"Μια μάσκα "

 

π. Αλέξανδρος Σμέμαν  -  Το πρόσωπο και το προσωπείο
[Ποιμαντική Σκέψη της Εβδομάδος]

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 1973

Δεν υπάρχει καμιά αξία να μεταστρέφεις ανθρώπους στον Χριστό αν αυτοί δεν μεταστρέφουν την εικόνα που έχουν για τον κόσμο και τη ζωή, επειδή τότε ο Χριστός γίνεται απλώς ένα σύμβολο των όσων αγαπούμε και θέλουμε ήδη – χωρίς Αυτόν.
Αυτού του είδους ο Χριστιανισμός είναι πιο τρομακτικός απ' ό,τι ο αγνωστικισμός ή ο ηδονισμός. 

Οι θεολόγοι έχουν συνδέσει τη μοίρα τους με την πολυμάθεια, με τη μόρφωση, αν και θα τα πήγαιναν καλύτερα αν ακολουθούσαν την ποίηση, τους ποιητές και την τέχνη.
Είναι δύσκολο πράγμα να αποκτηθεί η γνήσια ποίηση, ενώ η πολυμάθεια είναι πολύ πιο εύκολο...

Κοσμήτορας, πρωτοπρεσβύτερος, καθηγητής: μερικές φορές αισθάνομαι (ιδιαίτερα σ' ένα ηλιόλουστο μοναχικό πρωινό σαν το σημερινό) πως όλα αυτά δεν έχουν τίποτε το κοινό με την προσωπικότητά μου, πως είναι μια φτωχή μάσκα και όμως, το ενενήντα τοις εκατό της ζωής μου καθορίζεται απ' αυτούς τους τίτλους.

Όταν βγάζω τη μάσκα, οι άνθρωποι σοκάρονται - πώς γίνεται να είναι ο εαυτός του;
Όταν φορώ τη μάσκα, ο,τιδήποτε πω ή κάνω, δικαιώνεται.

Πόσο εύκολο είναι να διαλύεις την προσωπικότητά σου κάτω από μία μάσκα, και το ακόμη χειρότερο, να αγαπάς αυτή τη μάσκα...

 

πΖ – 2φΑ

                                                             

"Εὐάρεστοι οἱ ταπεινοί "

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ
["ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟῦ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑί ΤΟῦ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ" (Λουκ. ιη´ 10-14)
ἀπό τό βιβλίο «Καιρός μετανοίας», β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012]

-  Ἕνας ἄνθρωπος βάδιζε στὸ δάσος. Ἤθελε νὰ διαλέξει ἕνα καλὸ δέντρο, ἀπ’ ὅπου θὰ ἔβγαζε δοκάρια γιὰ τὴν σκεπὴ τοῦ σπιτιοῦ του.
Ἐκεῖ εἶδε δύο δέντρα, τὸ ἕνα δίπλα στὸ ἄλλο.
Τὸ ἕνα ἦταν ἴσιο, λεῖο καὶ ψηλό, ἀλλὰ τὸ ἐσωτερικό του, ὁ πυρήνας του, ἦταν σάπιο.
Τὸ ἄλλο εἶχε ἀνώμαλη ἐπιφάνεια κι ὁ κορμός του ἔδειχνε ἄσχημος. Τὸ ἐσωτερικό του ὅμως ἦταν γερό.

Ὁ ἄνθρωπος ἀναστέναξε καὶ εἶπε: «Σὲ τί μπορεῖ νὰ μοῦ χρησιμέψει τὸ ψηλὸ καὶ ἴσιο αὐτὸ δέντρο, ἀφοῦ τὸ μέσα του εἶναι σάπιο κι ἀκατάλληλο γιὰ δοκάρια;
Τὸ ἄλλο μοιάζει ἀνώμαλο, ἄσχημο, ἀλλὰ τουλάχιστο τὸ μέσα του εἶναι γερό.
Ἔτσι, ἂν καταβάλω λίγο μεγαλύτερη προσπάθεια, μπορῶ νὰ τὸ διαμορφώσω καὶ νὰ τὸ χρησιμοποιήσω γιὰ δοκάρια στὸ σπίτι μου».
Καὶ χωρὶς νὰ τὸ σκεφτεῖ περισσότερο, διάλεξε τὸ δέντρο ἐκεῖνο, τὸ γερό.

Τὸ ἴδιο θὰ κάνει κι ὁ Θεὸς γιὰ νὰ ξεχωρίσει δύο ἀνθρώπους ποὺ βρίσκονται μέσα στὸν ναό Του. Δὲν θὰ διαλέξει ἐκεῖνον ποὺ φαίνεται ἐπιφανειακὰ δίκαιος, ἀλλὰ τὸν ἄλλον, ἐκεῖνον ποὺ ἡ καρδιά του εἶναι γεμάτη μὲ τὴν ἀληθινὴ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ.

-  Οἱ ὑπερήφανοι ἔχουν τὰ μάτια τους διαρκῶς ὑψωμένα πρὸς τὸν Θεό.
Οἱ καρδιές τους ὅμως εἶναι κολλημένες στὴ γῆ. Αὐτοὶ δὲν εὐαρεστοῦν τὸν Θεό.
Εὐάρεστοι στὸν Θεὸ εἶναι οἱ ταπεινοὶ ἄνθρωποι, οἱ πράοι, ποὺ ἔχουν τὰ μάτια τους χαμηλωμένα στὴ γῆ, μὰ οἱ καρδιές τους εἶναι γεμάτες οὐρανό.
Ὁ Δημιουργὸς προτιμᾶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ὁμολογοῦν στὸν Θεὸ τὶς ἁμαρτίες τους, ὄχι τὰ καλά τους ἔργα.

-  Ὁ Θεὸς εἶναι γιατρός. Πλησιάζει στὸ κρεβάτι ὅπου κείτεται ὁ καθένας μας καὶ ρωτάει: «Ποῦ πονᾶς;» Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀξιοποιεῖ τὴν παρουσία τοῦ γιατροῦ κοντά του καὶ τοῦ φανερώνει ὅλους τοὺς πόνους καὶ τὶς ἀδυναμίες του, εἶναι σοφός. Ἐκεῖνος ποὺ κρύβει τὶς ἁμαρτίες του καὶ καυχιέται μπροστὰ στὸ γιατρὸ πὼς εἶναι ὑγιής, εἶναι ἀνόητος. Λὲς κι ὁ γιατρὸς ἐπισκέπτεται τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ δεῖ πόσο καλὰ εἶναι κι ὄχι ἀπὸ τί πάσχει.

Λέει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: «Τὸ ν’ ἁμαρτάνεις εἶναι κακό, ἀλλὰ ὅταν τὸ ὁμολογεῖς, μπορεῖς νὰ λάβεις βοήθεια. Ὅταν ὅμως ἁμαρτάνεις καὶ δὲν τὸ παραδέχεσαι, δὲν ὑπάρχει ἐλπίδα νὰ βοηθηθεῖς».

-  Γι’ αὐτὸ ἀς γίνουμε σοφοί, συνετοί. Ὅταν στεκόμαστε γιὰ νὰ προσευχηθοῦμε μπροστὰ στὸν Θεό, πρέπει νὰ νιώθουμε πὼς βρισκόμαστε μπροστὰ στὸν πιὸ καλὸ καὶ πιὸ ἐλεήμονα γιατρό.
Ἐκεῖνος ρωτάει τὸν καθένα μας μὲ ἀγάπη καὶ μέριμνα: «Ποῦ πονᾶς;»
Ἐμεῖς ἀς μὴν ἀμελήσουμε καθόλου νὰ τοῦ ἀποκαλύψουμε τὴν ἀρρώστια μας, νὰ τοῦ φανερώσουμε τὶς πληγὲς καὶ τὶς ἁμαρτίες μας.

 

christianvivliografia – 2φΑ

                                          

"Ο μικρός Πάντσο "

 

- Χόρχε Μπουκάι
[από τις “Ιστορίες, να σκεφτείς”]

Η μητέρα τους είχε φύγει από νωρίς το πρωί και τα είχε αφήσει στη Μαρία, μια νέα την οποία έπαιρνε κάποιες φορές για λίγες ώρες προκειμένου να τα προσέχει.
Όταν ο φίλος της κοπέλας τηλεφώνησε, για να της προτείνει μια βόλτα με το καινούργιο του αυτοκίνητο, η Μαρία δεν δίστασε και πολύ. Άλλωστε, τα παιδιά κοιμούνταν όπως κάθε απόγευμα, και δεν θα ξυπνούσαν πριν τις πέντε.

Προνόησε να κλειδώσει την πόρτα του δωματίου και φύλαξε το κλειδί στην τσέπη της.
Δεν ήθελε να διακινδυνέψει να ξυπνούσε ο Πάντσο και να κατέβαινε τη σκάλα για να την ψάξει, γιατί όπως και να ‘χει, ήταν μόνο έξι χρόνων, και με την παραμικρή απροσεξία μπορούσε να σκοντάψει και να χτυπήσει. Επίσης σκέφτηκε ότι αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήξερε πως να εξηγήσει στην μητέρα τον λόγο για τον οποίο το παιδί δεν την είχε βρει.

Ίσως να ήταν ένα βραχυκύκλωμα στην τηλεόραση ή σε κάποιο από τα φώτα στου σαλονιού ή μπορεί μια φλόγα στα καυσόξυλα -το θέμα είναι ότι όταν οι κουρτίνες άρχισαν να καίγονται, η φωτιά έφτασε γρήγορα στην ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στα υπνοδωμάτια.

Τον ξύπνησε ο βήχας του μωρού, εξαιτίας του καπνού που περνούσε κάτω απ’ την πόρτα.
Χωρίς να σκεφτεί ο Πάντσο πήδηξε από το κρεβάτι και πίεσε με δύναμη το πόμολο για να ανοίξει την πόρτα, αλλά δεν τα κατάφερε.

Όπως και να ‘χει, ακόμα κι αν το είχε καταφέρει, οι φλόγες θα είχαν καταβροχθίσει τον ίδιο και τον λίγων μηνών αδερφό του σε ελάχιστα λεπτά.
Ο Πάντσο φώναξε τη Μαρία, αλλά κανείς δεν απάντησε στην έκκληση του.
Έτσι, συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να βγάλει τον αδερφό του από ‘κεί  μέσα.
Προσπάθησε να ανοίξει το παράθυρο που έβγαζε στο περβάζι, αλλά ήταν αδύνατο για τα μικρά του χέρια να λύσει την ασφάλεια…

Όταν οι πυροσβέστες τελείωσαν με το σβήσιμο της φωτιάς, το θέμα συζήτησης όλων ήταν το ίδιο:

- Πώς μπόρεσε αυτό το τόσο μικρό παιδί, να σπάσει με την κρεμάστρα το τζάμι και μετά τη σήτα;
- Πώς μπόρεσε να φορτώσει το μωρό στο σακίδιο;
- Πώς μπόρεσε να περπατήσει στο περβάζι κουβαλώντας σημαντικό βάρος και να κατέβει από το δέντρο;
- Πώς μπόρεσε να σώσει τη ζωή του αδερφού του και τη δική του;

Ο ηλικιωμένος πυροσβέστης, άνθρωπος σοφός που όλοι σέβονταν, τους έδωσε την απάντηση:
- Ο μικρός Πάντσο, τους είπε, ήταν μόνος…
Δεν είχε κανέναν να του πει, πως δεν μπορούσε να τα καταφέρει…

 

popup – paradeka

2φΑ

                                                                    

"Συνοικούντες κατά γνώσιν "

 

-  Γέροντας Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
["Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως", Εκδ. ΙΝΔΙΚΤΟΣ, Αθήναι 2004]

…. «Οι άνδρες συνοικούντες κατά γνώσιν»! (Α΄ επ. Πέτρου, 3,7)
Εσύ δηλαδή που απέκτησες γυναίκα και ζεις μαζί της, να ζεις «κατά γνώσιν».
Να ξεύρεις τι ζητάει η καρδιά της γυναίκας, να ξεύρεις την ιστορία της που σου διηγήθηκε από την πρώτη ημέρα που σε γνώρισε, να μην ξεχάσεις τίποτε από όσα σου είπε.

Ακόμη, να ξεύρεις την ψυχολογία της, διότι ο άνδρας και η γυναίκα δεν είναι το ίδιο πράγμα. Άλλα θέλω εγώ, άλλα θέλει εκείνη.
Αλλού τρέχω εγώ, αλλού τρέχει εκείνη. Αλλοιώς μας έπλασε ο Θεός.
Άρσεν και θήλυ έπλασε, για να συνδέονται, να συνεννοούνται τα διαφορετικά και να προκύπτει μία τελειότητα. Επίσης, να δείχνεις ότι αγαπάς την γυναίκα σου, ότι την θυμάσαι, ότι προσέχεις κάθε ανάγκη της.

Πώς όμως;
Όχι με υπερηφάνεια, αλλά «ως ασθενεστέρω σκεύει τω γυναικείω απονέμοντες τιμήν».
Στην γυναίκα λέγει, να έχει πραότητα προς τον άνδρα.
Στον άνδρα λέγει, να τιμά την γυναίκα του.

Όταν δεν τιμάς την γυναίκα σου, μπορεί να σπάσει σαν ένα ποτηράκι, χωρίς μάλιστα να το καταλάβεις. Εσύ θα θέλεις κάτι, θα επιμένεις, θα φωνάζεις, θα υβρίζεις, θα παρεξηγείσαι, «μα δεν μου το έκανες αυτό, μα δεν μου το έδωσες», αλλά δεν κατάλαβες ότι έσπασε η καρδιά της γυναίκας σου.
Και άμα σπάσει, έστω και αν ραγίσει, δύσκολα αποκαθίσταται.

Τι ωραία που τα λέγει ο Απόστολος!
Πού τα ήξευραν αυτά οι ευλογημένοι άγιοι;
Μα, από την αγιότητα πηγάζουν και απορρέουν αυτά.

Θέλει λοιπόν τιμή η γυναίκα, διότι είναι λεπτή και ευαίσθητη.
Πρέπει εσύ άνδρα, να το κάνης αυτό, διότι «είσθε συγκληρονόμοι χάριτος ζωής», διότι πήρατε ένα χάρισμα και οι δυο μαζί.

 

orthodoxianewsagency – 2φΑ

                                                                

"Προσαρακοστιανή ηχώ.. "

 

Φώτη Κόντογλου  -  «Ευφράνθητε εορτάζοντες»
[από το βιβλίο "Χριστού Γέννησις: Το φοβερόν Μυστήριον" (1958),
επανεκ.2001, Αθήνα, εκδ. Αρμός]

«Οι γιορτές οι δικές μας σταθήκανε πάντα θρησκευτικές, και γι’ αυτό είχανε κάποιον άλλο χαρακτήρα από τις γιορτές που γιορτάζουνε άλλα έθνη, προπάντων σήμερα, που είναι κάποιες αυτοσχεδιασμένες σκηνοθεσίες, χωρίς καμιά σημασία για το πνεύμα τον ανθρώπου.

Σ’ αυτές τις ψευτογιορτές ξαμολιούνται όλα τα βάρβαρα και εγωιστικά πάθη του ανθρώπου, που κοιτάζει μοναχά την ευχαρίστηση της σάρκας.
Ενώ οι δικές μας οι γιορτές, επειδή, όπως είπα, έχουνε τη ρίζα τους στη θρησκεία, ήτανε σεμνές, πνευματικές, ώστε να μη σκανδαλίζουνε τους φτωχούς, όσο είναι μπορετό σε σαρκικούς ανθρώπους.

Οι πλούσιοι κι’ οι νοικοκυραίοι αποφεύγανε να πληγώσουνε τους φτωχότερους, και νοιώθανε την ανάγκη να τους ζεστάνουνε και κείνους, στέλνοντας κρυφά στα σπίτια τους διάφορα δώρα, με τρόπο, ώστε να μη τους ταπεινώσουνε, κ’ έτσι η διαφορά να φαίνεται όσο μπορούσε λιγότερη…

Αδέλφια μου, φυλάξτε τα ελληνικά συνήθειά μας, γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, και μη ξεγελιώσαστε με τα ξένα κι άνοστα πυροτεχνήματα.
Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τους ανθρώπους, τους ενώνει η αγάπη του Χριστού.

Μην κάνετε επιδείξεις. «Ευφράνθητε εορτάζοντες».
Ακούστε τι λένε τα παιδάκια που λένε τα κάλαντα:

«Και βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθήτε,
στην εκκλησίαν τρέξετε, με προθυμίαν μπήτε,
ν’ ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν,
και με πολλήν ευλάβειαν την θείαν λειτουργίαν.

Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το αρχοντικόν σας,
ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας.
Και τον σταυρόν σας κάνετε, γευθήτε, ευφρανθήτε.
Δόστε και κανενός φτωχού, όστις να υστερήται».

Αθάνατη ελληνική φυλή!
Φτωχή μα αρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μα χαρούμενη και καλόκαρδη περισσότερο από τους ευτυχισμένους της γης, που τους μαράζωσε η καλοπέραση».

 

pemptousia – 2φΑ

                                                                        

"Το γλυκύτερο φως "

 

Ο Σαρλό ένα δειλινό…
[Ποιμαντική σκέψη της εβδομάδος
- απόσπασμα άρθρου της Μαρίας Κατσουνάκη]

Ο αναγνώστης της συναρπαστικής αυτοβιογραφίας του Τσάρλι Τσάπλιν, δεν μπορεί παρά να μείνει εκστατικός με την πορεία της ζωής του από την απόλυτη φτώχεια, στον πλούτο, στον θρίαμβο.
Όμως απέχει από το παραμύθι.

Η οδυνηρή παιδική ηλικία του μέσα σε αδιανόητη  φτώχεια –επιβίωναν υποτυπωδώς με φιλανθρωπικά ταμεία ενορίας, δελτία σούπας και βοηθήματα, όταν δεν μπορούσαν να συντηρηθούν κατέφευγαν σε πτωχοκομεία– τον διαμόρφωσε καθοριστικά.

Γράφει ο ίδιος: «Αντίθετα από τον Φρόυντ, δεν πιστεύω πως η σεξουαλική ορμή είναι το σημαντικότερο στοιχείο μέσα στο περίπλοκο της συμπεριφοράς.
Το κρύο, η πείνα και η ντροπή της φτώχειας, επηρεάζουν ίσως περισσότερο την ψυχοσύνθεση του ατόμου».

Η μητέρα του μετά από πολλά βάσανα, έγινε στη συνέχεια θρήσκα, τρελάθηκε, ανέρρωσε, στο τέλος της ζωής της μπόρεσε να απολαύσει ό,τι στερήθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Ο Τσάπλιν ξεχωρίζει ένα γεγονός, που τον σφράγισε:
Ένα δειλινό στο μοναδικό τους δωμάτιο, σ' ένα υπόγειο της Όουκλι Στριτ, η μητέρα του, του μίλησε για την ζωή του Ιησού.

«Σε εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο, η μητέρα με φώτισε
με το γλυκύτερο φως που γνώρισε ποτέ ο κόσμος,
που προίκισε τη λογοτεχνία και το θέατρο
με τα σπουδαιότερα και πλουσιότερα θέματά τους:
Αγάπη, συμπόνια και ανθρωπιά».

 

πΖ – 2φΑ

                                                                              

"Ο σοφός και ο έξυπνος "

 

-  Rolf Dobelli
["Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΖΩΗΣ", εκδ. Πατάκη]

Ας αναρωτηθούμε: τι είναι η σοφία;
Ακόμη και εκείνοι που βρίσκονται στη μέση του κύκλου των ικανοτήτων τους – πράγμα που απαιτεί πολύ εξειδικευμένες γνώσεις- δεν είναι αναγκαστικά σοφοί.
Η σοφία δεν ταυτίζεται με τη συσσώρευση γνώσεων.
Η σοφία είναι μια πρακτική ικανότητα.

Είναι ένα μέτρο της ικανότητας, με την οποία πλοηγούμαστε στη ζωή.
Μόλις καταλάβετε ότι είναι πιο εύκολο να αποφύγετε σχεδόν όλες τις δυσκολίες παρά να τις αντιμετωπίσετε, έρχεται στο φως αυτός ο απλός ορισμός:
«Σοφία είναι η πρόληψη».

Η ζωή είναι δύσκολη. Προβλήματα φυτρώνουν από παντού.
Η μοίρα βάζει παγίδες και εμπόδια στον δρόμο σας. Αυτό δεν μπορείτε να το αλλάξετε.
Αλλά αν υποψιάζεστε πού κρύβονται οι κίνδυνοι, μπορείτε να αποφύγετε κάποια εμπόδια.
Ο Αϊνστάιν το έθεσε έτσι:
«Ο έξυπνος άνθρωπος λύνει το πρόβλημα. Ο σοφός το αποφεύγει».

Το παραδέχομαι, η αποφυγή των προβλημάτων δεν είναι και τόσο σέξι.
Φανταστείτε δύο κινηματογραφικά σενάρια Α και Β.

Στην ταινία Α ένα πλοίο προσκρούει σε παγόβουνο. Το πλοίο βυθίζεται.
Με υποδειγματικό, ανιδιοτελή, σπαρακτικό τρόπο, ο καπετάνιος διασώζει όλους τους επιβάτες. Είναι ο τελευταίος που εγκαταλείπει το πλοίο μπαίνοντας σε σωσίβια λέμβο – λίγα μόλις λεπτά προτού το σκάφος βυθιστεί.

Στην ταινία Β ο πλοίαρχος καταφέρνει να παρακάμψει το παγόβουνο.
Ποιο σενάριο θα σας έκανε να πάτε στον κινηματογράφο;
Το Α, είναι λογικό.
Τι θα προτιμούσατε, αν ήσασταν στο πλοίο; Εξίσου σαφές, το Β.

Υποθέστε ότι το παράδειγμα είναι πραγματικό.
Τι θα συνέβαινε στη συνέχεια;

Ο καπετάνιος στο Α θα εμφανιζόταν στην τηλεόραση, ίσως μάλιστα να υπέγραφε κάποιο χρυσό συμβόλαιο για να γράψει βιβλίο, θα έβαζε στην ντουλάπα τη στολή του ναυτικού και θα γινόταν δημόσιο πρόσωπο. Η πατρίδα του θα έδινε το όνομά του σε κάποιο δρόμο και τα παιδιά του θα αισθάνονταν για πρώτη φορά υπερηφάνεια για τον πατέρα τους.

Ο καπετάνιος στο Β θα παρέμενε άσημος και μέχρι τη συνταξιοδότησή του θα παρέκαμπτε εμπόδια σύμφωνα με το αξίωμα τον Τσάρλι Μάνγκερ:
«Αν υπάρχει μια επικίνδυνη δίνη, καλό είναι να την αποφύγετε σε απόσταση διακοσίων μέτρων, όχι έξι μέτρων».
Αν και ο Β αποδεικνύεται καλύτερος καπετάνιος, ο Α γίνεται διάσημος.
Ο λόγος; Οι επιτυχίες που σημειώνουμε μέσω της πρόληψης (δηλαδή αποφεύγοντας τις αποτυχίες) είναι αόρατες για τον έξω κόσμο.

Τα μέσα ενημέρωσης που ασχολούνται με την οικονομία αναδεικνύουν τα διευθυντικά στελέχη που καταφέρνουν να ξαναστήσουν στα πόδια τους παραπαίουσες επιχειρήσεις.
Αυτό είναι καλό και σωστό.
Αλλά ακόμα καλύτερο θα ήταν η ανάδειξη των διευθυντικών στελεχών που εμποδίζουν μια επιχείρηση να φτάσει στο σημείο να παραπαίει.
Όμως επειδή οι επιτυχίες πρόληψης δεν είναι ορατές απέξω, δεν αναδεικνύονται στα ΜΜΕ. Βασικά, μόνο ο ίδιος ο διευθυντής και η ομάδα του, ξέρουν πόσο σοφά έχει ενεργήσει – κι αυτό όχι πάντοτε.

Επομένως, υπερεκτιμάμε συστηματικά τον ρόλο επιτυχημένων στρατηγών, πολιτικών, χειρουργών στα επείγοντα και θεραπευτών, υποτιμώντας τον ρόλο των ανθρώπων που προστατεύουν την κοινωνία και τα άτομα από τις καταστροφές.
Αυτοί είναι οι αληθινοί ήρωες, οι αληθινοί σοφοί: ικανοί οικογενειακοί γιατροί, καλοί δάσκαλοι, λογικοί νομοθέτες και διπλωμάτες.

Τι συμβαίνει στη δική σας ζωή;
Ακόμη και αν δεν το πιστεύετε, τουλάχιστον οι μισές από τις επιτυχίες σας έχουν να κάνουν με την πρόληψη. Σίγουρα κάπου-κάπου τα θαλασσώνετε, όπως όλοι μας.
Αλλά τις περισσότερες φορές αποφεύγετε τις ηλιθιότητες.
Σκεφτείτε πόσους κινδύνους είχατε την προνοητικότητα να αποφύγετε από άποψη υγείας, σταδιοδρομίας, χρημάτων και σχέσεων.

Η πρόληψη δεν είναι παίξε γέλασε.
Στο βιβλίο του The Most Important Thing ο Αμερικανός διαχειριστής αντισταθμιστικών κεφαλαίων Χάουαρντ Μαρκς αφηγείται την ιστορία ενός τζογαδόρου:

«Μια μέρα άκουσε για μια ιπποδρομία με ένα μόνο άλογο και στοιχημάτισε όλη του την περιουσία σε αυτό. Ποιο σίγουρο στοίχημα δεν υπήρχε!
Αλλά στα μέσα της διαδρομής το άλογο πήδηξε πάνω από τον φράχτη κι έφυγε καλπάζοντας».

Ο Χένρν Κίσσινγκερ αποδίδει αυτό το είδος λάθους σε έλλειψη φαντασίας.
Η πρόληψη δεν χρειάζεται μόνο γνώση, χρειάζεται και φαντασία· κάτι αρκετά παρεξηγημένο. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η φαντασία είναι η περιπλάνηση του μυαλού πάνω από ένα ποτηράκι κρασί.
Αλλά δεν γεννιούνται έτσι οι ιδέες.

Φαντασία σημαίνει να βάζουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται τις πιθανότητες και τις συνέπειες από το Α μέχρι το Ω. Η φαντασία είναι εξαντλητική εργασία.
Και γίνεται ακόμα πιο εξαντλητική, όταν πρόκειται για προβλήματα που ξεπετιούνται ξαφνικά. Πρέπει να σκεφτόμαστε διαρκώς τις πιθανές καταστροφές; Δεν είναι κάπως καταθλιπτικό;

Η εμπειρία λέει όχι· το ίδιο και ο Τσάρλι Μάνγκερ: «Σε όλη μου τη ζωή φανταζόμουν κάθε είδους δυσκολίες, αλλά δεν έγινα δυστυχισμένος. Περίμενα τα προβλήματα· ήμουν προετοιμασμένος γι’ αυτά».

Σύσταση: Σκεφτείτε μια φορά την εβδομάδα για 15 λεπτά τους κινδύνους που πιθανώς σας απειλούν. Ύστερα ξεχάστε το θέμα και ζήστε χαρούμενα και ξέγνοιαστα για την υπόλοιπη εβδομάδα.
Αυτά τα 15 λεπτά είναι κάτι που το λέμε «pre-mortem».
Φανταστείτε, για παράδειγμα, ότι ο γάμος σας διαλύεται, ότι ξαφνικά χρεοκοπείτε ή παθαίνετε καρδιακή προσβολή. Στη συνέχεια αναλύστε «προς τα πίσω» πώς συνέβη η (φανταστική) καταστροφή μέχρι τις πρωταρχικές αιτίες.
Το τελικό βήμα: προσπαθήστε να εξαλείψετε τα πιθανά αίτια, έτσι ώστε το πρόβλημα να μη συμβεί.

Εννοείται ότι, ακόμα κι αν τα κάνετε όλα αυτά τακτικά και ευσυνείδητα, θα παραβλέψετε κινδύνους και θα πάρετε λανθασμένες αποφάσεις. Μπορείτε να μετριάσετε αυτές τις αναπόφευκτες καταστροφές αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα και τα ζητήματα αμέσως, χωρίς χρονοτριβή.
Όσα όμως είναι προβλέψιμα μπορούν να αποφευχθούν, ευκολότερα από το να επιλυθούν όταν προκύψουν.

Σοφία είναι η πρόληψη.
Δυστυχώς, επειδή είναι αόρατη, δεν μπορείτε να την επιδείξετε, όμως η επίδειξη, η καυχησιά, δεν βοηθάει στην καλή ζωή.

 

lecturesbureau – 2φΑ

                            

"Φροντίδα κι ευγνωμοσύνη "

 

Από ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΡΑΒΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΝΗΡΙΑΣ
[- 13ος ΑΙΩΝΑΣ]

Ένας βεζίρης είχε υπηρετήσει τον κύριο του για 30 χρόνια και ήταν γνωστό πως τον θαύμαζαν για την αφοσίωση, τη φιλαλήθεια και την πίστη του στον Θεό.
Εξαιτίας της τιμιότητάς του, ωστόσο, είχε κάνει πολλούς εχθρούς στην αυλή, οι οποίοι διέδιδαν ιστορίες για τη διπροσωπία του και τη δολιότητά του.
Μέρα νύχτα προσπαθούσαν να επηρεάσουν το σουλτάνο, μέχρι που τα κατάφεραν κι άρχισε κι αυτός να νοιώθει δυσπιστία απέναντι στον αθώο βεζίρη.
Τελικά διέταξε να θανατώσουν τον άνθρωπο, που τον είχε υπηρετήσει τόσο πιστά.

Στο βασίλειό του, όσοι καταδικάζονταν σε θάνατο δένονταν και πετιόνταν σε ένα κυνοτροφείο, όπου ο σουλτάνος διατηρούσε τα αγριότερα κυνηγετικά σκυλιά.
Τα σκυλιά αμέσως κομμάτιαζαν το θύμα. Ωστόσο, πριν τον πετάξουν, ο βεζίρης ζήτησε μια τελευταία χάρη:
«Θα ήθελα 10 μέρες ανάπαυλα», είπε, «για να πληρώσω τα χρέη μου, να μαζέψω τα χρήματα που μου οφείλουν, να επιστρέψω όσα εμπιστεύτηκαν διάφοροι άνθρωποι στη φύλαξή μου, να μοιράσω τα αγαθά μου στα μέλη της οικογένειάς μου και στα παιδιά μου και να τους ορίσω έναν κηδεμόνα».

Αφού ο βεζίρης εγγυήθηκε ότι δεν θα δραπέτευε, ο σουλτάνος ικανοποίησε το αίτημά του.
Ο βεζίρης έσπευσε στο σπίτι του, μάζεψε 100 χρυσά νομίσματα και μετά επισκέφτηκε τον κυνηγό που φρόντιζε τα σκυλιά του σουλτάνου.
Του πρόσφερε τα 100 χρυσά νομίσματα και είπε: «Άσε με να φροντίσω τα σκυλιά για δέκα μέρες». Ο κυνηγός συμφώνησε και για τις επόμενες δέκα μέρες ο βεζίρης φρόντιζε και καθάριζε τα ζώα με μεγάλη προσοχή και επίσης τα τάιζε πλουσιοπάροχα.
Στο τέλος των δέκα ημερών έτρωγαν από το χέρι του.

Την ενδέκατη ημέρα κάλεσαν τον βεζίρη να παρουσιαστεί στο σουλτάνο, επανέλαβαν τις κατηγορίες και ο σουλτάνος παρακολουθούσε, καθώς έδεσαν τον βεζίρη και τον πέταξαν στα σκυλιά.
Όμως όταν αυτά τον είδαν, έτρεξαν καταπάνω του κουνώντας τις ουρές τους.
Του ψιλοδάγκωσαν τους ώμους με αγάπη και αφοσίωση και άρχισαν να παίζουν μαζί του.
Ο σουλτάνος και οι παρευρισκόμενοι έμειναν κατάπληκτοι και ο σουλτάνος ρώτησε τον βεζίρη, γιατί δεν τον κατασπάραξαν.

Ο βεζίρης απάντησε: «Φρόντιζα αυτά τα σκυλιά για δέκα ημέρες.
Ο σουλτάνος είδε με τα μάτια του το αποτέλεσμα. Εσάς σας φρόντισα για τριάντα χρόνια και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Έχω καταδικαστεί σε θάνατο, εξαιτίας των κατηγοριών των εχθρών μου».

Ο σουλτάνος κοκκίνισε από τη ντροπή του.
Όχι μόνο έδωσε χάρη στο βεζίρη, αλλά του δώρισε και μια υπέροχη φορεσιά και του παρέδωσε και τους ανθρώπους που είχαν κηλιδώσει τη φήμη του.
Ο καλόκαρδος βεζίρης τους απελευθέρωσε και συνέχισε να τους μεταχειρίζεται με καλοσύνη.

 

lecturesbureau – 2φΑ

                                                   

"Δημόσια εξομολόγηση "

 

-  Πρωτ. Χρυσοβαλάντης Θεοδώρου
"Πνευματικό αντισηπτικό"

Τούτες τις δύσκολες μέρες, περάσαν πολλές σκέψεις από το μυαλό μου.
Τόσες που ούτε τις καλοθυμάμαι. Πίστη και ολιγοπιστία εναλλάσσονταν μέσα μου.
«Παπάς και ολιγόπιστος;» θα μου πεις...
Εξομολογούμαι (όπως παλιά) δημοσίως: ΝΑΙ.

Ίσως έτσι, όπως λέει ο γλυκύς μας Άγιος Χρυσόστομος, καταλάβουμε εμείς οι παπάδες εκείνους που μέχρι πρότινος, αφ’ υψηλού και ex cathedra, ελέγχαμε!

«Είδες ύψωμα;» μου έλεγε ένας πνευματικός. «Θα δεις πτώμα…».
Και τώρα που πληκτρολογώ τούτες τις σειρές, μου ήρθε μια σκέψη στο μυαλό μου:

«Πόσες φορές έκανα Εσπερινό και δεν κατάλαβα τίποτα;

Πόσες μνημόνευσα ανθρώπους στη πρόθεση και το έκανα μηχανικά, επειδή ήξερα απ’ έξω τα ονόματά τους; Πόσες φορές λειτούργησα και ήμουν μόνο σωματικά παρών;»

Όχι! Δεν ταπεινολογώ! Τώρα που δεν μπορώ να σκύψω στο πετραχήλι του πνευματικού μου, εξομολογούμαι δημοσίως.

Ίσως με λυπηθεί ο Θεός. Με συνετίσει…

Μα αδελφέ μου και συ τώρα που ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές, σου ήρθαν πολλές σκέψεις και σένα. Ίσως έφτασαν στην επιφάνεια πολλά σου λάθη και ατοπήματα.
Όπως ότι κοινώνησες ανάξια, από συνήθεια, «για το καλό».

Ίσως κατάλαβες ότι τελικά ζητάς να αγκαλιάσεις τον γείτονά σου, που έχεις να του μιλήσεις τόσον καιρό. Και για φαντάσου, να είναι και ο μόνος που ίσως να μπορείς να αντικρίσεις από το παραθύρι του σπιτιού σου…

Παρόλα ταύτα, αν και θα ήταν εύκολο να αραδιάσω ένα σωρό αγιογραφικά και πατερικά σχετικά χωρία, δεν το κάνω από συστολή.

Γιατί; Διότι κινδυνεύω, μέσα από τη «θεολογία του Κορωνοϊού», να αποδειχθώ ο «Άγιος» που ξεχώρισε από τους άλλους.

Κάτι σαν τον Φαρισαίο· «οὐκ εἰμι ὥσπερ οἱ λοιποί τῶν ἀνθρώπων».

Ακόμα και το πολυτονικό μου, άφησα κατά μέρος σε τούτα τα λόγια, για να σε πλησιάσω αδελφέ, και να σου πω:

Αν τυχόν και συ μαζί μου μετάνιωσες για τα λάθη σου, έστω και τώρα, σήκωσε τα χέρια σου στον ουρανό. Είναι ανοικτός! Ειδικά τώρα! Παρακάλεσε! Ακούγεσαι!

Σε παρακαλώ πριν πιάσεις οτιδήποτε, πριν φας, πριν πιείς, πες με τη καρδιά σου, μια φράση από την Ακολουθία του Αγιασμού: «Συντριβήτωσαν ὑπὸ τὴν σημείωσιν  τοῦ  τύπου τοῦ Τιμίου Σταυροῦ Σου, πᾶσαι αἱ ἐναντίαι δυνάμεις».

Σταύρωνε όλα τα αντικείμενα με το «πνευματικό αντισηπτικό» που μας έχει ελεημένα δοθεί.
Κάν'το συνήθεια. Κάν'το καθημερινότητα.

Κάν'το ανάγκη. Μα κυρίως, κάν'το ελεύθερα πιστή πράξη.

Αυτό το «Μένουμε σπίτι» μου θύμισε λίγο το «ἔνδον σκάπτε· ἔνδον βλέπε».

Και να η ευκαιρία που μας δίνεται!

Να έλθουμε για πρώτη ίσως φορά, αντιμέτωποι με τον εγωιστή εαυτό μας, και να τον αλλάξουμε. Να κόψουμε τον κρίκο της αλυσίδας όχι του ιού, αλλά της ψυχο-σωματο-φθόρου αμαρτίας μας.

Να ανάψουμε ένα φωτάκι, όπως έλεγε και ο παπα-Τύχων ο Ρώσος, για να τραβήξουμε τη ματιά του Θεού πάνω μας.

Δεν ήθελα να σε κουράσω. Να εξομολογηθώ ήθελα.

Να κάτσω νοερά δίπλα σου και να ακούσω και τη δική σου εξομολόγηση.

Εκείνη που δεν έκανα, δεν έκανες, δεν κάναμε με μετάνοια όταν έπρεπε.

Να σκουπίσω τα δάκρυά σου. Και συ τα δικά μου…

 

orthodoxia - 2φΑ

                                         

"Πέντε ημέρες νοσηλεία "

 

-  Πρωτοπρεσβύτερος Χρυσοβαλάντης Θεοδώρου
"Πέντε μέρες στο Αττικό νοσοκομείο"   [ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ]

….   Τὸ βρά­δι συ­νε­χί­στη­κε ὁ πυ­ρε­τός καὶ ἕ­ως τὰ χα­ρά­μα­τα ἤ­μουν σχε­δὸν ἄ­γρυ­πνος.
Πρω­ὶ πρω­ί, 3 Ἰ­α­νου­α­ρί­ου, μα­ζί μὲ τὴν σύμ­μα­χο πρε­σβυ­τέ­ρα, ἀ­φή­νον­τας πί­σω τὰ τέσσε­ρα παι­δι­ά μας, πή­γα στὸ ἐ­φη­με­ρεῦ­ον Ἀτ­τι­κὸ Νο­σο­κο­μεῖ­ο.

Οὐ­ρὲς κό­σμου. Ἕ­να τε­ρά­στι­ο μελ­λί­σι, ἀ­σθε­νῶν, νο­ση­λευ­τῶν, ἰ­α­τρῶν, δι­οι­κη­τι­κοῦ προ­σω­πι­κοῦ, δι­α­σω­στῶν τοῦ ΕΚΑΒ, ἀ­σθε­νο­φό­ρων, ὄ­λοι καὶ ὅ­λα γύ­ρω ἀ­πὸ τὴν ἀσθένει­α αὐ­τή.
Ἕ­νας «ἀ­ο­ρα­τος πό­λε­μος», ὄ­χι τοῦ πνεύ­μα­τος τοῦ Ἁγίου Νι­κο­δή­μου, ἀλ­λὰ τοῦ σῶ­μα­τος ἐ­κτυ­λι­σσό­ταν μπρο­στὰ στὰ μά­τι­α μας.

Ἐ­κεῖ καὶ ἕ­ως ὅ­του ἐ­ξε­τα­στῶ, ἄ­κου­σα καὶ ἀν­τι­λή­φθη­κα τὴ «με­τά­νοι­α» τῶν ἀν­θρώ­πων.
Ποι­α; «Με­τά­νι­ω­σα ποὺ δὲν ἐ­κα­να τὸ ἐμ­βό­λι­ο», ἄ­κου­γες παν­τοῦ!

Εὐ­τυ­χῶς, ἤ­μουν ἀ­πὸ τοὺς πρῶ­τους ποὺ προ­σῆλ­θα καὶ σὲ δύ­ο ὥ­ρες εἶχαν τε­λει­ώ­σει οἱ ἐ­ξε­τά­σεις. Ἡ ἀ­γω­νί­α στὸ ζε­νίθ!
Εἰ­δι­κὰ γι­ὰ τὰ ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα τῆς ἀ­ξο­νι­κῆς ποὺ θὰ ἔδει­χναν ἄν ὑ­πῆρ­χε πνευ­μο­νί­α.

Στὴ πρώ­τη αὐ­τὴ «γραμ­μὴ» ἀν­τι­με­τώ­πι­σης καὶ ἐ­ξε­τά­σε­ως τῶν ἀ­σθε­νῶν, «ἰ­δί­οις ὄμμασι» εἶδα τὸν τι­τά­νι­ο, χω­ρὶς ὑ­περ­βο­λή, ἀ­γῶ­να τῶν γι­α­τρῶν καὶ τῶν νο­ση­λευ­τῶν, ποὺ ἔ­πρε­πε μέ­σα σὲ μι­ὰ ἐ­φη­με­ρί­α, μὲ τε­ρά­στι­α πί­ε­ση, νὰ ἀ­πο­φα­σί­σουν γι­ὰ τὸ τὶ θὰ ἀπο­γί­νει ὁ κα­θέ­νας μας.
Νο­ση­λεί­α; Ἀ­γω­γὴ στὸ σπί­τι; Μο­νο­κλω­νι­κὰ ἀν­τι­σώ­μα­τα;

Ἡ γι­α­τρός, χι­λι­ό­χρο­νη νὰ εἶ­ναι, μοῦ εἶ­πε σχε­δὸν ντρο­πα­λά: «Πά­τερ, πρέ­πει νὰ νοσηλευ­τεῖ­τε»! Τῆς ἐ­πι­α­σα τὸ χέ­ρι καὶ πῆ­γα νὰ πῶ «ἔ­χω τέσ­σε­ρα παι­δι­ά. Μή­πως γί­νε­ται νὰ πά­ω στὸ σπί­τι»;
Δὲν τὸ τολ­μη­σα ὅ­μως.
Ἀ­στρα­πι­αῖ­α θυ­μή­θη­κα ὅ­τι «τί­μα ἰ­α­τρὸν πρὸς τὰς χρε­ί­ας αὐ­τοῦ τι­μαῖς αὐ­τοῦ, καὶ γὰρ αὐ­τὸν ἔ­κτι­σε Κύριος», ἔ­σκυ­ψα τὸ κε­φά­λι καὶ εἶ­πα «νά ᾿ναι εὐ­λο­γη­μέ­νο».
Ἀ­πὸ ἐ­κεί­νη τη στιγ­μὴ ἡ­ρέ­μη­σα. Ἔ­νι­ω­σα ὅ­τι «ἄλ­λος» ἔ­χει πι­ὰ τὴν εὐ­θύ­νη.

Δύ­σκο­λος ὁ ἀ­πο­χαι­ρε­τι­σμὸς ἀ­πὸ τὴ πρε­σβυ­τέ­ρα ποὺ ἀ­γω­νι­οῦ­σε.
Γνω­ρί­ζα­με κα­λῶς ὅ­τι ἐ­πι­σκε­πτή­ρι­α δὲν ἐ­πι­τρέ­πον­ται.
Σὲ νο­σο­κο­μεῖ­ο δὲν εἴ­χα μπεῖ πο­τέ μου. Πα­ρά­ξε­να συ­ναι­σθή­μα­τα…

Μὲ ὁ­δή­γη­σαν στὴν κλι­νι­κή. Κλι­νι­κὴ Covid 03, δω­μά­τι­ο 3, κρε­βά­τι Β.
Ἐ­πι­με­λή­τρι­α κλι­νι­κής ἡ κα Λ. Λ. Ἀ­πὸ τὴν πρώ­τη στιγ­μὴ εἶ­χες νὰ ἀ­γω­νι­στεῖς σὲ δύ­ο ἐ­πί­πε­δα. Τὸ πρῶ­το ὁ ἑ­αυ­τός σου· τὸ δεύ­τε­ρο οἱ συ­να­σθε­νεῖς σου!

Στὸ ἀ­ρι­στε­ρό μου χέ­ρι ξα­πλω­μέ­νος βρι­σκό­ταν ἕ­νας ἄλ­λος ἱ­ε­ρέ­ας. 72 ἐ­τῶν ἦ­ταν ὁ π. Δ. Φρ.
Πό­σο μὲ πο­νά­ει αὐ­τὸ τὸ «ἦ­ταν»…
Ἔ­φυ­γε νι­κη­μέ­νος με­τὰ ἀ­πὸ κά­ποι­ες μέ­ρες νο­ση­λεί­ας στὴν ἐν­τα­τι­κή.
Ἀν­τι­δροῦ­σε σὲ ὅ­λα ὁ εὐ­λο­γη­μέ­νος…

Ἀ­πέ­ναν­τί μου δε­ξι­ὰ ὁ Ν., μὲ πνευ­μο­νί­α 60%. Κα­λὸ παι­δί. Τῆς ἐκ­κλη­σί­ας.
Γί­να­με φίλοι. Ἀ­πέ­ναν­τι καὶ ἀ­ρι­στε­ρά μου ὁ κ. Θ., δυ­να­μι­κὸς δι­κη­γό­ρος. Ἐ­τῶν 80.

Καὶ οἱ τρεῖς ἀ­νεμ­βο­λί­α­στοι, ὄ­πως καὶ τὸ 90% τῶν 60 νο­ση­λευ­ο­μέ­νων στὴν κλι­νι­κή.
Στὸ δω­μά­τι­ο πά­λι, ἄ­κου­σα ἀ­πὸ τον Ν. αὐ­θόρ­μη­τα τὴν ἴ­δι­α «με­τά­νοι­α».
«Με­τά­νοι­ω­σα πά­τερ ποὺ δὲν ἐμ­βο­λι­ά­στη­κα. Εἶ­μαι δέ­κα μέ­ρες ἤ­δη μέ­σα.
Μό­νο μὲ βιν­τε­οκ­λή­σεις μπο­ρῶ νὰ δῶ τὰ τρί­α μι­κρὰ κο­ριτ­σά­κι­α μου.
Εἶ­δα τὸν χά­ρο μὲ τὰ μά­τι­α μου»!

Τὶ νὰ πῶ γι­ὰ τὶς νο­ση­λεύ­τρι­ες καὶ τοὺς ἰ­α­τρούς.
Τί­μι­α, εἰ­λι­κρι­νὰ καὶ χω­ρὶς «σάλτσες», ἔ­ζη­σα μέ­σα σὲ ἕ­ναν «πα­ρά­δει­σο νο­ση­λεί­ας», ὅ­που δὲν ὑ­πήρ­χε τὸ «ἐ­γὼ» καὶ τὸ «ἐ­σύ» με­τα­ξύ τους, τὸ «ἀ­νώ­τε­ρος» καὶ «κατώτερος», τὸ «πα­λι­ός» καὶ «νέ­ος»!
Ε­κεῖ­να δηλ. ἀ­πὸ τὰ ὁ­ποῖ­α βα­σα­νί­ζε­ται ἡ κοινω­νί­α μας ἐν πολ­λοῖς, ἀλ­λὰ καὶ ἡ Ἐκκλησί­α μας!!
Ἕ­νας σε­μνὸς ἐ­παγ­γελ­μα­τι­σμὸς ἦ­ταν σὲ ὅ­λους δι­α­κρι­τός, μα­ζὶ μὲ τὸ χα­μό­γε­λο καὶ τὸ κα­λὸ λό­γο πρὸς κά­θε ἕ­να ἀ­πὸ ἐ­μᾶς.

- Ἔ­λα Γ., βά­λε δύ­να­μη, πά­ρε ἀ­έ­ρα ἀ­πὸ τὸν ἀ­να­πνευ­στῆ­ρα, ἄ­κου­γες.
- Ἔ­λα κ. Θ., κά­νε κου­ρά­γι­ο, καὶ τοῦ χά­ϊ­δευ­αν τὸ κε­φά­λι ἀλ­λά­ζον­τάς του τὰ σεν­τό­νι­α.
Ἀλ­λά­ζον­τάς του, κα­λύ­τε­ρα καὶ ἀ­πὸ τὸν πα­τέ­ρα τους, τὰ λε­ρω­μέ­να του ἐ­σώ­ρου­χα…

Κά­ποι­α στιγ­μή, φώ­να­ξα τὴ νο­ση­λεύ­τρι­α Φ. ποὺ μό­νο τὰ μά­τι­α της φαί­νον­ταν, λό­γω τῶν προ­στα­τευ­τι­κῶν στο­λῶν τους.
– Παι­δὶ μου ἔ­λα ἐ­δῶ.
– Ὀ­ρί­στε πά­τερ.
– Δώ­σμου τὸ χέ­ρι σου.
Δὲν κα­τά­λα­βε. Μοῦ τὸ δι­νει. Τὸ ἀ­σπά­ζο­μαι εὐ­λα­βι­κά. Τρα­βι­έ­ται ἀ­πό­το­μα.

– Μὰ τὶ κά­νε­τε;
– Ἐ­σεῖς εἶ­στε «ἱ­ε­ρεῖς»! Ἐ­σεῖς δι­α­κο­νεῖ­τε μὲ αὐ­το­θυ­σί­α τὸν ἀ­δελ­φό.
Σᾶς εὐ­χα­ρι­στῶ!

Τὰ φάρ­μα­κα ἀ­μέ­σως ἄρ­χι­σαν νὰ ἀ­πο­δί­δουν καὶ ὁ πυ­ρε­τὸς ἔ­πε­σε.
Οἱ μέ­ρες κύ­λη­σαν μὲ ἠ­συ­χί­α ἐ­σω­τε­ρι­κὰ καὶ ἀ­νη­συ­χί­α ἐ­ξω­τε­ρι­κά.

Ἐ­σω­τε­ρι­κά, δι­ό­τι μὲ συ­νό­δευ­σαν οἱ ἐκ τῆς ἐ­ξο­ρί­ας ἐ­πι­στο­λὲς τοῦ ἱ. Χρυ­σο­στό­μου, τὶς ὁ­ποῖ­ες δι­ά­βα­σα ἔν­δα­κρυς σχε­δον ὅ­λες.
Τὶ μο­να­δι­κὴ εὐ­αι­σθη­σί­α εἶ­χε αὐ­τὸς ὅ ἅ­γι­ος ἄν­θρω­πος!
Μὲ πό­ση ἀ­γω­νί­α ρω­τού­σε νὰ μά­θει γι­ὰ τὴν πο­λύ­τι­μη ὑ­γεί­α τῶν πα­ρα­λη­πτῶν!

«Ἐν ὑ­γι­εί­ᾳ ἐ­σμεν καί εὐ­θυ­μί­ᾳ», ἔ­γρα­φε γι­ὰ τὸν ἴ­δι­ο γι­ὰ νὰ τοὺς κα­θη­συ­χά­σει.
Ἀν­τι­θέ­τως ὅ­μως ζη­τοῦ­σε δι­αρ­κὴ πλη­ρο­φό­ρη­ση γι­ὰ τὴν ὑ­γεί­α τῶν ἀ­γα­πη­μέ­νων του προ­σώ­πων. Μά­λι­στα σὲ χαι­ρε­τι­στή­ρι­ο ἐ­πί­λο­γο τῆς ΙΕ΄ ἐ­πι­στο­λής του πα­ραγ­γέλ­λει τὴν συ­χνὴ ἐ­νη­μέ­ρω­σή του ἀ­πὸ τὴν Ὀ­λυμ­πι­ά­δα «πε­ρί τῆς ὑ­γεί­ας» της. Ἡ κα­λή της κατά­στα­ση θὰ ἐ­νι­σχύ­ει, γρά­φει, «τήν εὐ­φρο­σύ­νην» του καὶ θὰ ἀ­πο­τε­λεῖ γι’ αὐ­τόν «οὐ μι­κράν πα­ρα­μυ­θί­αν» στὴν ἐ­ρη­μιά τῆς ἐ­ξο­ρί­ας του.

Ἐ­ξω­τε­ρι­κά, δι­ό­τι οἱ με­τα­πτώ­σεις τῆς ὑ­γεί­ας ὅ­σων πέ­ρα­σαν ἀ­πὸ τὸν θά­λα­μο, μὲ τελευ­ταῖ­ο τὸν πε­νην­τά­χρο­νο Γ., μὲ ἐ­πη­ρέ­α­σαν τό­σο πο­λύ, ποὺ ἔ­κα­να πολ­λὲς μέ­ρες νά ξε­πε­ρά­σω τὶς τρεῖς δι­α­σω­λη­νώ­σεις ποὺ εἶ­δα μὲ τὰ μά­τι­α μου!!

Ἡ τε­λευ­ταί­α μέ­ρα ἦ­ταν ἐ­κεί­νη, ποὺ ὄ­χι μό­νο μά­ζε­ψα τὴ βα­λιτ­σού­λα μὲ τὰ ρού­χα μου, ἀλ­λὰ κυ­ρί­ως τὶς ἐμ­πει­ρί­ες ποὺ πή­ρα καὶ θὰ κου­βα­λῶ δι­α­παν­τός μα­ζί μου.

Ποι­ές;
Ὅ­τι ἡ ἰ­α­τρι­κή, ἰ­δί­ως ἡ θυ­σι­α­ζο­μέ­νη, μα­ζί μὲ τὸ ἔ­λε­ος τοῦ Θε­οῦ (ναι, μα­ζί!), σώ­ζει ζω­ές!
Ἐ­κεῖ­νες γι­ὰ τὶς ὁ­ποῖ­ες ὁ Χρι­στὸς θυ­σι­ά­στη­κε.
Ἐ­κεῖ­νες γι­ὰ τὶς ὁ­ποῖ­ες πολ­λά­κις ἐ­μεῖς οἱ κλη­ρι­κοὶ ἀ­δι­α­φο­ρή­σα­με ἢ καὶ πλα­νή­σα­με μὲ ἀν­τι­εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κὲς κατευθύνσεις.

Ὅ­τι τὰ φάρ­μα­κα, ἀ­κό­μα καὶ ὅ­ταν τυχὸν περιπλέκονται μὲ οἰ­κο­νο­μι­κὰ συμ­φέ­ρον­τα, σώ­ζουν ζω­ές. Καὶ ἐκεῖ μέσα ἔνιωσα ὅσο ποτὲ τὴν ἀξία της.
Ὅ­τι ἡ γιατρὸς-ἐ­πι­με­λή­τρι­α μοῦ εἶ­πε λί­γο πρὶν φύ­γω: «Πά­τερ σὲ ἔ­σω­σε τὸ ἐμ­βό­λι­ο»!
Καὶ ὄντως ἔ­σω­σε τὴ ζωή μου.
Ὅ­τι δὲν μὲ πεί­θει καμ­μί­α ἄλ­λη συ­νω­μο­σι­ο­λο­γι­κὴ ἢ ψευ­το-πνευ­μα­τι­κὴ πε­ρὶ τοῦ ἀντιθέ­του θε­ω­ρί­α, ἀ­φοῦ «πρᾶ­ξις θε­ω­ρί­ας ἐ­πίβα­σις»!

Καὶ ἐ­γὼ τὰ ἔ­ζη­σα! Δὲν μοῦ τὰ ἀ­νήγ­γει­λαν…

 

orthodoxia

pC – 2fA

                                                                

"Ο έρωτας και ο χρόνος "

 

Λουδοβίκος των Ανωγείων  -  Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ
[Η Ποιμαντική Σκέψη της Εβδομάδος]

Περνούσε ο χρόνος τη συνηθισμένη βαρετή πορεία του,
όταν είδε έναν έρωτα ξαπλωμένο κάτω από μια ελιά.
Αναμαλλιασμένος, ξυπόλυτος, αλλού τα βέλη, αλλού τα τόξα.

O χρόνος κατέβηκε, σταμάτησε από πάνω του,
τον περιεργάστηκε κάμποση ώρα και τέλος τον πείραξε:
«Και τι δε θα ’δινα για την τρέλα και τα νιάτα σου…»

«Η τρέλα είναι ό,τι πιο ακριβό έχω, άρχοντα.
Δεν πωλείται. Για τα νιάτα μου όμως, που είναι ρόδα
και θα πέσουν, τι μου δίνεις;»

«Ό,τι μου ζητήσεις».
«Ένα κουμπί να το πατώ, να σταματάς όποτε εγώ
το θέλω», είπε καθαρά, συλλαβιστά.

Γελάει ο χρόνος, του χαϊδεύει τα μαλλιά και του λέει
φεύγοντας:
«Δεν ξέρεις, λοιπόν, πως είσαι σπουδαίος
και περιζήτητος, ακριβώς επειδή δεν έχεις χρόνο;»

 

πΖ – 2φΑ

                                                                       

"Παρά δέκα, ίσως "

 

Χένρυ Τζάκσον Βαν Ντάικ  - "Χρόνος είναι"
ή "Για το ηλιακό ρολόι της Κατρίνα"
[Henry Jackson van Dyke  (1852–1933) από την ποιητική του συλλογή 
«Μουσική και άλλα ποιήματα» 1904]

Οι ώρες πετούν,
τα λουλούδια ξεψυχούν·
νέες μέρες,
νέες ιδέες·
περνούν!
Η αγάπη μένει.

Ο χρόνος είναι
πολύ αργός γι’ αυτούς που περιμένουν,
πολύ γρήγορος γι’ αυτούς που φοβούνται,
πολύ μακρύς γι’ αυτούς που θρηνούν,
πολύ σύντομος γι’ αυτούς που ευτυχούν,
μα γι’ αυτούς που αγαπούν,
χρόνος δεν είναι.

 

frear – 2φΑ

                                    

"Παλαιά και Καινή Διαθήκη "

 

"Η Υπαπαντή του Κυρίου"
[Μικρό σχόλιο στήν βυζαντινή εἰκόνα]

«Λέγε Συμεών, τίνα φέρων ἐν ἀγκάλαις, ἐν τῷ ναῷ ἀγάλλη;», ἐρωτᾶ ὑμνογραφώντας ὁ ἅγιος Γερμανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, στὸ πρῶτο Στιχηρὸ ἰδιόμελο τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Ὑπαπαντῆς, ἤχου α΄.
Ἡ βυζαντινὴ εἰκόνα τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, ἀποτολμᾶ ν' ἀπαντήσει στὸ ὑμνολογικὸ αὐτὸ ἐρώτημα μ' ἕνα ἄλλο εἶδος τέχνης, περισσότερο προσιτὸ στὸ εὐρύτερο σῶμα τῶν πιστῶν.

Ἡ σκηνὴ εἰκονίζει τὴν ἐκπλήρωση τοῦ ἑβραϊκοῦ ἔθους.
Τοῦ ἔθους ποὺ καθόρισε ἡ ἀπαίτηση τοῦ ἴδιου του Θεοῦ, «πᾶν ἄρσεν τὸ τὴν μήτραν διανοῖγον», νὰ ἀφιερώνεται σ' Αὐτόν. (Ἔξοδ. ιγ/ 2), ὅπως ἐμφατικὰ σημειώνεται καὶ στὸν Εἱρμὸ τῆς ἐνάτης ᾠδῆς τῆς Ὑπαπαντῆς.
Αὐτὴ τὴν πραγματοποίηση τοῦ «εἰθισμένου, κατὰ τὸ εἰρημένον τοῦ νόμου» (Λουκ. Β. 24, 27), ἱστορεῖ ἡ εἰκόνα τῆς Ὑπαπαντῆς.

Πέντε πρόσωπα ἀπαρτίζουν τὴν σύνθεση.
Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος μὲ τὸν Ἰωσὴφ φέρνουν στὸν ναὸ τὸν τεσσαρακονθήμερο Ἰησοῦ Χριστό. Τὰ δυὸ ἄλλα πρόσωπα εἶναι πρόσωπα τοῦ ναοῦ, καὶ συναντοῦν τοὺς προσερχομένους ἐντὸς τοῦ ἱεροῦ χώρου.

Ὁ Συμεὼν ὁ πρεσβύτης, ἄνθρωπος χαριτωμένος ἀπ' τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, «δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ» (Λουκ. β/ 25), καὶ ἡ ἁγία Ἄννα ἡ προφήτιδα, θυγατέρα Φανουήλ, σὲ προχωρημένη ἡλικία καὶ αὐτή.
Λαμπάδα λιωμένη στὴν ὑπηρεσία τοῦ ναοῦ ἀπὸ τὴ νεότητά της, ἀπὸ τότε ποὺ χήρευσε.
Στὰ χέρια της, ποὺ τόσα χρόνια διακόνησαν τὶς ἀνάγκες τοῦ ναοῦ, κρατεῖ εἰλητάριο μὲ λόγους προφητικούς, ποὺ ἀναφέρονται στὸ πρόσωπο τοῦ προσφερομένου βρέφους Ἰησοῦ.
«Τοῦτο τὸ βρέφος, οὐρανὸν καὶ γῆν ἐστερέωσεν».

Ὁ εἰκονογράφος δὲν ἐπιλέγει νὰ ἰσορροπήσει τὴ σύνθεση σ' ἕνα ἀπὸ τὰ εἰκονιζόμενα πρόσωπα, παρόλο ποὺ κεντρικὴ θέση ἔχουν κατὰ βάση δυό· τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ τοῦ βρέφους Ἰησοῦ.
Τὸ κέντρο τῆς εἰκόνας κατέχει τὸ ἱερό, στηριζόμενο σὲ τέσσερις κολῶνες, στεφανωμένες ἀπὸ μία σινδόνη.

Τὸ ἱερὸ μὲ τὴ σινδόνη μοιάζουν νὰ διαιροῦν τὴν εἰκόνα στὰ δυό.
Ἄλλωστε τὸ ὅλο συμβὰν τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου ἑνώνει δυὸ σαφέστατα διαφορετικοὺς χώρους. Τὸν χῶρο τῆς Παλαιᾶς μὲ τὴν Καινὴ Διαθήκη.
Τῆς προσδοκίας τῶν αἰώνων, μὲ Τὸν Προσδοκώμενο. Τῆς φθορᾶς τοῦ γήρατος καὶ τοῦ θανάτου, μὲ τὴν ἀφθαρσία καὶ τὴ ζωὴ τοῦ βρέφους Ἰησοῦ.

Δὲν σημαίνονται ὅμως μόνο συνθετικὰ οἱ δυὸ κόσμοι, ποὺ ἑνοποιοῦνται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ποὺ περιγράφει ἡ εἰκόνα, ἀλλὰ καὶ ὑφολογικὰ ὑποδηλώνεται τὸ διττὸ μήνυμα τῆς ἑορτῆς.
Ἡ χαρὰ καὶ ἡ λύπη.

Ἡ χαρὰ ἐκπεφρασμένη ἀπὸ τὸν πρεσβύτη Συμεών. Τὸν γέροντα ποὺ μὲ τρεμάμενα ἀπὸ τὸ βαθὺ γῆρας χέρια, προσδέχεται Αὐτὸν ποὺ ἀνέμενε αἰῶνες ἡ παλαιοδιαθηκικὴ εὐσέβεια, καὶ διψοῦσε ὁ ἰουδαϊκὸς λαός: τὸν λυτρωτὴ τοῦ κόσμου.
Τὸν Συμεών, ποὺ ἀξιώνεται νὰ γίνει θεοδόχος!
Τὰ πόδια του λυγίζουν ἀπὸ εὐλάβεια. Τὰ μάτια του κοιτοῦν μὲ δέος «τὸ σωτήριον φῶς» (Λουκ. Β. 30, 32) τοῦ θεανθρωπίνου Βρέφους.
Τὰ χέρια του, σκεπασμένα ἀπὸ συστολὴ καὶ σεβασμὸ μὲ μία ἄκρη τοῦ ἐνδύματός του, γίνονται θρόνος. Θρόνος ὄχι γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦν ἕνα κοινὸ βρέφος, ἀλλὰ γιὰ νὰ κρατήσουν Αὐτὸν ποὺ κρατεῖ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη.

Τὰ χέρια τοῦ πρεσβύτου Συμεών, ποὺ μὲ τόση εὐλάβεια κρατοῦν τὸ θεῖο Βρέφος πάνω ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο τοῦ ναοῦ, θυμίζουν τόσο πολὺ τὴν εἰκόνα τῶν λειτουργῶν ἱερέων ποὺ προβάλλουν ἐνώπιόν μας τὸ θυσιασμένο καὶ ἀναστημένο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.
Ὅλες οἱ γραμμὲς τοῦ σώματος τοῦ ἁγίου Συμεών, μαζὶ μὲ τὶς πτυχώσεις τῶν ἐνδυμάτων του τείνουν πρὸς τὸν Κύριο. Λυγίζουν, καὶ μὲ μία καμπυλόγραμμη κίνηση ὑποτυπώνουν τὸ δοχεῖο ποὺ πληρούται ἀπὸ τὸ περιεχόμενό του, ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἐν προκειμένῳ, ἀπὸ τὴ θεία Χάρη.

Ἀλλὰ ἂν ἡ χαρὰ καὶ ἡ ἀνέκφραστη ἀγαλλίαση ἀφοροῦν καὶ ἀποτυπώνονται στὸν πρεσβύτη Συμεών, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἐνσαρκώνει τὸν πόνο καὶ τὴν θλίψη. Πόνο γιατί προσφέρει καὶ ἀποχωρίζεται τὸν Υἱό της.
Τὰ χέρια της διατηροῦν μία κίνηση σὰν νὰ κρατοῦν ἀκόμη τὸν Ἰησοῦ Χριστό, σὰν νὰ μὴν θέλουν νὰ Τὸν ἀποχωρισθοῦν.
Καὶ ὁ Υἱός της, φαίνεται νὰ ἀνταποκρίνεται στὰ μητρικά της αἰσθήματα.
Ἁπλώνει κι αὐτὸς τὸ χέρι του σὲ μιὰ προσπάθεια νὰ μὴν ἀποχωρισθεῖ τὴν Παναγία μητέρα Του. Μιὰ ἔκφραση τῶν αἰσθημάτων τῆς τελείας ἀνθρωπίνης φύσεώς Του.

Ἀνάμεσα στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὸν θεοδόχο Συμεών, ὑψώνεται τὸ ἱερό, τὸ ὁποῖο βρίσκεται στὸ κέντρο τῆς εἰκόνας, σχηματίζοντας ἕνα φράγμα ἀπαγορευτικό.
Ἡ Θεομήτωρ στερεῖται τὸν Υἱό της, καὶ ἡ θλίψη τῆς ἐπιτείνεται ἀπὸ τὰ προφητικὰ λόγια τοῦ ἁγίου Συμεὼν «καὶ σοῦ τὴν καρδίαν διελεύσεται ρομφαῖα» (Λουκ. Β. 35).

Ἡ Παναγία πλέον ἀρχίζει νὰ στρατεύεται στὸν δρόμο τοῦ σταυροῦ, ποὺ εἶναι τὸ δῶρο τοῦ Υἱοῦ της σ' ὁλόκληρο τὸν κόσμο.
Τὸ δῶρο αὐτὸ ποὺ χαρίζεται καὶ στὴν ἴδια, μὲ μιὰ διπλὴ ἐπίπτωση.
Τῆς χαρᾶς, τῆς σωτηρίας καὶ τῆς λυτρώσεως ἀπὸ τὴ μία, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, τῆς θλίψεως τῆς μητρικῆς καρδιᾶς της, μπροστὰ στὴν ἄρνηση ἀποδοχῆς ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦ υἱοῦ καὶ Θεοῦ της. Ἄρνηση ποὺ θὰ φθάσει μέχρι τὸν σταυρικὸ θάνατο.

«Ἀνοιγέσθω ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ σήμερον»,ὅπως ψάλλεται καὶ στὸ Δοξαστικὸ τῶν κεκραγαρίων τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Ὑπαπαντῆς, σὲ ἦχο πλ. τοῦ β΄.
Γι' αὐτὸ καὶ ὁ εἰκονογράφος ἱστορεῖ τὰ κτήρια καὶ τὶς στέγες τους νὰ συγκλίνουν σ' Αὐτὸν ποὺ ἁγιάζει ὁλόκληρη τὴν κτίση.

Αὐτὸν ποὺ εἶναι «φῶς διασκεδάζον τῶν ἀπίστων ἐθνῶν τὴν σκοτόμαιναν, καὶ δόξαν τοῦ νεολέκτου Ἰσραήλ», ὅπως τονίζεται καὶ στὸ ἰδιόμελο τῆς Λιτῆς τῆς Ὑπαπαντῆς, ποὺ ψάλλεται σὲ ἦχο α΄.

Λυτρωτὴς τόσο τοῦ ἐθνικοῦ εἰδωλολατρικοῦ κόσμου, ὅσο καὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.
Καὶ τὸ λυτρωτικὸ αὐτὸ μήνυμα ποὺ ἀφορᾶ ὅλο τὸν κόσμο, ὑποδηλώνεται ἀπὸ τὰ δυὸ περιστέρια, τὰ ὁποῖα προσφέρει ὁ Ἰωσὴφ στὸν ναό.
Δὲν ἀνταποκρίνονται μόνο στὴν καθορισμένη προσφορά, ἀλλὰ συμβολίζουν καὶ τοὺς δυὸ κόσμους, γιὰ τοὺς ὁποίους προσφέρεται ἡ θυσία τοῦ Κυρίου μας.
Τὸν κόσμο τῶν ἐθνικῶν καὶ τῆς εἰδωλολατρίας, καὶ τὸν κόσμο τοῦ εὐεργετηθέντος Ἰσραήλ.

Ὑπαπαντή! Σημαίνει συνάντηση τοῦ Κυρίου μὲ τὴν προσδοκία τοῦ κόσμου.
Ὑπαπαντή! καθ' ἣν «Χορὸς ἀγγελικός,ἐκπληττέσθω τὸ θαῦμα! βροτοὶ δὲ ταῖς φωναῖς, ἀνακράξωμεν ὕμνον, ὀρῶντες τὴν ἄφατον τοῦ Θεοῦ συγκατάβασιν», ὅπως θαυμάσια προτρέπει τὸ Κάθισμα τῆς πρώτης στιχολογίας τοῦ Ὄρθρου τῆς ἑορτῆς, ἤχου α΄, καὶ μέσα ἀπὸ τὴν περιγραφική, συμβολική, ἁγία καὶ ἱεροπρεπῆ τέχνη τῆς βυζαντινῆς εἰκονογραφίας.

Ἄς προσκυνήσουμε λοιπὸν τὸ ἰστορούμενο γεγονός.
Ἃς προσκυνήσουμε τὸν νηπιάσαντα καὶ βρεφοκρατούμενο Σωτῆρα καὶ Λυτρωτή μας.

 

imkifissias – 2φΑ

                                                                      

"Ἀκατάληπτόν ἐστι.. "

 

-  Μεγαλυνάρια, Υπαπαντής του Κυρίου
[Ψαλλόμενα ἐν τή θ΄ ὠδή – Ἦχος γ΄]

Ἀκατάληπτόν ἐστι, τό τελούμενον ἐν σοῖ,
καί Ἀγγέλοις καί βροτοῖς, Μητροπάρθενε ἁγνή.

Ἀγκαλίζεται χερσίν, ὁ Πρεσβύτης Συμεών,

τόν τοῦ νόμου Ποιητήν, καί Δεσπότην τοῦ παντός.

Βουληθεῖς ὁ Πλαστουργός, ἴνα σώση τόν Ἀδάμ,

μήτραν ὤκησε τήν σήν, τῆς Παρθένου καί ἁγνῆς.

Γένος ἅπαν τῶν βροτῶν, μακαρίζει σέ Ἁγνή,

καί δοξάζει σέ πιστῶς, ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ.

Δεῦτε ἴδετε Χριστόν, τόν Δεσπότην τοῦ παντός,

ὄν βαστάζει Συμεών, σήμερον ἐν τῷ ναῶ.

Ἐπιβλέπεις πρός τήν γῆν, καί ποιεῖς τρέμειν αὐτήν,

καί πῶς γέρων κεκμηκῶς, σέ κατέχει ἐν χερσί;

Ζήσας ἔτη Συμεών, ἕως εἶδε τόν Χριστόν,

καί ἐβόα πρός αὐτόν, Νῦν ἀπόλυσιν ζητῶ.

Ἡ λαβίς ἡ μυστική, ἡ τόν ἄνθρακα Χριστόν,

συλλαβοῦσα ἐν γαστρι, σύ ὑπάρχεις Μαριάμ.

Θέλων ἐνηνθρώπησας, ὁ προάναρχος Θεός,

καί ναῶ προσφέρεσαι, τεσσαρακονθήμερος.

Κατελθόντ’ ἐξ οὐρανοῦ, τόν Δεσπότην τοῦ παντός,

ὑπεδέξατο αὐτόν, Συμεών ὁ Ἱερεύς.

Λάμπρυνόν μου τήν ψυχήν, καί τό φῶς τό αἰσθητόν,

ὅπως ἴδω καθαρῶς, καί κηρύξω σέ Θεόν.

Μητροπάρθενε ἁγνή, τί προσφέρεις τῷ ναῶ,

νέον βρέφος ἀποδούς, ἐν ἀγκάλαις Συμεών;

Νῦν ἀπόλυσιν ζητῶ, ἀπό σου τοῦ Πλαστουργοῦ,

ὅτι εἶδον σέ Χριστέ, τό σωτήριόν μου φῶς.

Ὄν οἱ ἄνω λειτουργοί, τρόμω λιτανεύουσι,

κάτω νῦν ὁ Συμεών, ἀγκαλίζεται χερσί.

       Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι

Ἡ τή φύσει μέν Μονάς, τοῖς προσώποις δέ Τριάς,

φύλαττε τούς δούλους σου, τούς πιστεύοντας εἰς σέ.

       Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν

Θεοτόκε ἡ ἐλπίς, πάντων τῶν Χριστιανῶν,

Σκέπε, φρούρει, φύλαττε, τούς ἐλπίζοντας εἰς σέ.

 

askitikon – 2φΑ

- ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2022

 

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

….   Μόνο καμιά φορά
ένα τραγούδι μακρινό τη νύχτα
ή μια ακαθόριστη μυρουδιά
ξυπνάει τ’ αλλοτινά –
ποιος θα σε σώσει τότε…

(Τ. Λειβαδίτης)

 

2φΑ