"Jazz Club.. "

Χαρούκι Μουρακάμι  -  "Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου"

Ο ίδιος αποκαλύπτει πως ο τίτλος προέρχεται από το τραγούδι "South of the Border", 

με τον Nat King Cole.

Αυτή η μελωδία τον συνδέει με τη Σιμαμότο. Επίσης και το τραγούδι "Pretend".
Όχι μόνο για τη μουσική, αλλά και για τους στίχους:
Κάνε πως είσαι ευτυχισμένος
όταν έχεις τις μαύρες σου,
δεν είναι και τόσο δύσκολο.

….   Ο Χατζίμε ανοίγει ένα τζαζ κλαμπ πολυτελείας και του δίνει το όνομα "Robin’s Nest", από το γνωστό κομμάτι. 

Πολλές φορές ζητάει από τους μουσικούς να παίξουν το "Star-Crossed Lovers".

Όποτε βρισκόμουν στο μπαρ, ο πιανίστας άρχιζε πάντα να παίζει αυτό το ίδιο τραγούδι, ξέροντας ότι ήταν από τα αγαπημένα μου. 

Δεν ήταν από τις πιο γνωστές μελωδίες του Ellington, ούτε και μου ξυπνούσε ιδιαίτερες αναμνήσεις· απλώς το είχα ακούσει μια φορά και είχε αγγίξει κάποια ευαίσθητη χορδή μέσα μου.

Από το κολλέγιο μέχρι και τα μοναχικά χρόνια στον εκδοτικό οίκο, έβαζα το βράδυ το άλμπουμ "Such Sweet Thunder" και άκουγα το Star–Crossed Lovers ξανά και ξανά. 

Είχε αυτό το γεμάτο ευαισθησία και χάρη σόλο του Johnny Hodges. 

Κάθε φορά που άκουγα αυτή την υπέροχη, χαλαρή μελωδία, ξανάρχονταν στο μυαλό μου εκείνες οι μέρες.

Δεν θα την χαρακτήριζα ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μου, έτσι όπως ζούσα, ένα κουβάρι από ανικανοποίητες επιθυμίες. 

Ήμουν πολύ νεότερος, πολύ πιο πεινασμένος, πολύ πιο μόνος. 

Αλλά ήμουνα ο εαυτός μου, έστω και με τα ελάχιστα. 

Μπορούσα να αισθανθώ την κάθε νότα που άκουγα, κάθε φράση που διάβαζα, να μπαίνουν βαθιά μέσα μου.

Τα νεύρα μου ήταν κοφτερά σαν λεπίδι, τα μάτια μου έλαμπαν μ’ ένα φως διαπεραστικό. 

Κι όποτε άκουγα αυτή τη μουσική, θυμόμουν κι εκείνα τα μάτια, να μου ανταποδίδουν το βλέμμα μέσα από έναν καθρέπτη.   ….

oanagnostis – [2φΑ]

"Έρνεστ Χέμινγουεϊ "

Έρνεστ Χέμινγουεϊ  (1899 – 1961)
-  είπε:

Χρειάζονται 2 χρόνια για να μάθεις να μιλάς
και 60 για να μάθεις να μη λες τίποτα.

Ένας άντρας δεν αξίζει να αποκαλείται άντρας, 

αν δεν πολεμήσει για τους αγαπημένους του, που υποφέρουν.

Η ζωή δεν πρέπει να σας αποθαρρύνει. Ποτέ μην αποθαρρύνεστε.
Είναι το μυστικό της επιτυχίας μου. Δεν έχω πτοηθεί ποτέ.
Ποτέ μην δείχνετε αποθαρρυμένοι μπροστά σε άλλους.

Ένας άνθρωπος μόνος του, άσχετα από το πόσο μόνος του είναι,
δεν έχει καμία ελπίδα.

Το καλύτερο δώρο για έναν καλό συγγραφέα είναι ένας ενσωματωμένος
και ανθεκτικός στα χτυπήματα ανιχνευτής βλακείας.

Όλα τα βιβλία είναι περίπου τα ίδια:
φαίνονται πιο αληθινά από την ίδια την ζωή.

Τι μπορεί να βλάψει έναν συγγραφέα;
Η πολιτική, οι γυναίκες, η φιλοδοξία, το χρήμα και τα ποτά.
Επίσης, η έλλειψη πολιτικής, γυναικών, φιλοδοξίας, χρήματος και ποτού.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που μπορεί να γελάει,
αν και έχει τους λιγότερους λόγους για να το κάνει.

Πάντα να κάνετε νηφάλιοι αυτά που λέτε, ότι θα κάνετε μεθυσμένοι.
Αυτό θα σας διδάξει να κρατάτε το στόμα σας κλειστό.

Ποτέ μην ταξιδεύετε με κάποιον που δεν αγαπάτε.

Κάθε μικρή πράξη καλοσύνης που μπορείτε να κάνετε,
αξίζει να την κάνετε.

Ο καλύτερος τρόπος για να μάθετε αν μπορείτε να εμπιστευτείτε κάποιον
είναι να τον εμπιστευτείτε.

Υπάρχουν 2 είδη ανθρώπων: αυτοί που είναι εύκολο να είσαι μαζί τους,
αλλά εξίσου εύκολο να είσαι χωρίς αυτούς και αυτοί που είναι δύσκολο
να είσαι μαζί τους, αλλά αδύνατο να ζήσεις χωρίς αυτούς.

Ο συγγραφέας πρέπει να γράφει αυτά που θέλει να πει, όχι να τα λέει.

Η ευτυχία δεν είναι τίποτα παραπάνω από καλή υγεία και κακή μνήμη.

Όποιος επιδεικνύει τις γνώσεις του, στην ουσία δεν έχει γνώσεις.

Ο κόσμος είναι ένα τέλειο μέρος για το οποίο αξίζει να παλέψεις
και μισώ το ότι θα πρέπει να τον αφήσω κάποια στιγμή.

Η ευτυχία των έξυπνων ανθρώπων είναι το πιο σπάνιο πράγμα που ξέρω.

Η ζωή δεν είναι δύσκολη, όταν δεν έχει τίποτα να μάθεις.

Είναι καλύτερο να μην έχεις ιδεολογία από το να μην έχεις δουλειά.

Υπάρχουν πράγματα χειρότερα από τον πόλεμο:
η δειλία, η προδοσία και η ιδιοτέλεια

klik – [2fA]

                                                                

"Ένας αριθμός "

Αντόν Τσέχωφ, "Διηγήματα"
-  Ένας αριθμός

Tις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. 

Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.

– Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. 

Θα ’χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου… 

Λοιπόν… Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα…

– Για σαράντα.

– Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. 

Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες… 

Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ…

– Δύο μήνες και πέντε μέρες…

– Δύο μήνες ακριβώς… Το ‘χω σημειώσει… 

Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. 

Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές… δε δουλεύετε τις Κυριακές. 

Πηγαίνετε περίπατο με τα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές…

Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.

– Τρεις γιορτές… μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα… 

Ο Κόλια ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα… 

Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες… 

Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό… 

Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν… 

Χμ! σαράντα ένα ρούβλια… Σωστά;

Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακόκκινο και νότισε. 

Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της.
Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα.

– Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του… 

Βγάζουμε δύο ρούβλια… 

Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει… 

Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε!

Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του.

Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια… 

Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. 

Πρέπει να ‘χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι’ αυτό σε πληρώνουμε…

Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. 

Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια…

– Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα, μουρμούρισε η Ιουλία.

– Το έχω σημειώσει!

– Καλά…

– Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.

Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. 

Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι!...

– Μα εγώ μια φορά μονάχα, δανείστηκα χρήματα. 

Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε… 

Αυτά είναι όλα-όλα που δανείστηκα.

– Μπα; Και γω, δεν τα είχα σημειώσει αυτά. 

Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. 

Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου! Τρία… τρία, τρία… ένα και ένα… 

Έντεκα! Πάρ’ τα…

Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. 

Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.

– Ευχαριστώ, ψιθύρισε.

Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. 

Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.

– Και γιατί με ευχαριστείς, παρακαλώ;

– Για τα χρήματα.

– Μα διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;

– Οι άλλοι δε μου ’διναν τίποτα!…

– Δε σου ’διναν τίποτα… Μάλιστα! 

Κι εγώ σου έκανα μια φάρσα, για να σου γίνει μάθημα. ..

Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια, κορίτσι μου! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! 

Όμως, γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; 

Μπορείς να ζήσεις σ’ αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου; 

Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.

lecturesbureau - [2φΑ]

"Αναγωγή και Ανάλυση "

Conan Doyl  -  Σπουδή στα κόκκινα  (1887)
[αφηγείται ο καλός φίλος του Σέρλοκ Χολμς, Δρ Γουότσον]

….  Κατόπιν διάλεξα ένα περιοδικό από το τραπέζι και επιχείρησα να σκοτώσω την ώρα μαζί του, ενώ ο σύντροφος μου μασουλούσε σιωπηλός την φρυγανιά του. 

Ένα από τα άρθρα είχε μια μολυβιά στον τίτλο, και φυσικά το μάτι μου παρασύρθηκε εντός του.

Ο σχετικά φιλόδοξος τίτλος του ήταν «Το Βιβλίο της Ζωής», και επιχειρούσε να παρουσιάσει πόσα ήταν δυνατόν να μάθει, ένας παρατηρητικός άνθρωπος, από μια ακριβή, αλλά και συστηματική εξέταση όλων όσων συναντούσε. 

Μου έδωσε την εντύπωση ενός ιδιόμορφου κράματος διορατικότητας και παραλογισμού.

Η συλλογιστική ήταν ενδελεχής και σφοδρή, όμως τα συμπεράσματα του, μου φάνταζαν παρατραβηγμένα και υπερβολικά. 

Ο συγγραφέας αξίωνε πως από μια στιγμιαία έκφραση, μια σύσπαση ενός μυ ή μια ματιά, κατανοούσε τις βαθύτερες σκέψεις ενός ανθρώπου. 

Πιθανότητα παραπλάνησης, σύμφωνα με εκείνον, θα απέβαινε ανέφικτη στην περίπτωση κάποιου εκπαιδευμένου στην παρατήρηση και την ανάλυση.

Τα συμπεράσματα του ήταν αλάνθαστα, όπως τόσα πολλά θεωρήματα του Ευκλείδη. 

Τόσο εκπληκτικά θα παρουσιάζονταν τα ευρήματα του στους αμύητους, ώστε μέχρι να μάθουν τις διεργασίες υπό τις οποίες είχε καταλήξει σε εκείνα, θα μπορούσαν κάλλιστα να τον θεωρούν νεκρομάντη.

«Από μια σταγόνα νερού», έλεγε ο συγγραφέας, «ένας κάτοχος της επιστήμης της λογικής θα ήταν σε θέση να συμπεράνει την πιθανότητα ύπαρξης ενός Ατλαντικού ή ενός Νιαγάρα δίχως να έχει δει ή ακούσει κανέναν εκ των δυο. 

Καθ’ αυτόν τον τρόπο όλη η ζωή αποτελεί μια μεγάλη αλυσίδα, η φύση της οποίας γίνεται γνωστή όποτε παρατεθεί ενώπιον μας ένας και μόνο κρίκος της.

Όπως όλες οι υπόλοιπες τέχνες, η Επιστήμη της Αναγωγής και της Ανάλυσης είναι δυνατόν να αποκτηθεί μόνον κατόπιν μακράς και υπομονετικής μελέτης, αλλά ούτε η διάρκεια της ζωής είναι αρκετά μεγάλη για να επιτρέψει σε κάποιον θνητό να επιτύχει τον μέγιστο βαθμό τελειότητας της. 

Πριν στραφεί στις ηθικές και διανοητικές προοπτικές του ζητήματος οι οποίες προβάλλουν τις σημαντικότερες δυσκολίες, ο ερευνητής ας ξεκινήσει κυριαρχώντας σε περισσότερο στοιχειώδη προβλήματα.

Ας αρχίσει, συναντώντας έναν συνάνθρωπο του, μαθαίνοντας με μια ματιά να ξεχωρίζει το ιστορικό του ανθρώπου, και το επάγγελμα στο οποίο ανήκει. 

Παιδαριώδης όσο είναι δυνατόν να φαίνεται μια τέτοια άσκηση, ακονίζει τις ικανότητες παρατήρησης, και διδάσκει καθέναν πού να ψάχνει και τι να ψάχνει.

Από τα νύχια ενός ανθρώπου, από το μανίκι του σακακιού του, από τις μπότες του, από τα γόνατα του παντελονιού του, από τους ρόζους του δείκτη και του αντίχειρα του, από την έκφραση του, από τα μανίκια του πουκάμισου του —από καθένα εξ αυτών των πραγμάτων αποκαλύπτεται η απασχόληση του ανθρώπου με ευχέρεια. 

Κάποια πιθανότητα όλων αυτών συνδυασμένων να αποτύχουν να διαφωτίσουν τον ικανό ερευνητή σε κάθε περίπτωση, είναι σχεδόν αδιανόητη.»

«Τι ανεκδιήγητη ανοησία!» αναφώνησα, χτυπώντας το περιοδικό πάνω στο τραπέζι, «ποτέ στην ζωή μου δεν διάβασα τέτοια σκουπίδια.»

«Περί τίνος πρόκειται;» ρώτησε ο Σέρλοκ Χολμς.

«Να, τούτο το άρθρο» είπα, δείχνοντας με το κουτάλι του αυγού μου καθώς κάθισα να πάρω το πρωινό μου. 

«Βλέπω πως το έχεις διαβάσει, αφού το σημείωσες. 

Δεν αρνούμαι πως είναι έξυπνα γραμμένο. Ωστόσο με εξοργίζει. 

Αποτελεί εμφανώς την θεωρία κάποιου θρονιασμένου σε μια πολυθρόνα αργόσχολου, ο οποίος αναπτύσσει όλα αυτά τα τακτικά μικρά παράδοξα στην απομόνωση του γραφείου του. 

Δεν είναι πρακτικό.

Θα ήθελα να τον τσακώσω και να τον βάλω σε ένα βαγόνι της χαμηλής τάξης του Υπόγειου, και να τον ρωτήσω να μου παραθέσει τα επαγγέλματα όλων των συνταξιδιωτών του. 

Θα έβαζα χίλια προς ένα, εναντίον του.»

«Θα έχανες τα λεφτά σου», σχολίασε ήρεμα ο Σέρλοκ Χολμς. 

«Όσο για το άρθρο, το έγραψα εγώ ο ίδιος.»  ….

[Sherlock Holmes Portrait, 1904 – έργο του Sidney Paget (1860-1908)]

Sherlock1 – [2fA]

 

"Tα πράγματα του πολέμου "

ΣΑΛΒΑΔΟΡ ΔΕΛ ΠΟΘΟ  (Salvador del Pozo )
-  Από τα "60 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ"

Προχωρώντας σε κείνο τον κάμπο, ανακάλυψαν τριάντα με σαράντα ανεμόμυλους και με το που τους είδε ο δον Κιχώτης, είπε στον ιπποκόμο του: 

- Η τύχη μας τα φέρνει τα πράγματα καλύτερα απ’ όσο θα θέλαμε· γιατί τους βλέπεις εκεί, φίλε μου Σάντσο, τους τριάντα και βάλε θεόρατους γίγαντες, με τους οποίους σκέφτομαι να δώσω μάχη και ν’ αφαιρέσω απ’ όλους τη ζωή, οπότε με τα λάφυρά τους θ’ αρχίσουμε να πλουτίζουμε, καθώς αυτός είν’ ένας δίκαιος πόλεμος, και είναι μεγάλη υπηρεσία προς τον Θεό μια τόσο κακή σπορά ν’ αφανιστεί από προσώπου γης.

- Ποιοι γίγαντες; είπε ο Σάντσο.

- Αυτοί που βλέπεις εκεί, απάντησε ο κύριος του, με τα μακριά χέρια, κι ορισμένοι τα έχουν σχεδόν ίσα με δύο λεύγες.

- Κοίτα, κύριε μου, απάντησε ο Σάντσο, αυτά που φαίνονται εκεί πέρα δεν είναι γίγαντες αλλά ανεμόμυλοι, κι εκείνα που μοιάζουν με χέρια είναι οι φτερωτές τους που γυρνάν με τον αέρα και δίνουν φόρα στη μυλόπετρα.

- Πώς φαίνεται, απάντησε ο δον Κιχώτης, ότι δεν είσαι μαθημένος σε τέτοιες περιπέτειες: γίγαντες είναι· κι άμα εσύ φοβάσαι, πήγαινε στην άκρη κι αρχίνα τις προσευχές, όσο εγώ θα δίνω άγρια και άνιση μάχη μαζί τους.

Κι αμέσως σπιρούνισε το άλογο του τον Ροσινάντε, χωρίς να δώσει σημασία στις φωνές του ιπποκόμου του, που τον προειδοποιούσε πως ήταν σίγουρα ανεμόμυλοι κι όχι γίγαντες αυτά που πήγαινε να τους επιτεθεί.

Ήταν τόσο πεπεισμένος όμως, πως επρόκειτο για γίγαντες, που ούτε άκουγε τις φωνές του ιπποκόμου του ούτε κι έβλεπε, παρόλο που βρισκόταν πια πολύ κοντά, ότι ήταν όντως ανεμόμυλοι, αντίθετα προχώραγε φωνάζοντας: 

- Μη λακίζετε, δειλά και τιποτένια πλάσματα, ένας είναι ο ιππότης που σας επιτίθεται!

Και τη στιγμή εκείνη σηκώθηκε λίγος αέρας κι οι μεγάλες φτερωτές άρχισαν να κινούνται, οπότε βλέποντας το αυτό ο δον Κιχώτης, είπε: 

- Ακόμα κι αν κουνήσετε περισσότερα χέρια κι από τον Εκατόγχειρα Βριάρεω, να ξέρετε, πως θα μου το πληρώσετε.

Κι αυτό λέγοντας, κι αφιερώνοντας ολόψυχα τον εαυτό του στη ωραία δέσποινα του τη Δουλσινέα, ζητώντας της σε μια τόσο κρίσιμη μάχη να τον συνδράμει, καλυμμένος καλά από την ασπίδα του, άδραξε το κοντάρι, κι ορμώντας με τον Ροσινάντε σε πλήρη καλπασμό, επιτέθηκε στον πρώτο ανεμόμυλο που βρέθηκε μπροστά του· 

και δίνοντας μια κονταριά στη φτερωτή, ο αέρας την έκανε να γυρίσει με τόση φόρα, που κομμάτιασε το κοντάρι και τίναξε μακριά και άλογο και καβαλάρη, ο οποίος απόμεινε να κατρακυλάει στον κάμπο κατασακατεμένος.

Έτρεξε ο Σάντσο, όσο γρήγορα μπόρεσε να τρέξει ο γάιδαρος του, για να τον βοηθήσει, και τον βρήκε να μη μπορεί να κουνηθεί: τόσο γερό ήταν το χτύπημα πέφτοντας από τον Ροσινάντε.

- Μάρτυς μου ο Θεός! είπε ο Σάντστος.  Δεν σου είπα κύριε μου, να δεις καλά τι πήγαινες να κάνεις γιατί είναι ανεμόμυλοι κι αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανένας, παρά μόνο εκείνος που έχει άλλους ανεμόμυλους μες στο κεφάλι του;

- Σώπασε, φίλε μου Σάντσο, απάντησε ο δον Κιχώτης, γιατί τα πράγματα του πολέμου υπόκεινται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, σε διαρκή αλλαγή!...

Tι λέει ένας κανόνας στο προηγούμενο κεφάλαιο; 

Δεν παλεύουμε έξω από τις γραμμές μας. 

Δεν παλεύουμε έξω από τα όρια της πραγματικότητάς μας, δηλαδή δεν τα βάζουμε με φανταστικούς εχθρούς. 

Είναι αρκετές οι πραγματικές δυσκολίες της ζωής, οι οποίες όντως την κάνουν να μοιάζει με πόλεμο που διαρκώς αλλάζει, που διαρκώς μετατοπίζεται, και τις οποίες εμείς καλούμαστε κάθε τόσο να υπερνικήσουμε, παίρνοντας ως έπαθλο τη συνήθεια να κρατάμε ψηλά το κεφάλι.

[Βριάρεως - Μυθολογικό πρόσωπο, ένας από τους τρεις εκατόγχειρες γιους της Γαίας και του Ουρανού, που μαζί με τους αδελφούς του Κόττο και Γύη, βοήθησαν τον Δία να νικήσει τους Τιτάνες, όταν απειλούσαν τον Όλυμπο. 
Το όνομα προέρχεται από το επίθετο βριαρός = στιβαρός.]

lecturesbureau – [2fA]

                                                                        

"Πωλ και Σάλυ "

Paul Villard  -   "Ένα παλιό τηλέφωνο"

Όταν ήμουν μικρός, η οικογένεια μου είχε ένα από τα πρώτα τηλέφωνα στην γειτονιά μας. Θυμάμαι ακόμα το πόσο γυάλιζε η ξύλινη θήκη που ήταν κρεμασμένη στον τοίχο. 

Θυμάμαι ακόμα και τον αριθμό: 105.

Δεν μπορούσα να φτάσω το τηλέφωνο, αλλά άκουγα την μαμά μου εκστασιασμένος να μιλάει σε αυτό. Μια φορά με σήκωσε ψηλά για να μιλήσω με τον μπαμπά μου που έλειπε σε ταξίδι. Μαγικό!

Μετά, ανακάλυψα ότι μέσα σε αυτό το κουτί υπήρχε μια φωνή, της έλεγες “Πληροφορίες Παρακαλώ” και δεν υπήρχε τίποτα που να μην το γνωρίζει.

Η πρώτη μου εμπειρία με αυτό το τζίνι, ήταν μια μέρα που η μαμά μου είχε πάει επίσκεψη σε μια γειτόνισσα. Καθώς έπαιζα στο υπόγειο, χτύπησα το δάχτυλό μου με ένα σφυρί. 

Πονούσα πολύ και το ασταμάτητο κλάμα μου δεν βοηθούσε, γιατί δεν υπήρχε κανένας στο σπίτι να με παρηγορήσει.

Περπατούσα στο σπίτι, πιπιλίζοντας το δάχτυλό μου, όταν βρέθηκα μπροστά στο τηλέφωνο.
Πήρα γρήγορα το σκαμνάκι από το σαλόνι και το έβαλα κάτω από το τηλέφωνο.
Σκαρφάλωσα, έλυσα το ακουστικό και το έβαλα στο αυτί μου.
"Πληροφορίες παρακαλώ", είπα.

Αμέσως σχεδόν, ακούστηκε η φωνή. "Πληροφορίες." 

"Χτύπησα στο δάχτυλό μου", είπα και άρχισα να κλαίω. 

Το κλάμα ήρθε πιο εύκολα τώρα που είχα ακροατήριο.

"Δεν είναι η μαμά σου εκεί", ρώτησε η φωνή από το τηλέφωνο. 

"Κανείς δεν είναι στο σπίτι εκτός από μένα", απάντησα. 

"Τρέχει αίμα;", με ρώτησε και απάντησα
"Όχι, χτύπησα το δάχτυλό μου με ένα σφυρί και πονάει πολύ."

"Άνοιξε το ψυγείο τότε, πάρε λίγο πάγο και βάλε ’τον πάνω στο δάχτυλό σου. 

Αυτό θα σταματήσει τον πόνο.
Κράτα τον πάγο με μια πετσέτα και μην κλαις, θα είσαι μια χαρά", μου είπε.

Μετά από αυτό, έπαιρνα την φωνή, για τα πάντα. 

Ζητούσα βοήθεια για την γεωγραφία και μου έλεγε που είναι η Φιλαδέλφεια και με βοήθησε στα μαθηματικά.

Μετά ήρθε η μέρα που πέθανε ο Πέτεϊ το καναρίνι μας και την πήρα τηλέφωνο, της είπα την ιστορία και μου είπε όλα αυτά που λένε οι ενήλικες για να παρηγορήσουν ένα μικρό παιδί.
Αλλά ήμουν απαρηγόρητος. Γιατί τα καναρίνια να τραγουδούν τόσο όμορφα και να φέρνουν τόση χαρά στις ζωές των ανθρώπων και να καταλήγουν στον πάτο ενός κλουβιού;

Πρέπει να ένιωσε την ανησυχία μου και μου είπε: 

"Πωλ, υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι που μπορεί να τραγουδήσει." 

Αυτό με έκανε να νιώσω κάπως καλύτερα.

Μια άλλη μέρα μιλούσα πάλι στο τηλέφωνο με την γνώριμη πλέον φωνή, όταν η αδερφή μου που της άρεσε πολύ να με τρομάζει, πήδηξε πάνω από τις σκάλες φωνάζοντας και πέσαμε και οι δυο κάτω.
Έπεσα από το σκαμνί, τραβώντας μαζί και το ακουστικό από την ρίζα του.
Η "Πληροφορίες παρακαλώ" δεν ήταν πια εκεί και εγώ φοβόμουν μήπως την είχα πληγώσει, όταν ξερίζωσα το ακουστικό.

Λίγα λεπτά αργότερα ήρθε ένας άντρας στο σπίτι μας.
"Είμαι ο τεχνικός για το τηλέφωνο", είπε. Πήρε το ακουστικό από το χέρι μου.
"Τι συνέβη;" με ρώτησε. Του εξήγησα και μου είπε, ότι μπορεί να το φτιάξει γρήγορα.

Μετά από λίγο, είπε στο τηλέφωνο: "Εδώ Πητ, όλα υπό έλεγχο στο 105. 

Η αδερφή του παιδιού το τρόμαξε και βγήκε το καλώδιο από το κουτί." 

Έκλεισε το τηλέφωνο, μας χαμογέλασε και έφυγε. 

Όλα αυτά έγιναν σε μια μικρή πόλη του Βορειοδυτικού Ειρηνικού. 

Στην συνέχεια, όταν ήμουν 9 ετών μετακομίσαμε στην Βοστόνη, δηλαδή στην άλλη άκρη της χώρας και έχασα τον μέντορά μου.
Η "Πληροφορίες παρακαλώ" ανήκε σε εκείνο το παλιό, ξύλινο τηλέφωνο.

Ακόμα και στην εφηβεία αυτές οι παιδικές αναμνήσεις δεν ξεχάστηκαν.

Πολλές φορές που ένιωθα αγχωμένος ή ανήσυχος, ήθελα να είχα την ασφάλεια που μου έδινε η φωνή στο τηλέφωνο.

Μερικά χρόνια αργότερα, όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο το αεροπλάνο μου προσγειώθηκε στο Σιάτλ. 

Είχα περίπου μισή ώρα για να προλάβω την επόμενη πτήση μου και πέρασα 15 λεπτά μιλώντας με την αδερφή μου στο τηλέφωνο που πλέον ήταν παντρεμένη και ευτυχισμένη.

Ύστερα, χωρίς να το πολυσκεφτώ, πήρα τηλέφωνο στο τηλεφωνικό κέντρο της πόλης που μεγάλωσα και είπα "Πληροφορίες παρακαλώ." 

Ευτυχώς, άκουσα πάλι την ίδια καθαρή φωνή που γνώριζα τόσο καλά. 

Δεν το είχα σχεδιάσει, αλλά είπα αυθόρμητα
"Μπορείτε να μου πείτε παρακαλώ, πώς να συλλαβίσω την λέξη Λ-Υ-Σ-Η;"

"Υποθέτω ότι το δάχτυλό σου, πρέπει να σου έχει περάσει τώρα πια", είπε η φωνή από το ακουστικό. Γέλασα και της είπα "Δεν το πιστεύω, ότι είσαι πάντα εκεί. 

Αναρωτιέμαι αν έχεις ιδέα πόσο σημαντική ήσουν για μένα όλο αυτό το διάστημα."” 

"Αναρωτιέμαι, αν εσύ ξέρεις πόσο σημαντικός ήσουν για μένα. 

Δεν απέκτησα ποτέ παιδιά και πάντα ανυπομονούσα να τηλεφωνήσεις", απάντησε η φωνή από το τηλέφωνο.

Της εξήγησα πόσο συχνά την σκεφτόμουν όλα αυτά τα χρόνια και την ρώτησα μετά, αν μπορούσα να της ξανατηλεφωνήσω, όταν θα πήγαινα να επισκεφθώ την αδερφή μου που πλέον έμενε στην πόλη που μεγαλώσαμε, όταν τελειώσει το εξάμηνο. 

"Φυσικά και μπορείς. Αν δεν απαντήσω εγώ, ζήτησε την Σάλυ", μου απάντησε.

Τρεις μήνες αργότερα ήμουν και πάλι στο αεροδρόμιο του Σιάτλ. 

Πήρα τηλέφωνο και απάντησε μια άλλη φωνή. Ζήτησα την Σάλυ. 

"Είστε φίλος;"  "Ναι, ένας παλιός φίλος." 

"Τότε, λυπάμαι που σας το λέω, αλλά η Σάλυ εργαζόταν μόνο με μερική απασχόληση τις τελευταίες εβδομάδες, γιατί ήταν άρρωστη. Όμως, πέθανε πριν από 5 εβδομάδες."

Πριν προλάβω να το κλείσω, η φωνή από το ακουστικό συνέχισε: 

"Μήπως είσαι ο Βιλάρντ;"  "Ναι." 

"Τότε, η Σάλυ έχει αφήσει ένα μήνυμα για σένα." 

Το άκουσα, σαν να ήξερα ήδη τι μου είχε γράψει: 

"Πες του, ότι υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι που μπορούμε να τραγουδήσουμε. 

Θα καταλάβει τι εννοώ."

Την ευχαρίστησα και έκλεισα το τηλέφωνο. Ήξερα ακριβώς τι εννοούσε η Σάλυ.

tilestwra – [2fA]

                                                      

"Το κρυφό μανδράκι "

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης  -  ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΜΑΝΔΡΑΚΙ

Χριστούγεννα ποὺ ἔμελλαν νὰ κάμουν τὴν χρονιὰν ἐκείνην οἱ χριστιανοί, οἱ ἄνθρωποι τοῦ χωριοῦ! Ἂν ἐπερίμεναν ἀπὸ τὸν μπαρμπα-Στάθην τὸν Γροῦτσον μὲ τὴν βάρκαν του, τὴν πολλάκις καλαφατισμένην καὶ πισσωμένην, νὰ τοὺς φέρῃ ἀρνιὰ νὰ φᾶνε! 

Οἱ καιροὶ ἦσαν τόσον ἀκατάστατοι, μὲ ὅλα τὰ χιόνια ποὺ εἶχε ρίξει γύρω στὰ βουνὰ ― ἕως τὴν παραθαλασσίαν, στὴν ἄμμο τοῦ γιαλοῦ εἶχαν καταβῆ τὰ χιόνια.
Καὶ μέσα στὸ χωρίον εἶχε πιάσει τὸ χιόνι. Καὶ ὅλαι αἱ στέγαι τῶν οἰκιῶν, ἀπὸ πλάκες ἢ ἀπὸ κεραμίδια, εἶχον καλυφθῆ ἀπὸ παχὺ λευκὸν στρῶμα.

Καὶ εἰς ὅλους τοὺς δρόμους καὶ τὰ σοκάκια τοῦ χωριοῦ εἶχε σωρευθῆ γόνα τὸ χιόνι πρὸς μεγάλην χαρὰν τοῦ Μιχαλιοῦ τῆς Μερεγκλίνας καὶ ὅλων τῶν ξυπολύτων παιδιῶν τῆς γειτονιᾶς, ὁποὺ δὲν ἄφησαν γριὰν ἢ νέαν ἢ κορίτσι ἢ παιδὶ ποὺ νὰ φορῇ παπούτσια νὰ περάσῃ, χωρὶς νὰ τῆς σπάσουν τὴν στάμναν ἢ νὰ τὴν στραβώσουν στὸ ἕνα μάτι ἢ τὴν κουφάνουν ἀπὸ τὸ ἕνα αὐτὶ μὲ τοὺς τεραστίους καὶ πολὺ σφιχτοὺς βώλους χιόνος, ὁποὺ ἐξεσφενδόνιζον ἐναντίον των.

Ἐκολλοῦσαν μεγάλες μπάλες ἀπὸ χιόνι, τὰς ἐξώγκωναν ἐπ᾿ ἄπειρον, καὶ τὰς ἐσώρευον μπροστὰ στὴν αὐλὴν τῆς Μερεγκλίνας· ὁ Μιχαλιός, ὅστις εἶχε παιδιόθεν μέγα δαιμόνιον πλαστικῆς, ἐσχεδίαζεν ἕνα πελώριον κολοσσὸν εἰς σχῆμα ἀνθρώπου - Τούρκου ἢ λευκοῦ Ἀράπη, μὲ τὸ σαρίκι καὶ μὲ τὴν τσιμπούκα του.

Ἀκολούθως ἐπῆρεν ἀπὸ τὸ κατώγι τὴν «στάφνη», ναυπηγικὴν μπογιὰν ἀπὸ κοκκινόχωμα τοῦ πατρός του τοῦ μαστρο-Γιώργου τοῦ Μερεγκλῆ, κ᾿ ἐζωγράφιζε κόκκινον τὸν λευκὸν Ἀράπην ― κόκκινα μάτια, κόκκινα φρύδια, κόκκινα γένεια καὶ μαλλιά, κόκκινην καπόταν καὶ βράκαν, ὅλα κατακόκκινα. Ἦτο φοβερὸν τὴν θέαν τὸ τέρας ἐκεῖνο τῆς ἐκ χιόνος ἀνδριαντοποιΐας.

Μὲ αὐτὸν τὸν καιρὸν ἐβγῆκε τὴν νύκτα, βαθιὰ πρὸ τῆς χαραυγῆς, ἀπὸ τὸ σπιτάκι του, σιμὰ στὸν αἰγιαλόν, ὁ μπαρμπα-Στάθης ὁ Γροῦτσος, φορῶν τοὺς ναυτικοὺς μαμτζάδες, ἤτοι τὰ ὑψηλὰ ἄνω τοῦ γόνατος ὑποδήματά του, κατέβη μὲ βαρὺ βῆμα, τρῖζον ἐπὶ τῆς χιόνος εἰς τὴν ἀποβάθραν, ἔσυρε τὴν μπαρούμα τῆς βάρκας του, ἐπήδησε μέσα, κ᾿ ἐξύπνησε τὸν δεκαπεντούτην υἱόν του, τὸν Στεφανήν, ὅστις ἐκοιμᾶτο πολὺ ζεστὰ ὑποκάτω στὴν πλώρην τῆς βάρκας.

― Σήκω, παιδί μ᾿, παιδί μ᾿! Στεφανή, σήκω, Στεφανή!
Τὸν ἔσεισε βιαίως, κ᾿ ἐτράβηξε τὴν τσέργα νὰ τὸν ξεσκεπάσῃ.
― Σῦκο! εἶπε μέσα στὸν ὕπνον του ὁ Στεφανής. Καὶ ποῦ βρέθηκε τὸ σῦκο;
― Ἐκεῖ ποὺ θὰ πᾶμε, Στεφανή, εἶπεν ὁ γερο-Γροῦτσος, θὰ βρῇς πολλὰ σῦκα νὰ φᾷς, Στεφανή! Ἀκόμα καὶ κοκκόσες θὰ βρῇς, γιὰ νὰ κάμῃς σουτζούκια.

Ὁ γερο-Γροῦτσος ἐμιμεῖτο ἐδῶ τὴν διάλεκτον τῶν κατοίκων τοῦ χωρίου τοῦ Πηλίου, πρὸς τὴν ἀκτὴν τοῦ ὁποίου ἐσκόπευε νὰ ταξιδεύσῃ· κοκκόσες ὠνόμαζαν ἐκεῖ τὰ καρύδια.

*

Ὁ Στεφανὴς ἐσηκώθη, ἐκρύωσεν, ἐζεστάθη. Ἔπιασε τὸ κουπί. Ὁ γέρων εἶχε σηκώσει ἤδη τὸ σίδερο, τὴν ἄγκυραν τῆς βάρκας, κ᾿ ἔκαμε τὸ πανί, ἔπιασε τὴν σκόταν κ᾿ ἐκάθισεν εἰς τὴν πρύμνην νὰ κυβερνήσῃ. Ὁ ἄνεμος, ἄστατος, ἐφαίνετο νὰ εἶναι μᾶλλον γραῖος ἢ νὰ κλίνῃ πρὸς τὸν λεβάντην, αὐτὸ τὸ πρωί. Ἄμποτε νὰ τὸν ἐπήγαινε σορόκον.

Τὸν γερο-Γροῦτσον δὲν τὸν ἔμελεν ἂν θὰ ἔρριχνε βροχὴν ἢ νερόχιονον ― διὰ νὰ ψηλώσῃ πάλιν τραμουντάνα, νὰ πέσῃ ἄλλο χιόνι αὔριον τὸ πρωί. Ἤρκει νὰ μποροῦσε ν᾿ ἀρμενίσῃ πρύμα. Ἔκαμψαν τὸ Καλαμάκι, παρέπλευσαν τὶς Κουκουναριές, ἔφθασαν εἰς τὴν Ἁγίαν Ἑλένην, τὴν δυτικωτέραν ἀκτήν. Ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ μιλίων διάστημα.

Εἶχαν νὰ πλεύσουν ἀκόμη ἄλλο τόσον, διὰ νὰ φθάσουν εἰς τὸν ἀντικρινὸν μικρὸν ὅρμον, τὸν Πλατανιᾶν, παρὰ τὴν ἄκραν τῆς Σηπιάδος. Ἀλλ᾿ ἐκεῖ τὸν ηὗραν μαΐστρον κατάμπροστα. Ὁ γερο-Στάθης, εἶχε περιπλεύσει μὲ αὐτὴν τὴν βάρκαν, τὴν πολλάκις καλαφατισμένην καὶ πισσωμένην, καὶ μὲ ἄλλας πρὸ αὐτῆς, ἑκατοντάκις αὐτὴν τὴν νῆσόν του, εἶχεν ἐπισκεφθῆ τρισεκατοντάκις ὅλας τὰς γειτονικὰς ἀκτὰς καὶ τοὺς ὅρμους. Καὶ δὲν ἵδρωνεν εὔκολα τὸ μάτι του.

Ἐμαϊνάρισε τὸ πανί, κ᾿ ἐδοκίμασε νὰ πλεύσῃ μὲ τέσσαρα κουπιά, δύο χειριζόμενος αὐτός, καὶ δύο ὁ υἱός του, ἐναντίον τοῦ ἀνέμου. Ἀλλ᾿ ὁ μαΐστρος ἐφαίνετο ὅτι τὸν ἐσυνερίζετο κ᾿ ἐθύμωνε περισσότερον. Ὅσον ἐδοκίμαζε νὰ προχωρήσῃ αὐτός, τόσον τὸν ἐξέπεφτεν ὁ ἄνεμος, φουρτούνα, κιαμέτ. Ἐδοκίμασε νὰ λοξοδρομήσῃ ὀλίγον πρὸς λίβα, διὰ νὰ προσπαθήσῃ νὰ ὑπερφαλαγγίσῃ τὸν ἄνεμον, μὲ ἡμιαναπεπταμένον τὸ πανί.

Ἀλλ᾿ ὁ ἄνεμος τώρα ἐγίνετο σχεδὸν πονέντης, ἐτρέπετο πρὸς δυσμάς, κ᾿ ἐτίναζε τὰ κύματα εἰς τὴν πλώρην καὶ εἰς τὴν πλευρὰν τῆς βάρκας, κ᾿ ἐμαγκάνιζεν ὅλην τὴν σκάφην, κ᾿ ἔπνιγε τὸν μπαρμπα-Στάθην καὶ τὸν υἱόν του, φουρτούνα, ξίδι! Ἐμαϊνάρισε πάλιν, κ᾿ ἐδοκίμασε μὲ τὰ κουπιά, νὰ «τοῦ πάρῃ τὸ χνῶτο» τοῦ ἀνέμου, ἐκ τοῦ ἀντιθέτου μέρους, πρὸς ἀνατολάς. Ἀλλ᾿ ἡ σκάφη ἐκλυδωνίζετο μέχρις ἀγωνίας κ᾿ ἐκινδύνευε νὰ συντριβῇ καθ᾿ ἑαυτὴν πρὶν προφθάσῃ νὰ βουλιάξῃ. Θάλασσα, κιαμέτ!

*

Ὁ γερο-Γροῦτσος ἀνέκρουσε πρύμνην. Ἦτο παραμονὴ Χριστουγέννων, καὶ εἶχε λογαριάσει νὰ ἐπιστρέψῃ, πρὶν ξημερώσῃ ἡ ἑορτή, εἰς τὴν νῆσόν του, διὰ νὰ φέρῃ εἰς τὸν Γιάννην τὸν Μπόζαν, τὸν χασάπην, τὰ ὀλίγα ἀρνιά, τὰ ὁποῖα εἶχεν ἐμπιστευθῆ ἐκεῖνος εἰς ἕνα κολλήγαν του, εἰς τὰ πέρα χωρία, ὅπως χρησιμεύσουν διὰ τὴν ἑορτήν. 

Καὶ τώρα ἐβασίλευεν ὁ ἥλιος τῆς παραμονῆς, ἥλιος λοξὰ βαδίζων βραχὺν δρόμον εἰς μίαν ἄκρην τ᾿ οὐρανοῦ, καὶ αὐτὸς ἄπρακτος καὶ ντροπαλὸς ἐπόδιζεν εἰς μίαν ἔρημον ἀκτὴν τῆς νήσου του. Ὤ, ἐκεῖ ἦτο πεπρωμένον νὰ κάμῃ Χριστούγεννα, τὴν χρονιὰν ἐκείνην!

*

Ἐνύχτωσε, κι ὁ γερο-Ντανάκιας μαζὶ μὲ τὴν κόρην του τὴν Βασώ, κορασίδα ἕνδεκα χρόνων, εἶχε κλεισθῆ εἰς τὴν καλύβην του πλησίον εἰς τὴν ἔρημον ἀκτὴν τῆς Τουρκόβιγλας, βορειότερον ὀλίγον ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Ἑλένην. Ἡ κόρη εἶχεν ἀνάψει τὸν λύχνον, κ᾿ ἐπῆρε νὰ πλέξῃ τὴν κάλτσα της. Ὁ πατήρ της τῆς εἶπε:
― Δὲ δουλεύουν ἀπόψε· ξημερώνει Χριστούγεννα.

Ἡ μικρὴ ἀφῆκε τὴν κάλτσα της καὶ εἶπε:
― Κ᾿ εἶν᾿ ἀλήθεια, πατέρα, πὼς ἔρχονται τώρα οἱ καλλικαντζάροι;
― Ἀκοῦς ἐκεῖ! ὄρεξη νά ᾽χῃς· μιλιούνια.
― Εἶναι τόσοι πολλοί; εἶπε μὲ φρίκην ἡ κόρη. Καὶ τί κάνουν;

― Φωλιάζουν στὶς καπνοδόχους… φτύνουν ἀπάνω στὶς σοῦβλες μὲ τὸ γουρουνίσιο κρέας… Δέρνουν τὰ μικρὰ κορίτσια, ὅσα δὲν κάνουν φρόνιμα.
― Ἀλήθεια;
― Ἔρχονται καὶ χτυποῦν τὶς πόρτες, τὴν νύχτα…

Μόλις εἶπε τὴν λέξιν αὐτὴν ὁ Ντανάκιας, κ᾿ ἡ πόρτα τῆς καλύβης ἐκρούσθη βιαίως· ντούκ! ντούκ! Τῆς μικρῆς Βασῶς τὸ αἷμα ἐπάγωσεν. Ὁ πατήρ της ὁ ἴδιος τὰ ἐχρειάσθη.
― Ἀνοῖξτε! εἶπεν ἀνδρικὴ χονδρὴ φωνή. Εἴμαστε καλοὶ ἄνθρωποι.
Ὁ Ντανάκιας ἐδίστασεν. Εἶτα ἔλαβε θάρρος, ἀφοῦ ἐπίστευεν ὅτι δὲν ἦσαν καλλικάντζαροι.
― Ποιοὶ εἶστε;
― Εἶμ᾿ ἐγώ, ὁ μπαρμπα-Στάθης ὁ Γροῦτσος, ὁ καϊκτσής, κι ὁ Στεφανὴς ὁ γυιός μου.

Ὁ Ντανάκιας ἤνοιξε τὴν θύραν, εἰσῆλθεν ὁ γερο-Γροῦτσος καὶ ὁ υἱός του.
― Καλῶς σᾶς ηὕραμε!
― Καὶ ποῦ βρεθήκατε δῶ, στὸ Μανδράκι; ἠρώτησεν ὁ χωρικός.

Μανδράκι ἐκαλεῖτο γραφικῶς ὁ μικρὸς θαλάσσιος ὁρμίσκος, μία ἀγκάλη ὡραία τῆς ἀκτῆς, μὲ χαμηλὴν ὄχθην γύρω-γύρω, ὁμοιάζουσα πράγματι μὲ μάνδραν αἰγοβοσκοῦ μὲ τὸν γυρτὸν φράκτην της. Ἡ καλύβα τοῦ Ντανάκια ἀπεῖχε δέκα βήματα ἀπὸ τὸ Μανδράκι.
― Ποῦ σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο; ἐπανέλαβεν ὁ ἐρημίτης.

Ὁ Ντανάκιας ἐκατοίκει ἐκεῖ ἐντὸς μεγάλου κτήματος τὸ ὁποῖον ἐξάνοιγε κ᾿ ἐκαλλιέργει ὁ ἴδιος, ὡς κολλήγας καὶ συνιδιοκτήτης μὲ ἕνα ἄνθρωπον τῆς
πόλεως. Σπανίως ἔβλεπεν ἐκεῖ ἐπισκέπτας, καὶ μάλιστα τὴν νύκτα.
Ὁ μπαρμπα-Στάθης ὁ Γροῦτσος διηγήθη τὴν μικρὰν Ὀδύσσειάν του.
― Καὶ τώρα θὰ κάμουμε μαζὶ Χριστούγεννα ἐδῶ στὴν ἐρημιά;
― Κατὰ πῶς φαίνεται, ἐστέναξεν ὁ γερο-Ντανάκιας! Κ᾿ ἔτσι δὲν ἔχετε ἀρνιὰ κάτω στὸ χωριό;
― Ποῦ νὰ τὰ βροῦμε;

― Καὶ γιατί δὲ σφάζουν φραγκόκοττες, πατέρα; ἠρώτησεν ἡ μικρὴ Βασώ.

Ὅλοι ἐγέλασαν.

Ὁ Στεφανής, πρὶν εἰσέλθωσιν εἰς τὴν καλύβην, εἶχεν ἀκούσει γρυλλισμὸν ἐκεῖ πλησίον, καὶ εἶχε διακρίνει ἀμυδρῶς εἰς τὸ σκότος μίαν γουρούναν δεμένην εἰς ἕνα παλούκι, μὲ τὰ χοιρίδιά της.
― Πατέρα, εἶπεν ἀνήσυχος, κρυφὰ εἰς τὸ οὖς τοῦ μπαρμπα-Στάθη, ἔρχεσαι νὰ κλέψουμε τὴ γουρούνα μὲ τὰ γουρουνόπουλα, νὰ τὴν πᾶμε στὸ χωριό;… καὶ νὰ ποῦμε τοῦ Μπόζα, νά, αὐτὰ ηὕραμε, αὐτὰ σοῦ φέρνουμε!
― Σιώπα!

Ὣς τόσον, κατὰ τὸ «δίδου σοφῷ ἀφορμήν», ὁ μπαρμπα-Στάθης ἐσοφίσθη, καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ντανάκιαν:
― Νὰ μὴ σοῦ βρίσκονται τίποτε ἀρνάκια, Γιάννη;
― Εἶχα δυὸ-τρία.
― Μοῦ τὰ δίνεις;… νὰ πάω ἀσπροπρόσωπος στὸ χωριό;… γιὰ νὰ σοῦ σηκώσω καὶ σένα τὸ βάρος, γλήγορα.

― Θὰ φύγουμε ἀπ᾿ τὴ ζεστασιά, πατέρα;… Φουρτούνα, κιαμέτ!
― Ὅπου εἶναι τώρα, θὰ μπονατσάρῃ.
― Καὶ θὰ τὰ πληρώσῃς, καπετὰν Στάθη; Ἔχεις λεπτά;

Ὁ Στάθης ἐξεκομβώθη, κ᾿ ἐξήγαγε μίαν σακκούλαν ἀπὸ τὸν κόλπον του, κρεμαμένην ἀπὸ τὸν τράχηλον. Ἔβγαλε πέντε ἢ ἓξ ἀργυρᾶ τάλληρα.
― Νά, πάρε, Γιάννη.

Ὁ Ντανάκιας ἔτρεξε, κ᾿ ἔφερε τ᾿ ἀρνιά, ὅσα εἶχε.

Ὁ Στάθης ὁ Γροῦτσος τὰ ἐμβαρκάρισε, καὶ ἀπέπλευσε μὲ τὸν υἱόν του. Ὁ ἄνεμος εἶχε κοπάσει. Ἔβαλαν πλώρην διὰ τὸ μεσημβρινὸν χωρίον, ὅπου ἔφθασαν εἰς τὰς δύο μετὰ τὰ μεσάνυκτα ― τὴν ὥραν ὅπου ἡ χαρμόσυνος κλαγγὴ τῶν κωδώνων ἐκάλει τοὺς πιστοὺς εἰς τὴν νυκτερινὴν Ἀκολουθίαν τῶν Χριστουγέννων.

(1906)

papadiamantis – [2fA]

"Το κουκούλωμα "

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης - ΤΟ ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΑ  (1925)
Διήγημα

Τέλος, μετὰ πολλὰς πλάνας, καὶ πολλὰς περιπετείας, καὶ πάθη, ἐνοικοκυρεύθη καὶ ἀποκατεστάθη ὁ κὺρ Κοσμᾶς ὁ Πουργιάκος εἰς τὸν κόσμον αὐτόν. Καὶ ἦτο καιρὸς πράγματι. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴν ποὺ εἶχε τὸ καφενεῖον τῆς νυκτὸς εἰς ἕνα δρόμον κοντὰ στὴν Παλαιὰν Ἀγοράν, ἕως τὸν καιρὸν ὁποὺ ἐξηκολούθει νὰ κάμνῃ τὸν ὠτίατρον ἀκόμη μετὰ χρόνους πολλοὺς εἰς τοὺς πελάτας του, ὁ μύσταξ του ἐξηκολούθει ἀκόμη νὰ εἶναι βαθέος καστανοῦ χρώματος. Εἶχε γυρίσει ὅλας τὰς συνοικίας τῆς πόλεως, μεταφέρων τὸ στραταρχεῖόν του ―τὸ ἰατρεῖόν του καὶ τὸν ναργιλέ του― ἀκολουθούμενος πάντοτε ἀπὸ τὴν πολυάριθμον παρέαν του ― ἀπὸ μπακάλικον εἰς μπακάλικον καὶ ἀπὸ ταβέρναν εἰς ταβέρναν.

Ὁ μικρὸς κομψὸς ναργιλές του, δουλεύων μὲ τουμπεκὶ ἰδιαίτερον, καίων μὲ κάρβουνα κομιζόμενα ἑκάστοτε ἀπὸ τὸ πλησιέστερον καφενεῖον ―ὁμοῦ μὲ καφέδες, λουκούμια καὶ λεμονάδες δι᾿ ὅλην τὴν παρέαν― θὰ ἠδύνατό τις νὰ εἴπῃ ὅτι εἶχε διατηρηθῆ ἄσβεστος ἐπὶ τόσα ἔτη τώρα, ἀκοίμητος καὶ ἀναλλοίωτος, ὅπως ἡ ἀειθαλὴς νεότης τοῦ καπνιστοῦ. Ποτὲ δὲν ἐκάθισεν ὁ Κοσμᾶς εἰς τράπεζαν, εἰς τὰς διαφόρους ταβέρνας ὅπου εἱστιᾶτο πάντοτε, χωρὶς νὰ ἔχῃ συντροφιὰν ἀπὸ τρεῖς ἕως πέντε, ἐνίοτε μέχρις ὀκτώ, φίλους του. Τὰ τεράστια γιουβέτσια ἤρχοντο πάντοτε ἀχνιστὰ ἀπὸ τὸν φοῦρνον, καὶ οἱ φουρνάρηδες δὲν εὐκαιροῦσαν ποτὲ ἀπὸ τὰς ἀλλεπαλλήλους παραγγελίας του.

Ὁ στενώτερος κύκλος ἀπετελεῖτο ἀπὸ τὸν Ἀλέκον τὸν Δρῖνον, ἀπὸ τὸν Ἀντώνην τὸν Λιγδερόν, καὶ ἀπὸ τὸν Τάσον τὸν Ἀσπρομάτην. Αὐτοὶ καὶ ὁ Πολυζωγάκης, ὁ ἀστεῖος τῆς συναναστροφῆς, ἀπετέλουν τὴν αὐλὴν τοῦ Κοσμᾶ. Ὁ Πολυζωγάκης ὡμοίαζε μὲ τοὺς Φράγκους ἱππότας τοῦ μεσαιῶνος. Ὅπως ἐκεῖνοι δὲν ἐχόρταιναν ποτὲ τὰς ἡδονὰς οὔτε τοὺς πολέμους, οὕτω καὶ ὁ Πολυζωγάκης ὅλην τὴν ἡμέραν εἰργάζετο ἀκούραστος ―ἐμβάλωνε παπούτσια― καὶ τὸ βράδυ ἐξεφάντωνεν. Ἔπινεν, ἐχόρευεν, ἐπήδα, πρὸς τέρψιν ὅλης τῆς παρέας.

Ποτὲ δὲν ὑπῆρξε τόσον ἀνοιχτόκαρδος ἄνθρωπος, φύσει ἐπικούρειος γεννημένος, ὅσον ὁ κὺρ Κοσμᾶς. Διὰ τίποτε δὲν τὸν ἔμελε. Τὸν καιρὸν ὁποὺ εἶχεν ἐκεῖ εἰς τὴν παλαιὰν συνοικίαν τὸ νυκτερινὸν καφενεῖον ἐξενυχτοῦσε πάντοτε μὲ τοὺς φίλους πελάτας του, μοιράζων ἐπ᾿ ἴσοις τὰς ὥρας μεταξὺ τοῦ καφενείου καὶ τοῦ πατσατζίδικου, καὶ ὑπαιθριάζων πολλὰς ὥρας ὑπὸ τὴν λεύκαν τῆς μικρᾶς πλατείας. Ἐκεῖ ἐτρώγοντο συνήθως τὰ μοσχοχτάποδα, καὶ ἄλλοι νυκτερινοὶ μεζέδες, ἐν συντροφίᾳ μὲ τὸν Τζώρτζην τὸν Βλάχον, τὸν Λύσανδρον Παπαδιονύσην, καὶ τὸν Κλήμεντα τὸν Σακελλάριον. Συνήθως ὁ Κλήμης ἔτρωγε πρῶτα κρέας μὲ μελιτζάνες,κατόπιν καπαμὰ μὲ μυρωδικὰ καὶ κόκκινην σάλτσαν, καὶ τελευταῖα δύομοσχοχτάποδα τηγανητά.

Συχνὰ εἰς τὰ δεῖπνα τὰ ὑπαίθρια ἐλάμβανε μέρος καὶ ὁ Παναγὴς ὁ Τζιμιχούρης. Οὗτος ἀνῆκεν εἰς ἱστορικὴν οἰκογένειαν. Ὁ μακαρίτης ἀδελφός του ὁ Μιχάλης, ἀφοῦ εἶχε κερδίσει πολλὰ στοιχήματα, κατορθώσας νὰ φάγῃ τὴν μίαν φορὰν ἕνα ταψὶ μπακλαβᾶ, τὴν ἄλλην ζευγάρια σαρδέλες τοῦ λίπους, ἀνὰ δύο τὴν μπουκιὰν ―ἄλλοτε πάλιν ἕνδεκα ὀκάδας ξηρὰ σῦκα― τέλος, ἔχασεν ἕν, τὸ τελευταῖον, καὶ ἀπέθανεν ἐκ δυσπεψίας, μὴ προφθάσας ν᾿ ἀποφάγῃ ἐννέα ὀκάδας κεράσια μετὰ τῶν πυρήνων, ὅπως εἶχε στοιχηματίσει.

Ὁ Παναγὴς ἔφερε μαζί του, εἰς τὰ νυκτερινὰ ὑπὸ τὴν λεύκαν δεῖπνα, πότε 6 ἕως 7 δωδεκάδας χαψιά, πλέοντα ἐντὸς βαθείας πιατέλας μὲ ἑκατὸν δράμια λάδι καὶ ἀνάλογον τριανταφυλλόξιδο, καὶ ὁλάκερους σκεμπέδες παραγεμιστούς, σκληροὺς ὡς πέτρα. Ἀλλὰ τὸ μᾶλλον εὐνοούμενον φαγητόν του ἦτο τὸ ἑξῆς: ὁλόκληρον χοιρίδιον παραγεμιστόν, μὲ πολλοὺς σκόμβρους ἀντὶ σαλάτας, καὶ ὡς ἐπιδόρπιον χέλι ψητὸν μετὰ φύλλων δάφνης στὴν σούβλα. Αὐτὰ τὰ τρία, ὁμοῦ τρωγόμενα, ἀπετέλουν τὸ ἰδεῶδες τῆς γαστρονομίας… Κατόπιν ὅλοι ὁμοῦ ἐμβαρκαρίζοντο κ᾿ ἔπλεον εἰςὀνειρώδη ποταμὸν ρητινίτου, ὑπὸ τὴν αὔραν τῶν θροούντων φύλλων.

*

Ποῦ ἐκεῖνοι οἱ χρόνοι; ― Ἀκολούθως ὁ Κοσμᾶς παρῄτησε τὸ καφενεῖον καὶ διετήρησε μόνον τὸ περιπλανώμενον ἰατρεῖόν του. Πλὴν εἶχε τὸ ἄδικον νὰ μείνῃ ἄγαμος ὅλην τὴν ζωήν του. Εἶχεν ἀλλάξει ἕως τώρα τρεῖς ἢ τέσσαρας παλλακίδας, μὲ τὰς ὁποίας συνέζη κατὰ καιρούς· συνήθως συνῆπτε σχέσιν μὲ μίαν δευτέραν, πρὶν τὰ χαλάσῃ ἀκόμη καλὰ μὲ τὴν πρώτην, ἴσως διὰ τὸ ἀσφαλέστερον. Καὶ οὕτω συνέβαινεν ἐπί τινα χρόνον νὰ φαίνεται τάχα ὡς «δίγαμος». Ὅσον δι᾿ ἰδανικὰς οἱονεὶ ἐρωμένας, καὶ αὐταὶ περιστατικῶς δὲν ἔλειπον. Κάποτε συνέβη νὰ γνωρίσῃ ἐγγύτερον καὶ μερικὰς ἐκ τούτων. Εἶχε διασπείρει νόθα εἰς ὅλας τὰς γειτονιάς. Ὀλίγα μόνον ἐξ αὐτῶν εἶχον περάσει ἀπὸ τὸ βρεφοκομεῖον· ἄλλα πέντε ἢ ἓξ εὑρίσκοντο εἰς χεῖρας εὐσπλαγχνικῶν τινων ἀνθρώπων, συγγενῶν ἢ φίλων του.

*

Τέλος, μετὰ χρόνους ὁ Κοσμᾶς ἐφάνη ὅτι ἤρχισε νὰ φρονιμεύῃ. Μία ὁπωσοῦν φρόνιμη γυνή, ἡ Ρήνη ἡ Μεργιανίτισσα, κατώρθωσε νὰ τὸν συμμαζέψῃ. Αὕτη ἔτρεφεν ἀληθῆ συμπάθειαν, καὶ τοῦ ἀνέθρεψε τὸν Ἀριστογείτονα, τὸ τελευταῖον νόθον, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἐξ ἀγνώστου μητρὸς καὶ τὸ ὁποῖον ἦτο ἐκτάκτως δυσάγωγον. Ὁ Κοσμᾶς τόσον εἶχε συγκινηθῆ ἀπὸ τὴν ἀφοσίωσίν της, ὥστε ὑπεσχέθη νὰ «τὴν στεφανωθῇ». Καθότι ἡ ἁγία ἐκκλησία μας συνηθίζει ὅλους ἀδιακρίτως νὰ τοὺς στεφανώνῃ, ὡς «νομίμως ἀθλήσαντας». Δι᾿ αὐτὸ θὰ ἠδύνατό τις νὰ προτείνῃ ὅτι καλὸν θὰ ἦτο, εἰς πολλὰς περιπτώσεις, ν᾿ ἀντικατασταθῶσι τὰ στέφανα διὰ κουκούλας, ἐξ ἴσου συμβολικῆς, ἐξηγούσης τὸ ρῆμα «κουκουλώνω», τὸ ὁποῖον συνηθίζει ὁ λαὸς εἰς παρομοίας περιστάσεις.

Παρῆλθον μακρὰ ἔτη. Ὁ Κοσμᾶς ἐξηκολούθει πάντοτε νὰ ὑπόσχεται ὅτι ἔμελλε νὰ «στεφανωθῇ». Τέλος ἡ γυνή, φιλάσθενος οὖσα, ἐμαράνθη, ἔκλινε, καὶ ἀπέθανεν ἀστεφάνωτη.

*

Ὁ Κοσμᾶς, ὕστερον ἀπ᾿ ὀλίγον καιρόν, ἐστεφανώθη. Ἦτον ἀποκριά, ἐποχὴ κατάλληλος διὰ γάμους καὶ χαρές. Τὴν ἑσπέραν ἐκείνην μὲ συναντᾷ ὁ Πολυζωγάκης καὶ μοῦ λέγει:
― Ξέρεις τίποτε, κὺρ Χαράλαμπε; Ὁ Κοσμᾶς στεφανώνεται αὔριο τὸ δειλινό. Μοῦ εἶπε νὰ σὲ καλέσω. Θά ᾽ρθῃς;
―Ἀλήθεια; Καὶ ποιὰν παίρνει;
― Τὴν δεῖνα.
Περιέγραψεν ἓν πρόσωπον μέσης ἡλικίας, χήραν οἰκοκυράν, ἰδιοκτήτριαν οἰκίας.
― Μπράβο!… Κι ὁ Ἀριστογείτων τί ἔγινε;
― Τοῦ ἔψησε τὸ ψάρι στὰ χείλη, τὸ διαβολόπαιδο. Ἐβγῆκε πάρα πολὺ σκυλίσιο σόι παιδί. Τώρα ἐπῆγε κι αὐτὸς καὶ τὸ ἔκλεισε στ᾿ ὀρφανοτροφεῖο. Τὴν ἄλλην ἑσπέραν, εὑρίσκω πάλιν εἰς τὸ ἴδιον μέρος τὸν Πολυζωγάκην. Ἐκράτει δύο ντόμινα τυλιγμένα εἰς τὸν βραχίονα, καὶ εἰσήρχετο εἰς τὸ μπακάλικο τῆς γωνίας.
― Ἔλα νὰ μὲ δῇς, μοῦ λέγει, ποὺ θὰ μασκαρευθῶ. Θὰ πᾶμε στοῦ Κοσμᾶ, νὰ ἰδοῦμε κ᾿ ἐμεῖς τί θὰ πῇ νοικοκυριό, ἀπόψε. Ὁ γάμος ἔγινε. Δὲν ἦρθες!
― Δὲν πειράζει. Τοῦ λέτε τὰς εὐχάς μου.

Ἐστάθην ἐπὶ μίαν στιγμὴν βλέπων τὸν Πολυζωγάκην, ἐνῷ ἐφόρει τὸ παρδαλὸν ἔνδυμά του. Αἴφνης βλέπω καὶ τὸν μικρὸν Ἀριστογείτονα ἐκεῖ.
― Μὰ δὲν μοῦ εἶπες ὅτι εἶναι στ᾿ ὀρφανοτροφεῖο; εἶπα στὸν Πολυζωγάκην.
― Ἐδραπέτευσε, τὸ διαβολόπαιδο, καὶ μᾶς ἦρθε στὸ γάμο. Ἐπέμενε νὰ μπῇ κι αὐτὸς ὑποκάτω ἀπ᾿ τὸ στεφάνι, φαντάσου, μαζὶ μὲ τ᾿ ἀνδρόγυνο… Τώρα πλέον ὅλοι τοῦ εὔχονται «μὲ γειὰ καὶ τὴν καινούργια μάννα». Εὐχήσου τον.
― Νὰ τοῦ ζήσῃ!

papadiamantis-org

GT - [2fA]

"Θεέ μου, τι έκανα!.. "

Φιοντόρ Ντοστογιέβσκι
-  από τους Αδελφούς Καραμαζώφ

[…. ]   Ο πάτερ Παΐσιος βγήκε.
Το πως ο στάρετς αποδημούσε εις Κύριον, γι ' αυτό ο Αλιόσα ήταν βέβαιος, αν και υπολόγιζε πως μπορεί να ζήσει ακόμα μια-δυο μέρες.

Ο Αλιόσα αποφάσισε σταθερά και με θέρμη, πως παρ' όλη την υπόσχεση που είχε δώσει να συναντήσει τον πατέρα, τη Χοχλάκοβα, τον αδερφό του και την Κατερίνα lβάνοβνα, αύριο δε θα 'βγαινε καθόλου από το μοναστήρι, αλλά θα 'μενε κοντά στον στάρετς τoυ, ως την τελευταία του στιγμή.

Η καρδιά του πλημμύρισε αγάπη και κατηγόρησε πικρά τον εαυτό του που μπόρεσε έστω και για μια στιγμή, εκεί στην πολιτεία, να ξεχάσει έναν άνθρωπο στην επιθανάτια κλίνη του, τον άνθρωπο που σεβόταν περισσότερο από κάθε άλλον στον κόσμο.

Μπήκε στη μικρή κρεβατοκάμαρα του στάρετς και υποκλίθηκε, μπροστά στον κοιμισμένο, ως το πάτωμα. Εκείνος κοιμόταν ήσυχα. 

Ήταν εντελώς ακίνητος και η αναπνοή του μόλις μαντευόταν. 

Το πρόσωπό του ήταν ήρεμο.

Όταν γύρισε στο άλλο δωμάτιο, σε κείνο το ίδιο όπου ο στάρετς είχε δεχτεί το πρωί τους επισκέπτες του, ο Αλιόσα πλάγιασε, βγάζοντας μονάχα τα παπούτσια του, στο στενό και σκληρό πέτσινο ντιβάνι.

Εκεί κοιμόταν από καιρό τώρα, φέρνοντας μονάχα το μαξιλάρι του. 

Όσο για το στρώμα που του φώναξε το πρωί ο πατέρας του, από καιρό είχε ξεχάσει να το χρησιμοποιεί. 

Έβγαζε μονάχα το ράσο του και σκεπαζότανε μ’ αυτό, αντί για κουβέρτα.

Μα πριν πέσει για ύπνο, έπεσε στα γόνατα και προσευχήθηκε πoλλήν ώρα. 

Στη φλογερή προσευχή του δεν παρακαλούσε τον Θεό να τον λυτρώσει από την αγωνία του. 

Διψούσε μονάχα τη χαρούμενη τρυφερότητα, την τρυφερότητα που γέμιζε πάντοτε την ψυχή του μετά τους ύμνους και τα δοξαστικά προς τον Θεό, που αυτά ήταν συνήθως όλη κι όλη η προσευχή του πριν απ' τον ύπνο.

Αυτή η χαρά που τον πλημμύριζε, του 'φερνε ελαφρό και ήσυχο ύπνο. 

Καθώς προσευχόταν και τώρα, ένιωσε ξαφνικά στην τσέπη του κείνο το μικρό ροζ φακελάκι που του 'δωσε στο δρόμο η υπηρέτρια της Κατερίνας lβάνοβνας.

Ταράχτηκε κάπως, μα τέλειωσε την προσευχή.
Ύστερα, μετά από σύντομο δισταγμό, άνοιξε το γράμμα. 

Το γραμματάκι ήταν γραμμένο απ' τη Lise, από κείνη την ίδια, τη μικρή κόρη της κυρίας Χοχλάκοβα, που τόσο γέλαγε μαζί του το πρωί μπροστά στον στάρετς.

«Αλεξέι Φιοντόροβιτς» έγραφε, «σας γράφω κρυφά απ' όλους, ακόμα κι απ' τη μαμά και ξέρω πόσο κακό είναι αυτό.
Μα δεν μπορώ πια να ζήσω, αν δεν σας πω αυτό που γεννήθηκε στην καρδιά μου, κι αυτό κανένας άλλος εκτός από τους δυο μας δεν πρέπει προς το παρόν να το ξέρει.

Μα πώς να σας πω αυτό που τόσο θέλω να σας πω; 

Λένε πως το χαρτί δεν κοκκινίζει, μα σας βεβαιώνω πως αυτό δεν είναι αλήθεια και πως κοκκινίζει κι αυτό, ακριβώς όπως κι εγώ τώρα.

Καλέ μου Αλιόσα, σας αγαπώ, σας αγαπώ από τα παιδικά μου ακόμα χρόνια, από τη Μόσχα, απ' όταν ήσασταν ακόμα πολύ αλλιώτικος από τώρα, και θα σας αγαπώ σ' όλη του τη ζωή. 

Η καρδιά μου σας διάλεξε για σύντροφο του βίου μου και θα 'θελα να τελειώσουμε μαζί τη ζωή μας, σαν γεράσουμε.

Φυσικά με την προϋπόθεση πως θα βγείτε απ' το μοναστήρι. 

Όσο για τα χρόνια μας, θα περιμένουμε όσο λένε οι νόμοι. 

Ως τα τότε, εγώ το δίχως άλλο θα γίνω καλά, θα περπατάω και θα χορεύω. 

Γι' αυτό ούτε κουβέντα να γίνεται.

Βλέπετε, όλα τα υπολόγισα, ένα μονάχα δεν μπορώ να φανταστώ: 

Τι θα σκεφτείτε για μένα όταν τα διαβάσετε αυτά; 

Εγώ όλο γελάω και κάνω αταξίες, το πρωί σας έκανα να θυμώσετε, όμως σας βεβαιώνω πως τώρα, πριν πάρω την πένα στο χέρι, προσευχήθηκα στην εικόνα της Μεγαλόχαρης, μα και τώρα προσεύχομαι και σχεδόν κλαίω.

Να λοιπόν που το μυστικό μου είναι στα χέρια σας.

Όταν θα έρθετε αύριο, δεν ξέρω ούτε πώς θα σας κοιτάξω.

Αχ, Αλεξέι Φιοντόροβιτς, τι θα γίνει αν και πάλι δεν συγκρατηθώ κι αρχίσω πάλι να γελάω σαν ανόητη, κοιτάζοντάς σας; 

Θα με πάρετε για κακή, θα νομίσετε πως κοροϊδεύω και δεν θα πιστέψετε το γράμμα μου.

Γι' αυτό σας ικετεύω καλέ μου, αν με λυπάστε λιγάκι, να μη με κοιτάτε εντελώς κατάματα όταν θα έρθετε αύριο, γιατί εγώ αν συναντήσω το βλέμμα σας, ίσως να βάλω τα γέλια. 

Γιατί σεις θα φοράτε κιόλας κείνο το μακρύ φουστάνι…

Ακόμα και τώρα με πιάνει σύγκρυο όταν το σκέφτομαι και γι ' αυτό όταν θα μπείτε, μη με κοιτάξετε καθόλου για κάμποσην ώρα, μα να κοιτάτε τη μαμά ή το παράθυρο.

Να που σας έγραψα ένα ερωτικό γράμμα, Θεέ μου, τι έκανα! 

Αλιόσα, μη με περιφρονήσετε κι αν έκανα κάτι το πολύ άσχημο και σας πίκρανα, τότε πια συγχωρέστε με…

Τώρα, το μυστικό της χαμένης για πάντα ίσως υπόληψης μου, είναι στα χέρια σας. 

Σήμερα το δίχως άλλο θα κλάψω. 

Εις το επανειδείν, εις το τρομερό επανειδείν, Lise.

Υ.Γ. Αλιόσα, χωρίς άλλο να έρθετε! Lisen.

Ο Αλιόσα το διάβασε με κατάπληξη, το ξαναδιάβασε και δεύτερη φορά, έμεινε για λίγο σκεφτικός, και ξαφνικά γέλασε ήσυχα και γλυκά. 

Σχεδόν ανατρίχιασε, το γέλιο τούτο του φάνηκε αμαρτωλό.

Μα ύστερ' από μια στιγμή ξαναγέλασε και πάλι το ίδιο ήσυχα κι ευτυχισμένα. 

Δίπλωσε αργά το γραμματάκι και το ’βαλε στο φάκελο. 

Έκανε τον σταυρό του και πλάγιασε.

Η ταραχή της ψυχής του πέρασε ξαφνικά. 

«Θεέ μου, ευσπλαχνίσου τους όλους, φύλαξέ τους τους δυστυχισμένους, εκείνους που τους απέλιπεν η γαλήνη κι οδήγησέ τους. Εσύ ξέρεις τον δρόμο.

Δείξε τους την οδό της σωτηρίας. Εσύ είσαι η αγάπη, και συ θα στείλεις σ' όλους τη χαρά!»

μουρμούριζε ο Αλιόσα και σταυροκοπιόταν, καθώς τον έπαιρνε ο ατάραχος ύπνος.

[2φΑ]

"Όσκαρ Ουάιλντ "

Oscar Wilde  [1854-1900]

Ο Ιρλανδός συγγραφέας και ποιητής γεννήθηκε στο Δουβλίνο.
Ήταν το δεύτερο παιδί του οφθαλμίατρου και λαογράφου Σερ Ουίλλιαμ Ουάιλντ 

και της πολυγραφότατης συγγραφέως και Ιρλανδής εθνικίστριας Λαίδης Τζέην Ουάιλντ.

Σπούδασε Ελληνική και Λατινική Φιλολογία, αρχικά στο Τρίνιτυ Κόλλετζ του Δουβλίνου 

και στη συνέχεια με υποτροφία στην Οξφόρδη.
Έπειτα από ταξίδια στην Ελλάδα και στην Ιταλία, εγκαταστάθηκε και έζησε στο Λονδίνο.

Ο ιδιαίτερα πνευματώδης λόγος του, περιείχε συχνά σημαντικές αλήθειες:

01. Ένα παιδί μπορεί να διδάξει σε έναν ενήλικο τρία πράγματα:
      να είναι ευτυχισμένος χωρίς ιδιαίτερο λόγο,
      να είναι πάντα απασχολημένος με κάτι
      και να ξέρει να απαιτεί με όλη του τη δύναμη αυτό που θέλει.

02. Δεν πνίγεσαι αν πέσεις στο ποτάμι, αλλά αν παραμείνεις βυθισμένος.

03. Μπορείς να τυφλωθείς, αν βλέπεις όλες τις μέρες ίδιες.
      Κάθε μέρα είναι διαφορετική, κάθε μέρα φέρνει ένα δικό της θαύμα.
      Το ζήτημα είναι να δώσεις την προσοχή σου στο θαύμα.

04. Να είσαι γενναίος. Ρισκάρισε.
      Δεν υπάρχει υποκατάστατο για την εμπειρία.

05. Ο άνθρωπος βελτιώνεται καθώς ακολουθεί τον δρόμο του.
      Αν περιμένει να βελτιωθεί προτού πάρει μια απόφαση,
      δεν θα προχωρήσει ποτέ.

06. Ο Θεός κρίνει το δέντρο από τους καρπούς, όχι από τις ρίζες.

07. Οι άνθρωποι περισσότερο ονειρεύονται ότι επιστρέφουν παρά ότι φεύγουν.

08. Όταν προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι από ό,τι είμαστε,
      τα πάντα γύρω μας γίνονται επίσης καλύτερα.

09. Η επιθυμία δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που φαντάζεσαι.

10. Κάθε ευλογία που παραμελείται γίνεται κατάρα.

11. Όπου είναι η καρδιά σου, εκεί είναι και ο θησαυρός σου.
      Και πρέπει οπωσδήποτε να βρεις το θησαυρό σου για να έχουν νόημα
      όσα έχεις ανακαλύψει στο δρόμο σου.

12. Ό,τι συμβεί μία φορά, μπορεί να μην ξανασυμβεί.
      Αλλά ό,τι συμβεί δύο φορές θα τριτώσει οπωσδήποτε.

13. Ένα λάθος που επαναλαμβάνεται περισσότερο από μία φορά
      είναι μια απόφαση.

14. Τα απλά πράγματα είναι τα πιο ασυνήθιστα
      και μόνο οι σοφοί τα διακρίνουν.

15. Μπορώ να μαντεύω το μέλλον, μέσα από τα σημάδια του παρόντος.
      Στο παρόν βρίσκεται το μυστικό· αν φροντίσεις το παρόν,
      τότε κι αυτό που θα συμβεί στο μέλλον θα είναι καλύτερο.

16. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να μάθεις. Μέσα από τη δράση.

17. Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του
      μόνο στο φως του φεγγαριού.
      Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο.

18. Δεν μπορεί να υπάρξει φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα.
      Μπορεί να υπάρξει πάθος, εχθρότητα, αγάπη, λατρεία αλλά όχι φιλία.

19. Είμαστε όλοι βουτηγμένοι στον βούρκο,
      αλλά κάποιοι από μας κοιτάνε τα άστρα.

20. Δύο τραγωδίες υπάρχουν στη ζωή: η μία είναι να μην αποκτάς
      αυτό που θέλεις και η άλλη είναι να το αποκτάς.

21. Εγωισμός δεν είναι να ζεις όπως θες.
      Εγωισμός είναι να αναγκάζεις τους άλλους να ζήσουν όπως θες.

22. Το πρόσωπο ενός άντρα είναι η αυτοβιογραφία του.
      Το πρόσωπο μιας γυναίκας είναι η μυθοπλασία της.

23. Αν δεν βρίσκεις απόλαυση στο να διαβάσεις ένα βιβλίο ξανά και ξανά,
      δεν υπήρχε λόγος να το διαβάσεις καν.

24. Ένας άνθρωπος που δεν σκέφτεται με τον δικό του τρόπο,
      είναι σαν να μην σκέφτεται καθόλου.

25. Το μόνο άτομο που χρειάζεσαι στη ζωή σου
      είναι αυτό που σε χρειάζεται στη δική του.

26. Τίποτα δεν μπορεί να θεραπεύσει την ψυχή εκτός από τις αισθήσεις
      και τίποτα δεν θεραπεύει τις αισθήσεις εκτός από την ψυχή.

27. Το να ζει κανείς είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο.
      Οι περισσότεροι απλώς υπάρχουν.

28. Ποτέ κανείς δεν είναι λιγότερο ειλικρινής, παρά όταν μιλάει για τον ίδιο.
      Φόρεσε του μια μάσκα και θα σου πει όλη την αλήθεια

tilestwra – wiki

[2fA]

"Ζω επιτέλους τη ζωή µου "

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΦΙΛΩΝ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

"ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΤΑΞΙ∆ΕΥΤΗΣ"
-  «Το ιδανικό µου θα ήταν οχτώ µήνες ταξίδι και τέσσερις µήνες µοναξιά»

Αιγαίο

Είπα να κάµω ένα ταξίδι για να ’χω υποµονή να περιµένω, µπήκα σ’ ένα καΐκι που έπιανε τα χαριτωµένα νησιά του Αιγαίου - τη Σαντορίνη, τη Νάξο, την Πάρο, τη Μύκονο.

Το είπα, το ξαναλέω: µια από τις πιο µεγάλες χαρές που µπορεί ν’ αξιωθεί ο άνθρωπος στον κόσµο τούτον είναι να ’ναι άνοιξη, να φυσάει αλαφρό αγεράκι και ν’ αρµενίζεις στο Αιγαίο. 

∆εν µπόρεσα ποτέ να φανταστώ, πώς γίνεται να ’ναι αλλιώς ο Παράδεισος.

Ποια άλλη χαρά, στο ουρανό και στη γης, µπορεί να ’ναι καλύτερα αρµονισµένη µε το κορµί και µε την ψυχή του ανθρώπου; Φτάνει η χαρά ετούτη έως την έξαρση, µα δόξα σοι ο Θεός, δεν πάει παραπέρα, κι έτσι ο αγαπηµένος ορατός κόσµος δεν αφανίζεται, κάθε άλλο, ο αόρατος γίνεται ορατός, κι ότι λέµε Θεός κι αιώνια ζωή και µακαριότητα, µπαίνουν στο καΐκι µας κι αρµενίζουν µαζί µας.

Κλείσε τη φριχτήν ώρα του θανάτου τα µάτια, κι αν δεις τη Σαντορίνη, τη Νάξο, την Πάρο, τη Μύκονο, θα µπεις χωρίς να µεσολαβήσει το χώµα, στον Παράδεισο.

Σίφνος, Παναγιά του Βουνού, 13-7-1915

Αγαπητέ µου κ. Ζερβέ

Ζω επιτέλους τη ζωή µου.
Ένα κελί κάτασπρο, ένα λαγήνι νερό, λίγο γάλα και αυγά κ’ ένα παραθυράκι απ’ όπου βλέπω τη θάλασσα και τις ελιές στο πλάι του βουνού.

Κ’ έπειτα, απόξω, µια µεγάλη αυλή πλακοστρωµένη και στην άκρα, το λευκό µνήµα της “Μοναχής Θεοφίλης”, που απάνω του τώρα ακουμπώ και Σας γράφω.

Είµαι αληθινά βαθύτατα ευτυχής.
Μου φαίνεται πως τίποτα δεν µπορώ πια να επιθυµήσω.
Η ψυχή µου λευτερώθηκε κι άρχισα να γράφω και βρίσκοµαι διαρκώς κάτω από τα φτερά όχι της Νίκης, µα του Λυτρωµού.

Πόσο µάταια περιέπλεξαν οι άνθρωποι τη ζωή τους µε πλήθος ανόητες ανάγκες!
Απεδώ ο παραλογισµός της κοινωνικής ζωής µου κάνει κατάπληξη. Προς τι όλα αυτά;

Η ζωή είναι υψηλότερη και απλούστερη.
Τήνε νοιώθω εδώ, στην αυλή, το βράδυ σα βασιλέψει ο ήλιος και υψωθεί το φεγγάρι και φυσήξει το βραδινό αεράκι.
Ή τη νύχτα, σαν ξυπνώ και για να πιστέψω σ’ ευτυχία µου, ανοίγω το κελί και βλέπω τον κάτασπρο τρούλο της εκκλησίας και ακούω το µακρινό γαύγισµα του σκύλου στο φεγγάρι.

Αναπνέω τον Θεό, σαν τον αέρα το βουνήσιο, και όλο µου το σώµα φεγγοβολά από την παρουσία του.
“Φυγή µόνου προς µόνο”, τα τελευταία αυτά λόγια του Πλωτίνου, πώς θάθελα να γίνουν η αρχή µιας νέας, ανώτερης ζωής!

Πάντα δικός Σας

Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Χαιρόµουν που ήµουν άνθρωπος, άνθρωπος και Έλληνας, κι έτσι µπορούσα, χωρίς την παραµορφωτική επέµβαση του αφηρηµένου στοχασµού, ψυχόρµητα να νοιώθω το Αιγαίο δικό µου, πατρογονικιά κληρονοµιά µου και ν’ αρµενίζω ανάµεσα στα νησιά από ευτυχία σε ευτυχία, δίχως να βγω έξω από τα σύνορα της ψυχής µου.

Σαν το πουπουλένιο στήθος της πέρδικας λαµποκοπούσαν τα θεία ετούτα νησιά κι έπαιζαν και συνάλλαζαν κάθε στιγµή, µέσα στον ίσκιο και στο φως, πότε σκούρα καφετιά, πότε πασπαλισµένα χρυσόσκονη, κατάφυτα µε τριαντάφυλλα το πρωί, µε πάναγνα κρίνα το µεσηµέρι, µε ζεστούς µενεξέδες την ώρα που λέει να βασιλέψει ο ήλιος.

Έκλεισε ο κύκλος - γέµισαν τα µάτια µου Ελλάδα - ωρίµασε, µου φαίνεται, µέσα στους µήνες αυτούς ο νους.
Ποιά ’ναι τα πιο πολύτιµα λάφυρα της πνευµατικής µου ετούτης εκστρατείας;

Τούτα θαρρώ: Είδα καθαρότερα την ιστορική αποστολή της Ελλάδας ανάµεσα Ανατολής και ∆ύσης. Είδα πως ο ανώτατος άθλος της είναι, όχι η οµορφιά, παρά ο αγώνας της για την ελευτερία.
Ένοιωσα βαθύτερα την τραγική µοίρα της Ελλάδας και πόσο βαρύ το χρέος του Έλληνα.

Θαρρώ, ευτύς µετά το προσκύνηµά µου στην Ελλάδα, ήµουν ώριµος να µπω στην αντρική ηλικία, και δεν ήταν η Οµορφιά που πήγαινε µπροστά και µ’ έµπαζε στον αντρωνίτη, ήταν η ευθύνη.

hecucenter-ru – [2fA]