουμε να μας υπερβαίνει, έρχονται μέσα μας τα λόγια που μαρτυρούν την αφοσίωσή Της στον Θεό, "ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου."

Ας αξιωνόμαστε κι εμείς στις ανυπέρβλητες δυσκολίες μας, να μας φωτίζει ο Θεός και να Του δείχνουμε την εμπιστοσύνη, που Του έδειξε η Θεοτόκος. Ας γίνεται βαθύτερο βίωμά μας το "γεννηθήτω το θέλημά Σου" που απηύθυνε πρώτη Εκείνη στον Αρχάγγελο Γαβριήλ.

Κι ας είναι αυτό οδηγός για να μας αξιώσει ο Θεός να βιώσουμε κι εμείς τη σχέση μας μαζί του, όπως την έζησε Εκείνη. Με ταπείνωση και αγάπη.

Χρόνια Πολλά κι ευλογημένα.

                                      

"Απόστολοι εκ περάτων.. "

Ψάλλει η Μακαριστή Καθηγουμένη Ξένη μοναχή.

Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε,

Γεθσημανῆ τῷ χωρίῳ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα

καὶ σύ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα.

Ὁ γλυκασμὸς τῶν Ἀγγέλων, τῶν θλιβομένων ἡ χαρά,

χριστιανῶν ἡ προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου,

ἀντιλαβοῦ μου καὶ ῥῦσαι, τῶν αἰωνίων βασάνων.

Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω, πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν,

μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων,

παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει.

Χρυσοπλοκώτατε πύργε καὶ δωδεκάτειχε πόλις,

ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ Βασιλέως,

ἀκατανόητον θαῦμα, πῶς γαλουχεῖς τὸν Δεσπότην;



[2φΑ]

Το γεμάτο φεγγάρι...

H πανσέληνος μας θυμίζει πως η κοσμική πληρότητα ποτέ δεν είναι απόλυτη και πάντοτε υπολείπεται σε κάποιο βαθμό και ακόμα πως η πίσω πλευρά του φεγγαριού, είναι μονίμως αθέατη από τις σταθερές γήινες θέσεις μας, το γεμάτο φεγγάρι ωστόσο, ασκεί τη δική του γοητεία όταν έχει ξαστεριά και ιδιαίτερα τον Αύγουστο, που είναι το πιο φωτεινό, το πιο λαμπερό όλου του χρόνου!...

Το φως του, αν το κοιτάξουμε με καθαρή καρδιά, δίνει νέες διαστάσεις στις ελπίδες, στα όνειρα και στις προοπτικές μας, δίνει βάθος στις σκέψεις και χρώμα στα αισθήματα μας!

Απόψε, ας στρέψουμε το βλέμμα μας λίγο στον ουρανό...

[2φΑ]

"Σχέση πίστεως και αγάπης"

Από το άρθρο «Πίστη και Αγάπη – Το θεμέλιο και η τελειότητα της Χριστιανικής ζωής, κατά τον Ιερό Χρυσόστομο»

Του Καθηγητή Δογματικής Θεολογίας του Α. Π. Θ. Δημητρίου Τσελεγγίδη  

Η αγιοπνευματική ζωή χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα από τη ζώσα παρουσία της πίστεως σε συνδυασμό με τη φανέρωση της πολύτροπης αγάπης. Η ορθή πίστη αποτελεί το θεμέλιο της γνήσιας αγάπης, και η αληθινή αγάπη συνιστά απόδειξη ορθής πίστεως.

Αν όμως η ορθή πίστη αποτελεί το θεμέλιο της γνήσιας αγάπης, η αγάπη προς τον Θεό αποτελεί το θεμέλιο όλων των εντολών και την κεφαλή όλων των αρετών. Από την αγάπη προς τον Θεό προκύπτει και η αγάπη προς τον πλησίον.

Ο Απόστολος Παύλος, κατά τον χρυσορρήμονα και άριστο ερμηνευτή του, θέλοντας να παρουσιάσει την ανώτερη όλων των οδών προς τον Θεό, δεν πρόβαλε ως χαρακτηριστικό αυτής της οδού κανένα θαύμα, αλλά μόνο την αγάπη, τη ρίζα όλων των αγαθών. Το κατεξοχήν ζητούμενο από τον Θεό είναι η βίωση αυτής της αγάπης και όχι τα θαύματα, από τα οποία δεν κερδίζουμε τίποτε, όταν αυτή απουσιάζει.

Είναι άκρως σημαντικό το γεγονός, ότι από τη βασιλεία του Θεού εκπίπτουν όχι μόνον εκείνοι, οι οποίοι αμελούν για την ανάλογη προς την ορθή πίστη τους ζωή, αλλά και εκείνοι οι οποίοι, ενώ κάνουν πολλά θαύματα με την πίστη τους, δεν έχουν τα έργα της αγάπης. Η αληθινή αγάπη οδηγεί αυτόματα στην αρετή.

Αυτό δεν σημαίνει, ότι η αγάπη οδηγεί σε αξιόμισθα ή σε υπέρτατα έργα, όπως εσφαλμένως υποστηρίζουν οι Ρωμαιοκαθολικοί.

Ο πιστός δηλαδή, κατά την Ορθόδοξη θεώρηση, δεν μπορεί να κάνει έργα, που να αξιώνουν ως αμοιβή τη σωτηρία του, ούτε πολύ περισσότερο να κάνει τέτοια έργα, που να υπερβαίνουν τις υποχρεώσεις για τη δική του σωτηρία, οπότε στην περίπτωση αυτή να μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα έργα αυτά για τη σωτηρία και άλλων πιστών, με ελλιπείς επιδόσεις σωτηριολογικού χαρακτήρα.

Απεναντίας μάλιστα, ο ιερός Χρυσόστομος υπογραμμίζει τη βιβλική σημασία των έργων της αγάπης. Η αγάπη, κατά τον άγιο των Γραμμάτων, αποτελεί ανεξόφλητο χρέος. «Τούτο το όφλημα τέλος ουκ επίσταται», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Η βιωματική αίσθηση του παραπάνω χαρακτήρα της αγάπης, ως ανεξόφλητου χρέους προς τον Θεό και τον πλησίον, αποτελεί τον πρόσθετο λόγο που αυτή η αγάπη, όχι μόνο δεν οδηγεί στην έπαρση, αλλά κυριολεκτικά διαλύει κάθε υπερήφανο λογισμό.

Μόνο με τη βίωση της αγάπης μπορούν να χαρακτηριστούν οι άνθρωποι ως μαθητές του Χριστού, σύμφωνα με τη ρητή διαβεβαίωσή του: «εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις». Το γεγονός, ότι αγαπούμε τον Θεό, αποτελεί απόδειξη ότι είμαστε χαρισματικώς τέκνα του Θεού.

Μόνον η αγάπη αναδεικνύει τους ανθρώπους ως αγίους, επειδή αυτή συνοψίζει όλη την αρετή. Είναι περιεκτική όλων των αρετών. Άλλωστε, με αυτή σωζόμαστε όλοι, με αυτή θα είμαστε όμοιοι με τον Θεό στη βασιλεία του και αυτή είναι εκείνη, που μας δίνει τη δυνατότητα στην παρούσα ζωή να γευθούμε τη μέλλουσα αιώνια ζωή.

Η γνήσια αγάπη συνδέεται με την καθαρότητα του βίου και χαρακτηρίζεται από τον μεγάλο Παιδαγωγό της εν Χριστώ ζωής, ως «μείζων πασών των αρετών», ως αρχή και τέλος κάθε αρετής. Αποτελεί την κεφαλή, τη ρίζα, την πηγή και τη μητέρα όλων των αρετών. Αυτή τα συνδέει όλα και όλους μας.

Η αγάπη είναι ανώτερη από τη γνώση των μυστηρίων του Θεού, αλλά και από αυτό το μαρτύριο. Είναι ανώτερη απ' όλα τα θαύματα, χαρακτηριζόμενη ως «σημείον σημείων απάντων μείζον». Και ενώ το χάρισμα αυτό της αγάπης, μπορούμε αν θέλουμε, να το έχουμε όλοι οι πιστοί, όταν το στερούμαστε, δεν μπορεί να μας ωφελήσει ούτε και αυτό το μαρτύριο.

Η αγάπη καθεαυτήν, αλλά και ο βαθμός της αγάπης, συνδέονται στενά με την προαίρεσή μας. Ως προς τη φύση της η αγάπη δεν έχει κορεσμό, αλλά απεναντίας διαρκώς αυξάνει.

Αυτό βέβαια στο πλαίσιο της Εκκλησίας είναι ευνόητο, γιατί η αγάπη ως καρπός του Αγίου Πνεύματος είναι άκτιστη ενέργεια του Θεού. Έτσι, εύλογα η πρόοδος σ' αυτήν είναι χωρίς τέλος. Η αγάπη, ως άκτιστο αγαθό, δεν εμποδίζεται να βιωθεί σ' οποιεσδήποτε συνθήκες, όσο και αν συμβαίνει να είναι το πλήθος των εμποδίων της.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, παραμένοντας αυστηρά συνεπής στο πνεύμα της Αγίας Γραφής, απορρίπτει την ιδιοτελή λεγόμενη αγάπη και αποδέχεται μόνο την ανιδιοτελή, ως πραγματική και γνήσια αγάπη. Η αγάπη προς τους εχθρούς, κατά τον χρυσορρήμονα ιεράρχη, έχει το χαρακτήρα της ανιδιοτέλειας.

Αποτελεί μονόδρομο, που πρέπει να τον οδεύσουμε οπωσδήποτε, αν θέλουμε να φθάσουμε στη σωτηρία μας. Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική οδός. Κατά τον υμνούμενο από την Εκκλησία καθηγητή της χαρισματικής θεολογίας, «ουδέ ετέρως ημάς σωθήναι δυνατόν, μη ταύτην ελθόντας την οδόν».

Με την αγάπη προς τους εχθρούς μιμούμαστε «κατά δύναμιν ανθρωπίνην τον Θεόν»

και γινόμαστε μιμητές του Χριστού. Αυτή η αγάπη ελκύει ιδιαίτερα την ευσπλαχνία του Θεού απέναντί μας. Κατά την χαρακτηριστική έκφραση του αγίου μας, «ουδέν ούτω τον Θεόν ίλεων ποιεί, ως το αγαπάν τους εχθρούς».

Χωρίς την αγάπη δεν είναι δυνατόν να παραμένει ενεργό εντός μας το Άγιο Πνεύμα. Και χωρίς αυτήν είναι αδύνατο να πραγματοποιήσουμε γνησίως καλά έργα, ως έργα αγάπης.

Αν αναζητήσουμε την εσώτερη σχέση της πίστεως με την αγάπη, ο άγιος της κατά Χριστόν παιδείας θα μας πληροφορήσει ξεκάθαρα για την προτεραιότητα της ορθής πίστεως έναντι της γνησίας αγάπης.

«Από πίστεως ειλικρινούς η αγάπη τίκτεται», θα μας πει επιγραμματικά. Άλλωστε, είναι τόσο μεγάλη η σημασία της πίστεως για την αγάπη, ώστε να μην προκύπτει όφελος από την αγάπη, όταν λείπει η πίστη. Και μάλλον, να μην είναι δυνατόν να προκύψει με άλλον τρόπο αγάπη, εκτός της πίστεως.

Και ενώ ως προς την πίστη, είμαστε όλοι οι πιστοί ίσοι μεταξύ μας, επειδή μία είναι η πίστη μας, τα καλά έργα ως έργα αγάπης μας διαφοροποιούν, γιατί άλλοι είναι περισσότερο φιλόπονοι και άλλοι είναι ραθυμότεροι. Έτσι, άλλοι ζουν ορθότερα και κατορθώνουν σημαντικότερα έργα και άλλοι μικρότερης σημασίας.

Τι εννοούμε όμως ακριβώς, όταν μιλάμε για καλά έργα αγάπης;

Ποιος είναι ο παράγοντας εκείνος, ο οποίος συγκεκριμενοποιεί και προσδιορίζει το χαρακτήρα των έργων ως καλών;

Κατά τον ιδιαιτέρως τιμώμενο ιεράρχη μας, τα καλά έργα είναι εκείνα, που εμπεριέχονται στις εντολές του Θεού.

Έτσι, ο χαρακτήρας των καλών έργων δεν προσδιορίζεται από τη γνώμη των ανθρώπων, αλλά από το θέλημα του Θεού, από το οποίο όταν αποκλίνουν, είναι φαυλότατα, έστω και αν κατά τη γνώμη των ανθρώπων θεωρούνται ως άριστα.

Αν όμως τα έργα, που υπαγορεύονται από το θέλημα του Θεού, μας φαίνονται επαχθή, τούτο οφείλεται αποκλειστικώς στη φιλαυτία μας.

Γι' αυτό, όταν υπάρχει πνευματική εγρήγορση, η στενή και τεθλιμμένη οδός για την αρετή δεν είναι δύσκολη, και τίποτε από τα διαταχθέντα εκ μέρους του Χριστού για τους πιστούς δεν είναι αδύνατο να εκπληρωθεί. Μάλιστα, ανάλογα με την προθυμία που επιδεικνύουμε, μας παρέχεται και η ενίσχυση του Θεού για την πραγματοποίησή τους.

Καταρχήν τα καλά έργα, ανθρωπολογικώς νοούμενα ως έργα αρετής, συνδέονται οργανικά με την κατ' εικόνα Θεού δημιουργία του ανθρώπου. Είναι μέσα στις προδιαγραφές της φυσιολογίας του. Γι' αυτό «κατά φύσιν ημίν εστιν η αρετή και παρά φύσιν η πονηρία», κατά τον άγιό μας.

Ενώ όμως η γνώση της αρετής είναι έμφυτη στον άνθρωπο, σύμφωνα και με τη ρήση του Χριστού: «όσα αν θέλητε, ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς», η εφαρμογή της αρετής εξαρτάται άμεσα από την ελεύθερη προαίρεση του ανθρώπου.

Τέλος, στο πλαίσιο της Εκκλησίας, μετά την εκλάμπρυνση του κατ' εικόνα στο Βάπτισμα και τον εμπλουτισμό του με τη θεία Χάρη στο Χρίσμα, η αρετή προσλαμβάνει κατά τον ιερό Χρυσόστομο και εξέχουσα πνευματική βαρύτητα, αφού ορίζεται απ' αυτόν ως «η των αληθών δογμάτων ακρίβεια και η κατά βίον ορθότης».

Κατά συνέπεια, τα καλά έργα των πιστών, ως έργα αρετής και αγάπης προσλαμβάνουν έναν ιδιάζοντα χαρακτήρα, αφού προσδιορίζονται ποιοτικώς από το βαθμό της γνησιότητας και της ακρίβειας της πίστεώς τους, αλλά κατεξοχήν και επιπροσθέτως νοηματοδοτούνται από το αληθινό βίωμα της ανιδιοτελούς και άκτιστης αγάπης του Τριαδικού Θεού εντός τους.

Η άκτιστη αγάπη, ως θεία και Τριαδική ενέργεια, είναι αυτή που εμπλουτίζει και διαποτίζει πλέον πνευματικώς και χαρισματικώς τα καλά έργα αγάπης των πιστών, όταν βέβαια προηγουμένως ενεργοποιηθεί η εντός τους άκτιστη θεία ενέργεια του Χρίσματος.

Αυτή η άκτιστη αγάπη του Θεού είναι εκείνη, που κατά τη γνώμη μας, κάνει τη διαφορά γένους να υφίσταται ανάμεσα στα καλά έργα αγάπης των πιστών και στα κατά φύση καλά έργα των εκτός της Εκκλησίας ανθρώπων.

Η διαφορά αυτή είναι τόση, όση η διαφορά μεταξύ κτιστού και ακτίστου, δηλαδή όση η διαφορά του Θεού από τα δημιουργήματά του. Με άλλα λόγια η διαφορά είναι απροσμέτρητη.

Κατά συνέπεια, θα μπορούσαμε βάσιμα να υποστηρίξουμε, ότι τα καλά έργα των πιστών, ως έργα ανιδιοτελούς αγάπης, είναι έργα θεανθρώπινα. Είναι έργα που πραγματοποιεί ο Θεός δι' ημών.

Γι' αυτό και είναι τα μόνα καλά έργα, με τα οποία μπορεί να δοξάζεται ο Θεός Πατέρας, ως αυτοδόξαστος.

Το σύνολο του κειμένου και σχετικές παραπομπές, στο:

http://www.impantokratoros.gr/D556FEE4.el.aspx

[2φΑ]

Occupation

Occupation  [παραγωγή BBC – 2009 - Nick Murphy - James Nesbitt]

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε, ανάμεσα στις αντιφάσεις που συναντούμε κάθε μέρα στο δρόμο μας, γιατί κάποια γεγονότα που δεν μας αφορούν άμεσα, μας ελκύουν ή μας απωθούν με τόση ένταση. Και πάντα ανακαλύπτουμε σ’ αυτές τις «ξένες» ιστορίες, στοιχεία του εαυτού μας, που μας υπενθυμίζουν το πόσο ίδιοι είμαστε όλοι οι άνθρωποι, στις επιδιώξεις και στις αντιδράσεις μας.

Όλοι συνηθίζουμε σε κάθε ευκαιρία, να ξαναζούμε νοερά κάποιες σημαντικές στιγμές της ζωής μας και συχνά επιχειρούμε να ερμηνεύσουμε εκ των υστέρων αυτή τη συμπεριφορά μας, όσο τούτο είναι δυνατό.

Τι είδους κύκλους της ζωής του άραγε, τι συναισθηματικές εκκρεμότητες, προσπαθεί να κλείσει ο καθένας μας, ξαναγυρίζοντας εκεί απ’ όπου άλλοτε αγωνίστηκε, απεγνωσμένα ίσως, να απομακρυνθεί;

Πως να κατανοήσει κανείς την ανάγκη τριών Ιρλανδών στρατιωτών, να επιστρέψουν με τη θέληση τους στη φρίκη του πολέμου στο Ιράκ, -ενός πολέμου, αδιάφορου ιδεολογικά γι’ αυτούς- και απ’ όπου μόλις προ ολίγου είχαν ξεφύγει;

Γιατί κι εμείς επιθυμούμε να ψηλαφίσουμε ξανά τη μάσκα ενός πολέμου, που καταδικάζει η συνείδηση μας;

Παρά τα εύλογα ερωτήματα και τους ενδοιασμούς που προβάλλει η λογική, το Occupation μας εντάσσει αβίαστα στην πλοκή του.
Σαν τους ήρωες της ταινίας, επιστρέφουμε ξανά στον παραλογισμό του πολέμου, να αναζητήσουμε κι εμείς εκεί, ακολουθώντας τα χνάρια της ζωής τους, κομμάτια του εαυτού μας,.

Οι τρεις Ιρλανδοί που θα γυρίσουν και πάλι στο Ιράκ, είναι τρεις συνηθισμένοι, καθημερινοί άνθρωποι, που ζουν τους ίδιους με μας προβληματισμούς.

Ο Μάικ Σουΐφτ, έχει σύζυγο και παιδιά, αλλά οι σχέσεις τους έχουν περιοριστεί στους τύπους της συνήθειας, χωρίς ουσιαστική ψυχική επαφή. Το τι έφταιξε, έχει περάσει πια σε δεύτερη μοίρα. Στο Ιράκ θα επιδιώξει να προσεγγίσει τη συγκίνηση μιας νέας αγάπης.

Ο Nτάννυ Πήτερσον, αισθάνεται να μην ανήκει πουθενά, να μην έχει κάποιο στόχο, μια συγκεκριμένη πορεία στη ζωή του. Χωρίς πυξίδα, χωρίς οράματα, δεν έχει να χάσει τίποτα. Επιστρέφει εκεί που η μεταπολεμική περίοδος ανακατατάξεων ευνοεί τον τυχοδιωκτισμό. 

Ο Λη Χίμπς, ο νεώτερος από τους τρεις, συνάντησε στο Ιράκ για πρώτη φορά, την ειλικρινή φιλία στο πρόσωπο ενός Ιρακινού συναδέλφου του, που δεν υπάρχει πια.
Οφείλει να αποδείξει στον εαυτό του, πως έχει το θάρρος να σταθεί αντάξιος μιας τέτοιας φιλίας και να τιμήσει τη μνήμη του φίλου του, όπως εκείνος το θεωρεί σωστό.

Ανεξάρτητα ο καθένας από τους άλλους δυο, αποφασίζουν και οι τρεις να ξαναδούν τα μέρη, που ρημαγμένα από τον θάνατο και την καταστροφή, φιλοξενούν τους φόβους τους, τις αγωνίες και τον αποτροπιασμό τους. Που παράλληλα όμως, φιλοξενούν και συγκινήσεις που στην πατρίδα τους δεν μπόρεσαν να βιώσουν.   

Είναι τόσο δραματική η μοναξιά που κρύβεται πίσω από τα προβλήματα και των τριών, που ο κίνδυνος από τις ένοπλες ομάδες Ιρακινών που μάχονται με τις δυνάμεις κατοχής καθημερινά στη Μπάσρα, δεν τους τρομάζει. Επιστρέφουν εκεί με λαχτάρα, να ξαναβρούν τη ζεστασιά της φιλίας, της συντροφικότητας και της αγάπης.

Σε καταστάσεις έκρυθμες, μπροστά στον κίνδυνο, οι άνθρωποι έρχονται αυθόρμητα πιο κοντά, ο φόβος και η αβεβαιότητα παραμερίζουν τον εγωισμό τους, η αίσθηση αυτάρκειας δεν επαρκεί για να επικαλύψει τη σκληρότητα και τη βία και οι δισταγμοί υποχωρούν, απελευθερώνοντας την ειλικρίνεια που καταπιέζουν οι κοινωνικές συμβάσεις.  

Είναι ένα από τα ελάχιστα δώρα του πολέμου, αυτό το πλησίασμα προσώπων γνωστών και αγνώστων σε κρίσιμες στιγμές, όπως ακόμα και η δυνατότητα την ώρα της κρίσης, να γίνεται κανείς παρατηρητής του εαυτού του στις χωρίς πολλή σκέψη αντιδράσεις του.

Οι θετικές ή άστοχες ενέργειες, οι χωρίς λογική αυθόρμητες αποφάσεις, μας δίνουν μοναδική ευκαιρία να γνωρίσουμε βαθύτερα τον αληθινό εαυτό μας.

Όμως το πιο πλούσιο δώρο, είναι σίγουρα οι στιγμές εκείνες του απόλυτου κινδύνου, όταν ο θάνατος είναι διάχυτα παρών, όταν το ύστερα, το μετά, το έπειτα, είναι λέξεις χωρίς νόημα, χωρίς αντίκρισμα. Οι μικροί αυτοί προθάλαμοι του θανάτου, με ή χωρίς ελπίδα επιβίωσης και όταν τελικά ο άμεσος κίνδυνος ξεπερνιέται, γεμίζουν την ψυχή με αναστάσιμη χαρά, χαρά δωρεάς και προσδοκίας μιας νέας ζωής.

Αργότερα, μπορεί να γίνει η αξιολόγηση και η αξιοποίηση των δώρων αυτών, κάτι που το οφείλουν όλοι στον εαυτό τους. Όποιος το αντιλαμβάνεται αυτό έγκαιρα, βγαίνει καλύτερος μέσα από τέτοιου είδους δοκιμασίες.

Η ταινία παρασύρει τον θεατή στη δίνη του πολέμου και των συνεπειών του, δίνοντας την αίσθηση πως ο χρόνος των εξελίξεων δεν μετριέται πια με ώρες και μέρες, αλλά μόνο με στιγμές. Η ζωή συμπυκνώνει την ουσία της σε μια ψυχρή ροή σκηνών καταστροφής, τραυματισμών, θρησκόληπτου φανατισμού, εκμετάλλευσης των καταστάσεων και σε μεταλλικούς φονικούς κρότους πυροβόλων.

Η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα επιτείνουν την τραχύτητα και τη ρευστότητα των γεγονότων, με μια ένταση που οδηγεί στα όρια της αποδιοργάνωσης.

Τα οικονομικά συμφέροντα, που λειτουργούν απρόσωπα σε κοινωνίες όλο και περισσότερο απομακρυσμένες από τον Θεό, ανατροφοδοτούν το ψέμα, την εξαπάτηση, το χάος. Το σκηνικό είναι πάντα το ίδιο, μόνο οι πρωταγωνιστές εναλλάσσονται.

Ο άνθρωπος σαν μονάδα, χάνει το πρόσωπο του. 

Όλοι οι ήρωες της ταινίας, αποκομίζουν κάποια στιγμή την προσωρινή αίσθηση ότι απόκτησαν αυτό που ζητούσαν, ότι άγγιξαν την ευτυχία.

Ο Μάικ σχεδίαζε να πάρει μαζί του την Αλίγια στην Αγγλία, ο Ντάννυ ήταν πια πλούσιος και επιτυχημένος, ο Λη είχε εκπληρώσει το καθήκον του απέναντι στην οικογένεια του φίλου του.

Αλλά, μάταια! Η ευτυχία είναι κι’ αυτή στιγμιαία.

Η διάρκεια, δεν χαρακτηρίζει τις πρόσκαιρες από τη φύση τους καταστάσεις.
Η πνευματικότητα είναι που ανοίγει τα μάτια της ψυχής, για να αντιληφθούμε πως ό, τι πραγματικά θέλουμε, δεν υπάρχει λόγος να το αναζητούμε αλλού, το έχουμε πάντοτε δίπλα μας. Σε μας εναπόκειται να το επενδύσουμε με την αγάπη μας.

«Γκιλγκαμές (αναφέρει το ομώνυμο πανάρχαιο έπος της Μεσοποταμίας, για τον ημίθεο που ζητούσε την αθανασία της δόξας), αυτό που ψάχνεις δεν θα το βρεις ποτέ. Γιατί όταν δημιούργησαν οι θεοί τον άνθρωπο, όρισαν τον θάνατο σαν ριζικό του.

Η αιώνια ζωή στη γη, σημαίνει κόλαση. Ζήσε την κάθε μέρα σου ευτυχισμένος.
Αγάπησε το παιδί που κρατά το χέρι σου. Άφησε τη γυναίκα σου να χαρεί την αγκαλιά σου. Αυτές είναι οι έγνοιες, που πρέπει να έχουν όλοι οι άνθρωποι!»

Ο χρόνος που έφτασε να μετριέται με στιγμές, με ανάσες, κάποιες φορές παγώνει.
Ο θάνατος, πάντα δίπλα μας, πάντα κοντά μας, χτυπά προς τη μεριά του Μάικ.
Ο ίδιος σώος, αλλά μοιραία τραγικός πατέρας, σύζυγος χωρίς γυναίκα, φίλος γεμάτος οργή, θα συγκρουσθεί στην Ιρλανδία πια, με τον Ντάννυ, στην τελευταία και δυνατότερη σκηνή του έργου.

Όλη η φόρτιση, οι απώλειες, οι ματαιώσεις, οι ενοχές, θα εκτονωθούν σε ένα αγώνα πόνου και αλληλοκατηγοριών, σε μια προσπάθεια επιμερισμού ευθυνών, γεμάτη πίκρα.

Δεν είναι εχθροί. Ίσως μάλιστα να είναι η κάποια οικειότητα, που τους επιτρέπει τις βαριές εκφράσεις. Όμως οι ψυχολογικές επιπτώσεις της βίας που έζησαν, λειτουργούν για τον καθένα τους ανεξέλεγκτα.  Ο Λη που συμπάσχει με τους άλλους δύο, συμπληρώνει την τριλογία ενός πολέμου που μεταφέρθηκε μέσα στις ψυχές τους στην πατρίδα.

Μαζί πενθούν για τους νεκρούς που άφησαν, για τους εαυτούς τους που επέστρεψαν, για όσα έζησαν.

Εξουθενωμένοι τελικά, άδειοι, μένουν σιωπηλοί, να συνειδητοποιούν τη μοναξιά τους.
Την τόσο όμοια, κοινή μοναξιά τους.

Στην ατμόσφαιρα ωστόσο, πλανάται η ελπίδα.

Ίσως η ευαισθησία της στιγμής τους επιτρέψει να νοιώσουν μεταξύ τους λίγη κατανόηση, περισσότερη συμπάθεια, ουσιαστική φιλία.

Ο Θεός που για όλους φροντίζει, χαράζει για τον καθένα το κατάλληλο μονοπάτι.

Στραγγίζοντας διακριτικά τον θυμό του, τον ωθεί στον δρόμο της κοινωνίας και της αγάπης.

Άλλωστε, είμαστε όλοι τόσο ίδιοι…

Μ. Ψ.

http://pamtaxtainies.blogspot.gr/2011/02/occupation-2009.html

επεξ. [2φΑ]

"David Cheifetz"

O Aμερικανός ζωγράφος David Cheifetz γεννήθηκε στο Pacific Northwest το 1981.

Πρώην αρχιτέκτονας, ξεκίνησε να ζωγραφίζει με λάδια το 2007.

Παρακολούθησε τη Σχολή Καλών Τεχνών στη Βαλτιμόρη.

Από το 2009 αφοσιώθηκε αποκλειστικά στη ζωγραφική.

Ο David ζει με τη σύζυγό του Γιασμίν, στο Palo Alto της Καλιφόρνια.

http://www.pinterest.com/joekakoko/artist-david-cheifetz/

http://www.tuttartpitturasculturapoesiamusica.com/2013/05/David-Cheifetz.html

fb – Google – [2fA]

"Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος"

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος

Αντρέι Ρουμπλιόφ, 1425

"Κύριε,

Αξίωσε με ν’ ανταποκριθώ στο κάλεσμα Σου, ν’ ακολουθήσω τα βήματα Σου στο όρος της προσωπικής μου Προσευχής.

Αξίωσε με Κύριε, πεσμένος στο χώμα της μέριμνας μου, να αφυπνιστώ από το βάρος των ράθυμων βλεφάρων της αδράνειας, να στρέψω το βλέμμα μου στο Φως Σου, να πληρωθεί η ψυχή μου από τη Δόξα Σου.

Η λάμψη της Μεταμόρφωσης Σου Κύριε, ας μεταμορφώσει και τη δική μου ψυχή για πάντα, χωρίς επιστροφή.

Ευλόγησε Κύριε τις μέρες μου, να ενταχθούν στην αιωνιότητα της Ζωής, επίτρεψε μου να στήσω σκηνές άχρονης και μόνιμης φιλοξενίας και κοινωνίας στην προσωρινότητα της καρδιάς μου, για Σένα και τους Αγίους Σου...  "

[2φΑ]

"Το κάθε μόριο χρόνου.. "

Από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου, 1973

Μόλις ξαναδιάβασα τα έργα του Τσέχωφ, Ο Αγαπημένος, Ο Επίσκοπος, κ.λπ.
Πάντοτε απολαμβάνω βαθιά να τον διαβάζω.

Λαχταρώ να είμαι ελεύθερος, ελεύθερος να «ζήσω»:
η γυναίκα και η οικογένεια μου (δεν υπάρχει χρόνος), οι φίλοι (δεν υπάρχει χρόνος), η φύση (δεν υπάρχει χρόνος), το «εξωσχολικό» διάβασμα (δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος).

Θα ήθελα να ζήσω μ' έναν τέτοιο τρόπο, ώστε το κάθε μόριο χρόνου να είναι πληρότητα (και όχι τύρβη).
Και ο χρόνος, όταν είναι πλήρης, είναι προσευχή, δεσμός, σχέση με τον Θεό, διαφάνεια για τον Θεό που μας έδωσε τη ζωή κι όχι τη φασαρία.

[2φΑ]

"Η αρκούδα και το κοράκι"

Πόσο απλά γίνονται όλα, όταν κάποιος κάνει αυτό που πρέπει ή έστω αυτό που μπορεί, ακόμα και στο περιθώριο των δικών του ασχολιών, χωρίς σκέψεις περιττές ή σχεδιασμούς και κυρίως χωρίς καμιά έπαρση εκ των υστέρων...

Πόσο απλά φαίνονται όλα τότε, φυσικά και αυθόρμητα…

Ένα διδακτικό βίντεο, με δυο πειστικότατους πρωταγωνιστές…

Crow rescue

Aleksander Medveš

Camera: Panasonic Lumix DMC-FZ72

Filmed at Budapest Zοο (Hungary), 19. 06. 2014

[2φΑ]

Στο κατώφλι της Παναγιάς..

Στο κατώφλι της Παναγιάς..

Οι πρώτες μέρες του Αυγούστου

γλυκό αγκάθι στην καρδιά του ρόδινου καλοκαιριού

ακολουθούν διστακτικά στο μεσουράνημα

το ζύγιασμα του ήλιου

που καβάλα στο άρμα του

στρέφει βλέμμα τρυφερό στη δύση

- κορυφαία του πελάγου έκφραση 

η μίξη του λευκού αφρού
ανάερου ιππόκαμπου της κυματογραμμής

στη χρυσοκόκκινη καυτή ανάσα του μελτεμιού

είναι η πάλη του ονείρου  που διαρκεί και διαρκεί

και όλο βραδύνει την επιστροφή κρυφά και εμμένει

στο θαύμα της πληρότητας - δεσμεύει τη μουσική στιγμή 

την απλωμένη σαν ανοιχτή αγκάλη
στην προσμονή 

και υποδέχεται σεμνά την αύρα του εωθινού της κύκλου

την αποκαμωμένη από φως, βράχο

και κίνηση - θαλασσινά οικεία σύμβολα ακριβά

κι αρμονικά δεμένα στην αχιβάδα τη στιλπνή

του γαλανού μεσημεριού

μα πάνω απ’ όλα είναι κείνη η ολόθερμη εσπερινή

παράκληση στο θρόισμα της Παναγιάς που φεύγει

της Παναγιάς που έρχεται και που μας περιβάλλει
πάντα παρούσα Μάνα στο παράπονο

και η προσφορά της θερινής συγκομιδής

- θυμίαμα και ύμνοι και συναίσθηση

στη λύτρωση της θλίψης που απαλύνει την καρδιά

κι ανθίζει αγάπη παιδική στις ταπεινές παλάμες

της ικεσίας μας

για το αμάραντο στεφάνι της Κοίμησης Της. 

Μ Ψ

                                                           

"Κάτι για τον καθένα.. "

Τα ιδανικά είναι σαν τ΄ αστέρια: Ποτέ δεν τα φτάνουμε, αλλά σαν τους ναυτικούς βασιζόμαστε σ΄ αυτά για να χαράξουμε την πορεία μας.

Οι άνθρωποι μπορεί να αμφιβάλλουν για ό,τι λες, όχι όμως για ό,τι κάνεις.

Κάνε τη δουλειά σου προσευχή και την προσευχή δουλειά σου.

Εάν σκέφτεσαι δύο φορές πριν μιλήσεις, θα μιλάς δύο φορές καλύτερα.

Μην προσεύχεσαι για καθήκοντα ίσα με τις δυνάμεις σου, αλλά προσευχήσου για δύναμη ίση με τα καθήκοντά σου.

Στην προσευχή, καλύτερα να έχεις καρδιά δίχως λόγια, παρά λόγια χωρίς καρδιά.

Η ομορφιά αρέσει στα μάτια, η καλοσύνη στην καρδιά. Η πρώτη είναι κόσμημα, η δεύτερη θησαυρός.

Το ωραίο δεν είναι πάντοτε καλό, το καλό όμως είναι πάντοτε ωραίο.

Όπως τα σύννεφα σκοτεινιάζουν τον ήλιο, έτσι και τα πάθη σκοτεινιάζουν το λογικό.

Αν θες να σε υποφέρουν οι άλλοι, πρέπει κι εσύ να ανέχεσαι τους άλλους.

Η υπομονή και ο χρόνος, κάνουν περισσότερα από τη δύναμη και το πάθος.

Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος, που δεν αφήνει τις επιθυμίες του να τον κάνουν δούλο τους.

Εύκολα μιλάμε για τα ελαττώματα των φίλων μας. Δύσκολα για τα προτερήματα των εχθρών μας.

Όταν αγαπούμε, συγχωρούμε τα ελαττώματα των άλλων.
Όταν δεν αγαπούμε, δεν συγχωρούμε ούτε τα προτερήματά τους.

Σε κάθε λουλούδι υπάρχει μέλι, χρειάζεται όμως μια μέλισσα για να το πάρει.

Όσο περισσότερο ουρανό έχεις στην καρδιά σου, τόσο λιγότερη γη επιθυμείς.

Όποιος δεν μπορεί να συγχωρεί τους άλλους, σπάει την γέφυρα από την οποία πρέπει να περάσει ο ίδιος.

Ό,τι αρχίζει με οργή, τελειώνει με ντροπή.

Η ζωή μας φτωχαίνει και στενεύει όταν περιορίζεται στον εαυτό μας.

Δεν επιθυμεί τόσο πολύ ο φτωχός τα αναγκαία, όσο ο πλούσιος τα περιττά.

Όσο περισσότερο είναι το σκοτάδι, τόσο πιο μακριά μπορεί να φθάσει μια ακτίνα από το φως.

Όπου υπάρχει ένα θέλω, υπάρχει κι ένας δρόμος.

Τίποτα δεν είναι πιο ταπεινό από την φιλοδοξία, όταν σκύβει... για να ανεβεί.

Όταν μας επισκέπτεται η φιλοδοξία, μας αποχαιρετά η φρόνηση.

Όποιος διδάσκει τη Βίβλο, δεν είναι ποτέ δάσκαλος. Είναι πάντα μαθητής.

Ο Θεός δεν μας υποσχέθηκε πως θα μας φυλάξει μακριά από τις καταιγίδες της ζωής, αλλά μέσα σε αυτές.

Όταν έχετε αγάπη, θα έχετε τον Θεό και όταν έχετε τον Θεό, θα τα έχετε όλα.

Επιλογή [2φΑ]

"Δώρο Γάμου

ΔΩΡΟ ΓΑΜΟΥ

από τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, σε πνευματική του θυγατέρα. 

«Κόρη μου, στους γάμους σου, εγώ ο πνευματικός σου πατέρας, ο Γρηγόριος, σου κάνω δώρο τούτο το ποίημα.

Και είναι ό,τι καλύτερο η συμβουλή του πατέρα.

Άκου λοιπόν, Ολυμπιάδα μου:

1. Ξέρω ότι θέλεις να είσαι πραγματική χριστιανή.
Και μια πραγματική χριστιανή πρέπει όχι μόνο να είναι, αλλά και να φαίνεται. 
Γι αυτό σε παρακαλώ, να προσέξεις την εξωτερική σου εμφάνιση. Να είσαι απλή. 

Ξέρε το, ότι αυτό είναι φιλαρέσκεια και να μένεις απλή στην εμφάνιση. 
Τα βαρύτιμα και πολυτελή φορέματα, ας τα φορούν εκείνες, που δεν επιθυμούν ανώτερη ζωή, που δεν ξέρουν τι θα πει πνευματική ακτινοβολία. Εσύ όμως, έβαλες μεγάλους στόχους και υψηλούς στόχους στη ζωή σου. Κι αυτοί οι στόχοι σου, ζητούν όλη την φροντίδα κι όλη σου την προσοχή.

2. Με τον γάμο, η στοργή και η αγάπη σου να είναι φλογερή και αμείωτη για κείνον, που σου ‘δωσε ο Θεός . Για κείνον, που ‘γινε το μάτι της ζωής σου και σου ευφραίνει την καρδιά. Κι αν καταλάβεις πως ο άνδρας σου σε αγαπάει περισσότερο απ’ όσο τον αγαπάς εσύ, μην κοιτάξεις να του πάρεις τον αέρα, κράτα πάντα τη θέση που σου ορίζει το Ευαγγέλιο.

3. Εσύ να ξέρεις ότι είσαι γυναίκα, έχεις μεγάλο προορισμό, αλλά διαφορετικό από του άνδρα, που πρέπει να είναι η κεφαλή. Άσε την ανόητη ισότητα των δύο φύλων και προσπάθησε να καταλάβεις τα καθήκοντα του γάμου.

Στην εφαρμογή τους θα δεις, πόση αντοχή χρειάζεται για ν’ ανταποκριθείς όπως πρέπει σ’ αυτά τα καθήκοντα, αλλά και πόση δύναμη κρύβεται στο ασθενές φύλο.

4. Θα ξέρεις, πόσο εύκολα θυμώνουν οι άνδρες. Είναι ασυγκράτητοι και μοιάζουν με λιοντάρια. Σ’ αυτό το σημείο η γυναίκα πρέπει να είναι δυνατότερη και ανώτερη. Πρέπει να παίζει τον ρόλο του θηριοδαμαστή.

Τι κάνει ο θηριοδαμαστής όταν βρυχάται το θηρίο; Γίνεται περισσότερο ήρεμος και με την καλοσύνη καταπραΰνει την οργή. Του μιλάει γλυκά και μαλακά, το χαϊδεύει, το περιποιείται και πάλι το χαϊδεύει κι έτσι το καταπραΰνει

5. Ποτέ μην κατηγορήσεις και αποπάρεις τον άνδρα σου για κάτι που έκανε στραβό. Ούτε πάλι για την αδράνειά του, έστω κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που ήθελες εσύ. Γιατί ο διάβολος είναι αυτός, που μπαίνει εμπόδιο στην ομοψυχία των συζύγων.

6. Να έχετε κοινά τα πάντα και τις χαρές και τις λύπες. Γιατί ο γάμος, όλα σας τα έκανε κοινά. Κοινές οι φροντίδες, γιατί έτσι το σπίτι θα στεριώσει.

Να συμβάλλεις εκφράζοντας τη γνώμη σου, ο άνδρας όμως ας αποφασίζει.

7. Όταν τον βλέπεις λυπημένο, συμμερίσου τη λύπη του εκείνη την ώρα. Γιατί είναι μεγάλη ανακούφιση στη λύπη, η λύπη των φίλων.

Όμως αμέσως να ξαστεριάζει η όψη σου και να είσαι ήρεμη, χωρίς αγωνία.

Η γυναίκα είναι το ακύμαντο λιμάνι, για τον θαλασσοδαρμένο σύζυγο.

8. Να ξέρεις ότι η παρουσία σου στο σπίτι σου είναι αναντικατάστατη, γι’ αυτό πρέπει να το αγαπήσεις με όλες τις φροντίδες του νοικοκυριού. Να το βλέπεις σαν βασίλειο σου και να μη συχνοβγαίνεις από το κατώφλι σου.

Άφησε τις έξω δουλειές για τον άνδρα.

9. Πρόσεχε τις συναναστροφές σου. Πρόσεξε τις συγκεντρώσεις που πηγαίνεις. Μην πηγαίνεις σε άπρεπες συγκεντρώσεις, γιατί είναι μεγάλος κίνδυνος για την αγνότητά σου. Αυτές οι συναναστροφές αφαιρούν την ντροπή κι από τις ντροπαλές, σμίγουν μάτια με μάτια, κι όταν φύγει η ντροπή, γεννιούνται όλα τα χειρότερα κακά.

Τις σοβαρές όμως συγκεντρώσεις με συνετούς φίλους να τις επιζητείς, για να εντυπώνεται στον νου σου ένας καλός λόγος ή κάποιο ελάττωμα να κόψεις ή να καλλιεργήσεις τους δεσμούς σου με εκλεκτές ψυχές..

Μην εμφανίζεσαι ανεξέλεγκτα σε οποιονδήποτε, αλλά στους σώφρονες συγγενείς σου, στους ιερείς και σε σοβαρούς νεώτερους ή ηλικιωμένους..

Μη συναναστρέφεσαι φαντασμένες γυναίκες, που έχουν τον νου τους στο έξω, για επίδειξη. Ούτε ακόμα άνδρες ευσεβείς, που ο σύζυγός σου δεν θέλει στο σπίτι, αν και συ τόσο πολύ τους εκτιμάς.

Υπάρχει για σένα πιο ακριβό πράγμα από τον καλό σου σύζυγο, που τόσο αγαπάς;

Από το βιβλίο «ΓΑΜΟΣ – Πνευματικό Γυμναστήριο»

[2φΑ]