"Η Γαλανόλευκη της Ρόδου "

Του Βαγγέλη Παυλίδη
-  1914 – 1940, ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ

Μια φορά κι έναν καιρό, στα τέλη του 19^ου - αρχές του 20ου αιώνα, ήταν ένας δρόμος. 

Ξεκινούσε κάπου εκεί από το τέμενος του Μουράτ Ρέις, για να καταλήξει κατ’ ευθείαν στη Φραγκοκλησιά της Santa Maria della Vittoria, στο Νιοχώρι.
Κανείς δεν θυμάται πια, αν είχε τότε όνομα κι αν είχε, ποιό ήταν αυτό.
Πολύ αργότερα τον είπανε "οδό των Προξενείων" και "οδό των Ξενοδοχείων". 

Σήμερα, λέγεται οδός Ιωάννου Καζούλλη.

Εκεί λοιπόν, κάπου στην αρχή του δρόμου, στέκονταν τότε τρία μεγαλόπρεπα νεοκλασικά κτήρια.
Από τη μια μεριά, χτισμένη στα 1893, η οικία του Σάββα Εφέντη Παυλίδη, Πρόεδρου τότε της Ελληνικής Δημογεροντίας και αργότερα πρώτου Δήμαρχου της Ρόδου.

Ακριβώς απέναντι, λίγα χρόνια νεώτερο και με δυο πέτρινα λιοντάρια να παραστέκονται στην χαραγμένη επιγραφή του ήταν το "Ξενοδοχείον των Ξένων", των αδελφών Νικόλα και Παναγή Καραγιάννη. 

Παραδίπλα προς την σημερινή οδό Αμερικής, ήταν το τρίτο, ένα ακόμα θαυμάσιο δείγμα της δουλειάς των πρωτομαστόρων και μαστόρων της Ρόδου, ιδιοκτησίας του γιατρού Κωνσταντίνου Αξελού, θείου του διάσημου ελληνογάλου Μαρξιστή φιλόσοφου Κώστα Αξελού.

Τριγύρω υπήρχε άπλα. Χωράφια, κήποι και κηπούλια με κηπευτικά και οπορωφόρα δέντρα και σκόρπια σπίτια.

Η Οικία Παυλίδη ανακαινισμένη τώρα (και όχι "αναπαλαιωμένη") από την πρώην Νομαρχία Δωδεκανήσου, είναι αλίμονο, το μόνο από τα τρία που στέκει ακόμα – έστω και με το χρώμα φρέσκου σολομού. Τα άλλα, τα έφαγε η πρόοδος.

Στα 1914, καθώς ο Δήμαρχος Σάββας Παυλίδης είχε εξοριστεί από τους Ιταλούς διότι "…προσπάθησε να οργανώσει μια επανάσταση στα χωριά του νησιού, ενάντια στην υπάρχουσα καθεστηκυία τάξη πραγμάτων…", εγκαταστάθηκε εκεί το Ελληνικό Προξενείο, όπου και παρέμεινε μέχρι την επίθεση της Ιταλίας στην Ελλάδα.

Στα χρόνια αυτά υπήρξε κέντρο εθνικό, τόπος κρυφού προσκυνήματος του κάθε πατριώτη, το μοναδικό μέρος στα Δωδεκάνησα, όπου σ’ ένα πανύψηλο ιστό, η Γαλανόλευκη κυμάτιζε ελεύθερα.    ....

rodorama

fb -  [2fA]

"Αρχή των αρετών.. "

Του Οσίου Πατρός ημών Φωτίου του Μεγάλου  –  Ομιλία 13^η

- ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ, ΟΜΙΛΙΑΙ Α’ – ΙΘ’-

[Η 13η ομιλία του Μεγάλου και Ισαποστόλου Φωτίου, του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, χαρακτηρίζεται ως «η ρηθείσα εν τω άμβωνι της μεγάλης εκκλησίας (δηλαδή εν τω Ναώ της του Θεού Σοφίας), τη Τετράδι της πρώτης εβδομάδος των νηστειών, δηλαδή την Τετάρτη της πρώτης εβδομάδος των νηστειών  της Τεσσαρακοστής.
Στην ομιλία αυτή, αρχίζοντας με την προτροπή προς τους πιστούς, να κάνουν την αρχή της νηστείας αρχή των αρετών και η νηστεία τους να μη περιορίζεται μόνο στην αποχή από τα φαγητά, αλλά και στον περιορισμό της γλώσσας και των άλλων παθών, όπως την κενοδοξία, τη συκοφαντία, τον φθόνο, την πλεονεξία, γιατί τότε μόνο, λέγει, γίνεται η νηστεία αποδεκτή από τον Θεό, όταν η αποχή από τις τροφές συνοδεύεται και από την αποκοπή των αμαρτημάτων, καταλήγει στην προτροπή να αποφεύγομε όλα αυτά τα πάθη και να συνδυάζομε τη νηστεία μας με την ταπεινοφροσύνη και την αγάπη προς τον πλησίον μας, με τα οποία μπορεί κανείς να αποκτήσει τη βασιλεία των ουρανών.
Ο χρόνος εκφώνησής της, δύσκολα μπορεί να προσδιορισθεί.
Κατά τον Β. Λαούρδα, όπως συμπεραίνει από τα γεγονότα της εποχής εκείνης, ο πιο πιθανός χρόνος είναι το 859. -  Ε. ΜΕΡΕΤΑΚΗΣ]

α΄ Άνδρες, όσοι τω σωτηρίω βαπτίσματι της αυτής ώσπερ απογεννηθέντες μήτρας εις αδελφούς ενεγράφητε και ους η γνώμη των εν Κυρίω τέκνων τω κλήρω προσένειμε, την απαρχήν της νηστείας αρχήν ποιησώμεθα την των αρετών, ίνα την των πνευματικών ωδίνων κοινωνίαν τοις έργοις βεβαιωσώμεθα και της υιοθεσίας ανόθευτον διασωσώμεθα το αξίωμα και ίνα τους καρπούς της γεωργίας εν καιρώ της μισθαποδοσίας τρυγήσωμεν, μηδέ το σώμα μεν στερήσωμεν τρυφής, την δε ψυχήν εμπλήσωμεν ανιάτων παθών, μηδέ νοσήματι το νόσημα σοφισώμεθα εφ’ εαυτοίς της κακοτεχνίας την άδειαν λαμβάνοντες, μηδ’ αμαρτία την αμαρτίαν αποκρυψώμεθα ρυπώντι ράκει την αβλεψίαν περιστέλλοντες, άλλ’ υγεία την αρρωστίαν αποτριψώμεθα και κατορθώματι τα πταίσματα απολουσώμεθα…

[1. Άνδρες, όσοι έχετε εγγραφεί στην τάξη των αδελφών, με το σωτήριο βάπτισμα, σαν να έχετε γεννηθεί από την ίδια μήτρα, και που η γνώμη των τέκνων στο όνομα του Κυρίου σας κατέταξε στον κλήρο, ας κάνομε την απαρχή της νηστείας αρχή των αρετών, ώστε να βεβαιώσομε με τα έργα μας τη συμμετοχή μας στις πνευματικές ωδίνες και να διασώσουμε ανόθευτο το αξίωμα της υιοθεσίας, και έτσι να τρυγήσομε τους καρπούς της καλλιέργειάς μας στον καιρό της μισθαποδοσίας.
Ούτε βέβαια να στερήσομε την τρυφή από το σώμα, αλλά να γεμίσομε την ψυχή με ανίατα πάθη, ούτε να σοφισθούμε να θεραπεύσομε το νόσημα με νόσημα, λαμβάνοντας για τον εαυτό μας την άδεια για το δόλιο τέχνασμα, ούτε να αποκρύψομε την αμαρτία με αμαρτία, περιορίζοντας την αβλεψία με ρυπωμένο ράκος, αλλά να εξαλείψομε την αρρώστια με την υγεία και να καθαρίσομε τα πταίσματά μας με τα κατορθώματά μας…]

Ορθόδοξη Πορεία - [2φΑ]

"Γνωμικόν Ἀλφάβητο "

-  Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Ἀρχὴν ἁπάντων καὶ τέλος ποιοῦ Θεόν.
Βίου τὸ κέρδος, ἐκβιοῦν καθ’ ἡμέραν.
Γίνωσκε πάντα τῶν καλῶν τὰ δράματα.
Δεινὸν πένεσθαι, χεῖρον δ’ εὐπορεῖν κακῶς.
Εὐεργετῶν νόμιζε μιμεῖσθαι Θεόν.
Ζήτει Θεοῦ σοι χρηστότητα χρηστὸς ὤν.

Ἡ σὰρξ κρατείσθω καὶ δαμαζέσθω καλῶς.
Θυμὸν χαλίνου, μὴ φρενῶν ἔξω πέσῃς.
Ἴστη μὲν ὄμμα, γλῶσσα δὲ στάθμην ἔχοι.
Κλεὶς ὠσὶ κείσθω, μηδὲ πορνεύοι γέλως.
Λύχνος βίου σοι παντὸς ἡγείσθω λόγος.
Μή σοι τὸ εἶναι τῷ δοκεῖν ὑπορρέοι.

Νόει τὰ πάντα, πρᾶσσε δ’ ἃ πράσσειν θέμις.
Ξένον σεαυτὸν ἴσθι, καὶ τίμα ξένους.
Ὅτ’ εὐπλοεῖς, μάλιστα μέμνησο ζάλης.
Πάντ’ εὐχαρίστως δεῖ δέχεσθαι τἀκ Θεοῦ.
Ῥάβδος δικαίου πλεῖον, ἢ τιμὴ κακοῦ.
Σοφῶν θύρας ἔκτριβε, πλουσίων δὲ μή.

Τὸ μικρὸν οὐ μικρόν, ὅταν ἐκφέρῃ μέγα.
Ὕβριν χαλίνου, καὶ μέγας ἔσῃ σοφός.
Φύλασσε σαυτόν, πτῶμα δ’ ἄλλου μὴ γέλα.
Χάρις φθονεῖσθαι, τὸ φθονεῖν δ΄ αἶσχος μέγα.
Ψυχὴ θύοιτο μάλλον ἢ τὸ πᾶν Θεῷ.
Ὢ, τίς φυλάξει ταῦτα καὶ σωθήσεται;

agiazoni

vbr - Ζωή
[2fA]

"Ασκητική και Αγάπη "

π. Βασίλειος Θερμός
-  Ασκητική: κι αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να την εφεύρουμε

Ξεκίνημα της Μεγάλης Σαρακοστής.
Επιβάλλεται ένας στοχασμός: γιατί άραγε χρειάζεται ή άσκηση; Γιατί νηστεία;
Γιατί πιο έντονη καταπολέμηση παθών; Γιατί μετάνοια;
Μήπως ταλαιπωρούμε τον εαυτό μας χωρίς λόγο;
Μήπως η Εκκλησία χαρακτηρίζεται από κάποια διάθεση να παιδεύει τους ανθρώπους; 

Μήπως όλα αυτά υποκρύπτουν μαζοχισμό;
Μήπως αντιμάχονται τη χαρά της ζωής;

Ασκητικές ενέργειες, με άλλα κίνητρα, πιο ”κοσμικά”, γίνονται πολλές.
Παιδιά και νέοι που ασχολούνται με τον αθλητισμό δεν μπορούν να ζουν όπως θέλουν. Υπάρχουν αυστηροί κανόνες τους οποίους τηρούν, δεν έχουν τη ζωή που έχουν οι συνομήλικοι τους.
Δεν μπορούν να φάνε οτιδήποτε, δεν μπορούν να κοιμηθούν οποιαδήποτε ώρα, δηλαδή δεν μπορούν να παραδοθούν στην άνεση και στην ευμάρεια.
Το κάνουν με τη θέλησή τους, δεν τους υποχρεώνει κανείς, επειδή έχουν ένα στόχο.

Ο Λακάν διέκρινε μεταξύ ορμής και επιθυμίας: Η πρώτη ικανοποιείται με τις αισθήσεις και με τον ναρκισσισμό. Η δεύτερη δεν ικανοποιείται με τίποτε.

Αυτή η εκκρεμότητα είναι που μας εξανθρωπίζει.

Στην κουλτούρα που μας περιβάλλει σήμερα, η επιθυμία έρχεται να συμπέσει με την ορμή. 

Στην κοινωνία της κατανάλωσης η ευμάρεια ικανοποιεί πλουσιοπάροχα τις ορμές και τείνει να βάζει μια ταφόπλακα πάνω στην έννοια της επιθυμίας: «Δεν υπάρχει επιθυμία μέσα μου για κάτι παραπάνω, εδώ εξαντλείται το νόημα της ζωής μου».
Σου υπαγορεύει ότι, αν θέλεις να χαρείς, πρέπει να απολαύσεις.
Στον βαθμό που γίνεται αυτό, δυσκολευόμαστε να συναντήσουμε το πρόσωπο του άλλου. 

Διότι η επιθυμία είναι που αφήνει τον δρόμο ανοιχτό για την αγάπη.
Η υπερβολή της απόλαυσης οδηγεί σε δυσκολία να αγαπήσεις.

Φυσικά δεν είναι αυτοσκοπός η εγκράτεια.
Οι Φαρισαίοι διέθεταν μεγάλη αυτοπειθαρχία, τηρούσαν τις νηστείες, έκαναν ελεημοσύνες. 

Δεν αναζητούσαν ευμάρεια και απολαύσεις.
Αναζητούσαν όμως, μέσω του κόπου τον οποίο κατέβαλλαν, να τροφοδοτήσουν τον ναρκισσισμό τους. Για να μην ξεχνάμε πως οι ορμές είναι δύο ειδών.
Έτσι, για να συναντήσεις τον άλλον ως πρόσωπο και να τον αγαπήσεις, χρειάζεται μια συγκεκριμένη ασκητική, τόσο των αισθήσεων όσο και του ναρκισσισμού.

Κατ’ εξοχήν δε αυτό ισχύει για τη σχέση με τον Θεό.
Ο Θεός είναι ο μεγάλος Άλλος, που να Τον συναντήσει κανείς είναι σχεδόν αδύνατο εάν κάνει σκοπό της ζωής του την συλλογή απολαύσεων.

Οπωσδήποτε κάποιοι κάνουν άσκηση με μίζερο τρόπο ή με μαζοχιστική διάθεση.
Σε όλες τις θρησκείες υπάρχουν τέτοιοι πιστοί. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το βαθύτερο νόημα: η ασκητική ζωή και η εγκράτεια είναι ο τρόπος που έχουμε για να μην συμπίπτουν η ορμή με την επιθυμία.
Η άσκηση διατηρεί σε εκκρεμότητα την επιθυμία. Της επιτρέπει να παραμείνει άθικτη, να μην κλείσει το θέμα πρόωρα, να γίνει ανοιχτή προς τα πρόσωπα.

Το Τριώδιο, ένα ογκώδες βιβλίο γεμάτο τροπάρια τα οποία ψάλλονται κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή, δεν μιλά συνεχώς για άσκηση και νηστεία.
Μιλάει μέσα για αγάπη, για συγχώρεση, για διάφορες αρετές που τις συνδέει με την άσκηση. Ουσιαστικά μας πληροφορεί πως η άσκηση της Σαρακοστής και κάθε άσκηση, γίνεται για να γίνουμε ικανότεροι να αγαπάμε.

Κυριακή των Βαΐων, στον Όρθρο, τροπάρια των αίνων.
Ο Χριστός μπαίνει στα Ιεροσόλυμα, όπου σε λίγες μέρες θα συμβούν τα πάθη.
Ο υμνογράφος γράφει ότι ο Χριστός πάει στον γάμο Του (όπως κάποτε ο γαμπρός και η νύφη πήγαιναν έφιπποι στο γάμο). Και λέει ο υμνογράφος: «Ελάτε έθνη και λαοί, ελάτε να δείτε πώς νυμφεύεται τη Νέα Σιών, την Εκκλησία».

Πίσω από όλη αυτή την περίοδο πένθους και μετάνοιας, κρυφοκαίει μια χαρούμενη προσδοκία.

Το ξαναβλέπουμε αυτό αργότερα, τη νύχτα της Αναστάσεως, όταν σε ένα τροπάριο του Όρθρου θα ακούσουμε ότι «έλαμψε ο Χριστός βγαίνοντας από τον τάφο σαν να βγαίνει από νυφικό δωμάτιο».
Πόση έλλαμψη χρειάζεσαι για να παρομοιάσεις ένα τάφο με νυφικό δωμάτιο;
Όπου εκεί έλαβε χώρα ο γάμος του Χριστού με την ανθρωπότητα.

Προφανώς οι άγιοι μόνο έτσι μπορούσαν να κάνουν την άσκηση που έκαναν, και να γράψουν κείμενα περί μετανοίας και άσκησης.
Με κίνητρο την αγάπη και την ευγνωμοσύνη. Αλλιώς δεν βγαίνει πέρα.
Ακόμη και αν δεν υπήρχε η ασκητική, θα έπρεπε να την εφεύρουμε ειδικά για την εποχή μας.

huffingtonpost – [2fA]

"Μεγάλη Σαρακοστή! "

π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν  -  "Μεγάλη Σαρακοστή, πορεία πρός τό Πάσχα"

Ὅταν κάποιος ξεκινάει γιὰ ἕνα ταξίδι θὰ πρέπει νὰ ξέρει ποῦ πηγαίνει.
Αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὴ Μεγάλη Σαρακοστή.
Πάνω ἀπ᾿ ὅλα ἡ Μεγάλη Σαρακοστὴ εἶναι ἕνα πνευματικὸ ταξίδι ποὺ προορισμός του εἶναι τὸ Πάσχα, "ἡ Ἑορτὴ Ἑορτῶν".
Εἶναι ἡ προετοιμασία γιὰ τὴν «πλήρωση τοῦ Πάσχα, ποὺ εἶναι ἡ πραγματικὴ Ἀποκάλυψη. 

Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ, θὰ πρέπει νὰ ἀρχίσουμε μὲ τὴν προσπάθεια νὰ καταλάβουμε αὐτὴ τὴν σχέση ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὴ Σαρακοστὴ καὶ τὸ Πάσχα, γιατὶ αὐτὴ ἀποκαλύπτει κάτι πολὺ οὐσιαστικὸ καὶ πολὺ σημαντικὸ γιὰ τὴν Χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή μας.

Ἄραγε εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἐξηγήσουμε ὅτι τὸ Πάσχα εἶναι κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ μία γιορτή, πολὺ πέρα ἀπὸ μία ἐτήσια ἀνάμνηση ἑνὸς γεγονότος ποὺ πέρασε; 

Ὁ καθένας πού, ἔστω καὶ μία μόνο φορά, ἔζησε αὐτὴ τὴ νύχτα «τὴν σωτήριο, τὴν φωταυγὴ καὶ λαμπροφόρο», ποὺ γεύτηκε ἐκείνη τὴν μοναδικὴ χαρά, τὸ ξέρει αὐτό.

Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὴ ἡ χαρά; Γιατί ψέλνουμε στὴν ἀναστάσιμη λειτουργία: νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια;
Μὲ ποιὰ ἔννοια ἑορτάζομεν - καθὼς ἰσχυριζόμαστε ὅτι τὸ κάνουμε - θανάτου τὴν νέκρωσιν, Ἅδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν...;

Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐρωτήσεις ἡ ἀπάντηση εἶναι: ἡ νέα ζωὴ ἡ ὁποία πρὶν ἀπὸ δυὸ χιλιάδες περίπου χρόνια ἀνέτειλεν ἐκ τοῦ τάφου», προσφέρθηκε σὲ μᾶς, σὲ ὅλους ἐκείνους ποὺ πιστεύουν στὸν Χριστό.
Μᾶς δόθηκε τὴν μέρα ποὺ βαφτιστήκαμε, τὴν μέρα δηλαδὴ ποὺ ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: ... συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν (Ρωμ. 6,4).

Ἔτσι τὸ Πάσχα, πανηγυρίζουμε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σὰν γεγονὸς ποὺ ἔγινε καὶ ἀκόμη γίνεται σὲ μᾶς. Γιατὶ ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς ἔλαβε τὸ δῶρο αὐτῆς τῆς νέας ζωῆς καὶ τὴν δύναμη νὰ τὴν ἀποδεχτεῖ καὶ νὰ ζήσει διὰ μέσου της. 

Εἶναι ἕνα δῶρο ποὺ ριζικὰ ἀλλάζει τὴν διάθεσή μας ἀπέναντι σὲ κάθε κατάσταση αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀκόμη καὶ ἀπέναντι στὸν θάνατο.
Μᾶς δίνει τὴν δύναμη νὰ ἐπιβεβαιώνουμε θριαμβευτικὰ τό: "νικήθηκε ὁ θάνατος".
Φυσικὰ ὑπάρχει ἀκόμα ὁ θάνατος, εἶναι σίγουρος, τὸν ἀντιμετωπίζουμε, καὶ κάποια μέρα θὰ ἔρθει καὶ γιὰ μᾶς. Ἀλλὰ ὅλη ἡ πίστη μας εἶναι ὅτι μὲ τὸν δικό Του θάνατο ὁ Χριστὸς ἄλλαξε τὴν φύση ἀκριβῶς τοῦ θανάτου.
Τὸν ἔκανε πέρασμα - διάβαση, «Πάσχα» - στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μεταμορφώνοντας τὴν δραματικότερη τραγωδία σὲ αἰώνιο θρίαμβο, σὲ νίκη.
Μὲ τὸ «θανάτῳ θάνατον πατήσας», μᾶς ἔκανε μέτοχους τῆς Ἀνάστασής Του. Ἀκριβῶς γι αὐτὸ στὸ τέλος τοῦ ὄρθρου τῆς Ἀνάστασης - στὸν Κατηχητικὸ Λόγο τοῦ Ἰωάννου Χρυσοστόμου - λέμε θριαμβευτικά: «Ἀνέστη Χριστός, καὶ ζωὴ πολιτεύεται. Ἀνέστη Χριστός, καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐν τῷ μνήματι».

Τέτοια εἶναι ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἐπιβεβαιώνεται καὶ φανερώνεται μὲ τὴν ζωὴ τῶν ἀναρίθμητων ἁγίων της. Ἀλλὰ μήπως δὲ ζοῦμε καθημερινὰ τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὴ ἡ πίστη σπάνια γίνεται καὶ δική μας ἐμπειρία;
Μήπως δὲν χάνουμε πολὺ συχνὰ καὶ δὲν προδίνουμε αὐτὴν τὴν νέα ζωὴ ποὺ λάβαμε σὰν δῶρο, καὶ στὴν πραγματικότητα ζοῦμε σὰν νὰ μὴν ἀναστήθηκε ὁ Χριστὸς καὶ σὰν νὰ μὴν ἔχει νόημα γιὰ μᾶς αὐτὸ τὸ μοναδικὸ γεγονὸς;
Καὶ ὅλα αὐτὰ ἐξαιτίας τῆς ἀδυναμίας μας, τῆς ἀνικανότητάς μας νὰ ζοῦμε σταθερὰ μὲ πίστη ἐλπίδα καὶ ἀγάπη», στὸ ἐπίπεδο ἐκεῖνο ποὺ μᾶς ἀνέβασε ὁ Χριστὸς ὅταν εἶπε: Ζητεῖτε πρώτον τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην Αὐτοῦ.

Ἁπλούστατα ἐμεῖς ξεχνᾶμε ὅλα αὐτὰ γιατὶ εἴμαστε τόσο ἀπασχολημένοι, τόσο βυθισμένοι στὶς καθημερινὲς ἔγνοιες μας καὶ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ξεχνᾶμε, ἀποτυχαίνουμε.
Μέσα σ αὐτὴ τὴ λησμοσύνη, τὴν ἀποτυχία καὶ τὴν ἁμαρτία, ἡ ζωή μας γίνεται ξανὰ «παλαιὰ», εὐτελής, σκοτεινὴ καὶ τελικὰ χωρὶς σημασία, γίνεται ἕνα χωρὶς νόημα ταξίδι γιὰ ἕνα χωρὶς νόημα τέρμα.
Καταφέρνουμε νὰ ξεχνᾶμε ἀκόμα καὶ τὸν θάνατο καὶ τελικά, ἐντελῶς αἰφνιδιαστικά, μέσα στὶς «ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς», μᾶς ἔρχεται τρομακτικός, ἀναπόφευκτος, παράλογος.
Μπορεῖ κατὰ καιροὺς νὰ παραδεχόμαστε τὶς ποικίλες ἁμαρτίες μας καὶ νὰ τὶς ἐξομολογούμαστε, ὅμως ἐξακολουθοῦμε νὰ μὴν ἀναφέρουμε τὴ ζωή μας σ᾿ ἐκείνη τὴ νέα ζωὴ ποὺ ὁ Χριστὸς ἀποκάλυψε καὶ μᾶς ἔδωσε.

Πραγματικὰ ζοῦμε σὰν νὰ μὴν ἦρθε ποτὲ Ἐκεῖνος.
Αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη πραγματικὴ ἁμαρτία, ἡ ἁμαρτία ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν, ἡ ἀπύθμενη θλίψη καὶ τραγωδία ὅλων τῶν κατ᾿ ὄνομα χριστιανῶν.

Ἂν τὸ ἀναγνωρίζουμε αὐτό, τότε μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τί εἶναι τὸ Πάσχα καὶ γιατὶ χρειάζεται καὶ προϋποθέτει τὴν Μεγάλη Σαρακοστή.
Γιατὶ τότε μποροῦμε νὰ καταλάβουμε ὅτι ἡ λειτουργικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅλος ὁ κύκλος τῶν ἀκολουθιῶν της ὑπάρχουν, πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα, γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ ξαναβροῦμε τὸ ὅραμα καὶ τὴν γεύση αὐτῆς τῆς νέας ζωῆς, ποὺ τόσο εὔκολα χάνουμε καὶ προδίνουμε, καὶ ὕστερα νὰ μπορέσουμε νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ ξαναγυρίσουμε στὴν Ἐκκλησία.

Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ ἐπιθυμοῦμε κάτι ποὺ δὲν τὸ ξέρουμε;
Πῶς μποροῦμε ἂν βάλουμε πάνω ἀπὸ καθετὶ ἄλλο στὴ ζωή μας κάτι ποὺ ποτὲ δὲν ἔχουμε δεῖ καὶ δὲν ἔχουμε χαρεῖ;
Μὲ ἄλλα λόγια: πῶς μποροῦμε, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναζητήσουμε μιὰ Βασιλεία γιὰ τὴν ὁποία δὲν ἔχουμε ἰδέα;

Ἡ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ εἶναι ἀκόμα καὶ τώρα ἡ εἴσοδος καὶ ἡ ἐπικοινωνία μας μὲ τὴ νέα ζωὴ τῆς Βασιλείας.
Μέσα ἀπὸ τὴ λειτουργική της ζωὴ ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἀποκαλύπτει "ἐκεῖνα ποὺ ὀφθαλμὸς οὐκ οἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν" (Κορ. 2,9).
Καὶ στὸ κέντρο αὐτῆς τῆς λειτουργικῆς ζωῆς, σὰν καρδιά της καὶ μεσουράνημά της - σὰν ἥλιος ποὺ οἱ ἀκτίνες του διαπερνοῦν καθετὶ - εἶναι τὸ Πάσχα.

Τὸ Πάσχα εἶναι ἡ πόρτα, ἀνοιχτὴ κάθε χρόνο, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ὑπέρλαμπρη Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἡ πρόγευση τῆς αἰώνιας χαρᾶς ποὺ μᾶς περιμένει, εἶναι ἡ δόξα τῆς νίκης ἡ ὁποία ἀπὸ τώρα, ἂν καὶ ἀόρατη, πλημμυρίζει ὅλη τὴν κτίση: "νικήθηκε ὁ θάνατος".

Ὁλόκληρη ἡ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὀργανωμένη γύρω ἀπὸ τὸ Πάσχα, γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ λειτουργικὸς χρόνος, δηλαδὴ ἡ διαδοχὴ τῶν ἐποχῶν καὶ τῶν ἑορτῶν, γίνεται ἕνα ταξίδι, ἕνα προσκύνημα στὸ Πάσχα, ποὺ εἶναι τὸ Τέλος καὶ ποὺ ταυτόχρονα εἶναι ἡ Ἀρχή.
Εἶναι τὸ τέλος ὅλων αὐτῶν ποὺ ἀποτελοῦν τὰ παλαιὰ» καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς «νέας ζωῆς», μιὰ συνεχὴς «διάβαση ἀπὸ τὸν «κόσμο τοῦτο» στὴν Βασιλεία ποὺ ἔχει ἀποκαλυφτεῖ ἐν Χριστῷ.

Παρ᾿ ὅλα αὐτὰ ἡ παλαιὰ ζωή, ἡ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς μικρότητας, δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ξεπεραστεῖ καὶ ν᾿ ἀλλάξει. Τὸ Εὐαγγέλιο περιμένει καὶ ζητάει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο νὰ κάνει μιὰ προσπάθεια ἡ ὁποία, στὴν κατάσταση ποὺ βρίσκεται τώρα ὁ ἄνθρωπος, εἶναι οὐσιαστικὰ ἀπραγματοποίητη.
Ἀντιμετωπίζουμε μία πρόκληση. Τὸ ὅραμα, ὁ στόχος, ὁ τρόπος τῆς νέας ζωῆς εἶναι γιὰ μᾶς μία πρόκληση ποὺ βρίσκεται τόσο πολὺ πάνω ἀπὸ τὶς δυνατότητές μας!

Γι᾿ αὐτό, ἀκόμα καὶ οἱ Ἀπόστολοι, ὅταν ἄκουσαν τὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου Τὸν ρώτησαν ἀπελπισμένα: "τὶς ἄρα δύναται σωθῆναι;" (Ματθ. 19,26).

Στ' ἀλήθεια δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο ν' ἀπαρνηθεῖς ἕνα ἀσήμαντο ἰδανικὸ ζωῆς καμωμένο μὲ τὶς καθημερινὲς φροντίδες, μὲ τὴν ἀναζήτηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, μὲ τὴν ἀσφάλεια καὶ τὴν ἀπόλαυση καὶ νὰ δεχτεῖς ἕνα ἄλλο ἰδανικὸ ζωῆς τὸ ὁποῖο βέβαια δὲν στερεῖται καθόλου τελειότητας στὸ σκοπὸ του: Γίνεσθε τέλειοι ὡς ὁ Πατὴρ ἡμῶν ἐν οὐρανοῖς τέλειος ἐστίν.
Αὐτὸ ὁ κόσμος μὲ ὅλα του τὰ μέσα» μᾶς λέει: νὰ εἶσαι χαρούμενος, μὴν ἀνησυχεῖς, ἀκολούθα τὸν «εὐρὺ» δρόμο.
Ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο λέει: διάλεξε τὸ στενὸ δρόμο, ἀγωνίσου καὶ ὑπόφερε, γιατὶ αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος γιὰ τὴ μόνη ἀληθινὴ εὐτυχία.
Καὶ ἂν ἡ Ἐκκλησία δὲν βοηθάει πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ κάνουμε αὐτὴ τὴ φοβερὴ ἐκλογή;
 Πῶς μποροῦμε νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ ξαναγυρίσουμε στὴν ὑπέροχη ὑπόσχεση ποὺ μᾶς δίνεται κάθε χρόνο τὸ Πάσχα;

Ἀκριβῶς αὐτὴ εἶναι ἡ στιγμὴ, ποὺ ἐμφανίζεται ἡ Μεγάλη Σαρακοστή.
Αὐτὴ εἶναι ἡ χείρα βοηθείας» ποὺ ἁπλώνει σὲ μᾶς ἡ Ἐκκλησία.
Εἶναι τὸ σχολεῖο τῆς μετάνοιας ποὺ θὰ μᾶς δώσει δύναμη νὰ δεχτοῦμε τὸ Πάσχα ὄχι σὰν μιὰ ἁπλὴ εὐκαιρία νὰ φᾶμε, νὰ πιοῦμε, ν᾿ ἀναπαυτοῦμε, ἀλλά, βασικά, σὰν τὸ τέλος τῶν «παλαιῶν» ποὺ εἶναι μέσα μας καὶ σὰν εἴσοδό μας στὸ νέο.

Στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία ὁ βασικὸς σκοπὸς τῆς Σαρακοστῆς ἦταν νὰ προετοιμαστοῦν οἱ Κατηχούμενοι, δηλαδὴ οἱ νέοι ὑποψήφιοι χριστιανοί, γιὰ τὸ βάπτισμα πού, ἐκεῖνο τὸν καιρό, γίνονταν στὴ διάρκεια τῆς ἀναστάσιμης Θείας Λειτουργίας.
Ἀλλὰ ἀκόμα καὶ τώρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία δὲν βαφτίζει πιὰ τοὺς χριστιανοὺς σὲ μεγάλη ἡλικία καὶ ὁ θεσμὸς τῆς κατήχησης δὲν ὑπάρχει πιά, τὸ βασικὸ νόημα τῆς Σαρακοστῆς παραμένει τὸ ἴδιο.
Γιατί, ἂν καὶ εἴμαστε βαφτισμένοι, ἐκεῖνο ποὺ συνεχῶς χάνουμε καὶ προδίνουμε εἶναι ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ λάβαμε στὸ Βάπτισμα.

Ἔτσι τὸ Πάσχα γιὰ μᾶς εἶναι ἡ ἐπιστροφή, ποὺ κάθε χρόνο κάνουμε, στὸ βάπτισμά μας καὶ ἑπομένως ἡ Σαρακοστὴ εἶναι ἡ προετοιμασία μας γι᾿ αὐτὴ τὴν ἐπιστροφὴ - ἡ ἀργὴ, ἀλλὰ ἐπίμονη προσπάθεια νὰ πραγματοποιήσουμε τελικὰ τὴν δική μας διάβαση», τὸ Πάσχα» μας στὴ νέα ἐν Χριστῷ ζωή.

Τὸ ὅτι, καθὼς θὰ δοῦμε, οἱ ἀκολουθίες στὴ σαρακοστιανὴ λατρεία διατηροῦν ἀκόμα καὶ σήμερα τὸν κατηχητικὸ καὶ βαπτιστικὸ χαρακτήρα, δὲν εἶναι γιατὶ διατηροῦνται «ἀρχαιολογικὰ» ἀπομεινάρια, ἀλλὰ εἶναι κάτι τὸ ζωντανὸ καὶ οὐσιαστικὸ γιὰ μᾶς.
Γι αὐτὸ κάθε χρόνο ἡ Μεγάλη Σαρακοστὴ καὶ τὸ Πάσχα, εἶναι μιὰ ἀκόμα φορά, ἡ ἀνακάλυψη καὶ ἡ συνειδητοποίηση τοῦ τί γίναμε μὲ τὸν «διὰ βαπτίσματός» μας θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση.

Ἕνα ταξίδι, ἕνα προσκύνημα!
Καθὼς τὸ ἀρχίζουμε, καθὼς κάνουμε τὸ πρῶτο βῆμα στὴ χαρμολύπη» τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς βλέπουμε - μακριά, πολὺ μακριὰ - τὸν προορισμό.
Εἶναι ἡ χαρὰ τῆς Λαμπρῆς, εἶναι ἡ εἴσοδος στὴ δόξα τῆς Βασιλείας.
Εἶναι αὐτὸ τὸ ὅραμα, ἡ πρόγευση τοῦ Πάσχα, ποὺ κάνει τὴ λύπη τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς χαρά, φῶς, καὶ τὴ δική μας προσπάθεια μιὰ "πνευματικὴ ἄνοιξη".
Ἡ νύχτα μπορεῖ νὰ εἶναι σκοτεινὴ καὶ μεγάλη, ἀλλὰ σὲ ὅλο τὸ μῆκος τοῦ δρόμου μιὰ μυστικὴ καὶ ἀκτινοβόλα αὐγὴ φαίνεται νὰ λάμπει στὸν ὁρίζοντα.
«Μὴ καταισχύνῃς ἡμᾶς ἀπὸ τῆς προσδοκίας ἡμῶν, Φιλάνθρωπε!»

iereasanatolikisekklisias – [2φΑ]

"Τα τρία είδη νηστείας "

π. Ανανίας Κουστένης  -  Τα τρία είδη της νηστείας
[από το βιβλίο του "Το Κήρυγμα της Κυριακής", Λευκωσία 2009]

Κυριακή της Τυρινής.
Η εκκλησία την έχει αφιερώσει στην εξορία των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο. 

Είναι λοιπόν ημέρα πόνου και ημέρα αναμνήσεως κακής. 

Οι πρωτόπλαστοι τρώγοντας από το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού, τα έχασαν όλα. Όχι μόνο Θεοί δεν έγιναν, που τους υπέδειξε ο διάβολος, αλλά άδειασαν. Έγιναν μια πληγή. 

Και ο Κύριος τους έβγαλε από τον Παράδεισο, και έφερε και τον θάνατο, που ήταν τώρα ευλογία, για να μη γίνει το κακό αθάνατο.

Είναι λοιπόν η πρώτη μέρα του κόσμου μετά την πτώση, η Κυριακή της Τυρινής. 

Ενώ η προηγούμενη η Κυριακή των Απόκρεω, ήταν η τελευταία ημέρα του κόσμου. 

Και εδώ μας μιλάει το Ευαγγέλιο, που είναι από την «Επί του Όρους Ομιλία» του Χριστού, μας μιλάει για τα τρία είδη νηστείας.  ….

Η πρώτη νηστεία είναι η νηστεία της κακίας, και όπως μας λέει το Ευαγγέλιο προβάλει τη συγγνώμη. «Εάν συγχωρήσετε τους ανθρώπους, θα σας συγχωρήσει και εσάς ο Θεός. 

Και εάν δεν συγχωρήσετε τους ανθρώπους, δεν θα σας συγχωρήσει και εσάς ο Θεός».
Εδώ ακριβώς νηστεύουμε την κακία, την παλιανθρωπιά, την εχθρότητα. 

Βέβαια το Ευαγγέλιο μας βάζει δύσκολα. Είναι γεγονός. 

Αλλά έλα που ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για τα δύσκολα και οι ευκολίες μας χαλάνε. 

Το βλέπουμε άλλωστε σήμερα. Άνθρωπος ο οποίος συγχωρεί, είναι του Θεού. 

Ό,τι και αν του έχουν κάνει, όταν συγχωρήσει, είναι με τον Χριστό. 

Και ο Χριστός μετά τι κάνει; Του συγχωρεί τα δικά του αμαρτήματα.
Να ένας εύκολος τρόπος να πάμε στον Παράδεισο. 

Δεν είναι καθόλου εύκολος, αλλά είναι και εύκολος, άμα θέλουμε.

Δεύτερη νηστεία είναι η ανθρωπαρέσκεια.
Οι άνθρωποι θέλουμε να αρέσουμε. Φοβούμαστε το όποιο κόστος. 

Για αυτό θέλουμε να αρέσουμε, ακόμα και στους βλάκες και στους οποιουσδήποτε. 

Και αυτό είναι κακό.
Η φιλοδοξία είναι καλό καταρχάς, γιατί έφτιαξε τον άνθρωπο ο Θεός για τη δόξα Του. 

Να πάει στον ουράνιο Παράδεισο. Να ενδυθεί τη Θεία δόξα. 

Αλλά χάνοντας τον επίγειο Παράδεισο και γινόμενος έκπτωτος ο άνθρωπος, πήρε στραβό δρόμο. Και ζητάει τη δόξα εκεί που δεν υπάρχει. 

Και για αυτό μας προτείνει ο Χριστός να νηστεύουμε τη φιλοδοξία, να νηστεύουμε την ανθρωπαρέσκεια. 

Γιατί πολλοί, θέλοντας να είναι αρεστοί στους ανθρώπους, παραβαίνουν και τις εντολές του Θεού και τη συνείδηση τους, και στραπατσάρουν και την ύπαρξη τους.

Τρίτη νηστεία είναι των υλικών αγαθών.
Χάνοντας τον Θεό ο άνθρωπος, αγκάλιασε τα υλικά αγαθά, αγκάλιασε τα ορατά, αφού έχασε τον Αόρατο. Και προσπάθησε και προσπαθεί από κει να βγάλει ότι ωραίο και καλό και υψηλό, για το οποίο τον έφτιαξε ο Θεός, και ανήκει στον Θεό και παίρνεται από τον Θεό: 

Για αυτό και η ειδωλολατρία είναι η μέγιστη πλάνη του ανθρώπου. 

Η ύλη είναι Θείο δώρο. Είναι σκαλοπάτι. Να τη χρησιμοποιούμε, να τη δώσουμε και στους άλλους, και να την έχουμε ως σκαλοπάτι για να ανεβούμε να φτάσουμε στον Πλάστη.
Γιατί όλοι οι επίγειοι θησαυροί μπροστά στη ψυχή  μας, και μπροστά στον Αθάνατο Πλάστη, είναι ένα μηδενικό. 

Για αυτό και λέει και το Ευαγγέλιο: «Όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί είναι και η καρδιά σας».

Τώρα την Αγία Σαρακοστή, ας προσπαθήσουμε να κάνουμε αυτές τις τρεις νηστείες και να έρθουμε πιο κοντά στον θησαυρό μας, στην αγάπη μας, που είναι ο Ιησούς Χριστός. 

Και τότε θα είναι καλύτερα.    

Ορθόδοξη Πορεία

[2φΑ]

"Αυτό, εκείνο.. "

π. Ανδρέας Κονάνος
-  Από το βιβλίο του, "Όλα του Γάμου Δύσκολα"

ΑΥΤΟ, ΕΚΕΙΝΟ, ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ...
Όταν χαιρόμαστε, γενικά, νιώθουμε ένοχοι.
Όταν νιώθουμε μια καλή στιγμή ή μια απόλαυση, νιώθουμε πάλι ένοχοι.
Όταν γελάμε πολύ, νιώθουμε ένοχοι.
Λέμε μάλιστα τη φράση: «Πολύ γελάσαμε σήμερα, Θεέ μου, μη μας βγει ξινό».
Έπειτα από μια χαρούμενη στιγμή φοβόμαστε μη συμβεί κάτι κακό.
Μήπως κάτι στραβώσει.

Δεν έχουμε αποδεχθεί ολοκληρωτικά τη χαρά στη ζωή μας.
Είμαστε που είμαστε ένοχοι, ως πλάσματα φοβισμένα σ’ αυτή τη γη, έρχεται μετά κι ένα βαρύ κλίμα θρησκευτικό, που βαφτίζεται πνευματικότητα, και επιτείνει την ήδη υπάρχουσα ενοχική αυτή κατάσταση.
Και μας κάνει ακόμα πιο δύσκολο να χαρούμε τα δώρα του Θεού.
Είναι λυπηρό: Ζευγάρια που θα μπορούσαν να ’ναι ευτυχισμένα και να ζουν ξεκούραστα, να ’ναι ο ένας για τον άλλον πηγή χαράς και αγαλλίασης, ευγνωμοσύνης και δοξολογίας στον Θεό, έχοντας επηρεαστεί από μια νοσηρή τέτοια κατάσταση, βγάζουν τελικά μια μόνιμη γκρίνια, ένα παράπονο, μια μουρμούρα και μόνιμη πίκρα.

Ευτυχισμένο σπίτι θα πει ο άντρας να χαίρεται τη σύζυγό του.
Και η σύζυγος, φυσικά, να χαίρεται τον σύζυγό της.
Κι όλη αυτή η ερωτική και συζυγική συνάφεια, να μη λειτουργεί ως καταπίεση στη ζωή κανενός απ’ τους δύο.
Να νιώθουν χαρά και οι δύο. Να παίρνουν και να δίνουν χαρά, αμοιβαία.

Αν αυτό δεν ισχύει και ο ένας απ’ τους δύο νιώθει ότι δεν παίρνει χαρά και πιέζεται, να αναρωτηθεί: Γιατί δεν παίρνω χαρά;
Τι μου φταίει και βασανίζομαι;
Δεν θα ’πρεπε να χαίρομαι, όπως χαίρονται οι φυσιολογικοί άνθρωποι που έχουν ενότητα και ζουν απολαυστικά τη συζυγία τους;
Αν η συζυγία λειτουργεί ομαλά και φυσιολογικά, χωρίς ενοχές και νοσηρή πνευματικότητα -που μερικές φορές βαφτίζεται και αγιότητα!-, το ζευγάρι παίρνει τεράστια δύναμη.

Όταν ο σύζυγός σου νιώσει αυτή τη χαρά από σένα ή η σύζυγός σου από σένα, δεν είναι φυσικό να δοξάσει τον Θεό;
Δεν είναι αναμενόμενο να πει: «Αν είναι έτσι η ζωή κοντά στον Χριστό, ναι!
Εφόσον χαίρομαι τον γάμο μου και τον απολαμβάνω ψυχικά και σωματικά, συναισθηματικά κι ερωτικά, καλά έκανα και παντρεύτηκα!
Εφόσον αυτός ο γάμος είναι όμορφος, άξιζε που τον έκανα.
Δεν μετανιώνω»…   ….

p. Andreas Konanos

[2φΑ]

"Ισότητα και διακονία "

-  p. Panteleimon Krouskos

Στην ορθόδοξη εκκλησία δεν υπάρχει η έννοια της Ισότητας.
Μπορεί μέσα στην Εκκλησία να εξασφαλίζεται, αν όχι ως δεδομένο, αλλά ως εν αθλήματι ζητούμενον, η ισοτιμία των δύο φύλων, των λαών, των πολιτισμών και των φυλών και η δυνατότητα της σωτηρίας, αλλά θέμα ισότητας δεν θίγεται.

Η ισότητα είναι πολιτικό και κοινωνικό αίτημα και μας προέκυψε στην ιστορία, επειδή ακριβώς υπήρχε και υπάρχει ταξική και φυλετική ανισότητα.
Η ισότητα είναι αλγεβρικό δόγμα, πολιτικό αίτημα, φιλοσόφημα των περί πολιτικών πραγμάτων διαλεγομένων, ιστορική επιταγή σε κοινωνίες διαγνωσμένης ανισότητας.

Στην Εκκλησία λοιπόν, ο καθένας έχει αυτό πού λέμε μοναδικότητα και παίζει τον δικό του ρόλο. Αλλά κύρια ισότητα δεν νοείται ως αίτημα στην Εκκλησία, γιατί ο Χριστιανός έχει μια ας πούμε, πυθαγόρεια αντίληψη του κόσμου.
Θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο να είναι ίσος με τον καθένα, και απατηλό και αναξιοπρεπές να διεκδικεί τέτοια πράγματα.

Στην Εκκλησία βιώνουμε έναν από τους τελευταίους και θεμελιακούς για την πίστη λόγους του Χριστού: "Ο θέλων πρώτος είναι, έστω πάντων έσχατος, ο δε δεσπότης ως ο διάκονος."

Ας μην ανακατεύουμε λοιπόν, θεωρίες του κόσμου με την πραγματικότητα της Εκκλησίας, γιατί έτσι προκύπτουν και θέματα και αμφισβητήσεις και ένας ψυχολογημένος κίβδηλος χριστιανισμός, πολύ προβληματικός και νόθος.

fb – [2fA]

"Ο καλός λόγος.. "

π. Ανδρέας Κονάνος
-  Από το βιβλίο του, «Όλα του γάμου δύσκολα...» 

Μπαίνει ο άντρας στο σπίτι.
«Η γυναίκα μου πάτερ, είτε μπήκα είτε δεν μπήκα, καμία σημασία.
Γυρισμένη πλάτη στην κουζίνα, καθάριζε χόρτα…  
Είτε μπήκα είτε δεν μπήκα σπίτι, για τη γυναίκα μου είναι σαν να μην υπάρχω.
Δεν αξίζω τίποτε στα μάτια της».
Το ίδιο κι ο άντρας στη γυναίκα. Της δίνεις αξία και σημασία;

Όλοι το ζητάμε. Όλοι έχουμε ανάγκη, να μας δίνουν αξία και προσοχή.
Όταν σου λέει ο άλλος ένα «μπράβο», νιώθεις ενθάρρυνση, καταλαβαίνεις ότι βαδίζεις καλά και συνεχίζεις με όρεξη.
Δεν είναι εγωισμός αυτό.
Είναι ο καλός λόγος, που σου δίνει κουράγιο να συνεχίσεις.

Πάει η γυναίκα στο κομμωτήριο. Φτιάχνει το μαλλί της.
Το βάφει, το περιποιείται. Γυρίζει στο σπίτι.
«Ο άντρας μου πάτερ, είτε με είδε είτε δεν με είδε, ένα και το αυτό.
Την άλλη ημέρα πάω στη δουλειά. Με βλέπει ο κύριος στο απέναντι γραφείο και μου λέει:
"Ωραίο look, πολύ ωραίο το χτένισμά σου, πολύ μου αρέσει η αλλαγή που έκανες!"
O άντρας μου δεν το πρόσεξε. O ξένος όμως, το πρόσεξε».

Γιατί, κύριε, δεν το πρόσεξες;... Για ποιον το έκανε αυτό η γυναίκα σου;
Για ποιον άλλαξε κι ομόρφυνε; Για σένα.
Μα εσύ δεν πιάνεις το μήνυμα.

Έλεγε μια γυναίκα: «Όταν ο άντρας μου βλέπει αθλητικά, πάτερ, τα πάντα σβήνουν και χάνονται. Την ώρα εκείνη δεν υπάρχει κανένας στον κόσμο γι' αυτόν.
Ακόμα κι αν έμπαινα στο σαλόνι καβάλα σε άλογο, δεν θα με πρόσεχε.
Όταν βλέπει αθλητικά, δεν γυρίζει να με κοιτάξει ούτε δευτερόλεπτο.
Εκείνη την ώρα δεν υπάρχει τίποτε γι' αυτόν. Είμαι ανύπαρκτη».

Η τροφοδοσία της αξίας της ψυχής.
Πολύ αναγκαία.
Το ίδιο όμως θέλουν και τα παιδιά. Πες μια καλή κουβέντα στο παιδί σου.
Αναρωτιέσαι γιατί βγαίνει συνέχεια έξω. Ξέρεις γιατί;
Γιατί έξω τον βλέπουν οι φίλοι του και του λένε: «Γεια σου, ρε μεγάλε!»
Γι' αυτό.

Ενώ εσύ δεν του λες: «Γεια σου, μεγάλε».
Εσύ του λες: «Είσαι άχρηστος. Θα μείνεις στουρνάρι. Ανεπρόκοπος.
Μια ζωή πληρώνουμε για σένα και τίποτε δεν κάνεις.
Τσάμπα τα φροντιστήρια. Μας αρρώστησες. Μας καταξόδεψες».

Άκου λόγια. Δες ενθάρρυνση.

Κάνουμε το παιδί σκουπίδι και μετά λέμε: «Γιατί δεν μ' αγαπάει το παιδί;
Γιατί το παιδί με βλέπει και τρέχει μακριά μου;
Και τρέχει σε πλατείες κι άλλα στέκια, και πάει με τους φίλους του, και πάει σε ξένα σπίτια;»
Γιατί;

Γιατί εκεί το αγαπούν,  με τον τρόπο που μπορούν.
Κι εσύ σίγουρα αγαπάς το παιδί σου. Μα δεν το δείχνεις.
Το θέμα δεν είναι να αγαπάς μόνο, αλλά να το δείχνεις κιόλας.

Όλοι αγαπάμε.
Μα καταλήγουμε να το δείχνουμε στους τάφους μόνο, στους νεκρούς.
Εκεί, όλο συναίσθημα, ποίηση, μελό και κλάμα.
Όσο ο άνθρωπός σου ζει, τον «ψήνεις» κανονικότατα.
Μετά, δάκρυα και πόνος. Μα είναι αργά…   ….

dinfo – [2fA]

"Κι ύστερα σβήσε το φως "

-  Γράφει η Αποστολία Καζάζη

Να φιλάς τα παιδιά σου τα βράδια. Ακόμα κι αν κοιμούνται

Να τα φιλάς για σένα, αυτή τη φορά. Όχι γι’ αυτά.

Για να θυμάσαι πάντα τα κλειστά βλέφαρα που βλέπουν όνειρα με νεράιδες και να ανασαίνεις τις παιδικές ανάσες που μυρίζουν τριαντάφυλλο, γλυκό του κουταλιού, γιασεμί και όλες τις υπέροχες ευωδιές του κόσμου.

Να αγγίζεις τα μεταξένια μαλλιά τους, να φτιάχνεις καλύτερα τα σκεπάσματα, όχι γιατί χρειάζεται, αλλά για να δώσεις έξτρα φροντίδα που σου περίσσεψε, τώρα που κοιμήθηκαν και δεν ξέρεις τι να την κάνεις.

Να πάρεις από τα λυμένα χεράκια τους, το βιβλίο ή την κούκλα που κρατούσαν, να την βάλεις δίπλα τους, όσο ακόμα την θέλουν, όσο δεν κοιμούνται χωρίς την αγκαλιά της, μέχρι να γίνει κι αυτή, με χιλιάδες ακόμα αντικείμενα, τρόπαιο μνήμης.
Να κάθεσαι απαλά δίπλα από το κρεβάτι τους και να τα κοιτάς, όσο έχεις τον χρόνο να το κάνεις.
Να ρουφάς αυτές τις στιγμές, να μην τις ξεχάσεις ποτέ, γιατί θα είναι από εκείνες που θα σε τυλίγουν με τη ζεστασιά τους σαν ζεστό ρούχο τις ώρες που θα παγώνεις μέσα σου.
Θα είναι το φάρμακo σου τις στιγμές που τίποτα δεν θα πηγαίνει καλά, θα είναι ένα από τα πιο πολύτιμα υλικά από αυτά που συνθέτουν την ψυχή σου.

Και να τα νανουρίζεις σιωπηλά, να τα φιλάς με τα μάτια και να τους φυσάς ούριους άνεμους από μέσα σου για τα ταξίδια που θα κάνουν αύριο, για τις ευκαιρίες που θα έχουν να ξανοιχτούν σε καινούριους χάρτες.

Είναι η καλύτερή σου στιγμή να τους πεις όλα τα ανείπωτα που έχεις μέσα σου γι' αυτά.

Όλα εκείνα που δεν λες για να μην γίνεις υπερβολική, κτητική, κουραστική.
Όλα εκείνα τα «σ' αγαπώ» που δεν τελειώνουν και όλα εκείνα τα «να προσέχεις», που κουδουνίζουν στο μυαλό σου.

Όλα τα όνειρά σου γι αυτά, και τις ελπίδες σου και τις ευχές σου.
Ψιθύρισέ τα τώρα και άστα να φύγουν ψηλά σαν μπαλόνια, κι αυτά θα βρουν τον δρόμο τους, μην νοιάζεσαι.
Θα γίνουν αόρατες κλωστές που θα ενώσουν όσα πρέπει να ενωθούν.

Κι ύστερα σβήσε το φως, κι άσε εκείνο το μικρό μόνο, του διαδρόμου.
Και μετά βγες από το δωμάτιο, αθόρυβα, στις μύτες, μην ξυπνήσουν και ξυπνήσουν από το όνειρο που έφτιαξες μαζί τους.

Γι' αυτό σου λέω…
Να φιλάς τα παιδιά σου κάθε βράδυ - κυρίως όταν κοιμούνται.

dinfo – [2fA]

"Δείξε τώρα την αγάπη σου "

… Δεν ξέρεις αν θα έχεις και αύριο την ευκαιρία…
ΗΠΑ, δεκαετία του ’60… Κένεντυ, Τζόνσον, Νίξον…  Βιετνάμ

και μαθήματα ζωής από τον καθηγητή Λέο Μπουσκάλια

-  ένα ποίημα φοιτήτριας, για όλους, παντού στον κόσμο 

και για όλες τις εποχές

ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕΣ

Θυμάσαι τη μέρα που δανείστηκα το καινούργιο σου αυτοκίνητο
και το τράκαρα;
Νόμισα πως θα με σκότωνες, μα δεν το έκανες

Και θυμάσαι τη φορά που επέμενα να πάμε στη θάλασσα
κι εσύ έλεγες ότι θα βρέξει, και έβρεξε;
Νόμιζα πως θα μου ’λεγες «Στο είχα πει», μα δεν το έκανες

Θυμάσαι τη φορά που φλέρταρα με όλους τους άντρες
για να σε κάνω να ζηλέψεις, κι εσύ ζήλεψες;
Νόμιζα πως θα με παρατούσες, μα δεν το έκανες

Θυμάσαι τη φορά που λέρωσα παντού με κρέμα φράουλα
την καινούργια ταπετσαρία του αυτοκινήτου σου;
Νόμιζα πως θα με χτυπούσες, μα δεν το ’κανες

Και θυμάσαι τη φορά που ξέχασα να σου πω, πως ο χορός ήταν επίσημος
κι ήρθες με το μπλουτζίν;
Νόμιζα πως θα έφευγες, αλλά δεν έφυγες

Ναι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που δεν τα έκανες,
αλλά με δέχτηκες και μ’ αγάπησες
και με προστάτεψες

Υπήρχαν χιλιάδες πράγματα που ήθελα να σου ανταποδώσω,
όταν θα γύριζες από το Βιετνάμ…
Αλλά δεν γύρισες.

fb – Χρίστος

[2fA]

"Το τελευταίο κλικ "

Γιάννης Μπεχράκης   [1960-2019]

Έφυγε από τη ζωή χθες, ο πολυβραβευμένος φωτορεπόρτερ Γιάννης Μπεχράκης.
Είχε σπουδάσει φωτογραφία στο Athens School of Arts and Technology και στο Πανεπιστήμιο Μίντλσεξ (Middlesex University) στο Λονδίνο.
Ήταν επικεφαλής του φωτογραφικού τμήματος (chief Photographer) του ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters στην Ελλάδα και τιμήθηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ το 2016, για την κάλυψη της κρίσης των προσφύγων.

Η πρώτη του δουλειά στο εξωτερικό ήταν η κάλυψη της κρίσης στην Λιβύη τον Ιανουάριο του 1989. Με τον φακό του είχε καταγράψει συγκλονιστικά γεγονότα του 20ου και του 21ου αιώνα μεταξύ των οποίων την κηδεία του Αγιατολάχ Χομεϊνί στο Ιράν, τις αλλαγές στην Ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια και τους πολέμους στην Κροατία, την Βοσνία και το Κόσοβο, στην Τσετσενία, την Σιέρα Λεόνε, στην Σομαλία, στο Αφγανιστάν και στον Λίβανο. 

Κάλυψε επίσης, κοσμοϊστορικά γεγονότα όπως ο πρώτος και ο δεύτερος πόλεμος στον Κόλπο, η Αραβική Άνοιξη στην Αίγυπτο στην Λιβύη και στην Τυνησία.

Επίσης το Μεσανατολικό, τους σεισμούς στο Κασμίρ, την Τουρκία, την Ελλάδα και το Ιράν και άλλα μεγάλα γεγονότα σε όλο τον κόσμο, κατέγραψε 4 Ολυμπιακούς Αγώνες και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994.
Ήταν επικεφαλής στο γραφείο του Reuters στην Ιερουσαλήμ από το 2008 έως το 2009. 

Το 2010 επέστρεψε στην Ελλάδα για να καλύψει την οικονομική κρίση.

Έλαβε μέρος σε πολλές εκθέσεις φωτογραφίας σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λονδίνο, Εδιμβούργο, Νέα Υόρκη, Ρώμη, Βαρκελώνη, Μαδρίτη και Ντουμπάι.
Είχε κάνει και πολλές ατομικές εκθέσεις.

Ο βετεράνος φωτοειδησεογράφος του Ρόιτερς Γκόραν Τομάσεβιτς, σχολίασε:
«Δεν θα συναντήσετε κανέναν άλλον εξίσου αφοσιωμένο, τόσο εστιασμένο στο έργο του, κάποιον που θα θυσίαζε τα πάντα, για να καταγράψει την πιο σημαντική εικόνα, με όσο πιο άρτιο, καλλιτεχνικό τρόπο ήταν δυνατόν».

topontiki – newsit

[2φΑ]

"Αδελφοί οι ελάχιστοι.. "

"Τῶν Άπόκρεω"

Ἡ μεγάλη κρίσις    (Ματθ. κε΄ 31 – 46)

31 Ὃταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ’ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ,

32 καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ’ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων,

33 καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων.

34 τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου.

35 ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με,

36 γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με.

37 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν;

38 πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν;

39 πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε;

40 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.

41 τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ.

42 ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με,

43 ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με.

44 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι;

45 τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε.

46 καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

[2φΑ]

Ψυχοσάββατο, πρώτο..

…  Και κάθε μέρα ψυχοσάββατο, για τις ψυχές που μας άγγιξαν
συγγενών, φίλων, γνωστών κι αγνώστων
που η μνήμη κι η αγάπη μας τους φέρνει στη θύμηση μας
να τους αναζητούμε στο θρόισμα των φύλλων
στο πετάρισμα της φλόγας
στην πνοή που αναδεύει τα μαλλιά μας

ύπνος βαθύς σκεπάζει τη συνείδηση μας
οι μάταιες στιγμές αποτελούν τους στόχους μας
με σκληρυμένη ευαισθησία γεμίζουμε τον χρόνο μας
όμως η λησμονιά είναι χειρότερη από τον πόνο
και τις στιγμές που το δάκρυ ξεπλένει το βλέμμα μας
θυμίαμα η ικεσία βοά
"Ανάπαυσε Κύριε, τους αγαπημένους μας
στην Αγάπη Σου!"

- ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ
(ανάρτηση, το δεύτερο Ψυχοσάββατο του 2017)

[2φΑ]

- Μάρτιος 2019

ΜΑΡΤΙΟΣ

«Κοιτώντας τόν κόσμο μας, διεσταλμένα ἀπ’ τόν τρόμο
τά μάτια τῶν παιδιῶν
μεγαλώνουν ὁλοένα καί περισσότερο.
Οἱ λέξεις πού ἔμαθαν ἔγιναν ὅλες τους
μόνο μιά λέξη, ἕνα "Γιατί!"
Τά μάτια τους εἶναι μιά ἀνταπόκριση
πού χωρίς διακοπή μεταδίδεται σέ ὅλους τούς κοιμώμενους λῆπτες
τ’ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς.
Ἀπαντῆστε τους! Σᾶς ρωτᾶνε "Γιατί!"
Ἀπαντῆστε τους! Ἀνάψτε ἕνα φῶς.
Ἀπαντῆστε τους!»

(Νικηφόρος Βρεττάκος)

[2φΑ]