"Η ησυχαστική πράξη "

Πρωτ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού  -  ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗΝ ΜΑΣ

Ο Ησυχασμός είναι η πεμπτουσία της ορθοδόξου παραδόσεως, ταυτιζόμενος με αυτό που περικλείει και εκφράζει ο όρος ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.
Έξω από την ησυχαστική παράδοση, η Ορθοδοξία είναι ανύπαρκτη και αδιανόητη. 

Η ησυχαστική πράξη, εξ άλλου, είναι η «λυδία λίθος» για την αναγνώριση της αυθεντικής χριστιανικότητας.
«Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή» -με τις ησυχαστικές πρακτικές- αποκτώνται τα ουράνια χαρίσματα στην ορθοδοξοπατερική παράδοση. Πρέπει δε να αποσαφηνισθεί εξ αρχής, ότι ως ησυχασμός νοείται κυρίως η πορεία προς την θέωση και η εμπειρία της θεώσεως και δευτερευόντως η διερεύνηση και καταγραφή αυτής της πορείας και εμπειρίας, η ακαδημαϊκή δηλαδή νοηματοδότηση του όρου «θεολογία».

Ο Ησυχασμός είναι η βάση και το θεμέλιο των δογματικοθεολογικών αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων, ως η αγιοπνευματική πορεία της «καθάρσεως, του φωτισμού και της θεώσεως» και όχι κάποια διανοητική-στοχαστική-επιστημονική διαδικασία.
Γι’ αυτό η γνώση του Θεού ως θέωση είναι υπόθεση όλων, εγγραμμάτων και αγραμμάτων, σοφών και ασόφων και όχι μόνο των φιλοσοφούντων, όπως διετείνετο ο ουνιτίζων Βαρλαάμ ο Καλαβρός (1290-1359), τον 14ο αιώνα.
Αυτόν κυρίως αντέκρουσε, ως κύριος εκπρόσωπος και πρόμαχος της Ησυχαστικής παραδόσεως ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296-1359)2, ο μεγαλύτερος ορθόδοξος θεολόγος της εποχής του και μέγας Πατήρ της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο Άγιος Γρηγόριος σπούδασε Θεολογία στην αληθινή Θεολογική Σχολή της Ορθοδοξίας, κατά τα κεφάλαια 12-14 της Α’ Προς Κορινθίους (δόμηση της Εκκλησίας διά των χαρισμάτων), δηλαδή στον χώρο της ασκήσεως και μετανοίας.
Μέσα στο (κοινοβιακό) Μοναστήρι ο Παλαμάς έγινε Θεολόγος.
Πηγή της Θεολογίας του δεν ήταν η σχολική, ακαδημαϊκή, έστω και αν κατείχε και αυτήν στο έπακρον, γνώση, αλλά η αγιοπνευματική ζωή.

Με αυτή την προϋπόθεση αναδείχθηκε συνεχιστής των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων και γνήσιος Θεολόγος της παραδόσεως.
Με βάση δε τα θαύματά του -βεβαίωση της αναδείξεώς του σε «ναόν του Αγίου Πνεύματος» (Α’ Κορ. 6, 19)- διακηρύχθηκε το 1368 Άγιος της Ορθοδοξίας, σύμφωνα με τα αγιολογικά κριτήρια της, και όχι λόγω των υπέροχων συγγραμμάτων του, όπως θα ήθελε το κοσμικό πνεύμα3.

Eυρύτερα γνωστόν έκαμαν τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά, κατά τον 20ό αιώνα, οι εκδοτικές και ερευνητικές συμβολές των γνωστών ακαδημαϊκών Θεολόγων μας, Παναγιώτου Χρήστου, π. Ιωάννου Ρωμανίδου, π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, π. John Meyendorf, π. Ιουστίνου Πόποβιτς, π. Δημητρίου Στανιλοάε, Γεωργίου Μαντζαρίδου, Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου κ.ά.  ….

impantokratoros – [2fA]

"Φωτός λαμπρόν κήρυκα.. "

Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

-  Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

-  Κάλλιστος Ware, Μητροπολίτης Διοκλείας

Φωτός λαμπρόν κήρυκα νυν όντως μέγαν,
Πηγή φάους άδυτον άγει προς φέγγος.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μικρό παιδί ακόμη μετά τον θάνατο του πατέρα του, επιδόθηκε στην μάθηση. Επειδή ήταν πολύ μικρός στην ηλικία, και δυσκολευόταν να μάθει τα μαθήματα του αποφάσισε να μην αρχίσει να διαβάζει, προτού κάνει τρεις μετάνοιες με ιερά προσευχή, μπροστά στην εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου.
Έτσι με την βοήθεια Της, απομνημόνευε εύκολα.
Και όχι μόνο σε αυτό τον βοήθησε η Παναγία, αλλά και την ψυχή του βασιλέως φώτισε και του έδινε πλουσιοπάροχα όλα όσα χρειάζονταν για την εκπαίδευση του.

Κάποτε, όταν ήταν μόνος ο Γρηγόριος, έχοντας μέσα στην ιερή του ησυχία όλη του την προσοχή προς τον Θεό, είδε όχι στ’ όνειρο του αλλά στον ξύπνιο του, έναν θείο άνδρα να στέκεται μπροστά στα μάτια του, που, όπως λένε, ήταν ο κορυφαίος των Ευαγγελιστών, ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος.
Εξεπλάγη ο Γρηγόριος, τον οποίον, βλέποντας ιλαρώς ο έμπιστος Φίλος και επιστήθιος Μαθητής του Χριστού, Ιωάννης, διέλυσε αμέσως τον φόβο του και του λέει: «Ήρθα σταλμένος από την Υπεραγία Δέσποινα να σε ρωτήσω το εξής· γιατί, νύχτα και μέρα και, σχεδόν όλες τις ώρες, δεν παύεις από του να φωνάζεις:
‘‘Φώτισον μου το σκότος! Φώτισόν μου το σκότος!’’;».

Ο καλός Γρηγόριος, αποκρίθηκε με ταπείνωση: «Και, τι άλλο, πρέπει να ζητώ από τον Θεό, όταν προσεύχομαι, εγώ που είμαι άνθρωπος ατελής και γεμάτος πάθη, εκτός από τον θείο φωτισμό για να βλέπω και να πράττω το σωτήριο Εκείνου θέλημα;».

Είπε, τότε, ο «ἠγαπημένος» Μαθητής του Κυρίου: «Η Δέσποινα των απάντων, δια μέσου εμού του δούλου Της, ορίζει: "Τόσο αυτή, όσο και εγώ, από εδώ και πέρα, θα σου είμαστε βοηθοί στην ζωή σου!"».

Ρωτάει, πάλι, ο Γρηγόριος: «Και, πού λοιπόν έχω να απολαύσω τα αγαθά αυτής της βοηθείας; Στην παρούσα ή στην μέλλουσα ζωή;».
Και ο Ευαγγελιστής των μεγάλων και υψηλών ειδήσεων, απάντησε:
«Όπως ήδη γνωρίζεις από πριν, έτσι και τώρα, τόσο εδώ σε αυτήν την ζωή, όσο και στην μέλλουσα».

Και αφού είπε αυτά ο θείος Ιωάννης, χάθηκε από τα μάτια του Γρηγορίου.
Η καρδιά του οποίου, γέμισε από φως και ευφροσύνη για τις προς αυτόν δωρεές και υποσχέσεις της Θεομήτορος.

Όλα τα ανωτέρω, τα έμαθε ο Πατριάρχης Φιλόθεος από τον μετέπειτα μαθητή του Αγίου, κάποιον ονόματι Δωρόθεο, προς τον οποίον και τα διηγήθηκε ο ίδιος ο Άγιος. Είπε, μάλιστα, ο Άγιος Γρηγόριος σε αυτόν (τον Δωρόθεο), ότι, «ήδη, από το πατρικό μου σπίτι όταν ήμουν ακόμη, εκεί στο παλάτι όπου ανατρεφόμουν, μαθητεύοντας στην εγκόσμια θύραθεν παιδεία, πριν καν αφήσω και εγκαταλείψω τον κόσμο, είχα στην ζωή μου ιδιαίτερη και άμεση προστάτιδα την Κυρία Θεοτόκο. 

Γι’ αυτό και, κάθε μέρα, πριν ακόμη ξημερώσει, το πρώτο και αναγκαιότερο απ’ όλα τα έργα μου, ήταν μονάχα αυτό: Να σταθώ μπροστά στην Αγία Εικόνα Της και να πω, με κατάνυξη και με μεγάλη συντριβή της καρδιάς μου, εκείνη την ιερή ευχή της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, ευχή που είναι γεμάτη από μετάνοια και εξομολόγηση και συντετριμμένη δέηση:
‘‘Δέσποινα, Δέσποινα! Μη εγκαταλείπεις με!’’»…

iconandlight – [2fA]

"Τα επειδή του Δάσκαλου.. "

- Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Eπειδή, «Όταν μου πειράζουν την πατρίδα μου και θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ‘νεργήσω κι ό,τι θέλουν ας μου κάμουν», κατά τον πατριδοφύλακα στρατηγό Μακρυγιάννη.

Επειδή, ορκίστηκα ως δάσκαλος, να υπηρετώ το Σύνταγμα της πατρίδας μου και να σέβομαι την θεμελιώδη επιταγή του, η οποία ορίζει ότι η «H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».

Επειδή, κατά την εντολή της Αγίας Γραφής, «πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια»
(Ψαλμ. 95.5) και «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις».

Επειδή, έμαθα να ακούω τους αγίους της Εκκλησίας μας και όχι «ιερές μουρμούρες» συμβιβασμένων ιεραρχών, να υπακούω σε λόγια παλληκαρίσια σαν του αγίου Παϊσίου
«…Η Ελλάδα, η Ορθοδοξία, με την παράδοσή της, τους Αγίους και τους ήρωές της, να πολεμείται από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να μη μιλάμε!.. είναι φοβερό!…
- Αν οι Χριστιανοί δεν ομολογήσουν, δεν αντιδράσουν, αυτοί θα κάνουν χειρότερα.
Ενώ, αν αντιδράσουν, θα το σκεφθούν…»

Επειδή, δεν ανέχομαι μια δράκα εκκλησιομάχων να μαγαρίζει ευαίσθητες και αθώες παιδικές ψυχές.

Επειδή, είμαι οργισμένος εξαιτίας της υλικής και πνευματικής λεηλασίας της πατρίδας μου, από ημέτερα και αλλογενή αρπακτικά -«οι μη οργιζόμενοι εφ’ οις δει ηλίθιοι δοκούντες είναι» (κατά τον Αριστοτέλη, δάσκαλο του πρώτου καπετάνιου της προδομένης Μακεδονίας μας, του Μ. Αλεξάνδρου).

Επειδή, ντρέπομαι να ντροπιαστώ ενώπιον της ιστορίας μας και σκέφτομαι ότι κάποτε κάποιοι δάσκαλοι και δασκάλες, υπέγραφαν με το αίμα τους την διδασκαλία τους, σαν τις ηρωικές δασκάλες του Μακεδονικού Αγώνα.

Επειδή, είμαι Έλληνας, Χριστιανός Ορθόδοξος και όχι Γραικύλος της σήμερον.

Επειδή, δεν φοβάμαι και «δεν ξέρω εγώ να τσακάω την μέση μου», όπως έλεγε ο απροσκύνητος κλεφταρματολός του ’21, Δημήτριος Μακρής.  …

Για όλους αυτούς τους λόγους και για άλλους τόσους, 

δεν διδάσκω τα βλάσφημα βιβλία των Θρησκευτικών, αλλά «ψυχή και Χριστό», 

όπως μας κανοναρχεί ο εθναπόστολος άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, 

πράγμα που κάνω εδώ και πολλά χρόνια.

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκίς

pentapostagma – [2φΑ]

"Σύγχρονη άσκηση "

Β΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

Παύλος Ευδοκίμωφ 

-  ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΣΚΗΣΗ

Ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από επιπρόσθετη καταπόνησι.
Τρίχινα ρούχα, αλυσίδες, φραγκελλώσεις, θα εκινδύνευαν να τον συντρίψουν χωρίς λόγο.

Η αυτονέκρωση συνίσταται ίσως στην απελευθέρωση από κάθε ανάγκη διεργετικών: ταχύτητα, θόρυβο, ειδικά διεργετικά, κάθε είδους αλκοολικά.
Άσκηση θα ήταν μάλλον ή επιβαλλόμενη ανάπαυση, η πειθαρχία της ηρεμίας και της σιωπής, όπου ο άνθρωπος βρίσκει την ικανότητα να σταθεί για την προσευχή και τον στοχασμό, στην καρδία του θορύβου του κόσμου να ακούει την παρουσία των άλλων.

Άσκηση θα ήταν μάλλον η χαρούμενη απάρνηση του περιττού, το μοίρασμα με τους φτωχούς, μια χαρούμενη ισορροπία, μια δοξολογία.

-  ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Η μετάνοια δεν είναι μια πράξη, που μπορεί να τελειώσει, αλλά μια σταθερή κατάσταση της ψυχής, η οποία βαθαίνει όσο πιο πολύ πλησιάζει το τέρμα.

vimaorthodoxias – anastasiosk

[2fA]

"Εαρινή συμφωνία "

Γιάννης Ρίτσος  -  ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ  (1938)

I

Θ' αφήσω
τη λευκή χιονισμένη κορυφή
που ζέσταινε μ' ένα γυμνό χαμόγελο
την απέραντη μόνωσή μου.

Θα τινάξω απ' τους ώμους μου τη χρυσή τέφρα
των άστρων
καθώς τα σπουργίτια
τινάζουν το χιόνι
απ' τα φτερά τους.

Έτσι σεμνός άνθρωπος  ακέριος
έτσι πασίχαρος κι αθώος
θα περάσω κάτω απ' τις ανθισμένες ακακίες
των χαδιών σου
και θα ραμφίσω το πάμφωτο τζάμι του έαρος.

Θα 'μαι το γλυκό παιδί
που χαμογελάει
στα πράγματα και στον  εαυτό του
χωρίς  δισταγμό  και  προφύλαξη.

Σαν να μην γνώρισα τα χλωμά μέτωπα των χειμωνιάτικων
δειλινών
τις λάμπες των άδειων σπιτιών
και τους μοναχικούς διαβάτες
κάτω απ’ τη σελήνη του Αυγούστου.
Ένα παιδί.

ΙΙ

Είχα κλείσει τα μάτια
για ν' ατενίζω το φως.

Τυφλός.
Είχα κάψει τη φλόγα
για ν' αναπνέω.

Τις νύχτες
αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής
κ' η ανάσα του χαμόγελου
δε γνώριζε τη μετάνοια.

Να δακρύζω
πάνω στα διάφανα χέρια μου
από μια διάφανη χαρά
που δεν επιθυμεί.

Όχι θωπεία. Όχι όνειρο.
Πιο πέρα.
Εκεί που καταλύεται τ' όνειρο
κι η φθορά έχει φθαρεί.

Κ' ήρθες εσύ.

ΙΙΙ

Κοίταξε αγαπημένη
πώς σε κοιτάζουν
τα λυπημένα χέρια μου.

Σα δυο παιδιά ορφανά
που κλαίγαν μες στο βράδυ
χωρίς ψωμί
και κοιμηθήκαν τρέμοντας
πάνω στο χιόνι.
Κρύωναν μα δεν επαιτούσαν.

Κρατούσαν
ένα λουλούδι σιωπηλό
και παίζαν τρυφερά κι αδέξια
στους ραγισμένους δρόμους.

Αγαπημένη
κοίταξε πώς διστάζουν
τα νυχτωμένα χέρια μου.

Πώς μπορεί ν' ανοιχτεί
αυτή η θύρα του φωτός
για μένα που δε γνώρισα
μήτε τον ίσκιο μιας μαρμαρυγής;

Στέκω απ' έξω στο ψύχος δειλός
και κοιτώ τα μεγάλα παράθυρα
τα φωτισμένα ρόδα
και τα κρύσταλλα
κι όλο λέω να κινήσω να φύγω
προς τη γνώριμη νύχτα
κι όλο λέω να 'ρθω
κι όλο στέκω
έξω απ' τη θύρα σου.

Μη με καλέσεις ακόμη.
Ας παρατείνουμε
αυτές τις ώρες τις θαμπές
τις υπερπληρωμένες
που δυο κόσμοι
ανταμώνονται
που δυο βαθιές φωνές
ζυγιάζονται
πάνω σε μια χορδή αργυρή
και μια σταγόνα δρόσου
σκιρτά και ταλαντεύεται
στ' άνθος της νύχτας.

Εδώ θα μείνει
εκεί θα πέσει.

Αγαπημένη
τι προετοιμάζεται για μας
μέσα στο βλέμμα των θεών
πίσω απ' αυτή τη φωταψία;

VI

Αγαπημένη
δεν έχω παρά μόνο μιας στιγμής
τη ζωή και το φτερούγισμα.

Δε βλέπεις
πάνω στο δέρμα μου
το πρωτάνοιχτο θάμβος;

Δεν ακούς
μες στις ίνες μου
μύρια φτερά μικρών κορυδαλλών
που μόλις τ’ άγγιξε
η πρώτη ακτίνα
της αυγής;

Πόσο είμαι νέος.
Πόσο είμαι νέος
κάτω απ’ τα βλέφαρά σου.

Τα πολυτρίχια
των αρχαίων πηγών
που συναθροίζουν τ’ αργυρά τους δάκρυα
σε γαλανούς καθρέφτες ουρανού
κοιμούνται πίσω απ’ τα μάτια μου
που σε βλέπουν.

Καμιά διάσπαση.

Η μνήμη των αποχαιρετισμών
δε ρυτιδώνει τα χέρια μου
που όρθρισαν μέσα στα χέρια σου.

Γεύομαι στα χείλη σου
την πρασινάδα της εξοχής
και τους θρύλους της θάλασσας.
Η ζέστα του κορμιού σου
με ντύνει τον ήλιο.

Σφράγισε τις χαραματιές
των παραθύρων.

Οι στοχασμοί και οι στίχοι
μακραίνουν μες τη νύχτα
κ' εμείς απ' την κλίνη μας
μόλις ακούμε τις φωνές τους
σαν ομιλίες μεθυσμένων
που αποτείνονται στη σκιά τους
και στη λυμφατική σελήνη.

Το φως των ηγεμονικών μαλλιών σου
σκεπάζει τους ώμους της νύχτας.

Βυθίζονται τ' άστρα
στους βυθούς των ματιών σου
κι ανθίζουμε εμείς
έμπιστοι κι ωραίοι
καθώς τα πλάσματα
την πρώτη μέρα του Θεού
που δεν είχαν ρωτήσει κι' απορήσει.

X

Αγάπη, Αγάπη,
δε μου 'χες φέρει εμένα
μήτ' ένα ψίχουλο φωτός για να δειπνήσω.

Νήστης γυμνός και αδάκρυτος
περιφερόμουν στα όρη
και τ' ανένδοτα μάτια μου στύλωνα
στους ουρανούς
γυρεύοντας την αμοιβή μου
απ' τη σιωπή και το τραγούδι.

Τα τρυφερά λυκόφωτα
οι πράες καμπύλες των βουνών
και τα λαμπρά βράδια του θέρους
με ρωτούσανε πού είσαι ω Αγάπη.

Μα εγώ δεν είχα τι ν' αποκριθώ
κι έφευγα σιωπηλός
ρίχνοντας χάμω τη μορφή μου
για να καλύψω την ταπείνωσή μου.

Οι ωχρές αυγές
ακουμπούσαν στο περβάζι μου
το διάφανο πηγούνι τους
κάρφωναν στο πλατύ μου μέτωπο
τα μεγάλα γαλάζια τους μάτια
και με κοιτούσαν με πικρία
ζητώντας ν' απολογηθώ.

Τι ν' απαντήσω, Αγάπη;
Και δρασκελούσα το κατώφλι
τίναζα τα κατάμαυρα μαλλιά μου μες στο φως
και τραγουδούσα πλατιά στους ανέμους
το τραγούδι του «αδέσμευτου».

Πεισμωμένος χλωμός κι ακατάδεχτος
κοιτούσα τον κόσμο και κραύγαζα:
«Δεν έχω τίποτα
δικά μου είναι τα πάντα».

Κι όμως μια παιδική φωνή
επίμονα έκλαιγε βαθιά μου
γιατί δεν είχες έλθει, Αγάπη.

Τις νύχτες του έαρος
που η γύρη των άστρων
και των λουλουδιών
αγρυπνούσε στο δέρμα μου
μια λυπημένη ανταύγεια
σερνόταν στην απέραντη ψυχή μου
γιατί αργούσες να 'ρθεις, Αγάπη.

Γι' αυτό κ' οι πιο λαμπροί μου στίχοι
είχαν κρυμμένο στην καρδιά τους
ενός λυγμού το τρεμοσάλεμα
γιατί έλειπες απ' την καρδιά μου, Αγάπη.

Όταν περιπλανιόμουν
στην ερημία του φθινοπώρου
στα γυμνά δάση
ζητώντας με σφιγμένα δάχτυλα
τον ήλιο που έφευγε χλωμός
πάνω απ' τις παγωμένες λίμνες
εσένα ζητούσα, ω Αγάπη.

Κι όταν ακόμη επέστρεφα
την όψη μου απ' τη γη
και τρυπούσα με πύρινα βλέμματα
τα τείχη της νύχτας
ήταν γιατί δεν ήθελα να κλάψω
που δε με συλλογίστηκες, Αγάπη.

Ζητώντας το θεό
ζητούσα εσένα.

Εσένα περιμένοντας
γέμισα τους κήπους μου
με λευκούς κρίνους
για να βυθίζεις τις κνήμες σου
αυτά τα βράδια τ' αργυρά
που η σελήνη ραντίζει με δρόσο
τη φιλντισένια υψωμένη μορφή σου.

Για σένα, Αγάπη, ετοίμασα τα πάντα
κι αν έμαθα να τραγουδώ τόσο γλυκά
ήταν γιατί στην ίδια τη φωνή μου
ζητούσα να 'βρω τα ίχνη των βημάτων σου
ζητούσα να φιλήσω
μονάχα και τη σκόνη του ίσκιου σου
ω Αγάπη.

XVI

Χαρά χαρά.
Δε μας νοιάζει
τι θ' αφήσει το φιλί μας
μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι.

Αγγίξαμε
το μέγα άσκοπο
που δε ζητά το σκοπό του.

Ο Θεός
πραγματοποιεί τον εαυτό του
στο φιλί μας.
Περήφανοι εκτελούμε
την εντολή του απείρου.

Ένα μικρό παράθυρο
βλέπει τον κόσμο.
Ένα σπουργίτι λέει
τον ουρανό.
Σώπα.

Στην κόγχη των χειλιών μας
εδρεύει το απόλυτο.

Σωπαίνουμε κι ακούμε
μες στο γαλάζιο βράδυ
την ανάσα της θάλασσας
καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου
που δε μπορεί να χωρέσει
την ευτυχία του.

Ένα άστρο έπεσε.
Είδες;
Σιωπή.
Κλείσε τα μάτια.

- Πίνακας: Νικόλαος Γύζης, "Εαρινή Συμφωνία" (1886)

scorpiafilla – [2φΑ]

"Η Ποίηση του Βρεττάκου "

Νικηφόρος Βρεττάκος  -  Η ΠΟΙΗΣΗ

Ὅ,τι μπόρεσα νὰ διασώσω
(στὸν κόσμο ποὺ πῆγα)

τὸ διέσωσα, θάλασσα

Ἡ ψυχή μου ἕνα σμῆνος
μυριάδων πουλιῶν
ποὺ τ’ ἀλώνιζε ἡ θύελλα.

Ὅσα διασώθηκαν
βρῆκαν τὸ δέντρο τους.

Φτερούγισαν κ’ ἔμειναν
μέσα στὶς λέξεις.

nikiforosvrettakos – [2fΑ]

"Μην υποτιμάς τη σιωπή "

Βασιλική Ασλόγλου  -  Όταν η σιωπή… κάνει θόρυβο

Μην υποτιμάς τους ανθρώπους που σωπαίνουν, αγάπη μου.
Δεν είναι ότι δεν μπορούν να αντιμιλήσουν. Να σε βάλουν στη θέση σου.
Να σε πληγώσουν. Να σου μιλήσουν με άσχημα λόγια. Να σε υποτιμήσουν.
Να σε κρίνουν. Να σε κατηγορήσουν, όπως ο κάθε ένας μπορεί να θεωρεί.
Απλά επιλέγουν τη σιωπή. Γιατί η σιωπή είναι η δύναμή τους.

Η σιωπή είναι η κινητήριος εσωτερική τους δύναμη.

Προτιμούν να χαμογελάσουν σιωπηλά από το να αντιμιλήσουν και να λάβουν μέρος σε άσκοπες συζητήσεις, που δεν θα βγάλουν πουθενά με «κολλημένα» μυαλά και «πιστεύω», γιατί απλά ξέρουν πως ένα χαμόγελο έχει περισσότερο φως από το σκοτάδι του θυμού.

Προτιμούν να σταματήσουν έναν τσακωμό με τη σιωπή, από το να σε βάλουν στη θέση σου, γιατί απλά δεν θα σπαταλήσουν την ενέργειά τους σε ανθρώπους που σκέφτονται στενόμυαλα, που ανήκουν σε «κουτάκια», που τα «θέλω» τους είναι έρμαια των ορέξεων άλλων ανθρώπων.

Προτιμούν να παραμείνουν στη σιωπή από το να σε πληγώσουν, γιατί απλά γνωρίζουν πολύ καλά, πως όσα λόγια τους ξεστομίζεις είναι απόρροια των δικών σου ανασφαλειών, των λανθασμένων πεποιθήσεών σου, της επιρροής σου από άλλους ανθρώπους ή ακόμα και από τη διαρκή προσκόλλησή σου στο παρελθόν, ανάλογα φυσικά των βιωμάτων σου.

Προτιμούν να μείνουν στη σιωπή από το να σου μιλήσουν με άσχημα λόγια, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πως το να «βρίσεις» κάποιον είναι πολύ πιο εύκολο από το να τον καταλάβεις πραγματικά, από το να τον αγαπήσεις, από το να του δείξεις πως είσαι δίπλα του και ας θυμώνει για τους δικούς του λόγους μαζί σου, από το να «σκύψεις» πάνω του και να τον βοηθήσεις.

Προτιμούν να μείνουν στη σιωπή από το να σε υποτιμήσουν, γιατί έχουν βρεθεί σε μια ανάλογη θέση και έχουν γνωρίσει από πρώτο χέρι τα συναισθήματα του υποβιβασμού.

Ξέρουν πόσο πονάει κάποιος όταν τον υποβιβάζουν, τον μειώνουν, τον υποτιμούν. 

Δεν θα το έκαναν ποτέ αυτό σ’ εσένα, γι’ αυτό και επιλέγουν τη σιωπή.
Είναι ο σωστότερος δρόμος τις περισσότερες φορές, ακόμα και αν οι προθέσεις των άλλων φαίνονται και είναι κακόβουλες.

Η σιωπή είναι μία ήρεμη δύναμη, που λίγοι κατέχουν.
Είναι πάρα πολύ δύσκολο να φτάνεις στο σημείο να μην παρασύρεσαι από τα συναισθήματά σου και να έχεις τον πλήρη έλεγχό τους.
Γι’ αυτό σου ξαναλέω: Μην υποτιμάς τους ανθρώπους που σωπαίνουν, αγάπη μου. 

Ξέρουν καλύτερα.   ….

newside – [2fA]

"Μαργαρίτης και οβολός "

-  Αγιορείτου Μοναχού
Αποφθέγματα ABBA ΙΣΑΑΚ TOY ΣΥΡΟΥ  (επιλογή)

Σ' όλα σου τα έργα, έχε αγαθή συνείδηση!
Οι δικαιολογίες δεν αρμόζουν στους Χριστιανούς!

Κατηγόρησα κάποιον, είμαι νεκρός κι εγώ και τα έργα μου εκείνη τη μέρα!
Κάνε συντροφιά με λεπρούς, παρά με υπερήφανους!

Πένθησε μετά των αμαρτανόντων και χαίρε μετά των μετανοούντων!
Γίνε φίλος όλων και άπεχε απ' όλους!

Το να θέλεις το καλό, είναι δικό σου.
Το να πράξεις όμως το καλό, είναι του Θεού!

Η ανάπαυση του σώματος βλάπτει μόνον τους νέους.
Η μη προσοχή των αισθήσεων, βλάπτει και τους γέροντες!

Ο ζήλος, είναι ο σκύλος που φυλάσσει τον νόμο του Θεού, που είναι η αρετή.
Ο ζηλωτής, ως καιόμενος φούρνος θερμαίνεται σαν τα Χερουβείμ, και προσέχει κάθε στιγμή τις πανουργίες και τις εφόδους των πονηρών πνευμάτων.

Εξασθενεί ο ζήλος, όταν ο άνθρωπος απιστεί στη Θεία Πρόνοια και λησμονεί τον Θεό.
Η ψυχρότης του ζήλου της αρετής έρχεται:
α) Όταν ελαττωθεί ή επιθυμία της αρετής, και
β) Όταν θαρρεύσουμε στον εαυτό μας και δεν φοβούμεθα τους δαίμονες.

Ο αγωνιστής, όταν βγει στον κόσμο, αγαπά τους επαίνους και πέφτει στην κενοδοξία και ναυαγεί εν καιρώ γαλήνης.

Η πίστη είναι έννοια νηπιώδης σε καρδιά απλή.
Η γνώση εξετάζει και συζητεί κάτι, αν είναι αληθινό.
Η γνώση φυλάσσει τους φυσικούς νόμους.
Την γνώση ακολουθεί ο φόβος, την δε πίστη η ελπίδα.

Ο βασιζόμενος στη γνώση, δεν περιπατεί επί υδάτων ή επί του πυρός.
Με τη δύναμη όμως της πίστεως, πολλοί και σε ύδατα και επί του πυρός περπάτησαν και έμειναν αβλαβείς!

Η πίστη έχει ακένωτους θησαυρούς και γεμίζει με ηδονή την καρδιά του πιστού.
Η γνώση χρειάζεται μόνο σαν σκαλοπάτι, για να φθάσει κανείς  στην πίστη.

Όποιος αξιωθεί να γευθεί τη γλυκύτητα της πίστεως και στραφεί προς την ανθρώπινη γνώση, ομοιάζει με άνθρωπο, που ανταλλάσσει πολύτιμο μαργαρίτη με χάλκινο οβολό!

impantokratoros – [2φΑ]

"Στο προσκεφάλι μου.. "

Αρχιμ. Κύριλλος Κεφαλόπουλος 
-  Ο ΑΒΒΑΣ  ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΣΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

Ρώτησαν κάποτε ένα γέροντα οι υποτακτικοί του:
- Γέροντα, τι πρέπει να μελετούν οι αρχάριοι στην πνευματική ζωή;
Και εκείνος τους απάντησε:
- Διαβάζετε Αγία Γραφή, το Ψαλτήρι και Αββά Ισαάκ.

Τον ρώτησαν πάλι:
- Και όσοι έχουν προχωρήσει κάπως στα πνευματικά, τι πρέπει να διαβάζουν;
Ο γέροντας τους είπε: - Διαβάζετε Αββά Ισαάκ.

Και όταν πάλι για τρίτη φορά τον ρώτησαν:
- Γέροντα, και όσοι έχουν εμβαθύνει στα θεία νοήματα και έχουν φθάσει ψηλά στα πνευματικά πράγματα, τι πρέπει να διαβάζουν;
ο γέροντας τους απάντησε: - Διαβάζετε Αββά Ισαάκ.

Και επειδή οι υποτακτικοί απόρησαν, διότι ο γέροντας για τρίτη φορά τους συμβούλευσε να διαβάζουν Αββά Ισαάκ, ζήτησαν να τους το εξηγήσει.
Και ο σοφός γέροντας, τους απάντησε:
- Μην απορείτε. Τα ασκητικά κείμενα του Αββά Ισαάκ είναι ωφέλιμα και για όσους κάνουν τα πρώτα τους βήματα στην πνευματική ζωή, και για αυτούς που έχουν ξεπεράσει το στάδιο των αρχαρίων, αλλά και για εκείνους που αγωνίζονται και έχουν προχωρήσει πολύ στα πνευματικά, πάλι Αββά Ισαάκ να διαβάζουν.

Από όταν ξεκίνησα ως δόκιμος μοναχός μέχρι σήμερα, όλα αυτά τα χρόνια, ποτέ το βιβλίο του Αββά Ισαάκ δεν έλειψε από το προσκεφάλι μου, αυτό ήταν το πνευματικό μου ανάγνωσμα στο μικρό κελλί μου.
Για όσους επιδιώκουν την άσκηση και την αρετή, για όσους αγωνίζονται κατά των πειρασμών και των λογισμών, ο Αββάς Ισαάκ είναι ο καλύτερος οδηγός για τα πνευματικά.

impantokratoros – [2φΑ]

"Καί γλάστρες μέ γεράνια.. "

Ὀδυσσέας Ἐλύτης 
-  Ἀπό "Τά δημόσια καί τά ἰδιωτικά"

ΠΗΡΕ ΝΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΖΕΙ. Πλήθυναν οἱ ἄδειες καρέκλες γύρω μου.
Ἔχω πιάσει γωνιὰ καὶ πίνω καφέδες, φουμέρνοντας ἀντικρὺ στὸ πέλαγος.
Θὰ μποροῦσα νὰ περάσω ἔτσι μιὰ ζωὴ ὁλόκληρη, ἂν δὲν τὴν ἔχω κιόλας περάσει.

Ἀνάμεσα σὲ μιὰ παλιὰ ξύλινη πόρτα ξεβαμμένη ἀπ᾿ τὸν ἥλιο κι ἕνα κλωναράκι γιασεμιοῦ τρεμάμενο πού, ἔτσι καὶ συμβεῖ νὰ μοῦ λείψουν μιὰ μέρα, ἡ ἀνθρωπότητα ὅλη θὰ μοῦ φαίνεται ἄχρηστη.
Σχεδὸν σοβαρολογῶ.
Ἐπειδὴ ἐδῶ δὲν πρόκειται πιὰ γιὰ τὴ φύση, ποὺ αὐτήν, πιστεύω, εἶναι πιὸ σημαντικὸ νὰ τὴ διαλογίζεσαι παρὰ νὰ τὴ βιώνεις, οὔτε κἂν γιὰ τὴν παράδοση.
Πρόκειται γιὰ τὴ βαθύτερη ἐκείνη δύναμη τῶν ἀναλογιῶν ποὺ συνέχει τὰ παραμικρὰ μὲ τὰ σπουδαῖα ἢ τὰ καίρια μὲ τὰ ἀσήμαντα, καὶ διαμορφώνει κάτω ἀπὸ τὴν κατατεμαχισμένη τῶν φαινομένων ἐπιφάνεια, ἕνα πιὸ στερεὸ ἔδαφος, γιὰ νὰ πατήσει τὸ πόδι μου - παραλίγο νὰ πῶ ἡ ψυχή μου.

Μέσα σ᾿ ἕνα τέτοιο πνεῦμα εἶχα κινηθεῖ ἄλλοτε, ὅταν ἔλεγα ὅτι ἕνα τοπίο δὲν εἶναι ὅπως τὸ ἀντιλαμβάνονται μερικοὶ κάποιο, ἁπλῶς, σύνολο γῆς, φυτῶν καὶ ὑδάτων.
Εἶναι ἡ προβολὴ τῆς ψυχῆς ἑνὸς λαοῦ ἐπάνω στὴν ὕλη.
Θέλω νὰ πιστεύω - καὶ ἡ πίστη μου αὐτὴ βγαίνει πάντοτε πρώτη στὸν ἀγῶνα της μὲ τὴ γνώση - ὅτι ὅπως καὶ νὰ τὰ ἐξετάσουμε, ἡ πολυαιώνια παρουσία τοῦ ἑλληνισμοῦ πάνω στὰ δῶθε ἢ ἐκεῖθε του Αἰγαίου χώματα ἔφτασε νὰ καθιερώσει μίαν ὀρθογραφία, ὅπου τὸ κάθε ὠμέγα, τὸ κάθε ὕψιλον, ἡ κάθε ὀξεῖα, ἡ κάθε ὑπογεγραμμένη δὲν εἶναι παρά, ἕνας κολπίσκος, μιὰ κατωφέρεια, μιὰ κάθετη βράχου πάνω σε μιὰ καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοὶ ἀμπελῶνες, ὑπέρθυρα ἐκκλησιῶν, ἀσπράκια ἢ κοκκινάκια, ἐδῶ ἢ ἐκεῖ ἀπὸ περιστεριῶνες καὶ γλάστρες μὲ γεράνια.   ….

fb – [2fA]

"Χαμένες Πατρίδες "

Κατερίνα Ἀθηνιώτη- Παπαδάκη  -  ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ

Στόν τόπο μας τό φῶς ἦταν ἀνέσπερο.
Τό ψωμί ἀνεβατό ἀπό τό προζύμι τοῦ Σταυροῦ. Τό χῶμα ζωντανό.
Ὁ λόγος ἦταν εὐχή. Ὁ δρόμος πράξη.

Ξεδιψούσαμε μόνο ἀπό πηγές. Συναντιόμασταν μόνο στό φῶς.
Τά χέρια θύμιζαν ἄνθρωπο. Τά στήθη Θεό.

Οἱ λέξεις μας ἦταν διαφορετικές.
Τά νοήματα δέν ἦταν τοῦ νοῦ, ἀλλά τῆς καρδιᾶς μας.
Σχολειά μας ἦταν τά καθαρά μέτωπα.

Κι ὅταν ἀκούγαμε τήν καρδιά μας, ξέραμε ὅτι ἀκοῦμε τή γῆ μας.
Κι ὅταν ἀγγίζαμε τά παιδιά μας, ξέραμε ὅτι ἀγγίζουμε τόν οὐρανό.
Μέσα μας δέν κατοικοῦσαν γνώσεις ἀλλά ὄνειρα, πού τά ποτίζαμε μέ ὑδρώτα καί βλάσταιναν.
Ζωή μας δέν ἦταν ἡ ἐπιβίωση ἀλλά τό θαῦμα.

Στά μέρη μας, τήν ἄνοιξη δέν τήν ἔφερναν τά χελιδόνια ἀλλά ἡ ἀγάπη μας.
Καί ὁ χρόνος δέν ἐχωροῦσε στά ρολόγια, παρά μονάχα στίς καμπάνες μας.
Τό μόνο νόημα πού ψάχναμε ἦταν τό δάκρυ.
Ὅλα τά ἄλλα λές καί τά ’χαμε δεύτερο σῶμα. Μ’ αὐτό ἐβαδίζαμε.
Καί τά χνάρια στά καλντερίμια μαρτυροῦσαν τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ ἀνάμεσά μας.

Μυρόβλιζε στό σπίτι ἡ προσευχή τῆς γιαγιᾶς, ὁ ὑδρώτας τοῦ πατέρα.
Κι ἄν κάποιος ἀπό ἄλλα μέρη ἄνοιγε τήν πόρτα μας, ξάφνου θ’ ἀντίκρυζε τόν γαλαξία σάν ποταμό ἕτοιμο νά ξεχειλίσει τό σύμπαν.

Στά μέρη μας, ὅταν ὁ ἄντρας πλάγιαζε μέ τή γυναίκα του, τό ἀναστάσιμο φῶς ἔκαιγε.
Γι’ αὐτό ὁ ἔρωτας ἦταν θυσία, καί τό σῶμα τ’ ἀντίδωρο πού μοιράζουμε στίς ἐκκλησιές μας.
Στά μάτια ἐκρατούσαμε τήν ψυχή μας. Γι’ αὐτό ὅπου ἐκοιτούσαμε ἐβλέπαμε φῶς.

Ἡ τιμή ἦταν ἡ ἱστορία μας.
Μοιραζόμασταν τό ψωμί ὅπως μοιραζόμασταν τήν ἀλήθεια μας.
Τό λίγο πάντα μᾶς ἐπερίσσευε.
Ἡ εὐλογία ἦταν τό ἀγαθό πού ποτέ δέν μᾶς ἔλειψε.

Ὅταν ἀθροίζαμε τούς χρόνους, ἐβγάζαμε φῶς.
Κι ὅταν ἀθροίζαμε τίς σοδειές μας πάλι φῶς ἐβγάζαμε.
Γιατί τό φῶς ἦταν ἡ μοναδική πού ἐκατέχαμε μονάδα μέτρησης.

Τήν Κυριακή ἐφορούσαμε καί λάμπαμε. Φῶς ἡ καρδιά καί τ’ ἀνάβαμε.
Μέ τό πρόσωπο στόν ἥλιο ἐζυγιάζαμε τόν οὐρανό μέσα μας.
Γι’ αὐτό καί ἡ ἐσώτατη σύσταση τῆς ύπαρξής μας ἦταν λόγος Θεοῦ.

Ἀπό τήν κάθε ἀνατολή τό μόνο στοιχεῖο πού ἀπουσίαζε ἦταν ἐκεῖνο τοῦ ἐφήμερου.
Γι’ αὐτό στή γραμμή τοῦ ὀρίζοντα ἡ ματιά μας ἀτένιζε, φλέβα καρδιακή, τήν αἰωνιότητα.

Στή γῆ μας ποτέ δέν πεθαίναμε. Τά κοιμητήριά μας ἤτανε σπιτικά τῆς μνήμης.
Οἱ σταυροί μας προσκηνυτάρια τοῦ χρόνου.
Μέσα μας ἐκατοικοῦσαν γενεές ἀπροσμέτρητες ἀκυρώνοντας τή φθορά. Ἀποδεικνύοντας λειτουργικά τήν ἰσχύ τοῦ αἰώνιου.

Μιά ἄλλη βαρύτητα ὅριζε τήν ἔλξη. Ὁ νόμος ἐγινόνταν χάρη.
Οἱ θνητοί ἀθάνατοι.
Ἐχαρίζαμε στό χρόνο στέγη ἀπό φῶς, ἄρτο ἀπό ἀγάπη.
Κι ὕστερα τόν ἐλειτουργούσαμε, νά γίνει αἰωνιότητα.
Ἡ κλεψύδρα του ὑπάκουε ὄχι σέ ἕτη, ἀλλά σέ ζέσεις καρδιᾶς.
Γι’ αὐτό ἦταν εὐπροσδιόριστος ὄχι ἀριθμητικά ἀλλά ὑπαρξιακά.

Κανείς δέν ἐρώταγε τί νά τήν κάνει τήν ἀθανασία.
Τήν ἔκανε Κυριακή τοῦ σώματός του.
Ἔγνεφε στό φῶς καί ἐγινόνταν αἷμα του.
Τί ἄλλο εἴμασταν  ἄν ὄχι ἀκρωτήρια τῆς αἰωνιότητας;

Ἐδῶ ἡ κλάση τοῦ ἄρτου, τό «εὐλόγησον Κύριε τῇ βρώσῃ», τό «γενηθήτω φῶς», τό «μνήσθητι», τό «ἐλέησον» καί τό «Δόξα Σοι».
Ἐδῶ ἡ φάτνη πού τά ἄλογα λογοποιοῦνται.

Γῆ πού ὁ ἥλιος σέ δίψασε καί ἡ τιμή σέ ἁγίασε, ὕψιστο θαῦμα,
νῦν καί ἀεί μετουσιώνεσαι σέ καρδία ζῶσα μέσα μας,
ἀληθεύοντας ὄχι χωρικά ἤ χρονικά, μά βιωματικά, τόν στῖχο τόν βαθύ
πού ἔμεινε φῶς καί δρόμος σου:
«Πάλι μέ χρόνους μέ καιρούς, πάλι δικά μας εἶναι». Εἶναι!

Ὄχι κατά δύναμη, μά κατά χάριν, τά τοῦ σώματος μόρια στά τοῦ ἀνεσπέρου φωτός ὅρια.
«Ποιός εἶμαι,  ἀπό ποῦ ἔρχομαι, ποῦ πάω,
ποιός ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μου καί ποῦ θά καταλήξω;»

Χάριτι Θεοῦ, γράφω τό φῶς πού πέρασε μέσα μου ΕΙΡΗΝΗ.
Οὐκ ἑάλω ἡ βασιλεύουσα θυσία τῶν ἀγαπώντων τόν Κύριον. 

antifono – [2fA]

"Eργαστήριο αγιότητος "

Α΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
-  ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

-  π. Σπυρίδων Σκούτης

….   Η άσκηση είναι υποδοχή , άνοιγμα αγκαλιάς να υποδεχτώ Αυτόν που ποθώ και θέλω. 

Θέλει κόπο η αγάπη παιδιά, μην γελιόμαστε.
Πολλές φορές ακόμα σας παγιδεύει η χαρά της ψεύτικης ηδονής, νομίζετε ότι εκεί βρήκατε ευτυχία, αλλά ξαφνικά έρχεται η πίκρα και η θλίψη της ψυχής, γιατί δεν μπορεί να ξεδιψάσει.
Η αιχμαλωσία της αμαρτίας είναι ο λύκος με το ένδυμα προβάτου, μην πλανάσθε.
Το τι είναι αμαρτία δεν χρειάζεται να σας το πει μόνο η Εκκλησία, το βιώνετε μέσα στην καρδιά σας και στη ζωή σας…

Η Εκκλησία δεν είναι αυτό που πιστεύετε ότι είναι ή αυτό που έχετε ακούσει ότι είναι. 

Δεν είναι δικαστήριο η Εκκλησία, αλλά εργαστήριο αγιότητος.
Δεν είναι κακό η καλή αμφισβήτηση, ελάτε με τα εύλογα ερωτήματα σας και θα βρείτε ανοιχτή την αγκαλιά της μητέρας Εκκλησίας.
Βγάλτε από το μυαλό σας το σύστημα "θρησκεία", ο Θεός μας αποκαλύφθηκε, και μέσα στην Εκκλησία βιώνουμε αληθινή και πραγματική σχέση μαζί του, πρόσωπο με πρόσωπο.


Δεν μιλάμε πλέον για θρησκεία, αλλά για Εκκλησία, για το Σώμα του Χριστού και μια σχέση μαζί του, ως πορεία ζωής και κοινωνίας.
Στην ορθόδοξη εκκλησία δεν μιλάμε για κάποιον Θεό, δεν φιλοσοφούμε για ένα αόρατο υπερφυσικό ον.
Στην αγκαλιά της Ορθοδοξίας Κοινωνούμε τον ίδιο τον Θεό ως Σώμα και Αίμα, γινόμαστε "σύσσωμοι και σύναιμοι" στο μεγαλύτερο μυστήριο του σύμπαντος κόσμου που γίνεται μέσα στους Ι. Ναούς των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Η Εκκλησία είναι αυτό που θα θέλατε να είναι.
Μην αφήνετε σκανδαλισμούς να αλλοιώνουν την πραγματικότητα.
Ελάτε να δούμε μαζί την ουσία των πραγμάτων, και να έρθουμε σε κοινωνία με το πρόσωπο της Αλήθειας που είναι ο Ιησούς Χριστός.
Ελάτε να γνωρίσετε αυτό που πραγματικά είστε. Έτσι απλά…
Εκεί που χτυπάει η καμπάνα, χτυπάνε και οι χτύποι της καρδιάς σας.
Καλό αγώνα…

«Πατέρων Λόγοι και διδαχές»

fb – Χρίστος
[2fA]

"Ο ελεών πτωχόν.. "

π. Δημήτριος Μπόκος  -  Δεν φθάνει που νηστεύω;
[Από την εφημερίδα: «Αντιύλη», Σαρακοστή 2014]

Την Μεγάλη Τεσσαρακοστή οι Χριστιανοί νηστεύουν και προσεύχονται περισσότερο, προετοιμαζόμενοι για την υπέρλαμπρη γιορτή του Πάσχα.
Χρειάζεται τίποτε άλλο;

Ας γυρίσουμε στα χρόνια της βαβυλώνειας αιχμαλωσίας των Ισραηλιτών.
Ο δίκαιος και ελεήμων Τωβίτ, έχοντας περιπέσει σε εσχάτη πτωχεία και τύφλωση, στέλνει τον γιο του Τωβία σ’ ένα μακρύ ταξίδι, από τη Νινευή στους Ράγους της Μηδίας, για να εισπράξει ένα σημαντικό ποσό, που είχε παλιότερα δανείσει ο Τωβίτ σε κάποιον Γαβαήλ. 

Πριν αναχωρήσει, επειδή δεν είναι σίγουρο αν θα τον ξαναδεί, μαζί με άλλα, τον συμβουλεύει:

– Από τα υπάρχοντά σου, παιδί μου, να δίνεις ελεημοσύνη, χωρίς να φοβάσαι καθόλου. 

Να μην αποστρέψεις το πρόσωπό σου από κανένα φτωχό και δεν θα αποστρέψει ο Θεός το πρόσωπό του ποτέ από σένα.
Ανάλογα με το πλήθος των υπαρχόντων σου να κάνεις ελεημοσύνη.
Αν έχεις λίγα, μη φοβηθείς από αυτά τα λίγα να δίνεις ελεημοσύνη.
Δεν θα στερηθείς.
Όταν κάνεις ελεημοσύνη, θησαυρίζεις για τον εαυτό σου σε ημέρα ανάγκης. 

Γιατί η ελεημοσύνη σε λυτρώνει από τον θάνατο και δεν σε αφήνει να εισέλθεις στο σκοτάδι του.
Η ελεημοσύνη είναι δώρο αγαθό για όλους εκείνους που την κάνουν ενώπιον του Θεού.

Στη συνέχεια ένας άγγελος του Θεού, ο Ραφαήλ, με τη μορφή ενός νεανία, συνοδεύει στο ταξίδι τον Τωβία, τον σώζει από ποικίλους κινδύνους, του εξασφαλίζει μια όμορφη και ενάρετη σύζυγο, τη Σάρρα, εισπράττει για λογαριασμό του και του παραδίδει τα οφειλόμενα χρήματα, τον ξαναφέρνει σώο και ασφαλή στο σπίτι του και τέλος θεραπεύει την τύφλωση του πατέρα του, του Τωβίτ.
Την ώρα που τους αποχαιρετά, ανάμεσα σε άλλες συμβουλές, τους λέει:

– Είναι καλό πράγμα η προσευχή με νηστεία. Αλλά δεν φτάνει αυτό.
Χρειάζεται επί πλέον η ελεημοσύνη και η δικαιοσύνη.
Καλύτερα να κάνεις ελεημοσύνες, παρά να μαζεύεις χρυσάφι.
Γιατί η ελεημοσύνη γλυτώνει τον άνθρωπο από τον θάνατο και τον καθαρίζει από κάθε αμαρτία.
Εκείνοι που κάνουν ελεημοσύνες και ζουν με δικαιοσύνη, θα ζήσουν πολλά χρόνια 

(Τωβ. 4, 7-11• 12, 8-9).

«Μακάριος είναι ο άνθρωπος που συμπαθεί τον φτωχό, τον πένητα», λέει και ο εκλεκτός του Θεού, ο βασιλιάς Δαυΐδ.
«Αυτόν θα τον λυτρώσει ο Κύριος σε ημέρα δύσκολη», σε ώρα δηλαδή κακιά.
(Ψαλμ. 40, 1).

Αν θέλουμε κι εμείς να έχει αποτέλεσμα η όποια μας πνευματική προσπάθεια, είτε τώρα τη Σαρακοστή, είτε πάντοτε στη ζωή μας, ας βάλουμε τον Θεό ασπίδα και προστασία μας με την ελεημοσύνη.
Γιατί «δανείζει Θεώ ο ελεών πτωχόν» (Παρ. 19, 17).
Προφάσεις δεν μπορούν να σταθούν μπροστά στον Θεό.
Όλοι μπορούν και πρέπει να ελεούν.
Οι πλούσιοι να δίνουν πολλά και οι φτωχοί λίγα. Κανένας δεν εξαιρείται.

Αλλά και κανένας δεν ζημιώνεται. Ούτε ο φτωχός.
Αντίθετα όλοι πλουτίζουν, κόντρα στην ανθρώπινη λογική, με τρόπο που γνωρίζει μόνο ο Θεός. 

Η ελεημοσύνη πλουτίζει πάντα, δεν φτωχαίνει τον άνθρωπο.
Ισχύει εδώ η λογική του Θεού.

Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη κάθε ολιγοπιστία και κακομοιριά.
Ο Θεός θέλει ελεήμονα καρδιά, γεμάτη οικτιρμούς για τον πλησίον και θα τη ζητήσει την καρδιά αυτή απ’ τον καθένα μας κατά την ημέρα της κρίσεως (Ματθ. 25, 31-46). 

Τότε η ελεημοσύνη θα μας λυτρώσει και από τον αιώνιο θάνατο.
Όχι μόνο από κάποια κακιά στιγμή της επίγειας ζωής μας.

Το στάδιο των αρετών που άνοιξε με την είσοδο της Σαρακοστής, μας περιμένει. 

Τα αθλήματα πολλά, αλλά κορυφαίο πάντοτε η ελεημοσύνη, η αγάπη.
Μη μείνουμε μόνο στη νηστεία.
Ο,τι δηλαδή μας στοιχίζει λιγότερο, αλλά και μας φουσκώνει περισσότερο με έπαρση. 

Οι φτωχοί αδελφοί μας περιμένουν την ελεήμονα διάθεσή μας.
Και όχι μόνο το Πάσχα, αλλά καθημερινά. Ας μην τους απογοητεύουμε.

Η προσπάθεια της νηστείας γίνεται «ζωής αιωνίου πρόξενος», μόνο εάν παράλληλα «εκτείνωμεν χείρας εις ευποιΐαν. Ουδέν γαρ ούτω σώζει ψυχήν, ως η μετάδοσις των επιδεομένων. 

Η ελεημοσύνη, συγκεκραμένη τη νηστεία, εκ θανάτου ρύεται τον άνθρωπον. 

Αυτήν ασπασώμεθα, ης ουδέν ίσον. Ικανή γαρ υπάρχει σώσαι τας ψυχάς ημών» 

(Ιδιόμ. αποστίχων Αίνων Πέμπτης Β Ἑ¬βδομ. Νηστειών).

Άλλωστε την περίοδο αυτή ψάλλουμε: «Δίκαιος ανήρ, ο ελεών όλην την ημέραν» 

(Δοξαστικό Αίνων Ε Κυρ. Νηστειών), κατά το παράγγελμα του Δαυίδ (Ψαλμ. 36, 26).
Δεν φτάνει να είναι μόνο ευχάριστη ψαλμωδία στα χείλη μας αυτό.
Ας το βάλουμε και λίγο παραμέσα, στην καρδιά μας.

Ορθόδοξη Πορεία

[2φΑ]

"Εικόνα της Καινής Κτίσης "

Α΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

π. Αλέξανδρος Σμέμαν
[από την "ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ"] 

….   Δεν υπάρχει άλλη «εικόνα» της Εκκλησίας εκτός από το ανθρώπινο πρόσωπο που γίνεται εξ ολοκλήρου φορέας του Αγίου Πνεύματος, της «χαράς και ειρήνης» της Βασιλείας του Θεού.
Αν ο Χριστός είναι «εικόνα» του Πατρός, η Παναγία είναι «εικόνα» της καινής κτίσης, η Νέα Εύα που ανταποκρίνεται στο Νέο Αδάμ, εκπληρώνοντας το μυστήριο της αγάπης.
Είναι η Νέα Εύα, γιατί συγκατένευσε στο θέλημα του Θεού.
«Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου».
Εκείνη την στιγμή όλες οι ανθρώπινες δομές που προέρχονταν από την αποξένωση του ανθρώπου από τον Θεό – ελευθερία και εξουσία, δικαιώματα και υποχρεώσεις, κ.ο,κ. – όλα αυτά ξεπεράστηκαν.
Η νέα ζωή εισήλθε στον κόσμο ως ζωή κοινωνίας και αγάπης, όχι «εξουσίας» και «υποταγής». Έτσι, με το να είναι «εικόνα» της Εκκλησίας, η Παναγία είναι εικόνα και προσωποποίηση του κόσμου.  ….

Έχει συμβολικό χαρακτήρα το γεγονός ότι στο Άγιο Όρος, το μεγαλύτερο μοναστικό κέντρο της Ορθόδοξης Ανατολής, δεν γίνονται δεκτές οι γυναίκες. Όμως, ολόκληρο το Όρος θεωρείται ότι βρίσκεται κάτω από την επιστασία μιας γυναίκας, της Μητέρας του Θεού.
Εκείνο που έχουν να μας πουν τα μεγάλα Ρωσικά μυθιστορήματα όπως η «Άννα Καρένινα» ή ο «Δρ Ζιβάγκο» είναι ότι η τελευταία λέξη της δημιουργίας φανερώνεται στο μυστήριο της γυναίκας, παρά το γεγονός ότι αυτή μπορεί να ταυτίζεται τραγικά με τον δαιμονικό πειρασμό και να εκπίπτει από την θεία ομορφιά.
Η Παναγία είναι η υψίστη ομορφιά, η δόξα της δημιουργίας.
Είναι η κλίμακα, η επιβεβαίωση του τελικού προορισμού όλης της δημιουργίας: ότι ο Θεός θα είναι τελικά τα πάντα εν πάσι, θα πληρώσει τα πάντα με την παρουσία του. ….

Στο κέντρο αυτής της στιγμής συναντούμε την Παναγία ως την έκφραση της, την κίνηση και τελειοποίηση της.
Δεν είναι το «αντικείμενο» της προσευχής και της λατρείας αλλά η ίδια η έκφραση τους. 

Στο πρόσωπο της συναντάται η ομορφιά και η ταπείνωση, η ύλη και το πνεύμα ο χρόνος και η αιωνιότητα· αυτή είναι η πραγματική εμπειρία της Εκκλησίας και η Παναγία είναι το επίκεντρο και η ζωή αυτής της εμπειρίας.
Ο κόσμος διψά σήμερα γι’ αυτή την εμπειρία.   ….

Η Παναγία είναι η μυστική χαρά, όλων όσων κάνει η Εκκλησία στον κόσμο.
Μόνο αυτή μπορεί να εξαγνίσει τον κόσμο κι όχι τα συνέδρια των ιερέων και οι διαμαρτυρόμενοι άλλοι.
Αυτή θα μας αποκαλύψει αυτό που χάνουμε κάθε μέρα, το μυστήριο της Εκκλησίας, αυτό χωρίς το όποιο, τα πάντα μέσα στην Εκκλησία χάνουν το νόημα τους.  ….

diakonima – [2φΑ]

"Ευαγόρας Παλληκαρίδης "

Σαν σήμερα, στις 14 Μαρτίου του 1957, απαγχονίστηκε  από τους Άγγλους στην Κύπρο, ο 19χρονος αγωνιστής Ευαγόρας Παλληκαρίδης.

Το Ι953, 15χρονος τότε μαθητής ο Ευαγόρας, συμμετείχε στις διαδηλώσεις της Πάφου, αρνούμενος να γιορτάσει την ενθρόνιση της Ελισάβετ. 

Κατέβασε από τον ιστό της και έσκισε την σημαία των αποικιοκρατών και συνελήφθη μαζί με άλλους διαδηλωτές, όμως η Πάφος υπήρξε η μόνη περιοχή της Κύπρου στην οποία δε γιορτάστηκε μετά τα γεγονότα, η ενθρόνιση.

Στα δεκαεφτά του χρόνια, άριστος μαθητής, εγκατέλειψε το σχολείο, και εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ. 

Ως παράνομος πλέον, μπήκε κάποια νύχτα στην τάξη του και άφησε στην έδρα ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα:

«Παλιοί συμμαθηταί,
Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας,
κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα,
κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό.
Μην κλάψετε στον τάφο του, δεν κάνει να τον κλαίτε.
Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο.
Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Θ' αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
μεσ' τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα 'χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα 'ρθει το καλοκαίρι.
Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ' ανεβώ, θα μπω σ' ένα παλάτι,
το ξέρω θαν' απάτη, δεν θαν' αληθινό.

Μεσ' το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ' αυτό.
Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.

- Γειά σας παλιοί συμμαθηταί.
Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας.
Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό,
ένα παλιό του φίλο,
ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια
να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα.
Αν ζω, θα με βρει εκεί.»

Συνελήφθη με δύο άλλους συναγωνιστές του με την κατηγορία της κατοχής και διακίνησης όπλων.
Στη δίκη του, δήλωσε:
«Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε.
Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος, όστις ζητεί την Ελευθερίαν του.
Τίποτα άλλο.»

Οι διαδηλώσεις των συμμαθητών του και του κόσμου, η παρέμβαση της Ελληνικής Βουλής και του ΟΗΕ, η διαμαρτυρία 40 Εργατικών Άγγλων Βουλευτών, δεν απέτρεψαν την εκτέλεσή του.

«Θ' ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου.
Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει.
Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει.
Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία.
Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα.
Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα!
Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα.
Μη ρωτάτε γιατί.»

«… Όταν πεθάνω, θα πάω στον Θεό και θα τον παρακαλέσω, να είμαι ο τελευταίος που απαγχονίζεται».

Και πράγματι έτσι έγινε!!
Ο Ευαγόρας ήταν ο νεαρότερος, αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους.
Η καταδίκη του και η εκτέλεσή του προκάλεσαν την παγκόσμια κατακραυγή και κινητοποίηση κατά των Άγγλων αποικιοκρατών.
Η κατακραυγή αυτή απέτρεψε τον απαγχονισμό 26 άλλων αγωνιστών που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο.
Ήταν η τελευταία του προσφορά στους συναγωνιστές του.

- Απαγχονίστηκε στα 19 του χρόνια σαν σήμερα, χωρίς να δοθεί το σώμα του στους δικούς του, από τον φόβο μιας ακόμη εξέγερσης. -

Στο άκουσμα του θανάτου του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, ο Δωδεκανήσιος Φώτης Βαρέλης έγραψε ένα εξαίσιο ποίημα, το οποίο ο ραδιοσταθμός της Λευκωσίας το μετέδωσε τότε ως δημοτικό κυπριακό τραγούδι.
[Αυτό το ποίημα, που γράφτηκε κατά τη μαρτυρία του ποιητή, την επαύριο της εκτέλεσης του Παλληκαρίδη, δημοσιεύθηκε στο βιβλίο του Γ. Χατζηκωστή, «Ευαγόρας Παλληκαρίδης: ο Ήρωας και ο Ποιητής» (Λευκωσία 1984), και περιλαμβανόταν στο παλιό -προ του 2006- βιβλίο Γλώσσας της Στ΄ τάξης Δημοτικού, στο γ΄ τεύχος]

ΦΩΤΗΣ ΒΑΡΕΛΗΣ  -  «Ευαγόρας Παλληκαρίδης»

Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα
μες στης κρεμάλας τη θηλειά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.
Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας.
Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης τους δεμένος,
η νια που τον ορμήνευε δεν είχε νυχτοπούλι
κι ούλοι οι συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν.

Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.
Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.
Ετούτος πάει στο μαγαζί, ετούτος πάει στον κάμπο,
ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,
και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.

Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη ένας ένας.

Μπαίνει κι η Πρώτη, η άταχτη, κι η Τρίτη, που διαβάζει,
μπαίνει κι η Πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.
– Παρόντες όλοι;  – Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.
– Παρόντες, λέει ο δάσκαλος· και με φωνή που τρέμει:
Σήκω Ευαγόρα, να μας πεις Ελληνική Ιστορία!

Χωρίς μιλιά όλοι γύρισαν στο άδειο το θρανίο.
- Στάσου, Ευαγόρα, ορθός εκεί, στη θέση σου, όπως πρώτα!
Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,
αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει
να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη.

— Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος,
κλαμένος λέει ο δάσκαλος, ανάμεσα στο θρήνο.
— Στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,
συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία!

Τα ᾽πε κι απλώθηκε σιωπή πα’ στα κλαμένα νιάτα,
που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο…

antonispetrides - faretra

[2φΑ]