"115 χρόνοι αιωνίου μνήμης "

Παύλος Μελάς  [1870 – 1904]
-  Επιστολή προς έναν “Νεαρό Εύελπι’

«Η ζωή είναι πόλεμος. Η γη σου είναι φρούριο και χρέος σου η ΝΙΚΗ.
Μη μιλάς, να σκέπτεσαι, ν’ αγαπάς, να μην πονάς.
Ένας είναι ο σκοπός σου, ο ΠΟΛΕΜΟΣ.
Πολέμα για τα ιδανικά σου, για τα Ελληνικά ιδανικά του ανθρωπισμού.
Πολέμα για την ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ.

Άνδρες που περπατούν στη ζωή ευθυτενείς και με γαλήνη, μαθημένοι να πονούν χωρίς να υποφέρουν, να νικούν χωρίς να θριαμβολογούν, να νικώνται χωρίς να μοιρολογούν. 

Αυτοί είναι οι πραγματικοί άνδρες, θεμέλια γενεών.
Αυτοί είναι οι Ευέλπιδες οι αυριανοί ηγήτορες του Έθνους.

Νεαρέ Εύελπι, μάθε και εξασκήσου να είσαι απλός, ολιγόλογος, συγκροτημένος, σεμνός.
Λίγα λόγια, πολλά έργα.
Ανθρωπιά μεγάλη, πειθαρχία, πείσμα, αντοχή.
Όποιος σε κοιτά, τα μάτια του να γεμίζουν παλλικάρι.
Περισσότερο να προσβάλλεσαι όταν σε κυριεύει ο πόνος.
Μη θυμώνεις, χειρότερα είναι να χτυπήσεις έστω και εάν μόλις κρατιέσαι με έναν κόμπο 

στο λαιμό.
Να φύγεις είναι δειλία. Μόνος σου αποφάσισες να γίνεις Αξιωματικός.

Απελπισία, ύστερα να γελάς και από την μία μέρα στην άλλη γίνεσαι άνδρας, δηλαδή, 

μαθαίνεις να κρατάς μέσα σου τον πόνο και την απορία, έτσι χωρίς να φαίνεται, 

αλλά να επιμένεις πάντα στο σκοπό σου, στα όνειρά σου».

elamcy – [2φΑ]

"Μνήμη Παύλου Μελά "

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ

"Στις 13 Οκτωβρίου 1904 σκοτώθηκε στο χωριό Σιάτιστα Καστοριάς
ο ήρωας του Μακεδονικού Αγώνα Παύλος Μελάς (καπετάν Μίκης Ζέζας)
από τουρκικό απόσπασμα 150 ανδρών, ύστερα από προδοσία
από Βούλγαρους κομιτατζήδες και μετά από δίωρη λυσσαλέα μάχη.
-  Η είδηση του θανάτου του, που συνετάραξε το Πανελλήνιο, έγινε γνωστή
στην Αθήνα πέντε μέρες μετά, από πληροφορίες που έφθασαν
στην πρωτεύουσα με επιστολές από την Μακεδονία.
-  Συγκλονιστικές οι περιγραφές στις τότε αθηναϊκές εφημερίδες, με κείμενα
που συναρπάζουν και για το μεγαλείο της αρχαΐζουσας γλώσσας
και για το υψηλό εθνικό φρόνημα των λόγων."

Ζαχαρίας Παπαντωνίου - Παύλος Μελάς
-  Eφημερίδα ΣΚΡΙΠ, 22 Οκτωβρίου 1904

Παρθενικέ, που χαίρεσαι την υψηλή γαλήνη
και πλάγιασες κρυφός,
δε θα μπορέση η σκέψι μας να ᾿ρθη να σε κυττάξη
καθώς κοιμάσαι γελαστός μέσα σε τόσο φως.

Φέγγει τη νύχτα η ξαστεριά στους δρόμους τους μεγάλους,
μήπως ο πλάνος, ποὔρχεται, διαβάτης τους ευρή,
αλλά καλλίτερα οδηγεί ένα καντήλι τάφου,
που ο σκοτωμένος τἄναψε και μας ακαρτερεί.

Θα ᾿ρθη ο Αϊτός οπού γυρνά κατά το μεσονύχτι
λαβωμένα απλώνοντας απάνω σου φτερά
και θα γυρέψη ανασασμό και θα γυρέψη μίσος
απ᾿ το κορμί σου για να βγουν σαν άνθη αιματηρά.

Την ώρα που στο χώμα σου φέρνουν το «Χαίρε» οι σκλάβοι
και μπήγουν όρκους τα σπαθιά στη γης, ας σταλαχτή
σε λήκυθον το δάκρυ των να πιη η Ψυχή του Γένους,
Χάρου φαρμάκι να γενή και να σ᾿ εγδικηθή.

Δεν είσαι ηχώ του κόσμου αυτού, είσαι η καθάρια στάλα
των μακαρίων, που στης σκλαβιάς το απόκρυφο σκολειό
με το Ψαλτήρι εθέριεψαν και το χρυσό στεφάνι
της Υπερμάχου εφίλησαν, και παν στο μακελειό.

Καλό ταξείδι. Έσπειρες το μίσος και προσμένεις.
Κι᾿ ενώ βουβή σε μύρεται, σε χαίρεται η φυλή,
εσύ ανεβαίνεις Ώμορφε μεσ᾿ το χορό των ίσκιων,
που κάνουν τόπο να διαβής οι γέροι Αρματωλοί…

Κωστής Παλαμάς  -  Δέκα στίχοι
-  Εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ, 25 Οκτωβρίου 1904

Σε κλαίει ο λαός.
Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι
στον τόπο, που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλληκάρι.
Πανάλαφρος ο ύπνος σου· του Απρίλη τα πουλιά
σαν του σπιτιού σου να τ’ ακούς λογάκια και φιλιά,
και να σου φτάνουν του χειμώνα οι καταρράχτες,
σαν τουφεκιού αστραπόβροντα και σαν πολέμου κράχτες
πλατειά του ονείρου μας η γη και απόμακρη.
Και γέρνεις εκεί και σβεις γοργά.
Ιερή στιγμή.
Σαν πιο πλατειά τη δείχνεις,
και τη φέρνεις σαν πιο κοντά.

sansimera – imerologionmakednon - academia

[2fA]