Fire Proof

Πόσο αληθινές μπορούν να είναι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων;

Πόσο περισσότερο ουσιαστικές μπορεί να είναι, μεταξύ των συζύγων;

Πώς μπορεί κανείς να δώσει υπόσταση στις προσδοκίες του για ευτυχία;

Η ελεύθερη παρουσίαση της ταινίας "Fire Proof" που ακολουθεί,
αναρτήθηκε στο "ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΑΙΝΙΟΡΑΜΑ" τον Αύγουστο του 2012.

"

Fire Proof [USA – 2008]

                       
Με την εξαιρετική σκηνοθεσία του βαπτιστή πάστορα Alex Kendrick και γυρισμένη με κόστος περίπου 500.000 δολάρια, από την εταιρία Sherwood (της Εκκλησίας των Βαπτιστών του Albany, στη Γεωργία των ΗΠΑ), η ταινία “Fire Proof”, απέφερε κέρδη πάνω από 33.000.000 δολάρια. Το γεγονός αυτό και μόνο, δείχνει τη θερμή ανταπόκριση του κόσμου σε μια δημιουργία, που προσφέρει τελικά στον θεατή πολύ περισσότερα από όσα εκείνος περιμένει από μια απλή διδακτική ιστορία, βασισμένη σε έναν πρωτότυπο πρακτικό οδηγό Αγάπης.

Κεντρικό πρόσωπο της ταινίας, είναι ο Caleb Holt [Kirk Cameron], άξιος Αρχηγός της Πυροσβεστικής Ομάδας της περιοχής του, νέος, επιτυχημένος, ευσυνείδητος και δυναμικός. Όλοι οι συνεργάτες του τον εκτιμούν και τον σέβονται για την υπευθυνότητα και τις ικανότητες του. Παλεύουν μαζί του με τη φωτιά, σώζουν ζωές συνανθρώπων τους, προστατεύουν τις περιουσίες τους. Με συντονισμένες κινήσεις, με αυτοπεποίθηση κι αποφασιστικότητα. Πολλές φορές και με ηρωισμό.

Όμως, πόσο ν’ αντέξει κανείς την ένταση μιας τέτοιας ζωής, όταν δεν τον συνοδεύει η αποδοχή της ίδιας της γυναίκας του; Τι να περισώσει από τον εαυτό του, που διχάζεται μόλις επιστρέφει στο σπίτι του; Κι όταν ακόμα αντιμετωπίζει την πυρκαγιά του εγωισμού του, πως να κατασιγάσει στη συνέχεια τη φλόγα που πυρώνει τη συνείδηση του και το επαναστατημένο πνεύμα του; 

Συνεδρία Εννοιών

[ - 17]

Το να έχει κανείς τα μάτια του ανοιχτά, σημαίνει πως μπορεί να διακρίνει ακόμα και στις πιο απίθανες καταστάσεις, κάτι το όμορφο, κάτι το χρήσιμο ή κάτι το ωφέλιμο.
Γι’ αυτό και δεν πρέπει να υποτιμούμε καμιά εκδήλωση της ζωής.

Η ομορφιά, όπου τη συναντούμε, σε οποιαδήποτε καθαρή έκφραση της, καλλιεργεί και εκλεπτύνει τη βούληση μας. Γεμίζει τα μάτια μας με φως και μέσα από αυτά, μέσα από όλες τις αισθήσεις, την ψυχή μας με αρμονία.

Διδακτική είναι κάθε χρήσιμη γνώση, που μας μαθαίνει την ουσία των πραγμάτων και μας ρυθμίζει το μέτρο της φρόνησης, απέναντι στις υλικές αξίες. Και ωφέλιμη είναι η έννοια του καλού, που διατηρεί την ψυχική ενέργεια ελεύθερη και δημιουργική.  

Οι αισθήσεις είναι οι πύλες της ψυχής.
Μέσα από αυτές δέχεται η ψυχή την ύλη, την ζυμώνει και την αποδίδει σαν πνεύμα.

Πνεύμα δεν είναι η νόηση, είναι τα νοήματα στην πληρότητα του περιεχομένου τους.

Η ευφυΐα είναι βασική ιδιότητα της νόησης στη διαδικασία επεξεργασίας των σκέψεων, όμως τα νοήματα που παραμένουν αδρανή στην απρόσωπη ικανοποίηση των συμπερασμάτων τους, στερούνται πνεύματος.

Γιατί τα πνευματικά ζητήματα δεν κατανοούνται, βιώνονται.

Πρέπει να υπερβεί κάποιος την αυταρέσκεια της διανόησης του, για να αποκτήσει καθαρά πνευματικά βιώματα, όπως της αγαθότητας και της ελευθερίας, της πίστης, της αγάπης και του έρωτα, της καλοσύνης, της κοινωνίας και της δικαιοσύνης.

Αγάπη, δεν είναι η κάλυψη των δικών μας συναισθηματικών αναγκών.

Αγάπη είναι να νιώθεις στην καρδιά σου, τους χτύπους της καρδιάς του άλλου.
Να τους προβλέπεις και να συντονίζεσαι σ' αυτούς.

Κοινωνία, δεν είναι η συντροφικότητα, η κοινωνικότητα της ευγένειας και των τύπων.

Κοινωνία είναι η άμεση συνάντηση, η χωρίς όρους προσωπική συνάντηση, με εμπιστοσύνη, με αγάπη και σεβασμό.

Αλλά και Ελευθερία, δεν είναι η δυνατότητα επιλογής μεταξύ του καλού ή του κακού.

Ελευθερία είναι ο ανοικτός ορίζοντας, πέρα από την πλήρη αποδέσμευση από το κακό.   

Ημερολόγιο πλοίου:

1. Υπέροχη η σιωπή.

2. H ηρεμία που διαχέεται από τη θάλασσα στην καρδιά.

3. Είναι η μοναδική αίσθηση πληρότητας, χωρίς ανάλυση ή προσπάθεια κατανόησης.

                                                  

"Σαν ψάχνεις με τα μάτια.. "

   

Κάθε στιγμή που βλέπεις γύρω σου, τα μάτια παρατηρούν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση. Κοιτάζω, πχ. τη θάλασσα: τα μάτια μου θα βλέπουν το γαλάζιο, τα κύματα, τις βάρκες. Τη συγκεκριμένη στιγμή για μένα, ο κόσμος όλος είναι μόνο η θάλασσα.

Όμως ζωή υπάρχει και στις άλλες κατευθύνσεις! Η γη θα συνεχίσει να γυρίζει, ανεξάρτητα απ' το που εγώ κοιτάζω.

Τα μάτια είναι μέσο πενιχρό, όταν θέλεις να δεις αληθινά. Αδυνατεί να φτάσει το υψηλό, διεισδυτικό επίπεδο όρασης της καρδιάς. Γιατί, όταν η καρδιά είναι ενεργή και καθαρή, διακρίνει πράγματα αθέατα στο μάτι!

Κοιτάζω μπροστά, όμως η καρδιά μου θα συνοδεύει και θα συναντιέται με τους ανθρώπους που αγαπώ, ας είναι και στην άλλη άκρη του πλανήτη.

Τα μάτια περιορίζονται βολικά, στις εικόνες. Στο να βάζουν απλά ταμπέλες και να κρίνουν επιφανειακά. Η καρδιά όμως, εισχωρεί στα βάθη της ύπαρξης.

Κατανοεί, αγαπά, συγχωρεί. Η καρδιά βλέπει!

Μόνο με την καρδιά μπορείς να δεις αληθινά.

Η ουσία χάνεται σαν ψάχνεις με τα μάτια, θα μας έλεγε ο μικρός πρίγκιπας...

*  από τον Σεβάχ τον Θαλασσινό, στην aoratigonia.blogspot.gr

"Η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού"

Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου

και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου,

νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος

και το Σον φυλάττων,

δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα.

"Σμύρνη, 1922.. "

1922 – 2013:  91 χρόνια προσφυγικής μνήμης – κάθε χρόνος, σαν ένα αμάραντο λουλούδι αφημένο στο κύμα του Αιγαίου και στον ζέφυρο της νοσταλγίας μας.

---====----

Mε τον όρο καταστροφή της Σμύρνης αναφέρονται τα γεγονότα της σφαγής του ελληνικού και αρμενικού πληθυσμού της Σμύρνης από τους Τούρκους, καθώς και της πυρπόλησης της πόλης, που συνέβησαν τον Σεπτέμβριο του 1922.

Η καταστροφή αυτή άρχισε επτά ημέρες μετά από την αποχώρηση και του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από τη Μικρά Ασία και μετά την είσοδο του τουρκικού στρατού, του ιδίου του Μουσταφά Κεμάλ και των ατάκτων του στην πόλη.

Η φωτιά εκδηλώθηκε αρχικά στην αρμενική συνοικία και συγκεκριμένα μετά την ανατίναξη της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου από τους Τούρκους, όπου είχαν καταφύγει γυναικόπαιδα.

Με τη βοήθεια του ευνοϊκού για τους Τούρκους ανέμου (που έπνεε αντίθετα από την τουρκική συνοικία) και της βενζίνης με την οποία οι Τούρκοι ράντιζαν τα σπίτια, η φωτιά κατέκαψε όλη την πόλη, εκτός από τη μουσουλμανική και την εβραϊκή συνοικία και διήρκεσε από τις 13 έως τις 17 Σεπτεμβρίου του 1922.

[http://el.wikipedia.org]

«Ένα από τα δυνατότερα αισθήματα που πήρα μαζί μου όταν έφυγα από τη Σμύρνη, ήταν το συναίσθημα της ντροπής, γιατί ανήκα στο ανθρώπινο γένος».

George Horton, Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη.

     

"Αφροδίτη και Σελήνη"

Το άγαλμα του Χριστού στο Ρίο ντε Τζανέιρο, με φόντο το αστρονομικό φαινόμενο της συνόδου της Αφροδίτης με τη Σελήνη, στις 09.09.2013.

Φωτογραφία: Antonio Lacerda

"One World Trade Center"

Το κτήριο που γεννιέται μέσα από τις «στάχτες» των Δίδυμων Πύργων.

Ένα εντυπωσιακό βίντεο, που συμπυκνώνει εννιά χρόνια εργασιών ανέγερσης.

Δώδεκα χρόνια μετά την ημέρα που άλλαξε τον κόσμο, την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, το κτήριο που κατασκευάζεται αντικαθιστώντας τους Δίδυμους Πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, είναι κοντά στην ολοκλήρωσή του.

Την ώρα που οι ΗΠΑ πενθούν τη 12η επέτειο από το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, που σημάδεψε ανεξίτηλα τη σύγχρονη ιστορία, από τα ερείπια του Σημείου Μηδέν, υψώνεται το One World Trade Center.

Το παραπάνω time-lapse βίντεο, καταγράφει την εννεαετή ανέγερση του κτηρίου που είναι πλέον το ψηλότερο στη Δύση και θα φτάνει στα 541 μέτρα.

Το βίντεο αποτελεί σύνθεση επιμέρους φωτογραφιών, από την EarthCam.


                                              

"Έχε θάρρος, παιδί μου.. "

Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής 

- 54 χρόνια από την κοίμηση του-

[Από το βιβλίο του: "Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας"]

Και ξαφνικά εμφανίζεται (ο Ιησούς) στη μάχη και φωνάζει δυνατά: “Εδώ είμαι! Μάζεψε όλες τις δυνάμεις σου και ακολούθησέ με !

Τότε γεμίζεις όλος, φως και χαρά, γεμίζεις από θεία αγάπη. Και φλέγεται η ψυχή σου σαν του Κλεόπα. Και σε καιρό πειρασμού δεν εγκαταλείπεις πλέον τη μάχη, αλλά υπομένεις τις θλίψεις σκεπτόμενος, ότι όπως πέρασε ο ένας πειρασμός και ο άλλος, έτσι θα περάσει και αυτός.

Όταν όμως δειλιάζεις και γογγύζεις και δεν υπομένεις τους πειρασμούς, τότε αντί να νικάς πρέπει διαρκώς να μετανοείς· για τα σφάλματα της ημέρας, για την αμέλεια της νύκτας. Και αντί να αυξάνεται η χάρις, μεγαλώνεις τις θλίψεις σου.

Γι’ αυτό μη δειλιάζεις, μη φοβάσαι τους πειρασμούς. Και αν πέσεις πολλές φορές, σήκω. Μη χάνεις την ψυχραιμία σου. Μην απογοητεύεσαι. Σύννεφα είναι και θα περάσουν. 

Και όταν με τη βοήθεια της χάριτος που σε καθαρίζει από όλα τα πάθη, περάσεις όλα αυτά που λέγονται “πράξη”, τότε γεύεται ο νους φωτισμό και κινείται στη θεωρία.

Και πρώτη θεωρία, είναι των όντων: 

Πως όλα τα δημιούργησε για τον άνθρωπο ο Θεός και αυτούς ακόμη τους Αγγέλους, για να τον υπηρετούν. Πόση αξία, πόσο μεγαλείο, τι μεγάλο προορισμό έχει ο άνθρωπος – αυτή η πνοή του Θεού! Όχι για να ζήσει εδώ τις λίγες ημέρες της εξορίας του, αλλά για να ζήσει αιώνια με τον Πλάστη του.

Να βλέπει τους θείους Αγγέλους. Να ακούει την άρρητη μελωδία τους. Τι χαρά! Τι μεγαλείο! Μόλις τελειώνει αυτή η ζωή και κλείνουν τα μάτια μας, αμέσως ανοίγουν τα άλλα και αρχίζει η νέα ζωή. Η αληθινή χαρά, που πλέον τέλος δεν έχει.

Αυτά σκεπτόμενος, βυθίζεται ο νους σε μία ειρήνη και γαλήνη, που απλώνεται σε όλο το σώμα και ξεχνά τελείως ότι υπάρχει σ’ αυτή τη ζωή.

Τέτοιες θεωρίες διαδέχονται η μία την άλλη. Όχι να πλάθει φαντασίες με τον νου του, αλλά η κατάσταση είναι τέτοια – ενέργεια χάριτος, που φέρνει νοήματα και ασχολείται ο νους στη θεωρία. Δεν τα πλάθει ο άνθρωπος· μόνα τους έρχονται και αρπάζουν τον νου στη θεωρία.

Και τότε απλώνεται ο νους και γίνεται διαφορετικός. Φωτίζεται. Είναι όλα ανοικτά σ’ αυτόν. Γεμίζει σοφία και σαν υιός κατέχει τα του Πατρός του. Ξέρει ότι είναι μηδέν, πηλός, αλλά και υιός Βασιλέως. Δεν έχει τίποτε, άλλα όλα τα έχει. Γεμίζει θεολογία.

Φωνάζει αχόρταστα, με πλήρη επίγνωση, ομολογώντας ότι η ύπαρξή του είναι μηδέν. Η καταγωγή του είναι ο πηλός· η δε ζωτική δύναμη του, η πνοή τού Θεού – η ψυχή του. Αμέσως πετά η ψυχή στον ουρανό! Είμαι Βασιλέως αιωνίου, υιός! Είμαι θεός κατά χάρη! Είμαι αθάνατος και αιώνιος! Είμαι μετά μία στιγμή, κοντά στον ουράνιο Πατέρα μου!

Αυτός είναι ο αληθινός προορισμός του ανθρώπου· γι’ αυτό πλάσθηκε και οφείλει να έλθει ξανά απ’ όπου ήλθε. Τέτοιου είδους είναι οι θεωρίες, με τις οποίες ασχολείται ο πνευματικός άνθρωπος. Και περιμένει την ώρα που θα αφήσει το χώμα και θα πετάξει η ψυχή στα ουράνια.

Έχε θάρρος λοιπόν, παιδί μου και με αυτή την ελπίδα υπόμενε κάθε πόνο και θλίψη. Για όλους μας είναι τα ίδια. Όλοι είμαστε παιδιά του Θεού. Αυτόν φωνάζουμε ημέρα και νύκτα και τη γλυκιά μας Μανούλα, τη Δέσποινα του Παντός, την οποίαν όποιος παρακαλεί, δεν τον αφήνει ποτέ.

" 11 Σεπτεμβρίου 2001"

   

Πριν  12 χρόνια - Ένα γεγονός, που υπερβαίνει τον χρόνο και τις αιτίες του.....

 

   

Συνεδρία της Προσδοκίας

[ - 16]

Όλοι ζούμε με προσδοκίες. Ανάλογες με τα οράματα μας.

Ή ανάλογες με τις ανάγκες μας. Τις ψυχολογικές μας ανάγκες. Ή τις βιοτικές μας.
Ή τελικά τις σωματικές, για την αποκατάσταση της υγείας μας.

Οράματα και ανάγκες. Χωρίς όρια και διαχωριστικές γραμμές.

Τόσο, που μπορούμε να τρέφουμε σαν μοναδικό μας όραμα, την κάλυψη ή την ικανοποίηση των αναγκών μας.
Ή να έχουμε απόλυτη την ανάγκη (που θα τη νοιώθουμε βασανιστικά σαν τέτοια), να ζούμε μόνιμα και σταθερά την επιδίωξη κάποιου οράματος.

Όμως, ανάγκη το όραμα; Και μάλιστα όραμα, η κάλυψη των αναγκών;

Ναι, ακριβώς έτσι. Και όχι σαν να είναι κάτι ιδιαίτερο, που μπορεί να τύχει, αν τύχει, στη ζωή. Κάτι, σαν αμελητέα εξαίρεση.

Όχι. Σαν κανόνας, σαν καθημερινή κατάσταση απτή, συνηθισμένη στους γνωστούς μας, στους φίλους μας, στους δικούς μας.

Και σε μας τους ίδιους - οι προδιαγραφές άλλωστε, ισχύουν για όλους.

Αν θέλουμε οι προσδοκίες μας, να μην καταχωρηθούν απ’ την αρχή, στεγνές από ελπίδα, στη σελίδα παθητικού του προσωπικού μας ισολογισμού.  

Αν αποδεχθούμε συναισθηματικά το αυταπόδεικτο και επαναλαμβανόμενο τούτο γεγονός, θα ξεκαθαρίσουν στη συνείδηση μας, πολλά θολά σημεία της αυτογνωσίας μας.

Μπορούν οι ανάγκες να γίνουν όραμα; Μπορούν τα οράματα να γίνουν ανάγκες;

- Και μπορούν και πρέπει να γίνουν.

Οι ανάγκες που δεν μπορούν να αποτελέσουν όραμα, στόχο και σκοπό της ζωής μας, είναι επιφανειακές, ανώριμες και ευτελείς επιθυμίες.
Είναι οι επιθυμίες που προσδιορίζουν την αίσθηση του ανικανοποίητου, της ματαίωσης και της απώλειας. 

Τα οράματα που δεν μας συνεπαίρνουν, ψυχή και σώμα, χωρίς αίσθηση κούρασης σαν μέτρο χρόνου και συνθηκών, χωρίς σκεπτικιστικές αναλύσεις στο φωτεινό άρμα τους, δεν είναι οράματα. 

Γιατί δεν ζει κανείς χωρίς όραμα.
Δεν ζει κανείς χωρίς πίστη, χωρίς έρωτα, χωρίς την εξαγιασμένη πληρότητα των στιγμών υπέρβασης του εαυτού.

Δεν ζει κανείς χωρίς προσδοκία.

Μπορεί να νομίζει πως ζει, να θεωρεί πως «έπιασε» το νόημα της ζωής, να ξοδεύει ανάλαφρα τον καιρό του, αλλά αν δεν ταιριάξει αρμονικά στη ζωή του τη χαρά με τον πόνο, τη γαλήνη με τη συγκίνηση, τη θυσία με το όραμα, δεν ζει..

Έλλειψη προσδοκίας σημαίνει θλίψη. Βαθιά, εσωτερική, παγερή μοναξιά.  

Ημερολόγιο πλοίου:

1. Η ζωή βιώνεται σήμερα.

2. Όποιος ασχολείται με «κρίνεις», χάνει τον χρόνο του με το χθες των άλλων.

3. Η «αυτοκριτική» ασκείται σήμερα, σαν διαρκής εκτίμηση των προσωπικών δυνατοτήτων για συναισθηματική επένδυση στο όραμα.

4. Η αξιοποίηση των ευκαιριών στηρίζεται στην ειλικρινή συνεργασιμότητα όλων των μελών του πληρώματος.

5. Σημείο αναφοράς του καθενός μας, είναι η συνείδηση του.
Πρόσωπο αναφοράς όλων μας, ο καπετάνιος.

                                                      

"Τόσο απλά.. "

....

Χθες πήγαμε περπάτημα στη λίμνη και μιλάγαμε για μας, παιδί, γιαγιά, φορολογικά,

διαμερίσματα κλπ και περάσανε τρεις τριαντάρηδες νέοι, ο ένας πατερίτσα και ένα πόδι.

Αμέσως ήρθα εις εαυτόν, άλλαξα, προσγειώθηκα, έφυγε αυτόματα και ο χαζο-πειρασμός σαν σαπουνόφουσκα, το ωραίο είναι ότι ο νέος χαμογελούσε, ήτανε μια χαρά και κάνανε ωραία παρέα και βόλτα οι τρεις φίλοι.

Τόσο απλά, μα τόσο απλά. 

Κάθε στιγμή, η κάθε στιγμή προσφέρεται για προσέγγιση καρδιακή... 

*  από mail GT

"Η γέννησις της Θεοτόκου"

Ἡ Γέννησίς σου Θεοτόκε,

χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οικουμένῃ,

ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης,

Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν

καὶ λύσας τὴν κατάραν, ἔδωκε τὴν εὐλογίαν

καὶ καταργήσας τὸν θάνατον,

ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον.

"Διαφορά της υπακοής"

Διαφορά της υπακοής στους λαϊκούς και στους μοναχούς

Κάλλιστος Ware

Yπάρχει διαφορά ανάμεσα στους μο­ναχούς, που έχουν δώσει μια ειδική υπόσχεση υπακοής και τους λαϊκούς, που ζουν στον «κόσμο» Ακόμη και στην περίπτωση των μοναχών, υπάρχουν εξαιρετικά λίγες κοινότητες όπου μπο­ρεί να βρεθεί η διακονία του γέροντα στην πλήρη της μορφή, όπως αναφέρεται στα Αποφθέγματα των Πατέρων της Ερήμου ή όπως ασκήθηκε τον δέκατο ένατο αιώνα στη Μονή της Όπτινα.

Ένας σύγχρονος Ρώσος Ιερέας, ο πατήρ Αλέξανδρος Μεν - πολύ σεβαστός σαν πνευματικός πατέρας μέχρι τον τραγικό και πρόωρο θάνατο του από άγνωστα χέρια το 1990 – σοφά επέμενε πως οι μοναχικοί κανόνες δεν μπορούν να μεταφερθούν αυτούσιοι στη ζωή της ενορίας.

Συχνά νομίζουμε ότι η σχέση του πνευματικού παι­διού με τον πνευματικό πατέρα, απαιτεί το πρώτο να υπακούει πάντοτε στον δεύτερο. Στην πραγματικό­τητα, η αρχή αυτή αποτελεί ουσιώδες μέρος της μονα­χικής ζωής. Ο μοναχός υπόσχεται να κάνει υπακοή, να κάνει οτιδήποτε απαιτεί ο πνευματικός πατέρας του.

Ένας ενοριακός ιερέας δεν μπορεί να επιβάλει ένα τέτοιο πρότυπο στους λαϊκούς και δεν μπορεί να δι­εκδικήσει για τον εαυτό του το δικαίωμα να δίνει αυ­θαίρετες εντολές. Θα πρέπει να αισθάνεται ευτυχής, αν μπορεί να εφαρμόζει πιστά τους εκκλησιαστικούς κανό­νες, προσανατολίζοντας τη ζωή των ενοριτών του και βοηθώντας τους στους εσωτερικούς αγώνες τους.

Ακόμη κι αν δεχθούμε πλήρως αυτά τα δυο σημεία, υπάρ­χουν τρία επί πλέον πράγματα που πρέπει να ειπωθούν, προ­κειμένου να ερμηνευθεί σωστά ένα κείμενο όπως τα Αποφθέγ­ματα των Πατέρων της Έρημου ή μια μορφή, όπως ο στάρετς Ζωσιμάς στους Αδελφούς Καραμαζώφ.

"Το εν Χώναις θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ"

Ὤφθης Μιχαὴλ Νώε σῷ ναῷ νέος,
Χώνῃ ποταμῶν τὸν κατακλυσμὸν λύων.
Ῥοῦν Μιχαὴλ ποταμῶν χώνευσε, Νόων ἀγός, ἕκτῃ.

-------

Ὡς νεφέλη ὠράθης ἐπισκιάζουσα,

Μιχαὴλ Ταξίαρχα τῷ σῷ ἁγίω ναῶ,

ὑετίζων δαψιλῶς ὕδωρ ἀθάνατον

ὅθεν ὡς ἄλλη κιβωτόν, διεφύλαξας αὐτόν

καὶ ρείθρων τῶν ποταμίων, τὸν ροῦν ἠκόντισας πόρρω.

Συνεδρία Νοημάτων

[ - 15]

Πολλοί άνθρωποι αποφεύγουν να πλησιάσουν ουσιαστικά το νόημα των πραγμάτων, των λέξεων, των καταστάσεων κι ακόμα περισσότερο των συναισθημάτων. Και όσοι λέμε, πως αυτό ακριβώς επιδιώκουμε σε κάθε ευκαιρία, πολλές φορές ασυνείδητα αποφεύγουμε ορισμένα θέματα, καταστάσεις ή και κάποιους ανθρώπους.

Πάντα υπάρχει μια εύλογη δικαιολογία. Και είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τη νοσηρότητα των μηχανισμών αυτών – που δεν μας αφήνουν να έχουμε μια πλήρη και σωστή εκτίμηση του εαυτού μας, ώστε να διαμορφώσουμε στη συνέχεια εκείνη τη συμπεριφορά που θα θέλαμε να έχουμε.

Όλοι επιθυμούμε να είμαστε «σωστοί», ώστε να μην αναπτύσσουμε άγχος. Και περισσότερο «επιτυχημένοι» στη ζωή τους, θεωρούνται εκείνοι που καταφέρνουν να αντιρροπούν το άγχος τους με ικανοποιήσεις, συνήθως χωρίς βάθος, διάρκεια και ποιότητα. 

Όμως το άγχος είναι μια βιολογική «μάθηση». Όποιος εκτίθεται χρόνια σε εντάσεις, που του δημιουργούν έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις, θα υποστεί τις συνέπειες.

Ακόμα και αν συχνά καταφέρνει με διάφορους τρόπους, να παραμερίζει από τη συνείδηση του, να καταστέλλει επιφανειακά ή και να αγνοεί το άγχος του, αυτό έχει τους δικούς του ευέλικτους δρόμους έκφρασης.

Η συναισθηματική ένταση δημιουργεί συγκέντρωση ηλεκτρικής τάσης (φορτίου) επιλεκτικά, στα πιο ευαίσθητα σημεία του οργανισμού, που η χρονιότητα της οδηγεί στα τόσο συνηθισμένα, ψυχοσωματικά προβλήματα. Και είναι αρκετά σαφής αυτή η έκφραση.

Όποιος δεν κατανοεί σαν πρόσωπο, το ψυχολογικό του πρόβλημα, θα έρθει το σώμα του με τον δικό του τρόπο, να του υποδείξει το πρόβλημα αυτό. Πολλοί παίρνουν το μήνυμα και αλλάζουν τρόπο ζωής. Οι περισσότεροι αποφεύγουν να το προσεγγίσουν. Τα μηνύματα, απ’ όπου και αν προέρχονται, δεν γίνονται συνήθως αποδεκτά.

Δέκατη πέμπτη Συνεδρία σήμερα και κάθε μια απ’ αυτές, είναι γεμάτη μηνύματα για σένα, για μένα (δεν είναι σχήμα λόγου), για όλους μας. Γράφονται, συντάσσονται με συγκεκριμένο σχεδιασμό και στόχο και όμως όλοι μας παραμένουμε μάλλον στη γενικότερη αίσθηση που δημιουργεί το κείμενο, αρκούμαστε περισσότερο στην τεχνική της έκφρασης και σπάνια αναζητούμε τη συγκινησιακή της ουσία.

Και αυτό είναι γνωστό και αναμενόμενο. Κανένα μήνυμα δεν γίνεται αποδεκτό πάντα και απ’ όλους. Ο καθένας έχει τις δικές στιγμές δεκτικότητας. Όσο λιγότερο κάποιος ασχολείται με τον εαυτό του, όσο περισσότερο είναι «ανοικτός» στους άλλους –στα προβλήματα και στις ανάγκες εκείνων και όχι στα δικά του- τόσο περισσότερο είναι ικανός να αντιληφθεί και να κατανοήσει τα νοήματα των μηνυμάτων.

Και δεν εννοούμε τα τσιτάτα που απευθύνονται στην ψυχολογία του όχλου. Αλλά τα μηνύματα που θα αγγίξουν την ψυχή μας, θα μας βοηθήσουν να αναθεωρήσουμε και να μεταλλάξουμε την αποτυχία της προσωρινότητας, με την ουσία της αλήθειας και τη σύγχυση της φυγής, με τη χαρά της υπευθυνότητας. Στα «προσωπικά» μηνύματα.

Μπορούμε να βγούμε λίγο, σαν ελεύθερα πνεύματα έξω από το βιολογικό μας κλουβί, όσο χρειάζεται για να δούμε, να νοιώσουμε, έστω και για μια στιγμή, την απόλυτη κυριαρχία της αλήθειας;

Μπορούμε να κρύψουμε, να αρνηθούμε, να απωθήσουμε την αλήθεια; Ως πότε και από ποιον; Το ίδιο μας το σώμα, μας προδίδει. Το άγχος, σαν βασικός εχθρός του εφησυχασμού μας, αλλά και ουσιαστικός σύμμαχος της γαλήνης μας, μας προτρέπει καθημερινά και σταθερά:

Άνοιξε τα μάτια σου, άνοιξε την ψυχή σου, στη ζωή. Είναι γεμάτη με μηνύματα και νεύματα, ικανά να αγγίξουν τις ευαισθησίες σου, να σε συγκινήσουν. Μη φοβάσαι τα αισθήματα σου. Αλλά δώσε τους το νόημα, που σου υπαγορεύει η συνείδηση σου.

Ημερολόγιο πλοίου:

1. Όλα στον κόσμο μας, κρύβουν πίσω τους ένα νόημα. Δεν είναι ο κόσμος, η ζωή. Είναι το νόημα του κόσμου, που δίνει την αίσθηση της ζωής.

2. Τίποτα δεν πρέπει να χάνεται αναξιοποίητο. Κάθε γεγονός έχει το νόημα του. Κάθε στιγμή της  σημερινής μέρας, μπορεί με το νόημα της να ομορφύνει την αυριανή μας περιπέτεια.

3. Δώσε στον εαυτό σου την ευκαιρία να είναι δεκτικός στα νοήματα. Η κάθε λέξη, η κάθε φράση που διαβάζεις, έχει τη δική της ψυχή. Το νόημα της. Μάθε να κοινωνείς με τις λέξεις, με τα αντικείμενα, με τη φύση.

4. Έτσι θα μάθεις να κοινωνείς και με τα πρόσωπα. Με την ψυχή που κρύβεται πίσω απ’ τη μορφή. Με τον Θεό, που κρύβεται πίσω από τις ψυχές και τα νοήματα.