"Ἡ καλύτερη ἱεραποστολή "

Όσιος Γέροντας Πορφύριος, «Βίος καί Λόγοι»

….  Οἱ ψυχὲς οἱ πεπονημένες, οἱ ταλαιπωρημένες, ποὺ ταλαιπωροῦνται ἀπὸ τὰ πάθη τους, αὐτὲς κερδίζουν πολὺ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ. 

Κάτι τέτοιοι γίνονται ἅγιοι καὶ πολλὲς φορὲς ἐμεῖς τοὺς κατηγοροῦμε. 

Θυμηθεῖτε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τί λέγει: 

«Οὗ δὲ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις».

Ὅταν τὸ θυμᾶστε αὐτό, θὰ αἰσθάνεσθε ὅτι αὐτοὶ εἶναι πιὸ ἄξιοι κι ἀπό σᾶς κι ἀπὸ μένα. 

Τοὺς βλέπομε ἀδύνατους, ἀλλὰ ὅταν ἀνοίξουνε στὸν Θεό, γίνονται πλέον ὅλο ἀγάπη κι ὅλο θεῖο ἔρωτα. 

Ἐνῶ εἴχανε συνηθίσει ἀλλιῶς, τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς τους τὴ δίδουν μετὰ ὅλη στὸν Χριστὸ καὶ γίνονται φωτιὰ ἀπὸ ἀγάπη Χριστοῦ. 

Ἔτσι λειτουργεῖ τὸ θαῦμα τοῦ Θεοῦ μέσα σὲ τέτοιες ψυχές, ποὺ λέμε «πεταμένες».

Νὰ μὴν ἀποθαρρυνόμαστε, οὔτε νὰ βιαζόμαστε, οὔτε νὰ κρίνομε ἀπὸ πράγματα ἐπιφανειακὰ κι ἐξωτερικά. 

Ἄν γιὰ παράδειγμα, βλέπετε μία γυναίκα ἄσεμνα ντυμένη ἢ και γυμνὴ, νὰ μὴ μένετε στὸ ἐξωτερικό, ἀλλὰ νὰ μπαίνετε στὸ βάθος, στὴν ψυχή της. 

Ἴσως εἶναι πολὺ καλὴ ψυχὴ και να ἔχει ὑπαρξιακὲς ἀναζητήσεις, ποὺ τὶς ἐκδηλώνει μὲ τὴν ἔξαλλη ἐμφάνιση.

Ἔχει μέσα της δυναμισμό, ἔχει τὴ δύναμη τῆς προβολῆς, θέλει νὰ ἑλκύσει τὰ βλέμματα τῶν ἄλλων. Ἀπό ἄγνοια, ὅμως, ἔχει διαστρέψει τὰ πράγματα. 

Σκεφθεῖτε αὐτὴ, νὰ γνωρίσει τὸν Χριστό. 

Θὰ πιστέψει, κι ὅλη αὐτὴ τὴν ὁρμὴ θὰ τὴ στρέψει στὸν Χριστό. 

Θὰ κάνει τὸ πᾶν, γιὰ νὰ ἑλκύσει τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ. Θὰ γίνει ἁγία.

Εἶναι ἕνα εἶδος προβολῆς τοῦ ἑαυτοῦ μας, νὰ ἐπιμένομε νὰ γίνουν οἱ ἄλλοι καλοί. 

Στὴν πραγματικότητα, θέλομε ἐμεῖς νὰ γίνομε καλοὶ κι ἐπειδὴ δὲν μποροῦμε, τὸ ἀπαιτοῦμε ἀπ' τοὺς ἄλλους κι ἐπιμένομε σ' αὐτό. Κι ἐνῶ ὅλα διορθώνονται μὲ τὴν προσευχή, ἐμεῖς πολλὲς φορὲς στενοχωρούμεθα κι ἀγανακτοῦμε καὶ κατακρίνομε.

Πολλὲς φορὲς μὲ τὴν ἀγωνία μας καὶ τοὺς φόβους μας καὶ τὴν ἄσχημη ψυχική μας κατάσταση, χωρὶς νὰ τὸ θέλομε καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνομε, κάνομε κακὸ στὸν ἄλλον, ἔστω κι ἂν τὸν ἀγαπᾶμε πάρα πολύ, ὅπως, παραδείγματος χάριν, ἡ μάνα τὸ παιδί της. 

Ἡ μάνα μεταδίδει στὸ παιδὶ ὅλο τὸ ἄγχος της γιὰ τὴ ζωή του, γιὰ τὴν ὑγεία του, γιὰ τὴν πρόοδό του, ἔστω κι ἂν δὲν τοῦ μιλάει, ἔστω κι ἂν δὲν ἐκδηλώνει αὐτὸ ποὺ ἔχει μέσα της. 

Αὐτὴ ἡ ἀγάπη, ἡ φυσικὴ ἀγάπη δηλαδή, μπορεῖ κάποτε νὰ βλάψει. 

Δὲν συμβαίνει, ὅμως, τὸ ἴδιο μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ποὺ συνδυάζεται μὲ τὴν προσευχὴ καὶ μὲ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου. 

Ἡ ἀγάπη αὐτὴ κάνει ἅγιο τὸν ἄνθρωπο, τὸν εἰρηνεύει, διότι ἀγάπη εἶναι ὁ Θεός.

Ἡ ἀγάπη νὰ εἶναι μόνον ἐν Χριστῷ. 

Γιὰ νὰ ὠφελήσεις τοὺς ἄλλους, πρέπει νὰ ζεῖς μέσα στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀλλιῶς δὲν μπορεῖς νὰ ὠφελήσεις τὸν συνάνθρωπό σου. 

Δὲν πρέπει νὰ βιάζεις τὸν ἄλλο. 

Θὰ ἔλθει ἡ ὥρα του, θὰ ἔλθει ἡ στιγμή, ἀρκεῖ νὰ προσεύχεσαι γι' αὐτόν. 

Μὲ τὴν σιωπή, τὴν ἀνοχὴ καὶ κυρίως μὲ τὴν προσευχὴ, ὠφελοῦμε τὸν ἄλλον μυστικά. 

Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καθαρίζει τὸν ὁρίζοντα τοῦ νοῦ του καὶ τὸν βεβαιώνει γιὰ τὴν ἀγάπη Του. 

Ἐδῶ εἶναι τὸ λεπτὸσημεῖο. Ἅμα δεχθεῖ ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, τότε ἕνα ἄπλετο φῶς θὰ ἔλθει πάνω του, ποὺ δὲν τὸ ἔχει δεῖ ποτέ. 

Θὰ βρεῖ ἔτσι τὴ σωτηρία.

Ἡ καλύτερη ἱεραποστολὴ γίνεται μὲ τὸ καλὸ παράδειγμα, τὴν ἀγάπη μας, τὴν πραότητά μας.

orthodoxia – [2fA]

                                          

"Ο κορυφαίος "

Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος

Ο κορυφαίος Προφήτης και Bαπτιστής του Χριστού.
Η προσωποποίηση της ταπεινότητας, του ασκητισμού,
αλλά και της επαναστατικότητας


Πυρωμένος από θείο ζήλο, μύδρους εκτόξευε κατά των δυναστών του λαού.
Ήταν ασυμβίβαστος και ασκούσε κριτική προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς να λογαριάζει 

τις συνέπειες.

Αξιοσημείωτο στη βάπτιση του Κυρίου είναι η αρχική άρνηση του Προδρόμου
να βαπτίσει τον Χριστό, διότι ο θεοφόρος άνδρας διέγνωσε την απόλυτη αναμαρτησία Του.

Επί έτη παρότρυνε τα πλήθη να μετανοήσουν και προετοίμασε τον δρόμο
για το σωτήριο έργο του Χριστού.
-  Υπήρξε ο σηματοδότης μεταβάσεως από την εποχή της Παλαιάς στην εποχή 

της Καινής Διαθήκης, από το Δίκαιο του Νόμου στη Δικαιοσύνη της Αγάπης.

Nota Nicolopoulou Katras

fb – [2fA]

"Το χρώμα του φεγγαριού "

Αλκυόνη Παπαδάκη  -  ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ 

 – Τι χρώμα έχει η λύπη;
Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.
Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;

– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγκαλιά της. 

Ένα βαθύ άγριο μπλε.

– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
– Τι χρώμα έχει η χαρά;
– Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.

– Και η μοναξιά;
– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!
Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

– Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράκτη.
Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
– Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
– … Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.

– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι…
Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …

Ζω…

– Δε φοβάσαι που θα πεθάνεις;

– Σήμερα πάντως ζω! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια.
Μην αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται.
Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται σαν την άμμο μέσα από τα δάκτυλά σου.

Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε! 

Μη βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ” αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. 

Το Σήμερα είναι δικό σου, φίλε. Αγάπησέ το!

Συγχωρώ!
 – Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις.
Κάνε του λίγο χώρο μέσα σου να ξαποστάσει. Να πιει μια γουλιά νερό.
Σ’ αυτό τον κόσμο, παλικάρι, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα.
Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη, στην απόγνωση.

Κι εσύ, θα ’ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στη ζωή σου.
Ε! Δε θα σημάνει ποτέ γι’ αυτό το τέλος του κόσμου!
Εγώ είμαι γέρος, κι ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα.
Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή. Άντε, στην υγειά σου!

Ελπίζω!
– Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε. Είναι όμορφη η ζωή. Πίστεψε με.
Αξίζει να τη ζει κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές.

Σε νιώθω. Λες να μην τα ξέρω όλα αυτά; Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δε σταματάει πουθενά η ζωή.

Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της ψυχής τους.

Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. 

Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι από την αρχή. 

Τώρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. 

Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς.

Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι.
Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά.
Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει.
Προχώρα όρθιος όμως…     ……

– Αύριο θα ’ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου.
Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα.
Δεν ξέρω τίποτα άλλο να σου πω, Έζησα τόσα χρόνια σ’ αυτή τη γη.
Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου.

Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι.
Αξίζει να ζεις μέσα στη γυάλα, από φόβο μην πληγωθείς;
Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα.
Κι όταν τσακίζεσαι, να ’χεις το θάρρος να λες: Με γεια μου με χαρά μου.

Φτου κι από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες.
Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζεις. Όταν κυλιέσαι μαζί της.
Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα.

Κράτα της αναμνήσεις σου και προχώρα… 

Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ” αυτό το κόσμο. 

Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γης.

Άντε να πιούμε και το τελευταίο. Έχω να σηκωθώ νωρίς αύριο.
Πρέπει να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές. 

Αλλιώς, πώς θα θυμάμαι το χαμόγελο αυτηνής της κακούργας της Μελπομένης;

Ποιος είναι ο δυνατός;
– Ποιος είναι ο δυνατός; Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.
– Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι. 

Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. 

Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους. 

Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. 

Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό.

Και μια στιγμή, μέσα στο χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός. 

Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε.

Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα. 

Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές.
Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε:
– Γεια σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου!     ……

«Πρόσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου, μ’ ένα λουλούδι στο χέρι.
Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος.
Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς.

Τ’ αγάλματα μόνο δε λυγάνε». Ονειρεύονται… και ελπίζουν…

– Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ’ αστέρι του.
– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.

– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.
– Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.

– Όμορφη βραδιά απόψε. Άκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγει ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει.
Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά.

Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται…
– Σε λίγο θα ξημερώσει…
Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν.
Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται… Ονειρεύονται και ελπίζουν.

   

ithaque – [2fA]

                                                    

"Σήμερα η μέρα έχει φως! "

Μ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος Χατζηνικολάου
-  από συνέντευξη του στην Άννα Παναγιωταρέα
[«Ουδείς Αναμάρτητος», ΕΤ1, 6/1/2006]

- Η σημερινή γιορτή είναι μια πραγματικά λαμπρή και όμορφη γιορτή, και λαϊκή και πνευματική. Τιμούμε το γεγονός της βαπτίσεως του Ιησού Χρηστού, λίγο πριν αρχίσει τη δημόσια διδασκαλία του.
Έρχεται ο Χριστός και ύστερα από την ταπείνωση, την κένωση όπως λέμε στην εκκλησιαστική γλώσσα, δηλαδή το γεγονός ότι γίνεται άνθρωπος, έρχεται σαν ένας «κοινός» θα λέγαμε άνθρωπος, δέχεται το βάπτισμα του Τιμίου Προδρόμου για να πληρώσει τον Νόμο, για να εφαρμόσει τη διδασκαλία της τότε θρησκευτικής παραδόσεως.

- Το βάπτισμα του Προδρόμου ήταν βάπτισμα μετανοίας.
Βαπτίζεται για να καθαρθεί. Η κάθαρση είναι το πρώτο στοιχείο.
Βέβαια ο Χριστός δεν χρειαζόταν να καθαρθεί.
Γι’ αυτό όπως λένε οι ευαγγελιστές, μόλις μπήκε αμέσως βγήκε.
Δηλαδή τήρησε μεν τον Νόμο, αλλά δεν λούστηκε κατά κάποιον τρόπο.
Ανοίγουν οι ουρανοί, κατεβαίνει ο Χριστός, δεν αντέχει η φύση την ταπείνωση του Θεού, ο οποίος την κάνει για την σωτηρία του ανθρώπου, σχίζονται οι ουρανοί εμφανίζεται το Άγιο Πνεύμα, ακούγεται η φωνή του Θεού πατρός, φανερώνεται δηλαδή η Αγία Τριάδα και ταυτόχρονα δεν αντέχουν τα νερά του ποταμού και γι’ αυτό υποχωρούν...

- Βέβαια η γιορτή μοιάζει πιο πολύ με το Πάσχα, λαμπρή γιορτή είναι το Πάσχα. 

Μιλάμε πάλι για φως. Θα σας πω κάτι που ίσως δεν το ξέρετε.
Τα Ευαγγελικά αναγνώσματα που διαβάζονται τις μέρες που προηγήθηκαν, δηλαδή από 2 Ιανουαρίου μέχρι και σήμερα, είναι ίδια με αυτά που διαβάζονται την εβδομάδα της Διακαινησίμου.
Μιλάει για ανακαίνιση αυτή η γιορτή. Όπως και το Πάσχα, για ανακαίνιση, για κάθαρση, για έναν νέο κόσμο, για μια καινούρια κατάσταση.
Αυτό είναι πολύ μεγάλο, δεν είναι μόνο να πηγαίνουμε με τα καραβάκια και να πέφτουν οι κολυμβητές και όλο αυτό το γραφικό και φολκλορικό στοιχείο.

- Έχει και αυτό τη χάρη του και είναι και πάρα πολύ όμορφο.
Είχα διαβάσει στους Ν.Υ. Times ότι ήταν στην αρχή της δεκαετίας του 70 όπου περιγράφεται, ότι στα δύσκολα χρόνια της Ρωσικής εκκλησίας στη Σοβιετική Ένωση δόθηκε άδεια στην περίοδο του βαρύτατου χειμώνα στη Σιβηρία να γίνει ο αγιασμός των υδάτων.
Τρεις μέρες προσπαθούσαν να ανοίξουν τρύπα στον πάγο, διότι ο πάγος στις λίμνες φτάνει μέχρι και 3 μέτρα πάχος, περνούν φορτηγά από πάνω.
Εγώ το έχω ζήσει αυτό στην Αμερική, όπου κάνανε εκεί τον Αγιασμό μαζευόταν πλήθη ανθρώπων. Δημοσιογράφοι αναφέρουν ότι πήγαν την επομένη μέρα και είδαν τον ιερέα να αγιάζει ακόμη τον κόσμο.
Αυτό σημαίνει ότι η γιορτή αυτή είναι βαθιά χαραγμένη στη συνείδηση του χριστιανικού κόσμου και ευρύτερα του Ορθόδοξου κόσμου.

- Ο Θεός προσφέρεται στους ανθρώπους και η ευκαιρία του ανθρώπου να τον πλησιάσει και να τον ζήσει είναι χρόνια- μόνιμη και μοναδική ταυτόχρονα..
Βλέπει τον ποταμό της λογικής μας να αναστρέφεται, δεν το χωράει το ανθρώπινο μυαλό όλο αυτό, είναι τόσο μεγαλειώδες το κήρυγμα της εκκλησίας που η καθημερινότητα της σύγχρονης λογικής είναι πολύ φτωχή και στενή να το χωρέσει.

- Δεν με τρομάζει η αμφισβήτηση. Ήμουν σε ένα σχολείο και με ρώτησαν «εσύ τον αμφισβητείς τον Θεό»; και τους απάντησα, ότι ναι, τον αμφισβητώ.
Ακόμη και αυτή την στιγμή τον αμφισβητώ...
Αφιερωμένος δε σημαίνει πωρωμένος, σημαίνει ελεύθερος και αναγεννημένος. 

Αμφισβητώ τον Θεό σημαίνει, ότι δεν αρκούμαι σ’ αυτό που έχω τώρα και περιμένω κάτι άλλο να μου φανερώσει.
Αναιρώ το καλό ακόμη και της αυτής στιγμής... και ο Θεός επαληθεύεται!
εγώ μια ζωή αυτό κάνω, χαίρομαι να τον αμφισβητώ, γιατί κάθε φορά επανέρχεται εν Δυνάμει! - είναι πολύ ωραίο πράγμα, δεν είναι κακό.

- Ο Θεός δεν αρέσκεται να μας κρύβεται για να μας βασανίζει, αλλά επειδή είναι πολύ μεγάλος και δεν χωράει σε εμάς χρειάζεται το δικό μας ψάξιμο για να χωρέσουμε εμείς σ’ αυτόν.
Ο Θεός προσφέρεται σε όλους μας.
Είναι πολύ ωραίο ο καθένας να ζει την γλύκα, την ομορφιά, την αλήθεια του Θεού.
Ο Θεός δεν χωρείται, αλλά ψηλαφήται. Το μυστήριο του Θεού είναι το ωραιότερο πράγμα που μπορεί να υπάρξει στον άνθρωπο.
Οι χαρές της αναζήτησης του Θεού και της διακριτικής αποκάλυψης του, ανάλογα με το μέτρο των δυνατοτήτων μας, είναι οι μεγαλύτερες χαρές.
Ο Θεός ψηλαφήται από τα αποτελέσματα των ενεργειών του.
Αυτό κάνει η επιστήμη. Το μυστήριο της ζωής, η δημιουργία του κόσμου, είναι παραδείγματα της δημιουργικής έκφρασης του Θεού.

- Ένας ταπεινός άνθρωπος, είναι αυτός που μπορεί να συστέλλεται για να μπει μέσα του και ο Θεός και ο διπλανός του και να χαίρεται.
Δέχεται να είναι στην τελευταία θέση και καμαρώνει που οι συνάνθρωποι του είναι μπροστά απ’ αυτόν.
Είναι πολύ ωραίο να καμαρώνεις για την επιτυχία του διπλανού σου.
Εγώ είμαι άνθρωπος υπερήφανος, παλεύω όμως γι’ αυτό.
Θέλω να αντικαταστήσω την περηφάνια μου και τον εγωισμό μου με μια ταπείνωση.

- Κάθαρση για τα Φώτα σημαίνει ότι καθαριζόμαστε και οι ίδιοι, για να καθάρουμε και το φρόνημα και το πνεύμα μας.
Δεν σημαίνει να «καθαρίσουμε» κάποιους.
Το πρόβλημα δεν είναι για το αν θα έχουμε μια εκκλησία καθαρή, αλλά μια εκκλησία που θα εμπνέει.
Ο Χριστός είχε τον Ιούδα μέσα στους μαθητές του.
Σταυρώθηκε ανάμεσα σε δυο ληστές, όχι ανάμεσα σε δυο μαθητές, σε δυο μάρτυρες. 

Λέει κάπου στην Αγία Γραφή αφήστε τα ζιζάνια να αυξάνονται με το σίτο.
Υπάρχει ένα επικίνδυνο όριο και μια κόκκινη γραμμή που αν την περάσουμε θα προκληθεί καταστροφή στο πνεύμα της εκκλησίας.
Η εκκλησία ξέρει να συγχωρεί, να σκεπάζει, να είναι επιεικής, όλοι αμαρτωλοί είμαστε, ακόμη και οι Άγιοι, αυτοί είναι που ομολογούν την αμαρτία τους.
Αν διαβάσετε τις προσευχές του οσίου Ευφραίμ. θα έπρεπε να τον βγάλετε από την μέση, γιατί λέει ότι τα έχει κάνει όλα.
Ο Απόστολος Παύλος, δεν λέει ότι είναι ο πρώτος των αμαρτωλών;

- Ο μοναχός είναι κοντά στο λαό.
Είναι ο πάντων χωριστής και πάσει συνηρμοσμένος.
Δεν παρηγορώ κανέναν. Νομίζω η προσπάθεια να παρηγορήσω, να κάνω την καλή μου πράξη είναι το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσα να κάνω.
Αλλά η ανάγκη μου να συμμετάσχω σ’ αυτόν τον πόνο, ώστε να τον μεταμορφώσω σε προσευχή, ώστε ο Θεός να τους παρηγορήσει εσωτερικά. αυτό είναι πολύ σημαντικό είναι το πρώτο που έχω να κάνω, ίσως το μόνο που μπορώ να κάνω και σας λέω ότι τις απαντήσεις τις δίνει ο Θεός στις ταπεινές και μαλακές ψυχές.
Χρόνια τώρα, εγώ από αυτούς τους ανθρώπους αντλώ τη δική μου πίστη.
Ούτε από την επιστήμη, ούτε από την καλοπέραση μου, ούτε από τις απαντήσεις μου στα φοβερά ερωτήματα.

- Δεν υπάρχει άλλος χώρος από την εκκλησία, που να είναι πιο ελεύθερος.
Δεσμά έχει η επιστήμη. Στη Φυσική υπάρχουν, δεσμοί κινήσεως λέγονται.
Οι ορισμοί και οι εξισώσεις είναι νομοτέλειες.
Η εκκλησία δεν έχει δεσμούς, δεν έχει περιορισμούς.
Στην εκκλησία, αμαρτία είναι η δική σου στέρηση του Θεού.
Δηλαδή την ελευθερία σου την κερδίζεις, όταν δεν κλέβεις.
Αν κλέψεις θα την χάσεις. Είναι όλο το πνεύμα διαφορετικό.
Δώσε για να πάρεις, ταπεινώσου για να υψωθείς, συγχώρεσε για να συγχωρηθείς...

- Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που ζει τις γεύσεις των θείων εντολών, να μην εισπράττει τη χαρά του Θεού ως βίωμα; Την ευλογία του;
Φανταστείτε έναν άγιο ασκητή, ο οποίος από μόνος του στερείτε, νηστεύει όταν εμείς τρώμε, έναν άγιο ασκητή, ο οποίος αφήνει αυτά τα οποία εμείς κυνηγάμε, αυτός ξέρετε πως ζει; 

Αναπνέοντας αέρα και Θεό.

- Τις προάλλες ήμουν στο Άγιο Όρος και δίπλα μας ήταν ένα παιδί που για πρώτη φορά είχε επισκεφτεί το Άγιο Όρος, ήταν συγκλονισμένος είχε πάθει αλλοίωση...

Στο καραβάκι δίπλα μου καθώς φεύγαμε ήταν κάτι παιδιά, φοιτητές μάλλον, και λέει ο ένας στον άλλο: είχε μια φασολάδα χωρίς λάδι, που δεν θα την ξεχάσω ποτέ!
Η εκκλησία και οι γεύσεις της, είναι φασολάδα χωρίς λάδι, που δεν την ξεχνάς όμως ποτέ.
Είναι δηλαδή ένα εξωτερικά χωρίς προϋποθέσεις πράγμα, που όταν το ζεις σου μένει άλλη γεύση.
Οι εντολές δεν υπάρχουν «για να τις τηρούμε», σε εισαγωγικά το βάζω αυτό, υπάρχουν για να μας ελευθερώνουν, είναι πόρτες που μας εισάγουν στην αλήθεια. 

Αυτό είναι μεγάλη ευλογία.

- Όταν έρθει ο χριστιανός στον πνευματικό του και βάλει μετάνοια και κάνει εξομολόγηση, ξέροντας ότι δύσκολα εξομολογούνται οι άνθρωποι, γιατί έχουν μια δυσκολία να εκμυστηρευτούν τα εσώτερα τους, έχουν μια δυσπιστία σ’ αυτό, παρόλο που είναι από τα πιο σημαντικά μυστήρια, και πει στον πνευματικό του ότι έγιναν αυτά κι αυτά, ότι νομίζει, ότι μπορεί να πει, έρχεται με την αίσθηση ότι θα πάρει άφεση και εκείνος του λέει όχι, θα κάνεις αυτό κι αυτό, σαν ένα είδος τιμωρίας...
Δεν πιστεύω εγώ σε τέτοιο Θεό. Δεν υπάρχει τέτοιος Θεός.
Προσπαθούμε τόση ώρα να μιλήσουμε για το άλλο πράγμα.
Για φανταστείτε να πηγαίνει με ζόρι και σφιγμένη καρδιά κάποιος, να κάνει αυτά τα μίζερα πράγματα που λέμε. Τον καημένο.
Θα προσπαθούσα να του πω αδερφέ μου μην είσαι φυλακισμένος, ο σκοπός μου είναι να σε ελευθερώσω, να σε βοηθήσω να κατανοήσεις τι κρατάς στα χέρια σου.
Ο Θεός δεν είναι απειλή, είναι ελευθερία, ευκαιρία!

- Τα γεγονότα και οι δοκιμασίες είναι πόρτες σε έναν άλλο κόσμο.
Θα σας πω ένα παράδειγμα. Αυτός ο κόσμος που βλέπουμε, μας λένε οι σύγχρονοι αστροφυσικοί, είναι μόνο το 4%, το 23% είναι σκοτεινή ύλη και το 73% σκοτεινή ενέργεια, και ο κόσμος του Θεού, αυτό που εισπράττουμε είναι το 4%, για να μας υποψιάσει στο μυστικό, στον πλούτο του υπολοίπου 96%.
Αυτό πάμε να ζήσουμε ως εκκλησία, αυτό θέλουμε.

- Σήμερα είναι η ημέρα των Θεοφανίων και των Φώτων, η μέρα έχει φως, έχει ελπίδα, έχει κάθαρση, έχει αγιασμό, έχει ανακαίνιση…

sophia-ntrekou – [2fA]

                                                           

"Ἐν Ἰορδάνη.. "

Δρα Ἠλία Λυμπερόπουλου  -  Ἡ Βάπτιση τοῦ Κυρίου
-  από το βιβλίο του «Γνώθι σ’ αὐτόν»

Ὁ Ἰωάννης, ὁ μεγάλος αὐτός Προφήτης, εἶχε τήν θεία δωρεά νά βαπτίσει καί τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό στόν Ἰορδάνη ποταμό.

Κατά τήν βάπτιση τοῦ Κυρίου ἄνοιξαν οἱ οὐρανοί, καί εἶδε ὁ Ἰωάννης τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ὑπό μορφή Περιστερᾶς νά κατεβαίνει ἐπάνω στόν Ἰησοῦ, ἐνῶ Φωνή ἀπό τούς οὐρανούς ἔλεγε: «Ἴδε ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα».

Ἔγινε δηλαδή ὁ Ἰωάννης, μάρτυρας τῆς μεγάλης αὐτῆς ἀποκαλύψεως της Ἁγίας Τριάδος καί ἄκουσε ἀπό τόν Θεό, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι Υἱός του, ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός. 

Αὐτός πού διά τῆς βαπτίσεώς Του ἁγίασε στόν μέγιστο βαθμό καί τά νερά τοῦ εὐλογημένου αὐτοῦ ποταμοῦ, τοῦ Ἰορδάνη.

Χίλια πεντακόσια περίπου χρόνια πρίν ἕνας ἄλλος Ἰησοῦς ἔκανε τήν παρουσία του, ἐκεῖ σέ αὐτόν τόν καθαγιασμένο ποταμό, συνοδεύοντας τήν Κιβωτό τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ, πού ἄνοιξαν τά νερά του, οὕτως ὥστε ὁ λαός ἀκολουθώντας τήν Κιβωτό νά περάσει ἀνεμπόδιστα στήν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας.

Ἡ πολυτιμοτάτη αὐτή Κιβωτός τῆς Διαθήκης περιεῖχε τίς πλάκες μέ τόν Νόμο τοῦ Θεοῦ,τό ἐξ Οὐρανοῦ Μάννα καί τήν βλαστήσασα ράβδο τοῦ ἀρχιερέα Ἀαρών.

Ὀχτακόσια χρόνια περίπου πιό πρίν, ὁ προφήτης Ἠλίας ἄνοιξε μέ τή μηλωτή του δίοδο στόν Ἰορδάνη καί πέρασε μαζί μέ τόν μαθητή του Ἐλισσαῖο χωρίς νά βραχεῖ, στήν ἀπέραντη ὄχθη, στή Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, ὅπου ἔγινε καί ἡ ἁρπαγή του στόν Οὐρανό.

Πόση ἀλληγορική σημασία ἔχουν τά θαυμαστά αὐτά γεγονότα!

Ὁ Ἰησοῦς, πού σημαίνει Σωτήρ καί βαπτίστηκε στόν Ἰορδάνη ἀπό τόν Ἰωάννη, πού τό ὄνομά του σημαίνει ὁ Θεός εἶναι ἔλεος, εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί Αὐτός ὁ Ἰησοῦς φέρει, ἐπίσης, τήν ἐπωνυμία Χριστός πού τόν καθιστᾶ μοναδικό.

Τό ὄνομα Χριστός ἀποδίδεται στήν ἑβραϊκή γλώσσα μέ τήν λέξη Μεσσίας, πού σημαίνει κεχρισμένος. Ὁ Κύριος, ὁ Υἱός καί προαιώνιος Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔφερε ἤδη τό ὄνομα Χριστός, διότι ἦταν κεχρισμένος Βασιλιάς, ὅπως ἀνήγγειλε ὁ Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ στούς ποιμένες τῆς Βηθλεέμ.

Κατά τήν βάπτισή Του στόν Ἰορδάνη, ὁ Ἰησοῦς χρίζεται ὑπό τοῦ Πατρός Του καί διά τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἐν εἴδει Περιστερᾶς, Ἀρχιερέας, μία ἀπό τίς ἰδιότητες πού ὑποδηλώνει τό περιεχόμενο τῆς Κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης.

Αὐτός, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, εἶναι ὁ Μέγας Ἀρχιερέας πού συμβολίζει ἡ βλαστήσασα ράβδος τοῦ ἀρχιερέα Ἀαρών, εἶναι ὁ Νομοθέτης πού συμβολίζουν οἱ δέκα ἐντολές, εἶναι τό Οὐράνιο Μάννα, πού γεννήθηκε στήν Βηθλεέμ, πού τό ὄνομα της σημαίνει Οἶκος τοῦ Ἄρτου.

Τήν Κιβωτό ἐκφράζει ἡ Παναγία Μητέρα Του, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος.

Σέ αὐτόν τόν Ἁγιώτατο Ποταμό ἔχουμε τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός, ἐπιφαίνεται. Δηλαδή ὁ ἀόρατος Θεός-Πατήρ φανερώνεται στούς ἀνθρώπους διά τῆς Φωνῆς Του, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, τό δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος πού ἐκφράζει τήν Ἀγάπη, τό Μέγα Φῶς τοῦ Νοητοῦ Ἡλίου βαπτίζεται, καί τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐνεργεῖ καί παρίσταται ἐν εἴδει Περιστερᾶς.

Ὁ προφητάναξ Δαυίδ διακηρύττει «Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

Ὁ προφήτης Ζαχαρίας προσφωνώντας τόν μικρό Ἰωάννη, ἀναφέρει γιά τόν Κύριο, ὅτι
«Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἀνατολή ἐξ ὕψους ἐπιφάναι
τούς ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου καθημένους».

Καί ὁ προφήτης Συμεών ἀποκαλεῖ τόν Κύριο «Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν».

Ἡ Ἐκκλησία μας ἐξυμνεῖ αὐτό τό μεγαλειῶδες γεγονός, μέ τό θεόπνευστο ἀπολυτίκιο: 

«Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις. 

Τοῦ γάρ Γεννήτορος ἡ φωνή προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητόν σε Υἱόν ὀνομάζουσα. 

Καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς ἐβεβαίου τοῦ λόγου τό ἀσφαλές. 

Ὁ ἐπιφανείς, Χριστέ ὁ Θεός, καί τόν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.»

Στόν Ἰορδάνη ποταμό ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἀποκαλυφθείς στούς ἀνθρώπους Ἐμμανουήλ, λαμβάνει τό Χρίσμα, τό μέγα ἀξίωμα τοῦ Ἀρχιερέως, στό ὁποῖο ἀνῆκαν οἱ ἐπί μέρους ἐξουσίες πού ἀσκοῦσαν οἱ Ἱερεῖς τοῦ Ἰσραήλ, τοῦ Νομοδιδασκάλου, τοῦ Ἰατροῦ καί τοῦ Κριτοῦ.

Ἀπό αὐτήν τήν περιοχή, τοῦ Ἰορδάνη ποταμοῦ, ἀρχίζει τήν ἀποστολή του ὁ ἀποκαλυφθείς Υἱός τοῦ Θεοῦ καί Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ὁ Ἴδιος αὐτοαποκαλεῖτο.

Ἐκεῖ ἐπιλέγει τούς μαθητές Του, οἱ ὁποῖοι εἶχαν συγκεντρωθεῖ γιά νά ἀκούσουν τό κήρυγμα τοῦ Ἰωάννη.

Ἀπό ἐκεῖ ὁ Κύριος ἀρχίζει τό ἔργο του, θεραπεύοντας αὐτούς πού ἔπασχαν ἀπό διάφορα νοσήματα καί εἶχαν κυριευθεῖ ἀπό πονηρά πνεύματα.

Ἐκεῖ ἀρχίζει τήν διδασκαλία Του στηλιτεύοντας τούς Φαρισαίους, πού ἀρνήθηκαν τό ἀγγελιοφόρο μήνυμα τοῦ Βαπτιστοῦ.

Ἐκεῖ ἐγκωμιάζει τόν μεγάλο ἀσκητή καί Προφήτη, τόν ἀπεσταλμένο νά προετοιμάσει τόν δρόμο Του, τόν Ἰωάννη, τόν κήρυκα τῆς Μετανοίας πού δέν ἐδίστασε νά στηλιτεύσει ἀκόμη καί τόν Ἡρώδη τόν τετράρχη, γιά τήν ἀνάρμοστη διαγωγή του.

["Φιλοκαλία" 210 3234411 - "Λυδία" 2310 237412]

[2fA]

                                                       

"Η Μάνα μου "

Ν. Καζαντζάκης, «Η μάνα μου»
-  απόσπασμα από τήν «Αναφορά στο Γκρέκο»

«Η μάνα μου, μια άγια γυναίκα. 

Με υπομονή, μ' αντοχή κι όλη τη γλύκα της γης απάνω της. 

Όλοι από το αίμα της μάνας μου οι πρόγονοι, ήταν χωριάτες. 

Σκυμμένοι στο χώμα, κολλημένοι στο χώμα, τα πόδια τους, τα χέρια τους, τα μυαλά τους γεμάτα χώματα.

Αγαπούσαν τη γης και της εμπιστεύουνταν όλες τις ελπίδες. 

Είχαν γίνει, πάππου προς πάππου, ένα μαζί της.

Στην αβροχιά κοράκιαζαν κι αυτοί μαζί της, κι όταν ξεσπούσαν τα πρωτοβρόχια, τα κόκαλά τους έτριζαν και φούσκωναν σαν καλάμια. 

Κι όταν αλέτριζαν και χαράκωναν βαθιά την κοιλιά της με το γενί, ξαναζούσαν στα στήθια και στα μεριά τους την πρώτη νύχτα που κοιμήθηκαν με τη γυναίκα τους...

Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει, χαμογελούσε μόνο, και τα βαθουλά, μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη. 

Πηγαινοέρχονταν σαν πνέμα αγαθό μέσα στο σπίτι κι όλα της τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σαν να 'χαν τα χέρια της μια καλοπροαίρετη μαγική δύναμη, που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινή ανάγκη.

Μπορεί και να 'ναι η νεράιδα συλλογιζόμουν κοιτάζοντάς την σιωπηλά, η νεράιδα που λεν τα παραμύθια, και κινούσε στο παιδικό μυαλό μου η φαντασία να δουλεύει: μια νύχτα ο πατέρας μου, περνώντας από τον ποταμό, την είδε να χορεύει στο φεγγάρι, χίμηξε, της άρπαξε το κεφαλομάντηλο, κι από τότε την έφερε σπίτι και την έκαμε γυναίκα του. 

Κι ολημέρα τώρα πάει κι έρχεται η μάνα μέσα στο σπίτι και ψάχνει να βρει κείνο το κεφαλομάντηλο, να το ρίξει στα μαλλιά της, να γίνει πάλι νεράιδα και να φύγει.

Την κοίταζα να πηγαινοέρχεται, ν’ ανοίγει τα ντουλάπια και τις κασέλες, να ξεσκεπάζει τα πιθάρια, να σκύβει κάτω απ' το κρεβάτι, κι έτρεμα μην τύχει και βρει κάποια φορά το μαγικό κεφαλομάντηλο της και γίνει άφαντη. 

Η τρομάρα αυτή βάσταξε χρόνια και λάβωσε βαθιά τη νιογέννητη ψυχή μου· κι ακόμα και σήμερα αποκρατάει μέσα μου πιο ανομολόγητη η τρομάρα ετούτη:
παρακολουθώ κάθε αγαπημένο πρόσωπο, κάθε αγαπημένη ιδέα, με αγωνία, γιατί ξέρω πως ζητάει το κεφαλομάντηλό της να φύγει.

Οι ώρες που περνούσα με την μητέρα μου ήταν γεμάτες μυστήριο. 

Καθόμασταν ο ένας αντίκρα στον άλλο, εκείνη σε καρέκλα πλάι στο παράθυρο, εγώ στο σκαμνάκι μου, κι ένιωθα μέσα στη σιωπή, το στήθος μου να γεμίζει και να χορταίνει, σαν να μην ήταν ο αγέρας ανάμεσά μας και βύζαινα.

Από πάνω μας ήταν η γαζία, κι όταν ήταν ανθισμένη η αυλή μοσκομύριζε. 

Αγαπούσα πολύ τα ευωδάτα κίτρινα λουλούδια της, τα 'βαζε η μητέρα μου στις κασέλες και τα εσώρουχά μας, τα σεντόνια μας, όλη μου η παιδική ηλικία μύριζε γαζία.

Μιλούσαμε, πολλές ήσυχες κουβέντες; πότε η μητέρα μου δηγόταν για τον πατέρα της, για το χωριό που γεννήθηκε και πότε εγώ της στορούσα τους βίους των αγίων που είχα διαβάσει, και ξόμπλιαζα τη ζωή τους με την φαντασία μου· δε μ' έφταναν τα μαρτύριά τους, έβαζα κι από δικού μου, ωσότου έπαιρναν τη μητέρα μου τα κλάματα, τη λυπόμουν, κάθιζα στα γόνατά της, της χάδευα τα μαλλιά και την παρηγορούσα:

- Μπήκαν στον Παράδεισο, μητέρα, μη στενοχιωριέσαι, σεργιανίζουν κάτω από ανθισμένα δέντρα, κουβεντιάζουν με τους αγγέλους και ξέχασαν τα βάσανά τους. 

Και κάθε Κυριακή βάζουν χρυσά ρούχα, κόκκινα κασκέτα με φούντες και πάνε να κάμουν βίζιτα στο Θεό. Κι η μητέρα σφούγγιζε τα δάκρυά της, με κοίταζε σα να μου έλεγε: 

«Αλήθεια λες;» και χαμογελούσε.

Και το καναρίνι, μέσα από το κλουβί του, μας άκουγε, σήκωνε το λαιμό και κελαηδούσε μεθυσμένο, ευχαριστημένο, σαν να ‘χε κατέβει από τον Παράδεισο, σαν να 'χε αφήσει μια στιγμή τους αγίους, κι ήρθε στη Γης να καλοκαρδίσει τους ανθρώπους.

Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου·
δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν' ακούσω καναρίνι, χωρίς ν' ανέβει από το μνήμα της -από το σπλάχνο μου- η μητέρα μου, και να σμίξει με τη μυρωδιά τούτη και με το κελάδημα του καναρινιού.

difo – [2fA]

                                              

"Ένα χαμόγελο.. "

ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ
-  από τον Γέροντα Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη

Εσύ που είσαι στο Μοναστήρι, όταν πλησιάζεις τον αδελφό σου
εσύ που είσαι σύζυγος, όταν πλησιάζεις τον άνθρωπο σου
εσύ που είσαι γονιός, σαν πλησιάζεις το παιδί σου
ότι θέλεις να του πεις, ότι σκέφτεσαι να πεις, πες το
αφού πρώτα πεις δυο κουβέντες, που θα δώσουν
χαρά, παρηγοριά, μια ανάσα…

Να τον κάνεις να πει, ανακουφίστηκα, χάρηκα!
Να κάνετε τους άλλους να σας καμαρώνουν, να σας αγαπούν
να χοροπηδούν από τη χαρά τους
όταν σας συναντούν

Γιατί όλοι οι άνθρωποι στη ζωή τους, στο σπίτι τους
στο σώμα τους και στην ψυχή τους, έχουν πόνο
αρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα
και ο καθένας κρύβει το δάκρυ μες στο πουγκί του
το κρυφό, μες στην καρδιά του
στο σπίτι του, να μην το βλέπουν άλλοι

Γι’ αυτό, δώσε στον άλλο πρώτα
ένα χαμόγελο!

Χριστούγεννα 2017

db - Μ[2φΑ]

                                            

"Ο Κοσμοκαλόγερος "

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ  ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
-  από την Πρεσβυτέρα-Εκπαιδευτικό Nota Nicolopoulou Katras

Μια ταπεινή και ασκητική μορφή ήταν ο Αλεξανδρος Παπαδιαμάντης.
Σαν σήμερα, 3 Ιανουαρίου του 1911, έφυγε από τη ζωή ο «Άγιος των Ελληνικών Γραμμάτων»

Γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1851 στη Σκιάθο, από πατέρα ιερέα και θεοσεβούμενη μητέρα.
Μεγάλωσε ανάμεσα σε εννιά αδέλφια, τα δύο εκ των οποίων πέθαναν σε μικρή ηλικία.

Γοητευμένος από τα ξωκλήσια της Σκιάθου, τα συμπεριέλαβε σε πολλά έργα του, ενώ το λογοτεχνικό του έργο είναι ευρύ και από τα σημαντικότερα της νεοελληνικής πεζογραφίας.

Στα είκοσί του πήγε στο Άγιο Όρος μαζί με τον εξάδελφό του, επίσης διηγηματογράφο, τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, για να προσκυνήσει, όπως έλεγε ο ίδιος. 

Πάντως, δεν έμεινε πολύ εκεί.

Γύρισε στην Αθήνα και όλη του η ζωή κύλησε λιτά και ασκητικά ανάμεσα στη βιοπάλη, τη συγγραφή και την εκκλησία, έτσι ονομάστηκε Κοσμοκαλόγηρος.

Επί χρόνια ήταν ο τακτικός ψάλτης στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου στο Μοναστηράκι με λειτουργό τον Άγιο Νικόλαο Πλανά και από τα μικρά του χρόνια ως τον θάνατό του η πιο αγαπημένη του ενασχόληση ήταν η μελέτη εκκλησιαστικών βιβλίων.

Πλήθος ελλήνων λογοτεχνών, έγραψαν δοκίμια ή ποιήματα εμπνευσμένα από την προσωπικότητα και το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Ένας από τους μεγάλους ποιητές μας ο Νίκος Καρούζος γράφει για τον «ακέραιο» Παπαδιαμάντη:

Νίκος Καρούζος  -  Ο ΑΚΕΡΑΙΟΣ ΚΥΡ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Θαμνώδη ρήματα και φύλλα καταπράσινα της γλώσσας.
Μεγάλος άνθρωπος κι ανέσπερος Έλληνας που κράτησε
τον πόνο στο σωστό του το ύψος
αγνοώντας και δημοτικισμούς και εξελικτισμούς και μόδες
αγνοώντας τα εκάστοτε μορμολύκεια
την ασίγαστη γενικότητα των πιθήκων
αγνοώντας τον αιώνα της καλπάζουσας εξυπνάδας
ο ανοξείδωτος.

Ήδη τα θύματα της Προόδου που πρόωρα σκουριάζει
πάνε στην πατρίδα του τη Σκιάθο
κι αγοράζουν ελπίζοντας οικόπεδα
πάνε για λίγο αεράκι λίγη θάλασσα και φρέσκο φεγγάρι.
Μα είν’ αδύνατο να κοροϊδέψουμε τη ρημαγμένη φύση
με ξυπόλητα Σαββατοκύριακα και με τροχόσπιτα.
Ο ακέραιος κυρ Αλέξανδρος
εκείνος ο περιούσιος Παπαδιαμάντης
και το κεράκι μας ακόμη δεν το θέλει.

fb – [2fA]

                                              

"Αντιμέτωποι με την αλήθεια "

Χριστός ετέχθη!

Ετέχθη υμίν σήμερον Σωτήρ  (Λουκ. 2:11)

Όμως το ανθρώπινο περιβάλλον της γέννησης παγκόσμια και διαχρονικά επαναλαμβάνεται...

Τρεις κατηγορίες προσώπων υπάρχουν έκτοτε, μέχρι και σήμερα.

Ο Ηρώδης, 

που συνέλεξε μεθοδικά τις πληροφορίες των Γραφών, για να επιτεθεί, κινούμενος με τυφλή ιδιοτέλεια.

Οι Μάγοι,

οι επιστήμονες της εποχής, που κατά θεία οικονομία, πήραν την πληροφορία μέσω της επιστήμης τους και προσήλθαν από μακριά, για να προσκυνήσουν το θείο Βρέφος και να προσφέρουν τα δώρα τους!

Οι ποιμένες,

οι άνθρωποι της δουλειάς και του μόχθου, που μόλις πληροφορήθηκαν το γεγονός, άφησαν το ποίμνιο και έσπευσαν να προσκυνήσουν!

Κοντά όμως σε αυτά τα συγκεκριμένα πρόσωπα, υπήρξε και μία 4η κατηγορία:

- Ένα απρόσωπο πλήθος, οι κάτοικοι της Βηθλεέμ.

Η κινητοποίση της απογραφής και οι προφητείες των Γραφών, καθόλου δεν τους προβλημάτισαν. Ένα κοσμο-ιστορικό γεγονός συμβαίνει στο χώρο τους και εκείνοι το προσπερνούν αδιάφοροι... -

Οι Βηθλεεμίτες

μία απρόσωπη μάζα ατόμων, που αδιαφορούν να προσεγγίσουν την κοσμοσωτήρια πληροφορία, ίσως άθελά τους (;)

Εκείνοι τότε είχαν ισχυρό το ελαφρυντικό, της πιθανής άγνοιας.

Εμείς όμως σήμερα, με την εξέλιξη της τεχνολογίας, έχουμε πληροφορίες σαφώς γνωστές και προσβάσιμες.

Όλοι πλέον «παροικούμεν χωροχρονικά»,  στο γεγονός της γεννήσεως! 

και τίθεται πλέον κομβικό το ερώτημα στον καθένα μας προσωπικά:

Εγώ άραγε, σε ποιά κατηγορία ανήκω;

Θα προσεγγίσω εν πίστει το μυστήριο, για να προσκυνήσω Αυτόν που προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και την ανύψωσε σε ασύλληπτα, για την ανθρώπινη διάνοια, ύψη… 

Αυτόν  που  έγινε  άνθρωπος, για να  κάνει τον άνθρωπο Θεό, «μορφωθείς το καθ΄ημάς, και το πρόσλημμα θεώσας»;

Ή θα προσπεράσω με παράκαμψη, αδιαφορώντας...

Στις προκλήσεις των καιρών, αν ο Χριστός ετέχθη, πόσο είμαι έτοιμος να πω:

«σήμερον ο Σωτήρ ημών Αληθώς ετέχθη!»…

Την χρονιά που μόλις ήλθε, ας αναμετρηθούμε με αυτή την Αλήθεια.

Σπύρος Παυλίδης

SpyPa – [2fA]

                                              

"Ταξίδι στον χρόνο.. "

ΕΝΑ ΕΠΙΣΗΜΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟ
ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Είναι γεγονός, αναμφισβήτητο, πιστοποιημένο και καταγεγραμμένο!
Πραγματοποιήθηκε χθες, λίγο πριν και λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου.

- Η πτήση HA446 της Hawaiian Airlines με το Airbus A330-243, αναχώρησε από το Όκλαντ
της Νέας Ζηλανδίας στις 00:15΄ την 1η Ιανουαρίου 2018 και προσγειώθηκε στη Χονολουλού,
στη Χαβάη, στις 10:13΄ της 31ης Δεκεμβρίου 2017 -

Το ανακοίνωσε το Flightradar24, μέσω του λογαριασμού του στο Twitter.

ptisidiastima – [2fA]

                                                                                                                  

2 Ιανουαρίου!

Και σήμερα γιορτή!

Εορτάζουμε τον Άγιο Σύλβεστρο, Πάπα Ρώμης (335) από παλιά,
αλλά και τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ, από το 1903.

Ένα παιδάκι επίσης, έχει τα γενέθλια του – έγινε 2 χρονών!

Ανακαλύπτει μέρα με τη μέρα τον κόσμο – πέρα από τη μαμά και τον μπαμπά,
από τον μεγάλο αδελφό και τους παππούδες, αλλά πάντα μαζί τους και κοντά τους –
μαθαίνει τη θάλασσα και τα πλοία, τον ουρανό και τα λουλούδια και χαίρεται τα ζωάκια,
μεγάλα και μικρά.

Μαθαίνει τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια, ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ζώα,
στους ανθρώπους μεταξύ τους και ανακαλύπτει πάνω απ’ όλα και μέσα από όλα αυτά,
πόσο ωραίο είναι ν’ αγαπάς!

Μεγαλώνει!

[2φΑ]

"Μια τελευταία ματιά "

Τα καλύτερα

Η πόρτα άνοιξε του καινούργιου χρόνου και κάναμε το πρώτο βήμα
Προτού κλείσουμε πίσω μας το "Φεγγάρι" του 2017,
ας ρίξουμε μια τελευταία ματιά…

Οι αναρτήσεις του 2017 που δέχθηκαν τις περισσότερες επισκέψεις, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Blogger, ήταν:

1. Των ψυχών

2. Τι είναι αυτό;

3. Η σχέση πατέρα-κόρης

ενώ από αναρτήσεις παλαιοτέρων ετών, τις περισσότερες επισκέψεις
δέχθηκαν:

1. Στη φάτνη του Χριστού

2. Μικρέ μου Άγιε

3. Ο Μικρός Πρίγκιπας

Ποτέ δε ξέρουμε τι θα φέρει η νέα χρονιά –
ελπίζουμε πάντα, τα καλύτερα!

Καλή χρονιά!!

[2φΑ]

                                            

"Περί τελειότητος βίου "

Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου
-  Επιστολή περί τελειότητος βίου των Χριστιανών

[Η επιστολή γράφτηκε το 364, όταν ο Μέγας Βασίλειος υπηρετούσε
ως Πρεσβύτερος στην Καισάρεια και αποτελεί σύντομη περίληψη
της ηθικής διδασκαλίας του Ευαγγελίου - περιέχεται στον 3ο τόμο
των έργων του Μεγάλου Βασιλείου]

«1. Από τα πολλά πράγματα τα οποία δεικνύει η θεόπνευστος Γραφή και τα οποία οφείλουν να πραγματοποιηθούν από τους αποφασισμένους να ευαρεστήσουν τον Θεό, έκρινα τώρα αναγκαίο να σημειώσω σε σύντομο υπόμνημα μόνο εκείνα τα οποία επί του παρόντος ανακινήθηκαν μεταξύ σας.
Την για κάθε σημείο μαρτυρία που είναι ευκατάληπτη, αφήνω να την ανεύρουν οι απασχολούμενοι με την ανάγνωση της Γραφής, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπενθυμίσουν και σε άλλους.

Ότι πρέπει ο Χριστιανός να φρονεί άξια της επουρανίου κλήσεως (Εβρ. 3,1)
και να ακολουθεί βίο άξιο του Ευαγγελίου του Χριστού (Φιλιπ. 1,27).

Ότι δεν πρέπει ο Χριστιανός να είναι επιπόλαιος (Λουκ. 12,29) και να παρασύρεται από οτιδήποτε μακράν της μνήμης του Θεού και της θέλησης και των κριμάτων αυτού. 

Ότι πρέπει ο Χριστιανός γινόμενος σε όλα ανώτερος από την κατά νόμο δικαίωση, να μην ορκίζεται, ούτε να ψεύδεται (Ματθ. 5,34).

Ότι δεν πρέπει να βλασφημεί (Τίτ. 3,2), ούτε να υβρίζει (Α΄ Τιμ. 1,13),
ούτε να μάχεται (Β΄ Τιμ. 2,24), ούτε να αυτοδικεί (Ρωμ. 12,19),
ούτε να αποδίδει κακό αντί κακού (Ρωμ. 12,17) ή να οργίζεται (Ματθ. 5,22). 

Ότι πρέπει να μακροθυμεί (Ιακ. 5,8), οτιδήποτε και αν πάσχει, και να ελέγχει κατάλληλα τον αδικούντα (Τίτ. 2,15), όχι όμως από πάθος εκδίκησης, αλλά από επιθυμία διόρθωσης του αδελφού, κατά την εντολή του Κυρίου (Ματθ. 18,15).  

Ότι δεν πρέπει να λέει κάτι εναντίον απόντος αδελφού με σκοπό να τον διαβάλλει, πράγμα το οποίο είναι συκοφαντία, ακόμη και αν είναι αληθινά τα λεγόμενα
(Β΄ Κορ. 12,20 και Α΄ Πετρ. 2,1).

Ότι πρέπει να μην αποστρέφεται τον διαβάλλοντα αδελφό
(Α΄ Πετρ. 3,16-17 και Ιακ. 4,11).

Ότι δεν πρέπει να λέει ευτράπελα (Εφεσ. 5,4).

Ότι δεν πρέπει να καγχάζει , ούτε να ανέχεται τους γελωτοποιούς
(Λουκ. 6,21 ε. και Ιακ. 4,9).

Ότι δεν πρέπει να ματαιολογεί, λέγοντας κάτι που ούτε σε ωφέλεια των ακουόντων αποβαίνει, ούτε στην αναγκαία και επιτρεπτή οικειότητα με τον Θεό συντελεί (Εφεσ. 4,29).
Έτσι και οι εργαζόμενοι πρέπει να φροντίσουν, όσο είναι δυνατό, να εργάζονται με ησυχία και τους αγαθούς λόγους ακόμη να απευθύνουν προς εκείνους που είναι εμπεπιστευμένοι να οικονομούν τον λόγο με διάκριση προς οικοδομή της πίστης, για να μη λυπάται το Άγιο του Θεού Πνεύμα.

Ότι δεν πρέπει κάποιος που έρχεται έπειτα από άλλους, να λαμβάνει το θάρρος να πλησιάζει ένα από τους αδελφούς και να του μιλά, προτού αυτοί που έχουν αναλάβει τη φροντίδα της ευταξίας, δοκιμάσουν πώς αρέσει στο Θεό για το κοινό συμφέρον.

Ότι δεν πρέπει να υποδουλώνεται στον οίνο (Τίτ, 2,3), ούτε να καταλαμβάνεται από πάθος για την κρεοφαγία (Ρωμ. 14,21), ούτε καθόλου να γίνεται λαίμαργος για οποιοδήποτε φαγητό και ποτό (Β΄ Τιμ. 3,4), διότι ο αγωνιζόμενος είναι εγκρατής στα πάντα
(Α΄ Κορ. 9,25).   

Ότι από όσα δίδονται στον καθένα προς χρήση δεν πρέπει να έχει τίποτα σαν δικό του ή να αποθηκεύει (Πραξ. 4,32), αλλά προσέχοντας με φροντίδα για όλα σαν να ανήκουν στον Κύριο, να μην περιφρονεί τίποτα από όσα τυχόν ρίπτονται ή παραμερίζονται.

Ότι δεν πρέπει να είναι κανείς ούτε του εαυτού του κύριος, αλλά να σκέπτεται και να ενεργεί σε όλα κατά τέτοιο τρόπο, σαν να έχει παραδοθεί από τον Θεό σε δουλεία στους ομοψύχους αδελφούς (Α΄ Κορ. 9,19) και πάντως ο καθένας να μένει στην τάξη του
(Α΄ Κορ. 15,23).

2. Ότι δεν πρέπει να γογγύζει (Α΄ Κορ. 10,10), ούτε από στενοχώρια για την έλλειψη των αναγκαίων, ούτε από την κόπωση για την εργασία, διότι σε κάθε περίπτωση την κρίση έχουν οι εμπεπιστευμένοι την αντίστοιχη εξουσία.

Ότι δεν πρέπει να γίνεται κραυγή, ούτε άλλη εκδήλωση ή κίνηση, στην οποία μαρτυρείται θυμός (Εφεσ. 4,31) ή απομάκρυνση από τη βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι παρών
(Εβρ. 4,13).

Ότι πρέπει η φωνή να είναι σύμμετρη με την εκάστοτε ανάγκη.

Ότι δεν πρέπει να αποκρίνεται σε κάποιον ή να κάνει κάτι με θρασύτητα και καταφρόνηση (Τίτ. 3,2), αλλά να δεικνύει σε όλα και προς όλους την επιείκεια (Φιλιπ. 4,5) και την εκτίμηση (Ρωμ. 12,10 και Α΄ Πέτρ. 2,17).

Ότι δεν πρέπει να κάνει νοήματα με τον οφθαλμό με δόλο ή να χρησιμοποιεί άλλο σχήμα ή κίνημα μέλους, το οποίο λυπεί τον αδελφό ή μαρτυρεί καταφρόνηση (Ρωμ. 14,10).

Ότι δεν πρέπει να καλλωπίζεται στον ιματισμό και την υπόδηση, πράγμα που δεικνύει κενοδοξία (Ματθ. 6,29 και Λουκ. 12,27).

Ότι πρέπει να χρησιμοποιεί απλά πράγματα για τις σωματικές ανάγκες.

Ότι δεν πρέπει να ξοδεύει τίποτε περισσότερο από τα αναγκαία και χάριν πολυτέλειας, πράγμα που είναι κατάχρηση.

Ότι δεν πρέπει να ζητά τιμές και να επιδιώκει πρωτεία (Μαρκ. 9,35).

Ότι πρέπει ο καθένας να προτιμά από τον εαυτό του όλους τους άλλους (Φιλιπ. 2,3).

Ότι δεν πρέπει να είναι ανυπάκουος (Τίτ. 1,10).

Ότι εκείνος που μπορεί να εργασθεί, δεν πρέπει να ζει ως αργόσχολος (Β΄ Θεσσ. 3,10), αλλά ακόμη και ο ασχολούμενος με καθήκον που επιδιώκει την δόξα του Χριστού πρέπει να καταβάλλει προσπάθεια, ώστε να εκτελεί το κατά δύναμιν έργο (Α΄ Θεσσ. 4,11).

Ότι ο καθένας πρέπει με την έγκριση των προϊσταμένων, να κάνει τα πάντα με λόγο και βεβαιότητα, μέχρι και αυτού του φαγητού και του ποτού, σαν και αυτά να γίνονται σε δόξα Θεού (Α΄ Κορ. 10,31).

Ότι δεν πρέπει να μεταβαίνει κανείς από ένα έργο σε άλλο, χωρίς τη δοκιμασία αυτών που έχουν την εξουσία να ρυθμίζουν τέτοια πράγματα, εκτός αν κάποιον τον καλεί απαραίτητη ανάγκη σε επείγουσα βοήθεια εκείνου που του λείπουν οι δυνάμεις.

Ότι πρέπει ο καθένας να μένει σε ό,τι τάχθηκε και να μην επεμβαίνει υπερβαίνοντας την αρμοδιότητά του σε ξένα έργα, εκτός αν οι έχοντες την ευθύνη για τέτοια πράγματα, κρίνουν ότι κάποιος χρειάζεται βοήθεια.

Ότι δεν πρέπει να βρίσκεται κανείς σε άλλο εργαστήριο αντί του δικού του.

Ότι δεν πρέπει να κάνει κάτι με πνεύμα φιλονικίας ή έριδας.

3. Ότι δεν πρέπει να φθονεί για την ευδοκίμηση του άλλου, ούτε να επιχαίρει για τα ελαττώματα κάποιου προσώπου (Α΄ Κορ. 13,6).

Ότι πρέπει με αγάπη Χριστού να λυπάται μεν και να συντρίβεται για τα ελαττώματα του αδελφού, να ευφραίνεται δε για τα κατορθώματα (Α΄ Κορ. 12,26).  

Ότι δεν πρέπει να αδιαφορεί για τους αμαρτάνοντες ή να εφησυχάζει για αυτούς
(Α΄ Τιμ. 5,20).

Ότι ο ελέγχων πρέπει να ελέγχει με κάθε ευσπλαχνία (Β΄ Τιμ. 4,2), με φόβο Θεού και με σκοπό να επιστρέψει ο αμαρτάνων (Ιάκ. 5,20).

Ότι δεν πρέπει, όταν κάποιος κατηγορείται, άλλος ενώπιον εκείνου ή μερικών άλλων να αντιλέγει προς τον κατήγορο.
Και αν συμβεί κάποτε να φανεί σε κάποιον παράλογη η κατηγορία, να συζητήσει το θέμα ιδιαιτέρως με τον κατήγορο και ή να τον πείσει ή να πεισθεί.

Ότι πρέπει ο καθένας, όσο του είναι δυνατόν, να κατευνάζει εκείνον που έχει έχθρα εναντίον του. 

Ότι δεν πρέπει να μνησικακεί εναντίον του αμαρτήσαντος και μετανοούντος, αλλά να τον συγχωρεί από την καρδιά του (Β΄ Κορ. 2,7).

Ότι πρέπει εκείνος, που λέει ότι μετανοεί για αμάρτημα, να μη λυπάται μόνο για το αμάρτημα, αλλά και να κάνει καρπούς άξιους της μετανοίας (Λουκ. 3,8).

Ότι εκείνος που παιδεύτηκε για τα πρώτα αμαρτήματα και αξιώθηκε της έφεσης, αν αμαρτήσει πάλι, κατασκευάζει στον εαυτό του το κρίμα της θείας οργής χειρότερο από το προηγούμενο (Εβρ. 10,26 ε.).

Ότι πρέπει αυτός που, μετά την πρώτη και δεύτερη νουθεσία, επιμένει στο σφάλμα του
(Τίτ. 3,10) να οδηγηθεί στον προεστώτα μην τυχόν αισθανθεί ντροπή, όταν επιτιμηθεί από περισσότερους (Τίτ. 2,8).
Και αν δε διορθωθεί ούτε με αυτόν τον τρόπο, να αποκόπτεται πλέον ως σκάνδαλο και να θεωρείται ως εθνικός και τελώνης (Ματθ. 18,17), χάριν της διασφάλισης των καλλιεργούντων την υπακοή με ζήλο, κατά το λεγόμενο: «Όταν κρημνίζωνται οι ασεβείς, οι δίκαιοι καταλαμβάνονται από φόβο» (Παροιμ. 29,16).
Πρέπει δε να πενθούν για αυτόν, ως μέλος αποκοπέν από το Σώμα.

Ότι δεν πρέπει ο ήλιος να δύει επί του εξοργισμού αδελφού (Εφεσ. 4,26), μην τυχόν η νύκτα τους φέρει σε πλήρη διάσταση και αφήσει αναπόφευκτη κατηγορία κατά την ημέρα της κρίσεως. 

Ότι δεν πρέπει να αναμένει την κατάλληλη ευκαιρία προς διόρθωση εαυτού
(Ματθ. 24,44 και Λουκ. 12,40), διότι δεν είναι βέβαιος για το αύριο.
Πράγματι πολλοί πολλά σχεδίασαν για το αύριο, αλλά δεν το έφθασαν.

Ότι δεν πρέπει να απατάται από χόρτασμα κοιλίας, από το οποίο προέρχονται νυκτερινές φαντασιώσεις.

Ότι δεν πρέπει να περισπάται σε άμετρη εργασία και να υπερβαίνει τα όρια της αυταρέσκειας κατά τον Απόστολο που είπε: «Έχοντες δε διατροφάς και σκεπάσματα θ’ αρκεσθώμεν εις αυτά» (Α΄ Τιμ. 6,8), διότι η πέρα από την ανάγκη αφθονία παρουσιάζει εικόνα πλεονεξίας, η δε πλεονεξία έχει αποκηρυχθεί ως ειδωλολατρία (Κολασ. 3,5).

Ότι δεν πρέπει να είναι φιλάργυρος (Μάρκ. 10,23 ε., Λουκ. 18,24), ούτε να θησαυρίζει ανωφελή πράγματα, που δεν έχει ανάγκη.

Ότι πρέπει ο προσερχόμενος στο Θεό να ασπάζεται την ακτημοσύνη κατά πάντα και να είναι προσηλωμένος στον φόβο του Θεού, κατά τον ειπόντα: «Προσήλωσε εις τον φόβο σου τας σάρκας μου, διότι εφοβήθην από τας κρίσεις σου».

Είθε να δώσει ο Κύριος να δεχθείτε τις οδηγίες με όλη την πεποίθηση, ώστε να επιδείξετε καρπούς άξιους του Πνεύματος σε δόξα Θεού, με την ευδοκία του Θεού και τη συνεργία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αμήν».

romiosini – [2fA]