Σταυροπροσκύνησις

 

                                                              ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ             

                                                                                                   Κάλυμνος   15-9-28

Χαίρετε, ὦ ἀδελφοί,

Αἱ ἀγαθαὶ βουλαὶ τῶν ἀνθρώπων εἰσέρχονται εἰς τὰ σκηνώματα τῆς Θεότητος, ἐκεῖ ὅπου οἱ ῎Αγγελοι λειτουργοῦν τὰς χάριτας τῆς Δυνάμεως. 2 Πᾶσα ἀγαθὴ βουλὴ ἀνέρχεται πρὸ τῆς Θεότητος καὶ ἡ Θεότης διατάττει τὰς Στρατιὰς τῶν ᾿Αγγέλων, αἵτινες ἀγάλλονται ἐν τῇ ὑπηρεσίᾳ τοῦ Θεοῦ.
3 Ὅτε ἡ βουλή μου ἐγένετο πρὸς τὸ Θεῖον καὶ ἡ εὕρεσις τοῦ ξύλου τῆς Ζωῆς ἦτο δι᾿ ἐμὲ ζῶσα βούλησις, ἐπιθυμία, ἥτις ἐδίδετο μὲ δύναμιν εἰς τὴν εὐχαρίστησιν, ὁ Θεὸς δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν βοήθειαν, τὴν ὁποίαν ἤθελε ῥίψει πρὸς τὴν βουλήν μου, 4 καὶ μὲ ὡδήγησε πλησίον τοῦ μέρους, ἵνα εὕρω τὸν Σταυρόν, τὸν ὁποῖον ἠσθάνθην, ὅτι πρέπει νὰ εὑρεθῇ καὶ νὰ σταθῇ τὸ στήριγμα τῆς Ἐκκλησίας, νὰ τεθῇ ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν παντὸς Χριστιανοῦ, 5 οὕτως ὥστε ἀτενίζων τὸ μέγεθος τῶν οἰκτιρμῶν καὶ τῆς εὐσπλαγχνίας καὶ τὸ ὕψος τῆς ἀγάπης νὰ προσηλοῦται πρὸς τὸν Θεόν, τὸν Συμφιλιωτήν, τὸν μέγαν Ὁδηγὸν τῶν πεπλανημένων, τὸ Φῶς τῆς ζωῆς.

6 Ἐκ τούτου ὥρμήθην καὶ ἐζήτησα διὰ πολλῶν προσπαθειῶν νὰ εὕρω τὸ κόσμημα τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ἥλιον αὐτῆς. 7 ῎Ανευ τοῦ Σταυροῦ ἠσθανόμην, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἦτο κενή, ὅτι ἦτο ἀτελής. Διὰ τοῦτο ὥρμησα πρὸς εὕρεσιν τοῦ Σταυροῦ.
8 Ὅτε οἱ ὀφθαλμοί μου τὸν ἠτένισαν, δὲν ἠδυνάμην νὰ σταθῶ. Ενόμιζον, ὅτι μοὶ ἤνοιγε νέους ὁρίζοντας καὶ ἔβλεπον τὰς πύλας τοῦ Παραδείσου πρὸ ἐμοῦ. Ὅτε ἐδεήθην ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν μου, ἠσθάνθην, ὅτι συνεχωρήθην.
9 Διὰ τοῦτο πρέπει πᾶς ἄνθρωπος νὰ ζητῇ νὰ ἀνεύρῃ πλέον τὸν Σταυρὸν ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ, νὰ ἀνεύρῃ αὐτὸν μὲ τὸν Ἐσταυρωμένον Βασιλέα 10 καὶ νὰ ζητήσῃ νὰ αἰσθανθῇ τοῦτον τὸν ἀκάνθινον στέφανον, ὅστις ἐτέθη ὡς βασιλικὸν στέμμα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τοῦ Κυρίου τῆς Δόξης.

11 Ἐπειδὴ δὲ ἄπαξ ἐζητήθη ὁ Σταυρὸς καὶ εὑρέθη καὶ οὗτος εἷς ὑπάρχει καὶ δὲν ἠμπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀνευρίσκῃ τοιούτους Σταυρούς, ὥστε νὰ συγχωρῆται, 12 ὁ καθεὶς δύναται νὰ ἀνεύρῃ τοῦτον εἰς τὴν ψυχήν του, νὰ αἰσθάνηται τοῦτον καὶ νὰ ἐμβαθύνῃ εἰς τὸ ὕψος τῆς μεγάλης συγκαταβάσεως τοῦ Σωτῆρος. 13 Ὅταν αἰσθανθῇ τοῦτον καὶ ἴδῃ, ὅτι οὗτος ἐλευθερώνει τὰς ἁμαρτίας αὐτοῦ, θέλει κλίνει τοὺς ὀφθαλμοὺς πρὸ τῆς μεγαλωσύνης Αὐτοῦ καὶ θέλει φωνεῖ τὰ ἁμαρτήματα ἐν μετανοίᾳ καὶ κατανύξει πρὸ τοῦ Σταυροῦ καὶ θέλει συγχωρεῖται.
14 Πρέπει νὰ ζητήσῃς τὸν Σταυρὸν ἐν τῇ ψυχῇ σου, νὰ ἀναγνωρίσῃς αὐτὸν ὡς τὸ μόνον μέσον διὰ τὴν σωτηρίαν σου καὶ θέλεις σωθῇ, καὶ φόνον ἂν ποιήσῃς ἀκόμη, ἁμάρτημα ἀπηγορευμένον ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, 15 καὶ ὅμως καὶ ἐκεῖνο συνεχωρήθη πρὸ τοῦ Σταυροῦ. Πάντα λοιπὸν δύνανται νὰ συγχωρηθοῦν πρὸ τῆς ἀναγνωρίσεως τούτου.

15 ᾿Αναγνωρίσατε τοῦτον ὡς Σταυρὸν ζωηφόρον, ὡς ξύλον, τὸ ὁποῖον ἤνθησε καὶ ἐβλάστησε τὸ δένδρον τῆς Σωτηρίας· 16 ὡς ξύλον, τὸ ὁποῖον ἐδέχθη τὸ σῶμα τοῦ Βασιλέως τῶν ὅλων, καὶ θέλετε αἰσθανθῇ τὴν θεϊκὴν συγκατάβασιν καὶ θέλετε αἰσθανθῇ τὸ θεϊκὸν βλέμμα, τὸ ὁποῖον διέλυσε σκότη τῆς ἁμαρτίας. 18 Καὶ οὕτω θέλετε θέσει ὡς ὁ υἱός μου Κωνσταντῖνος τὰς καρφίδας, τὰς ὁποίας οἱ ἄνομοι ἔθεσαν ἐπὶ τῶν χειρῶν καὶ ποδῶν Αὐτοῦ εἰς μάστιγα καὶ ἀθλιότητα, ὡς στέμμα βασιλικὸν καὶ ἀπρόσβλητον εἰς τὴν ζωήν σας.
19 Ησθάνθη ὁ δυστυχὴς Κωνσταντίνος, ὅτι εἶχε μεγάλην δύναμιν ὁ Σταυρός, ὅτε εἶδε τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν αὐτοῦ νὰ ἐξαλείφηται ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ.
20 Οὕτω καὶ ὑμεῖς ἐν τῇ ἀναγνωρίσει τοῦ Σταυροῦ θέλετε ἐπιθυμήσει ὡς κόσμημα τὰ φοβερὰ βασανιστήρια τῆς Θεότητος καὶ θέλετε εἶσθαι βέβαιοι, ὅτι ὁ Σταυρὸς θὰ ἐξαλείψῃ τὰς ἁμαρτίας τὰς ἀνθρωπίνους ὑμῶν.

21 Δόξαν, δύναμιν, ζωήν, φῶς καὶ ἀγαλλίασιν, πάντα ταῦτα ἐγκλείει τὸ ξύλον τῆς Ζωῆς, ἤτοι ὁ Σταυρός. 22 Πρὸς αὐτὸν προσαρμοσθῆτε καὶ ἐν τῇ ἀναγνωρίσει αὐτοῦ θέλετε γνωρίσει τὸν Βασιλέα, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

23 Εἴθε τοῦτο νὰ γίνηται, ὁ ἄνθρωπος ἀεὶ νὰ εὑρίσκῃ τὸν Σταυρόν του.

Χαίρετε, ὦ ἀδελφοί!

                                                                                                                             ΕΛΕΝΗ

pyli-eleous

2φΑ

Share