"Παντού Θεός "

 

-  π. Παναγιώτης Βαρδουνιώτης

….   Από τα κείμενα της Κ. Διαθήκης γνωρίζουμε ότι ο Χριστός όταν επιτελούσε μια θαυμαστή θεραπεία, προέτρεπε τον θεραπευμένο να μην πει πουθενά για το θαύμα, να μην το δημοσιοποιήσει.
Μετά τον πολλαπλασιασμό των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων και τον χορτασμό περίπου πέντε χιλιάδων ανδρών, δηλαδή πάνω από δέκα χιλιάδων ανθρώπων μαζί με τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους, ο Χριστός, λέει το κείμενο "και αμέσως ο Ιησούς ανάγκασε τους μαθητές να εισέλθουν στο πλοίο και να πάνε πριν από αυτόν στο απέναντι μέρος, μέχρις ότου αυτός απολύσει τα πλήθη" (Ματθ. 14,22).
Τι έκανε τον Χριστό ώστε να αναγκάσει τους μαθητές να φύγουν αμέσως μετά το θαύμα του χορτασμού τόσων χιλιάδων ανθρώπων;
Ο κίνδυνος της λάθος ερμηνείας του θαύματος.

Το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων είναι η προτύπωση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, ο κόσμος όμως και οι μαθητές μη έχοντας ακόμα τη σωστή γνώση, θα εκλάμβαναν το θαύμα αυτό ως μια ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών, κάτι που αποτελεί και την εκκοσμίκευση της Εκκλησίας.
Ο κόσμος αυτός που ήταν παρών, ενθουσιασμένος από τον χορτασμό, θα επευφημούσε τους μαθητές και θα τους μετέτρεπε σε ινδάλματα.
Ο Χριστός γνωρίζοντας αυτόν τον κίνδυνο, όχι απλώς προτρέπει, αλλά αναγκάζει τους μαθητές να φύγουν.

Σήμερα εν αντιθέσει, βλέπουμε να τελούνται εκατοντάδες θαύματα με στημένες κάμερες, κοσμοσυρροή, διαφημίσεις, κοσμική διάσταση του θαύματος, ενός Θεού που ικανοποιεί τις ανάγκες μιας ιδιοτελούς αγάπης.
Τι έγινε; Άλλαξε ο Θεός; ….   ….
Ο Θεός πάντως δεν μπορεί να αλλάξει, γιατί όπως λέμε στην ευχή του καθαγιασμού των τιμίων δώρων ο Θεός παραμένει αναλλοίωτος: "αεί ών, ωσαύτως ών", δηλαδή είναι πάντα αυτό που είναι, χωρίς αλλοιώσεις.   ….

Όλη η ζωή είναι ένα θαύμα. Τι είναι θαύμα;
Είναι η μετοχή στην άκτιστη ενέργεια του Θεού.
Η ζωή υπάρχει γιατί ο Θεός θέλει και ενεργεί την ζωή.
Τίποτε δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την θεία Χάρη.
Κάθε φορά που αναπνέω αισθάνομαι την παρουσία της θείας Χάριτος.
Σε ένα λουλούδι, ακόμα και σε ένα γαϊδουράγκαθο, βλέπεις την παρουσία του Θεού.
Στο πρόσωπο του άλλου ανθρώπου βλέπεις τον Θεό.
Παντού Θεός.

 

vb – Julia
2fA

                                                                                                      

"Σοφία-Πίστη-Ελπίδα-Αγάπη "

 

- 17  ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη

Η Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού (117 – 138 μ.Χ.). 

Οι τρεις θυγατέρες της Αγίας Σοφίας, πήραν τα ονόματα τους από το χωρίο της Καινής Διαθήκης: «νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη».
(Α' Κορινθίους. 13:13).

Η Αγία Σοφία, τίμια και θεοσεβής γυναίκα, γρήγορα χήρεψε και με τις τρεις κόρες της ήλθε στη Ρώμη. Εκεί καταγγέλθηκαν ως φημισμένες χριστιανές. 

Τότε ο αυτοκράτορας διέταξε να τις συλλάβουν.

Αφού απομόνωσαν τη μητέρα, άρχισαν να ανακρίνουν τις κόρες. 

Πρώτη παρουσιάστηκε στο βασιλιά η δωδεκάχρονη Πίστη. 

Με δελεαστικούς λόγους ο Ανδριανός προσπάθησε να πείσει την Πίστη να αρνηθεί το Χριστό και θα της χορηγούσε τα πάντα, για να ζήσει ευτυχισμένη ζωή, αλλά αντιμετώπισε το άκαμπτο φρόνημα της νεαρής. 

Τα λόγια της Αγίας Γραφής αποτέλεσαν δυναμική απάντηση της Πίστης: «ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ» (Γαλ. 2: 20) δηλαδή «ζω εμπνεόμενη από την πίστη μου στον Χριστό, που με αγάπησε και έδωσε τον εαυτό Του για τη σωτηρία μου». 

Τότε, μετά από βασανιστήρια, την αποκεφάλισαν.

Επίσης με τα λόγια της Αγίας Γραφής απάντησε και η δεκάχρονη Ελπίδα, όταν τη ρώτησαν αν αξίζει να υποβληθεί σε τέτοια βασανιστήρια: «ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν» (Α΄ Τιμοθ. 4:10). 

Δηλαδή, «ναι, διότι έχουμε στηρίξει τις ελπίδες μας στον ζωντανό Θεό, που είναι σωτήρ όλων των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των πιστών». 

Αμέσως τότε και αυτή αποκεφαλίστηκε.

Αλλά δεν υστέρησε σε απάντηση και η εννιάχρονη Αγάπη. 

Είπε ότι η ύπαρξή της είναι στραμμένη «εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὴν ὑπομονὴν τοῦ Χριστοῦ» (Β’ Θεσσαλ. 3: 5). 

Βέβαια δεν άργησαν να αποκεφαλίσουν και αυτή.

Περήφανη για τα παιδιά της η Σοφία, ενταφίασε με τιμές τις κόρες της και παρέμεινε για τρεις μέρες στους τάφους τους, παρακαλώντας το Θεό να την πάρει κοντά του.
Ο Θεός άκουσε την προσευχή της και η Σοφία παρέδωσε το πνεύμα της δίπλα στους τάφους των παιδιών της.

 

fb – 2fA

"Η Σχολή των Αθηνών "

 

Αποκαλυπτήρια του πίνακα του Ραφαήλ "Η Σχολή των Αθηνών" (1510-11)
στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση

Richard Ferrand
Πρόεδρος Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης

«Οι βουλευτές δεν θα είναι πλέον σε θέση να αγνοήσουν ότι νομοθετούν, 
υπό το βλέμμα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη»

- La tapisserie de l’École d'Athènes a fait son grand retour dans l'hémicycle !
En cette rentrée parlementaire, les députés ne pourront plus ignorer
qu’ils légifèrent sous le regard de Platon et d’Aristote.
[15 Σεπ 2020, από Assemblée Nationale]

zougla

fb – Michalis Kourtidis
2fA

"Γάμος και αυτάρκεια "

 

-  π. Αλέξανδρος Σμέμαν

Το πραγματικό αμάρτημα του γάμου σήμερα, δεν είναι η μοιχεία ή η βαναυσότητα του ενός ή του άλλου. Είναι πως κάνουμε είδωλο την οικογένεια και δεν θέλουμε να καταλάβουμε πως ο γάμος πορεύεται προς την βασιλεία του Θεού.

Αυτό εκφράζεται με το αίσθημα, πως κανένας θα έκανε το παν για την οικογένεια του, ακόμη και κλεψιά. Στην περίπτωση αυτή, η οικογένεια έχει πάψει να είναι μια μυστηριακή είσοδος στη παρουσία Του.

Αυτό που διαλύει τόσο εύκολα τη σύγχρονη οικογένεια και κάνει το διαζύγιο σχεδόν φυσική σκιά της οικογένειας, δεν είναι η έλλειψη σεβασμού για την οικογένεια, αλλά η ειδωλοποίηση της οικογένειας.
Με άλλα λόγια, η ταύτιση του γάμου με την ευτυχία και η άρνηση να αποδεχτούμε τον Σταυρό μέσα στο γάμο.

Στον χριστιανικό γάμο παντρεύονται τρεις, και η κοινή νομοτέλεια των δύο προς τον τρίτο, που είναι ο Θεός, βαστάει τους δύο σε μια ενεργητική ενότητα, και αναμεταξύ τους και με τον Θεό.

Ωστόσο η παρουσία του Θεού, σημαίνει το τέλος του γάμου, ως ενός πράγματος που είναι μονάχα φυσικό.
Ο Σταυρός του Χριστού βάζει τέρμα στην αυτάρκεια της φύσης.
Αλλά δια του Σταυρού, χαρά (και όχι ευτυχία) εις τον κόσμον ελήλυθεν.

Η παρουσία του Σταυρού λοιπόν, είναι η αληθινή χαρά του γάμου.
Είναι η χαρούμενη βεβαιότητα, πως τον γαμήλιο όρκο, μέσα στην προοπτική της αιώνιας Βασιλείας, δεν τον παίρνει κανένας άχρι χωρισμού θανάτου, αλλά ωσότου ο θάνατος μας ενώσει ολότελα.

 

ellopos – 2φΑ

"Εορτασμός και Μνήμη "

 

14 Σεπτεμβρίου 629
Η ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου,
νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος
και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα.

ΕΘΝΙΚΗ ΜΝΗΜΗ

2φΑ

"Τα μήλα του Παραδείσου "

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΦΡΟΣΥΝΟΣ Ο ΜΑΓΕΙΡΑΣ
[Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου - "Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού." 
Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005]

Oύτος εγεννήθη από αγροίκους και χωρικούς γονείς. Kαι ανατραφείς με ιδιωτικήν και απαίδευτον ανατροφήν, ύστερον απήλθεν εις Mοναστήριον.
Kαι ενδυθείς το μοναχικόν σχήμα, έγινεν υπηρέτης των Mοναχών.
Eπειδή δε εκαταγίνετο πάντοτε εις το μαγειρείον ως αγροίκος, εκαταφρονείτο από όλους τους Mοναχούς και επεριπαίζετο.
Πλην υπέφερεν ο μακάριος όλας τας καταφρονήσεις με γενναιότητα καρδίας και σύνεσιν, και με ησυχίαν του λογισμού, χωρίς να ταράττεται όλως.
Διότι, αγκαλά και ήτον ιδιώτης κατά τον λόγον, όμως δεν ήτον ιδιώτης και κατά την γνώσιν.
Kαθώς τούτο θέλει αποδείξει καθαρά το εξής ρηθησόμενον.
Eις το Mοναστήριον γαρ εκείνο, οπού ευρίσκετο ο αοίδιμος ούτος Eυφρόσυνος, εκεί ήτον και ένας Iερεύς φίλος του Θεού, όστις επαρακάλει προθύμως διά να του φανερώση ο Θεός τα αγαθά, οπού μέλλουν να απολαύσουν οι αγαπώντες αυτόν.

Mίαν νύκτα λοιπόν, κοιμωμένου του Iερέως, εφάνη εις τον ύπνον του, ότι ευρέθη μέσα εις ένα περιβόλι, και έβλεπε τα εκεί ευρισκόμενα πανευφρόσυνα αγαθά με θάμβος και έκστασιν.
Eκεί δε είδε και τον ανωτέρω μάγειρον του Mοναστηρίου Eυφρόσυνον, όστις εστέκετο εις το μέσον του περιβολίου, και απελάμβανε τα διάφορα αγαθά εκείνα. Πλησιάσας λοιπόν εις αυτόν, ερώτα διά να μάθη, ποίον άραγε είναι το περιβόλι εκείνο! και πώς αυτός ευρέθη εις αυτό!
O δε Eυφρόσυνος, το περιβόλιον, απεκρίθη, τούτο, είναι η κατοικία των του Θεού εκλεκτών.
Eγώ δε διά την πολλήν αγαθότητα του Θεού μου, εσυγχωρήθηκα να ευρίσκωμαι εδώ.
Kαι ο Iερεύς του λέγει. Kαι τι άραγε κάμνεις εις τούτο το περιβόλι;
O Eυφρόσυνος απεκρίθη. Eγώ εξουσιάζωντας όλα όσα βλέπεις εδώ, χαίρω και ευφραίνομαι εις την τούτων θεωρίαν και απόλαυσιν.

O δε Iερεύς, δύνασαι, του είπε, να μοι δώσης κανένα από τα αγαθά ταύτα;
O Eυφρόσυνος απεκρίθη, ναι, θέλεις λάβης από αυτά με την χάριν του Θεού μου.
Tότε ο Iερεύς τού έδειξε μήλα τινα, και εζήτει να του δώση από αυτά.
Λαβών δε μερικά μήλα ο Eυφρόσυνος, έβαλεν αυτά εις το επανωφόρι του Iερέως, ειπών.
Iδού κατατρύφησον τα μήλα, τα οποία εζήτησας.
Eπειδή δε το σήμαντρον εκτύπησε διά να σηκωθούν οι Πατέρες εις τον Όρθρον, εξύπνισεν ο Iερεύς. Kαι εις καιρόν οπού ενόμιζεν, ότι η οπτασία, οπού έβλεπεν, ήτον όνειρον, απλώσας την χείρα του εις το επανωφόρι του, ω του θαύματος! ευρήκε πραγματικώς τα μήλα.
Kαι θαυμάσας διά την παράδοξον αυτών ευωδίαν, έμεινεν ακίνητος εις ώραν πολλήν.

Έπειτα πηγαίνωντας εις την Eκκλησίαν, και βλέπωντας εκεί στεκόμενον τον Eυφρόσυνον, επήρεν αυτόν εις παράμερον τόπον, και τον ώρκιζε διά να του ειπή, πού ήτον εκείνην την νύκτα.
O δε Eυφρόσυνος, συγχώρησόν μοι, έλεγε, πάτερ. Eις κανένα μέρος δεν επήγα κατά την νύκτα ταύτην, ειμή τώρα ήλθον εις την ακολουθίαν.
Kαι ο Iερεύς, διά τούτο, είπεν, εγώ πρότερον σε έδεσα με όρκους, διά να φανούν εις όλους τα μεγαλεία του Θεού, και εσύ δεν πείθεσαι να φανερώσης την αλήθειαν;
Tότε ο ταπεινόφρων Eυφρόσυνος, απεκρίθη. Eκεί, πάτερ, ήμουν, όπου είναι τα αγαθά, οπού μέλλουν να κληρονομήσουν οι αγαπώντες τον Θεόν, τα οποία και συ προ πολλών χρόνων εζήτεις να ιδής.

Eκεί είδες και εμένα απολαμβάνοντα τα του περιβολίου εκείνου αγαθά.
Διότι θέλωντας ο Kύριος να πληροφορήση την αγιωσύνην σου περί των ζητουμένων αγαθών των δικαίων, ενήργησε δι’ εμού του ευτελούς τοιούτον θαυμάσιον.
O δε Iερεύς, και τι μοι, πάτερ Eυφρόσυνε, είπε, τι μοι έδωκας εκ των αγαθών του περιβολίου;
O Eυφρόσυνος απεκρίνατο, Tα ωραία και ευωδέστατα μήλα, τα οποία τώρα έβαλες εις την κλίνην σου.
Όμως πάτερ συγχώρησον, ότι σκώληξ εγώ ειμι και ουκ άνθρωπος.
Tότε ο Iερεύς εδιηγήθη εις όλους τους αδελφούς την οπτασίαν, οπού είδε.
Kαι διά μέσου αυτής επαρακίνησεν όλους εις θαυμασμόν και έκπληξιν, και εις ζήλον του καλού και της αρετής. 

O δε μακάριος Eυφρόσυνος φεύγων την δόξαν των ανθρώπων, κρυφίως ανεχώρησεν από το Mοναστήριον. Kαι εμάκρυνε φυγαδεύων, μείνας αγνώριστος παντελώς.
Πολλοί δε ασθενείς τρώγοντες εκ των μήλων εκείνων, ιατρεύθησαν από τας ασθενείας των.

 

snhell

fb - Panteleimon Krouskos
2φΑ

"Το πρώτο μας φεγγάρι! "

 

Rafael Alberti   [1902-1999]

Τρεις αναμνήσεις απ’ τον ουρανό

Δεν είχαν χρονίσει ακόμα μήτε ο αρχάγγελος, μήτε το ρόδο
όλα ήταν πριν από το βέλασμα, πριν απ’ το κλάμα.
Όταν το φως δεν ήξερε καλά-καλά
αν η θάλασσα θα γεννούσε αγόρι ή κορίτσι.
Όταν ο άνεμος ονειρευότανε μαλλιά να τα χτενίζει
γαρούφαλλα και μάγουλα να κατακαίει η φωτιά
και το νερό να ξεδιψάει από δυο χείλη ράθυμα.
Όλα ήταν πριν από το κορμί και τ’ όνομα,
πριν από το χρόνο.

Λοιπόν, θυμάμαι μια φορά στον ουρανό…
Τα βαλς τ’ ουρανού δεν είχαν ακόμα αρραβωνιάσει
το γιασεμί και το χιόνι,
δεν είχαν οι άνεμοι συλλογιστεί την πιθανή μουσική των μαλλιών σου,
ούτε κι ο βασιλιάς είχε προστάξει να ενταφιαστεί σ’ ένα βιβλίο
η βιολέτα.
Όχι.
Ήταν ο καιρός που ταξίδευε το χελιδόνι
χωρίς τα αρχικά μας στο ράμφος του.
Που οι καμπανέλες και οι κλιματίδες μαραίνονταν
δίχως εξώστες κι άστρα για να καρφωθούν.
Ήταν εκείνος ο καιρός
που δεν υπήρχε ένα άνθος
για να γείρει το κεφάλι του στον ώμο ενός πουλιού.
Και τότε, πίσω απ’ τη βεντάλια σου, ανέτειλε
το πρώτο μας φεγγάρι!

 

2φΑ                                                                                                                                                                                                                                                            

"Όχι μια μέρα τον χρόνο.. "

Senede bir gün değil, her gün!  -  Όχι μια μέρα τον χρόνο, κάθε μέρα!

-  Γράφει ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

04.09.2015   GÜNCEL – ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Δεν μου αρέσει να γράφω για επετείους ή για μέρες ‘ειδικά’ αφιερωμένες.

Το να θυμάται κανείς, μια φορά το χρόνο, την ειρήνη, την μητέρα, την γυναίκα, τον έρωτα, τους φτωχούς, τους τυφλούς κλπ... δεν είναι τίποτε παραπάνω από το να γελάμε τον εαυτό μας, ότι τάχα πράξαμε το καθήκον μας.

Όσο για τα σημαντικά γεγονότα, είναι αυτά που αλλάζουν τη ροή της ζωής ανθρώπων και κοινωνιών. Μένουν καθηλωμένα μέσα μας και πολλές φορές, δίχως να το καταλάβουμε, μας επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά στις αποφάσεις μας.

Τα γεγονότα του 1915, τα Σεπτεμβριανά του 1955 κ.α., έχουν αυτή τη διάσταση.

Την νύχτα εκείνη του πογκρόμ την έζησα πριν ακόμα αγγίξω τα 16 μου χρόνια. 

Την κουβαλάω μέσα μου 60 ολόκληρα χρόνια και προσπαθώ ακόμα να αποτοξινωθώ από το φαρμάκι που έσταξε μέσα μου. 

Στην προσπάθειά μου αυτή με βοηθούν αποτελεσματικά, έστω και εν αγνοία τους, Τούρκοι φίλοι. Η ζεστή και ειλικρινής συμπεριφορά τους λειτουργεί ως βάλσαμο στην πληγή.

Ας είναι σ’ αυτούς αφιερωμένο τούτο το γραπτό.

Τα 58 από τα 60 τελευταία χρόνια τα έζησα κρατώντας τον κάλαμο της δημοσιογραφίας. 

Έχω επανειλημμένα γράψει και αφηγηθεί τη ζημιά που επιφύλαξε η αποφράδα εκείνη μέρα στις μη μουσουλμανικές μειονότητες. 

Η απίστευτη ιστορία του θυρωρού της πολυκατοικίας μας, του Αχμέτ εφέντι, έχει μπει και σε ταινίες. 

Του Αχμέτ εφέντι, ο οποίος αφού πρώτα προστάτεψε εμάς τους κατοίκους της πολυκατοικίας, ακολούθησε τον όχλο και άρχισε να καταστρέφει και να λεηλατεί σπίτια και καταστήματα των παραπέρα Ρωμιών!

Στο γραπτό μου αυτό θα αναφερθώ στη ζημιά που τα γεγονότα αυτά προκάλεσαν κι αλλού, εκτός από εμάς τους Ρωμιούς, τους Αρμενίους και τους Εβραίους.

Η Ελληνορθόδοξη κοινότητα ακολούθησε τον αείμνηστο Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα στην προτροπή του: «Επί των ερειπίων, δια των ερειπίων θα ξαναστήσουμε τις εστίες μας»!

Αρμένιοι και Εβραίοι έπραξαν περίπου το ίδιο. 

Οι πληγές μέχρι κάποιο βαθμό επουλώθηκαν, η ζωή ξανάρχισε να κυλά...

Ήταν δύσκολο. Δουλέψαμε πολύ, κουραστήκαμε, όμως κατορθώσαμε να ορθοποδήσουμε!

Ο έτερος ζημιωμένος που αναφέρθηκα, είναι η ίδια η Τουρκική Δημοκρατία!

Η ζημία που προκάλεσαν τόσο τα γεγονότα του 1915 όσο και αυτά του 1955, στο γόητρο της χώρας δεν καλύφθηκε ποτέ εξ ολοκλήρου. 

Μέχρι και σήμερα ακόμα, η διεθνής κοινή γνώμη ελέγχει την χώρα για την συμπεριφορά της στις μειονότητες. 

Εκείνοι που, για άλλους δικούς τους λόγους, δεν θέλουν να δουν την Τουρκία μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια, δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν, δικαίως ή αδίκως, αυτά τα επιχειρήματα...

Τελικά, εκείνοι που νομίζουν ότι προσφέρουν υπηρεσία στην πατρίδα τους, προσφέρουν επιχειρήματα σ’ αυτούς που θεωρούν εχθρούς!

Ο Ενβέρ, ο Ταλαάτ και οι περί αυτών, οι σχεδιαστές των Σεπτεμβριανών γεγονότων, εκείνοι που έπλεξαν την συνομωσία και δολοφόνησαν τον αείμνηστο Χραντ...

Όλοι, μα όλοι, αγαπούσαν υπερβολικά την πατρίδα τους...

Όπως ακριβώς οι δράστες των δολοφονιών γυναικών που πολύ συχνά βλέπουμε: 

«Την σκότωσα γιατί την αγαπούσα, κύριε Πρόεδρε!».

Ο Θεός να μας φυλάει από αυτούς που ‘πολύ αγαπούν’, όμως δεν γνωρίζουν τι είναι η πραγματική αγάπη!

 

agos

Ivan – 2fA

"Ανάμνηση θαύματος "

Στις 6 Σεπτεμβρίου εορτάζουμε την Ανάμνηση του εν Χώναις θαύματος του
Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

-  Η εικόνα είναι από εκκλησάκι του, στο χωριό Αρχάγγελος Λακωνίας.

2φΑ

                                                        

"Σαββατοκύριακο στο Οχάιο "

 

- Campbell OH
GREEK FESTIVAL

2fA

"Αναζήτηση χαράς "

 

Ιεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος +
[Από τα "Πνευματικά Μηνύματα"]

Ο πραγματικά Χριστιανός είναι μέσα του γεμάτος και δεν έχει ανάγκη να πάει στα "στέκια" του σατανά και να δανειστεί χαρά. 

Οι άνθρωποι που είναι μακριά από τον Θεό, μη έχοντας Χριστό μέσα τους, είναι κενοί και άδειοι και έχουν την ανάγκη να ψυχαγωγηθούν και να περάσουν ευχάριστες στιγμές.

Άλλος με τη σάρκα, άλλος με τον τζόγο και άλλος με άλλα πράγματα ξεσκάει. 

Όταν όμως περάσει αυτή η επήρεια, διπλά στενοχωριέται γιατί δεν του ικανοποιούν πλήρως την ψυχή. Η ψυχή δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από τις ηδονές και τις χαρές του κόσμου τούτου.

Περισσότερη χαρά νιώθει ένας που προσεύχεται με λύπη για την αμαρτωλότητά του στον Θεό, παρά εκείνος που τραγουδάει. 

Διότι ο πρώτος παρηγοριέται από τον Θεό και νιώθει σαν να έκανε ένα πρωτόγνωρο μπάνιο την ψυχή του, ενώ ο δεύτερος μόλις σταματήσει το τραγούδι όλα τα προβλήματα ορθώνονται μπροστά του.

 

aktines

vb – 2fA

"Μου αρκεί αυτή η σκάλα "

 

Paul Claudel  -  Άσπρο χαρτί

Ο ψαράς πιάνει το ψάρι μ' αυτό το καλάθι το βαθιά χωμένο
κάτω απ' τα κύματα.
Ο κυνηγός, μ' αυτό τον άφαντο βρόχο ανάμεσ' από δυο
κλαδιά, πιάνει τα μικρά πουλιά.
Κι εγώ, λέει ο κηπουρός, για να πιάσω το φεγγάρι
και τ' αστέρια, μου
φτάνει λίγο νερό
και τις ανθισμένες κερασιές,
και τα φλογισμένα σφεντάμια,
μου φτάνει τούτη η κορδέλα νερό που ξετυλίγω.

Κι εγώ λέει ο ποιητής, για να πιάσω τις μορφές και τις ιδέες,
μου φτάνει τούτο το δόλωμα από άσπρο χαρτί
οι θεοί δε θα περάσουν χωρίς ν' αφήσουν
απάνω τ' αχνάρια τους, σαν τα πουλιά στο χιόνι.
Για να δελεάσω τα βήματα της Αυτοκρατόρισσας
της Θάλασσας, μου φτάνει αυτό το χάρτινο χαλί
που ξετυλίγω
για να κάμω
τον Αυτοκράτορα τ' Ουρανού να κατέβει,
μου αρκεί αυτή
η αχτίδα φεγγαριού,
μου αρκεί αυτή η σκάλα από χαρτί
άσπρο.

(Μετάφραση: Τέλλος Άγρας)

 

2φΑ

"Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν "

 

ΜΗΝΥΜΑ του Μ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ἐποχὴ μας ἀδικεῖ μιὰ μεγάλη εὐλογία ποὺ ἔχει δώσει ὁ Θεός: τὴν εὐλογία τῶν ἐντολῶν. Θεωρεῖ ὅτι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν ἀποτελεῖ μιὰ μηχανική, ἐπιφανειακὴ ἠθικὴ καὶ ὅτι ὁ λόγος περὶ τηρήσεως τῶν ἐντολῶν εἶναι μία ἠθικολογία ποὺ προάγει τὸν εὐσεβισμό.
Δὲν εἶναι ὅμως ἔτσι τὰ πράγματα.
Ἂν προσέξουμε, θὰ δοῦμε ὅτι καὶ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ πατερικὴ γραμματολογία καὶ ἡ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι γεμάτα ἀπὸ προτροπὲς γιὰ τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ προσδιορίζουν τὴν ἁγιότητα -μεταξὺ ἄλλων- καὶ ὡς ἔκφραση τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν· «ἐὰν ἀγαπᾶτε με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμᾶς τηρήσατε», λέει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος.

Ἡ προσπάθεια τηρήσεως τῶν ἐντολῶν μᾶς μεταφέρει ἀπὸ τὴν ἀμφιβολία καὶ τοὺς ἐπικίνδυνους ἀκροβατισμοὺς τῶν «βιωμάτων», στὴν πραγματικότητα τῶν ἀδυναμιῶν μας.
Διαβάζουμε συχνὰ ἕνα βιβλίο, κάνουμε μιὰ ὡραία συζήτηση, μιλᾶμε γιὰ τὸν πλατυσμὸ τῆς καρδιᾶς, γιὰ τὶς ἀναρριχήσεις τοῦ νοός, γιὰ τὶς πνευματικὲς ἀναβάσεις, καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο μᾶς διακόπτει ὁ ἄντρας ἢ ἡ γυναίκα μας στὸ σπίτι καὶ ἀντιδροῦμε μὲ ἔνταση καὶ ἐκνευρισμό.

Τί ἔννοια ἔχουν τότε ὅλες αὐτὲς οἱ συζητήσεις;
Κρατᾶμε τὸ κομποσχοίνι στὸ χέρι, τηροῦμε ἴσως τὶς νηστεῖες, ἐπειδὴ ἔτσι μάθαμε, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ τηρήσουμε τὶς ἐντολὲς τῆς ἀγάπης, τῆς ὑπομονῆς, τῆς ἀμοιβαίας ἀνοχῆς, τῆς συγχωρητικότητας.
Καὶ παρατηρεῖται τὸ ἑξῆς φαινόμενο: Ἐνῶ ἐμφανιζόμαστε μὲ μιὰ μοναχικοῦ χαρακτήρα παραδοσιακότητα, εἴμαστε πολὺ σκληρόκαρδοι ἄνθρωποι.
Αὐτὸ ποὺ μαλακώνει τὴν ψυχὴ σὰν σφυρὶ ποὺ τὴ χτυπάει, εἶναι οἱ ἐντολὲς καὶ ὁ ἀγώνας τους.

Οἱ ἐντολὲς ὑπάρχουν γιὰ δύο λόγους: Πρῶτον, γιὰ νὰ μᾶς ταπεινώνουν καί, δεύτερον, γιὰ νὰ μᾶς δείχνουν τὴν πορεία μας.

Πόσο ἀγώνα ἔχει μία ἐντολή! Πόση προσπάθεια! Εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ διαβάσουμε ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴ Φιλοκαλία ἢ τὰ Ἀσκητικά του Ἀββᾶ Ἰσαάκ, νὰ νομίσουμε ὅτι τὸ καταλάβαμε καὶ νὰ αἰσθανθοῦμε ὅτι φτάσαμε σὲ μιὰ δῆθεν «πνευματικὴ κατάσταση», ἀπὸ τὸ νὰ προσπαθήσουμε νὰ μὴν ποῦμε ἕνα ψέμα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀποκαλοῦμε συμβατικὰ ψέματα ἢ ἀπὸ τὸ νὰ δεχθοῦμε τὸ παιδί μας ὅπως εἶναι ἢ νὰ ἀνεχθοῦμε τοὺς γονεῖς μας ἢ ἀμοιβαία ὁ ἕνας τὸν ἄλλο.
Βλέπουμε λοιπόν, ὅτι ὅταν προσπαθοῦμε νὰ τηρήσουμε τὶς ἐντολὲς δυσκολευόμαστε πολύ.
Κι ἔτσι, ταπεινωνόμαστε ἐπώπιόν τους.

Οἱ ἐντολὲς ὅμως, πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι μᾶς ταπεινώνουν, λειτουργοῦν καὶ ὡς ὁδοδεῖκτες στὴν πορεία μας. 

Βλέπει κανεὶς πολλὲς φορὲς στοὺς ὀρεινοὺς δρόμους νὰ ὑπάρχουν στὰ δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ τῆς ἀσφάλτου, πάσσαλοι μὲ φθορίζουσα ὕλη πάνω τους, ὥστε νὰ δείχνουν τὸν δρόμο, ὅταν αὐτὸς καλύπτεται ἀπὸ τὰ χιόνια.
Τὸ ἴδιο κάνουν κι οἱ ἐντολές· μᾶς δείχνουν ποῦ πορευόμαστε.
Γι’ αὐτὸ εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ ἀναζητήσει κανείς, μὲ τὴ συμπαράσταση τοῦ πνευματικοῦ του, νὰ προσδιορίσει τὶς ἐντολὲς γιὰ τὶς ὁποῖες πρέπει νὰ ἀγωνιστεῖ στὴ ζωή του.

Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο μαθητεύει συνεχῶς στὸ συγκεκριμένο ἀγώνα του.
Δὲν δικαιολογεῖ εὔκολα τὸν ἑαυτὸ του, ὅταν δὲν τὰ καταφέρνει, δὲν ἀδιαφορεῖ.
Στέκεται μὲ τιμιότητα ἀπέναντι στὴν ἀλήθεια.
Δὲν ψεύδεται, οὔτε ξεγελᾶ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ κοιτάζει ποιὲς ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐντολὲς θὰ ἐφαρμόσει καὶ σὲ ποιό βαθμό.
Ἔτσι, διακρίνει τὸ δρόμο καὶ τὴν πορεία του, καὶ στὴ συνέχεια ζητάει μὲ τὴν προσευχὴ του τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν εὐλογία Του· ὥστε, ἂν κάποια ἀπὸ τὶς ἐντολὲς μπορεῖ νὰ μεταμορφωθεῖ σὲ ἐμπειρία προσωπική, αὐτὸ νὰ γίνει μόνο μὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ.

Στὴν πνευματικὴ ζωή, οἱ ἀρετὲς δὲν ἀποτελοῦν κατάκτηση ἢ ἐπίτευγμα, ἀλλὰ δῶρο Θεοῦ καὶ καρπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Σὲ μᾶς ἀνήκει ἡ συναίνεση καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη στὴ χάρι Του.

Σεπτέμβριος 2020

 

imml - 2fA

"Καλόν ενιαυτό! "

 

-  π. Παντελεήμων Κρούσκος

Σήμερα ξεκινά και πάλι ένα εκκλησιαστικό έτος. 

Οι πιστοί κατακλύζουμε τις κατά τόπους εκκλησίες και ευχαριστούμε τον Θεό για τις ευεργεσίες Του στο παρελθόν έτος.
Απροϋπόθετα όμως και χωρίς αποδείξεις ζωντανές, τον ευχαριστούμε για το έτος που μπαίνει και ζητάμε να ευλογήσει τον ενιαυτόν της χρηστότητος Του, χωρίς να ξέρουμε τι μας περιμένει και τι έχει ετοιμάσει και παραχωρήσει για μας η αγάπη Του.
Αυτό σημαίνει πίστη δηλαδή εμπιστοσύνη.

Ο χριστιανός ζει με τα λόγια του Ησαΐα: Όποιος περιμένει με υπομονή και πίστη την παρουσία του Κυρίου θα ενδυναμωθεί και θα του φυτρώσουν φτερά όπως στον αετό.
Αυτό πού ζητάμε κατά βάθος σήμερα από τον Θεό κοντά στα τόσα πνευματικά και υλικά ζητήματα, είναι η δύναμη να υπομείνουμε και να δεχτούμε αυτά που θα έρθουν.
Και αυτό φανερώνει μια παιδική εμπιστοσύνη, μια ξεχωριστή απλότητα, η οποία δεικνύει Αυτόν Πατέρα και εμάς υπήκοα τέκνα Του.

Καλό εκκλησιαστικό ενιαυτό σε πατέρες και αδελφούς!

 

fb – 2fA

- Σεπτέμβριος 2020

 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Εσύ είσαι ο κόσμος μου, ομορφιά μου

Αυτό είναι το πιο κρυμμένο μυστικό. Η ρίζα της ρίζας. 

Ο ανθός του ανθού. Ο ουρανός του ουρανού. Του δέντρου που λέγεται ζωή.

Που ψηλώνει πιο πολύ απ' όσο η ψυχή ελπίζει ή το μυαλό μπορεί να κρύψει.

Είναι το θαύμα που κρατά  τ' αστέρια χώρια.

Κουβαλώ την καρδιά σου. Την κουβαλώ στην καρδιά μου.

(Edward Estlin Cummings)

2φΑ