Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σημειώσεις... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σημειώσεις... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2016

"Είσαι παντρεμένος; "











Είσαι παντρεμένος;  Να προσεύχεσαι κρυφά!
του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου


Στη Θεσσαλονίκη, στην παραλία,  συνάντησα ένα γέρο με ασκητική εμφάνιση. 
Φτωχά ρούχα, γενειάδα, σαν κάποιος δια Χριστόν σαλός.
Καθόταν μόνος στο παγκάκι και ατένιζε τη θάλασσα.

Κάθισα δίπλα του χωρίς να αισθάνομαι την παρόρμηση να πιάσω κουβέντα. 
Τα λόγια μερικές φορές είναι βεβήλωση. 
Μου έφτανε ότι δεν ενοχλήθηκε που δε ζήτησα την άδειά του να καθίσω δίπλα του.

Ύστερα από λίγη ώρα τον παρακάλεσα αν είναι ευλογημένο, να πει κάποιο λόγο Θεού:
       -Να μην τρως κρέας, είπε.
Ακολούθησε σιωπή. Δεν υπήρχε καμιά βιασύνη.
       
       -Είσαι παντρεμένος; ρώτησε.
       -Είμαι.
       -Να προσεύχεσαι κρυφά, είπε.

Αυτή τη συμβουλή μου έδωσε πριν πολλά χρόνια ο καλός αυτός δια Χριστόν σαλός. 
Δεν προσπάθησε να γίνει πειστικός. Έτσι κι αλλιώς δεν θα καταλάβαινα, ακόμα κι αν έκανα προετοιμασία είκοσι χρόνων. 
Ο Θεός δίνει δύναμη, όταν είμαστε έτοιμοι να ακολουθήσουμε τον δρόμο Του.

Τι σήμαιναν τα λόγια του να προσεύχομαι κρυφά;
Ίσως ήθελε να πει, να μην δείχνω στη γυναίκα μου καλύτερος από αυτό που πραγματικά είμαι.
Αυτό δεν το μαθαίνεις όσους γάμους κι αν κάνεις…



mpshoblog – [2fA]




Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016

"Όταν τελειώσει η μέρα.. "





Og Mandino  [1923 – 1996]


Όταν τελειώσει η μέρα σου,
τελείωσε κι εσύ μαζί της...
ποτέ μην κρατάς τα φορτία της
για να τα κουβαλήσεις και την επόμενη μέρα...
- έκανες ότι καλύτερο μπορούσες

κι αν σου ξέφυγαν και κάποια λάθη, ξέχνα τα...
ζήσε αυτή τη μέρα και κάθε μέρα,
σαν να πρόκειται να τελειώσουν όλα το ηλιοβασίλεμα
και όταν το κεφάλι σου ακουμπήσει στο μαξιλάρι,
ξεκουράσου
- ξέροντας όμως πως έκανες, ότι καλύτερο μπορούσες !




fb - [2fA]




Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2014

"Υπάρχουν πράγματα στη ζωή.. "









Αθήνα, 2014.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις. Μια εικόνα σοκαριστική στον τοίχο της Στ' τάξης.

Ανάμεσα στα πρόσωπα των ανέμελων παιδιών, που άλλα είναι γελαστά κι άλλα θυμωμένα από κάποιον ευτελή μικροκαυγά, ένα παιδί από μια άλλη άκρη του κόσμου, από κάπου όπου ο πόλεμος αποφασίζει για τις μοίρες και την ευτυχία των ανθρώπων.

Ένα παιδί μελαψό, με γυμνά πόδια, ξαπλωμένο κατάχαμα, με το κεφάλι ακουμπισμένο στο μαξιλάρι του. Ψάχνει να βρει τη θαλπωρή που έχασε. Το χάδι της μάνας που τόσες φορές ένιωσε στο σώμα του από μωρό, αντικαταστήθηκε από την αφή της άψυχης γης.

Ένα παιδί που ξαπλώνει ανάμεσα στους φρεσκοσκαμμένους τάφους των γονιών του. Όπως άλλοτε τρύπωνε ανάμεσα στα ζεστά απ' τα σώματά τους στρωσίδια, κάθε φορά που αποζητούσε την ασφάλεια της φροντίδας και της αγάπης τους.

Υπάρχουν πράγματα στη ζωή τόσο απλά και όμορφα, όπως το άγγιγμα, το βλέμμα, το χάδι, η αγκαλιά, το χαμόγελο...
Η εικόνα μου θύμισε, πως δεν είναι δεδομένα...


Aναστασία Χ.



[2φΑ]