"Στόν ψυχρό διάδρομο.. "

Ε. Μύρων  -  Ψ.

Μὲ κλειδωμένο τὸ μυαλὸ καὶ τὸ βλέμμα
προχωρᾶ στὸν ψυχρὸ ἀτέλειωτο διάδρομο –
πότε μόνη, πότε ὑποβοηθούμενη.
Δεξιὰ κι ἀριστερὰ ἀμέτρητες ρωγμὲς
ἀπὸ αἰχμάλωτα δάκρυα,
πρησμένοι σοβάδες, ἀνάγλυφοι
ἀπὸ οὐρλιαχτὰ ποὺ πάλλουν κολασμὲνα...

Πλέον δὲ γράφει - μετὰ βίας μπορεῖ
νὰ συμμαζέψει μιὰ σκέψη ἀπλή.
Κι ὅμως, τὸ ξέρω, ἀπὸ 'κείνη τὴ φθαρμένη καρέκλα,
μὲ τὸ φθηνὸ τσιγάρο σφηνωμένο στὰ δάχτυλα,
μὲ τὰ χημικὰ της μάτια προέκταση τοῦ παραθύρου,
γεννᾶ μέσα της στίχους γερούς –
σειρὲς ἀπὸ λουλούδια κρυσταλλικά
σὲ χωράφια ἀρμονικὰ σπαρμένα,
κι ἀπὸ πάνω χιλιάδες οἱ κελαηδισμοί
ἀγκαλιασμένοι μὲ τὶς πιὸ γλυκὲς ἀνταύγειες τ΄οὐρανοῦ -
παράδεισοι πεπιεσμένοι...

Ἴσως δὲ λέγονται μὲ λόγια αὐτά –
συνοψίζονται ὅμως σίγουρα σ΄ ἕνα της βλέμμα.
Ἕνα βλέμμα ποὺ ἂν διαβαστεῖ ἀτόφιο,
γκρεμίζει ὅλες τὶς σιωπές,
γκρεμίζει ὅλους τοὺς τοίχους.

Καὶ λὲς, Θεέ μου γιατί;
γιατί ἀφήνεις τέτοια ποιήματα νὰ πέφτουν ἀμετάφραστα;..

5/2017

apotipomata – [2fA]

"Άκαμπτος άρχων.. "

Ε. Μύρων  -  Ὁ ΠΟΛΥΈΛΑΙΟΣ

Στὴ σάλα στέκει ἕνας πολυέλαιος.
Ἀτάραχος μὲς στὴν αὐτάρκεια
τῶν ἀνεκτίμητων σκαλιστῶν κρυστάλλων του,
διευθύνει ἀρχοντικὰ τ' ἀστέρια
στὸ στερέωμα τῆς ὀροφῆς.
Ἄκαμπτος ἄρχων τοῦ φωτὸς.

Ὥσπου ἕνας σεισμὸς ἀνοίγει τὰ παράθυρα.
Ὁ στιβαρὸς πολυέλαιος
ἄρχίζει νὰ χορέυει σαλός,
ξεκόλλαει ἀπὸ τὴν ὀροφὴ του
σωριάζεται μὲ γδοῦπο
στὸ παρκὲ ἀπὸ κόκκινη δρῦ,
καὶ γονατισμένος, μὲ θρύψαλλα πιά,
γυαλάκια τὰ περίτεχνα παράσημά του,
συναντᾶ τὶς ἀκτίνες τοῦ ἤλιου...

3.2018

a-lektor – [2fA]