"Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος"

Ἡ τοῦ στόματός σου καθάπερ πυρσός ἐκλάμψασα χάρις,

τήν οἰκουμένην ἐφώτισεν,

ἀφιλαργυρίας τῷ κόσμῳ θησαυρούς ἐναπέθετο,

τό ὕψος ἡμῖν τῆς ταπεινοφροσύνης ὑπέδειξεν.

Ἀλλά σοῖς λόγοις παιδεύων,

Πάτερ, Ἰωάννη Χρυσόστομε,

πρέσβευε τῷ Λόγῳ Χριστῷ τῷ Θεῷ,

σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

"Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος"

Ὁ ποιμενικός αὐλός τῆς θεολογίας σου,

τάς τῶν ῥητόρων ἐνίκησε σάλπιγγας,

ὡς γάρ τά βάθη τοῦ Πνεύματος ἐκζητήσαντι

καί τά κάλλη τοῦ φθέγματος προσετέθη σοι.

Ἀλλά πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Πάτερ Γρηγόριε,

σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

"Η ψυχή ξεδιπλώνεται.."

Khalil Gibran

Κάποιος άντρας είπε
Μίλησέ μας για την Αυτογνωσία.

Κι εκείνος απάντησε λέγοντας:
Οι καρδιές σας γνωρίζουν σιωπηλά τα μυστικά της κάθε μέρας και νύχτας,
αλλά τ' αφτιά σας διψούν για τον ήχο της γνώσης της καρδιάς σας.

Θέλετε να ακούσετε με λόγια, αυτό που γνωρίζει από πάντα η σκέψη σας.
Θέλετε ν' αγγίξετε με τα δάχτυλά σας το γυμνό κορμί των ονείρων σας.
Είναι καλό που το θέλετε.

Το κρυφό πηγάδι της ψυχής σας, πρέπει να αναβλύσει και να τρέξει κελαρύζοντας προς τη θάλασσα.
Και ο θησαυρός του άπειρου βάθους σας, πρέπει να αποκαλυφθεί στα μάτια σας.

Δεν πρέπει όμως να υπάρχουν ζυγαριές, για να ζυγίζουν τον άγνωστο θησαυρό σας. Μη μετράτε τα βάθη της γνώσης σας με το κοντάρι ή το σχοινί.
Γιατί ο εαυτός, είναι μια θάλασσα απεριόριστη και άμετρη.

Μη λέτε «Βρήκα την αλήθεια», αλλά να λέτε «Βρήκα μιαν αλήθεια».
Μη λέτε «Βρήκα το μονοπάτι της ψυχής», να λέτε «Συνάντησα την ψυχή που περπατούσε στο μονοπάτι μου».

Γιατί η ψυχή περπατά πάνω σ' όλα τα μονοπάτια.
Η ψυχή δεν περπατά πάνω σε μια γραμμή, ούτε μεγαλώνει σαν καλάμι.
Η ψυχή ξεδιπλώνεται, όπως ο λωτός με τα αναρίθμητα πέταλα.

*  Από το βιβλίο «Ο Προφήτης»

"Το ήθος του Πλαστήρα"

Η σεμνότητα και η αυτοθυσία του στρατηγού και πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, θα έπρεπε να αποτελούν παράδειγμα, για όλους τους Έλληνες πολιτικούς!

Ακολουθούν μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμπτωχοι.

Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ - πιστός φίλος του - αναφέρει:
Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα "Πλαστήρας" όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα.

Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με τον στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μην το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία, λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.

Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος -έπασχε από φυματίωση - κι έμενε σ' ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι, αλλά αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».

Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα. Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω, σκάβω για να καλοτρώγω;».

Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό:
Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο κύριος πρωθυπουργός; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»

Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα ρε θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.

Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει:
- Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω.
- Μα θα προσβληθεί.
- Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!

Το 1952, πρωθυπουργός ακόμη ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιασμένο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ.».

Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει το παρακάτω:
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη, ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».

Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ - γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά - ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.

* Από mail Takis

"Οι δυο ναυαγοί"

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα πλοίο βυθίστηκε κατά τη διάρκεια μιας φοβερής καταιγίδας και μόνο δυο από τους επιβάτες του κατάφεραν να φθάσουν κολυμπώντας σ’ ένα μικρό ερημονήσι.

Οι δυο ναυαγοί μη ξέροντας τι άλλο να κάνουν, συμφώνησαν ότι δεν είχαν άλλη διέξοδο από το να προσευχηθούν στον Θεό.
Ωστόσο για να εξακριβώσουν ποιανού η προσευχή θα είχε εισακουστεί, αποφάσισαν να χωρίσουν την περιοχή στα δύο και να παραμείνουν ο καθένας στην πλευρά του.

Εκείνο που ζήτησε ο πρώτος άνδρας αμέσως, ήταν τροφή.
Το επόμενο πρωινό, είδε ένα δέντρο γεμάτο καρπούς στην πλευρά του και όποτε πεινούσε έκοβε φρούτα και έτρωγε.
Η άλλη πλευρά του νησιού παρέμεινε άγονη.

Μετά από μια εβδομάδα, ο πρώτος άνδρας ένοιωσε πολλή μοναξιά και αποφάσισε να προσευχηθεί για μια σύζυγο. Την επόμενη μέρα, μια γυναίκα βγήκε κολυμπώντας στη δική του πλευρά του νησιού. Από την άλλη πλευρά δεν ακούστηκε τίποτα.

Σύντομα ο πρώτος άνδρας προσευχήθηκε και για μια άνετη καλύβα, για διάφορα χρήσιμα πράγματα και για πλουσιότερη τροφή. Και πραγματικά την επόμενη μέρα του δόθηκαν όλα!
Ωστόσο ο δεύτερος άνδρας, ακόμη δεν είχε αποκτήσει τίποτα. Με μεγάλη δυσκολία κατάφερνε να επιβιώνει.

Τελικά, ο πρώτος άνδρας προσευχήθηκε να προσεγγίσει στο νησί ένα πλοίο, ώστε αυτός και η σύζυγος του να επιστρέψουν στον πολιτισμό.
Το πρωί και πάλι, ένα πλοίο ήταν αραγμένο στη δική του πλευρά του νησιού.

Ο πρώτος άνδρας και η σύζυγος του επιβιβάστηκαν στο πλοίο και αποφάσισαν να αφήσουν τον δεύτερο άνδρα μόνο του στο νησί.
Θεώρησαν ότι ήταν ανάξιος να συμμετέχει στις ευλογίες του Θεού, καθώς καμιά από τις προσευχές του δεν είχε εισακουστεί.

Καθώς όμως το καράβι ήταν έτοιμο να σαλπάρει, ο πρώτος άνδρας άκουσε μια φωνή από τον Ουρανό να δονεί τον αέρα :
«Γιατί εγκαταλείπεις τον αδελφό σου;»


«Γιατί… » απάντησε φοβισμένος ο πρώτος άνδρας, «οι ευλογίες ήταν μόνο δικές μου, αφού εγώ ήμουν αυτός που προσευχήθηκε για να τις λάβει. Από τις δικές του προσευχές δεν εισακούστηκε καμία, γι αυτό και σκέφθηκα πως δεν του αξίζει τίποτα από όσα μου δόθηκαν»

«Κάνεις πολύ μεγάλο λάθος» τον επέπληξε η φωνή.
«Από τις προσευχές σας, οι μόνες που εισακούσθηκαν ήταν εκείνου του άνδρα, γιατί χωρίς καθόλου εγωισμό, δεν ζήτησε τίποτα για τον εαυτό του».  

«Μα τότε.., τι ζητούσε στις προσευχές του;» ρώτησε έκπληκτος ο πρώτος άνδρας.

«Προσευχόταν συνεχώς για σένα, για να εκπληρωθούν οι δικές σου επιθυμίες!..»


*  Από το fb

"Η σοροκάδα της Καλύμνου"

Γράφει ο Γιώργος Τυρίκος Εργάς

Κάθε τέτοιον καιρό, όταν φυσάει δυνατά ο νότιος άνεμος, ο νους μου τραγουδάει μέσα του μια λέξη, που θα την ακούσει κανείς να βγαίνει με δέος από το στόμα ψαράδων και ναυτικών της Καλύμνου: «σοροκχάδα».

Σε όλες τις αφηγήσεις, η μουσική της λέξης αυτής έχει σκοτεινούς τόνους και επενδύεται με ορθάνοιχτα μάτια, κινήσεις των χεριών που υποδηλώνουν δυσκολία ή συμφορά, με κούνημα του κεφαλιού και σφίξιμο των χειλιών... Η σοροκχάδα στις ιστορίες της Καλύμνου, αποκτάει σχεδόν αυτόνομη υπόσταση, σχεδόν νιώθει κανείς πως πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο, για έναν εχθρό ισχυρό, για τον Αφέντη Νοτιά που παραμονεύει, πότε θα έρθει ο χειμώνας και η ώρα να αναμετρηθεί με τους ανθρώπους.

Οι ιστορίες για την «σοροκχάδα» είναι πολλές, όσα και τα παθήματα των ανθρώπων του νησιού μέσα στον μόνο άνεμο που συνδυάζει πολυήμερη διάρκεια, αυξανόμενη αγριάδα και έναν ουρανό μολυβένιο και κακόβουλο, που φέρνει μέχρι και χαλάζι.

Ο βοριάς απλά κρυώνει στην Κάλυμνο. Ο νοτιάς είναι ο άνεμος της Μπαρμπαριάς, που «ξεσηκώνει τον κόσμο». Ο νότιος άνεμος χτυπάει το λιμάνι της Καλύμνου με κύματα που έρχονται από το νησί της Κω. Ιστορίες για την δύναμή του αναφέρουν καΐκια να ανεβαίνουν στη στεριά, τελάρα να βρίσκονται το άλλο πρωί παρασυρμένα μέχρι την περιοχή του Σταθμού, αλλά και πλάσματα παράξενα να έχουν ξεβραστεί από τον καιρό, που ανασκαλεύει ακόμα και τα πιο σιωπηλά βάθη της θάλασσας.

Μέσα στην σοροκχάδα είναι που χορεύουν τα «πααρικά» του νερού, τότε είναι που έρχονται τα τελώνια στα ξάρτια, βάζοντας τους τη φωτιά που δεν καίει (φαινόμενο του Αγίου Χριστοφόρου).

Ο ναυτικός, ο ψαράς τότε πρέπει να κάνει φασαρία χτυπώντας τενεκέδες και σίδερα, πρέπει να κάνει περισσότερη φασαρία και από αυτήν της θύελλας, προκειμένου να τα διώξει. Σε τουλούμι (δέρμα ζώου) πρέπει να βάλει λάδι, να το τρυπήσει και να το κρεμάσει στο ξάρτι. Από εκεί το λάδι πέφτοντας σταγόνα τη σταγόνα, θα κάνει και τη θάλασσα «λάδι», που δεν μπορεί παρά να υπακούσει τον αρχαιότατο νόμο της συμπαθητικής μαγείας.

Μέσα στη σοροκχάδα απαντάει κανείς τις «θρούμπες», τους σίφουνες που πρέπει να «κοπούν» πριν πλησιάσουν το λιμάνι και σπάσουν τα καΐκια. Στην πλώρη, μέσα σε πεντάλφα και κύκλο πρέπει να καρφωθεί μαυρομάνικο μαχαίρι, την ώρα που θα λέει ο γητευτής-ναυτικός : «Εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο λόγος», την πρώτη αράδα από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο.

Για να τα καταλάβει κανείς όλα αυτά, χρειάζεται μια νύχτα σοροκχάδας, να πάει σε ένα από τα «μαράσια» της Καλύμνου. Να ακούσει τα τενεκεδάκια, «τα κατσαρόλια» στα σοκάκια που τα παίρνει ο αέρας, απόδειξη της δαιμονικής παρουσίας πλασμάτων που περιμένουν τη θύελλα για να εκδηλωθούν.

Πρέπει να περιμένει να νυχτώσει και να πάψουν να κινούνται οι άνθρωποι, κρυμμένοι στα σπίτια και στα ζεστά τους. Και πρέπει τότε να στήσει αυτί και να ακούσει τα ουρλιαχτά των ναυτικών και των ψαράδων στο λιμάνι, που όλη τη νύχτα θα είναι σε επαγρύπνηση «σκατζάροντας», μεταδένοντας τα καΐκια τους συνεχώς, για να μην τα «σπάσει» ο αέρας και χάσουν την περιουσία τους. Άγριες φωνές για να συνεννοηθούν μεταξύ τους, για να πάρουν θάρρος μεταξύ τους μέσα στην νύχτα που τους περιμένει, για να ακουστούν πιο πάνω και από τον εχθρο-σορόκχο, τον νοτιά που ακόμα και με τους νέους λιμενοβραχίονες δεν τιθασεύεται.

Και τότε θα σκεφτεί κανείς ποιος είναι το μεγαλύτερο στοιχειό, ποιος άλλος παρά ο άνθρωπος, που φτιάχνει τα στοιχειά εκείνη την ίδια στιγμή, που στέκεται για να τα αψηφήσει. Αργότερα, η εμπειρία από αυτές τις νύχτες θα μετουσιωθεί σε σύμβολα και τα σύμβολα θα αναπαρασταθούν σε αφηγήσεις.

Μέσα από αυτές, οι άνθρωποι της Καλύμνου μιλούν για άλλα πλάσματα απόκοσμα, στην ουσία όμως θα μιλούν για τον εαυτό τους. Και μέσα από αυτή την επικοινωνία, θα αναστοχάζονται τη μοίρα τους και θα παίρνουν θάρρος, για την επόμενη νύχτα με σοροκχάδα, για την επόμενη φορά που ο νοτιάς θα τους βρει στα ανοιχτά...

*  Από το kalymniansvoice.com

"Όταν η αγάπη σε καλεί.."

Khalil Gibran

Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησε την,

μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά και απότομα.

Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδόσου,

μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της

μπορεί να σε πληγώσει.

Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψέ την,

μόλο που η φωνή της μπορεί να σκορπίσει τα όνειρα σου

σαν το βοριά, που ερημώνει τον κήπο.

Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει.

Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.

Κι όπως ανεβαίνει ως την κορυφή σου

και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου, που τρεμοπαίζουν στον ήλιο,

έτσι κατεβαίνει και ως τις ρίζες σου

και ταράζει το κράτημα τους στο χώμα.

Σαν τα δεμάτια του σταριού σε μαζεύει κοντά της.

Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχυάσει.

Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου.

Σε αλέθει για να σε λευκάνει.
Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.

Και μετά σε παραδίνει στην πάναγνη φλόγα της
να γίνεις άρτος ιερός για του Θεού το άγιο δείπνο.

Όλα αυτά σου κάνει η αγάπη
για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου
και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομμάτι της καρδιάς της ζωής.

Αλλά αν από φόβο σου, γυρέψεις να ‘χεις μόνο

την ησυχία της αγάπης και τη χαρά της,

τότε θα ήταν καλύτερα για σένα

να σκεπάσεις τη γύμνια σου

και να βγεις έξω από το αλώνι της αγάπης.

Να σταθείς σ’ έναν κόσμο δίχως εποχές,

όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου,

και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.

Η αγάπη δεν δίνει τίποτα, παρά μόνο τον εαυτό της

και δεν παίρνει τίποτα, παρά μόνο τον εαυτό της.

Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε κατέχεται,

γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.

Η αγάπη δεν προσδοκά άλλη επιτυχία

έξω απ’ την εκπλήρωση της.

Αν όμως αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες,

ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου:

Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι

που λέει το τραγούδι του στη νύχτα.

Να γνωρίσεις τον πόνο της πιο μεγάλης τρυφερότητας.

Να πληγωθείς από την ίδια τη γνώση της αγάπης

και να ματώσεις πρόθυμα γι αυτή.

Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει

και να προσφέρει ευχαριστίες για μια ακόμη μέρα

γεμάτη αγάπη.

Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι στην έκσταση της.

Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο μ' ευγνωμοσύνη στην καρδιά

και να κοιμάσαι

με μια προσευχή για την αγάπη στην καρδιά σου

και μ' έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.

"Οκτώ η ώρα βράδυ.."

Από το βιβλίο: «Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης», της μοναχής Πορφυρίας.  (2)

Οκτώ η ώρα βράδυ, βρίσκομαι στην περιοχή των Αθηνών. Ένας κύριος γύρω στα τριανταπέντε με σταματάει και μπαίνει στο ταξί. - Πειραιά, παρακαλώ, μου λέει, χωρίς να με χαιρετίσει.
- Καλησπέρα σας, κύριε.
- Καλησπέρα.

Κάθισε δίπλα μου. Με την άκρη του ματιού μου, τον έβλεπα να κάνει νευρικές κινήσεις με τα χέρια του. Τι να του συμβαίνει άραγε; Τον ρώτησα:
- Εργάζεστε;
- Εργάζομαι.
- Αν δεν είμαι αδιάκριτη, ποια είναι η εργασία σας;
- Είμαι γιατρός.
- Μμ! ενδιαφέρον επάγγελμα και σε ποιο νοσοκομείο είστε;
- Στο τρελοκομείο, μου απαντάει.
Με έπιασαν τα γέλια: - Στο τρελοκομείο;
- Ναι, στο τρελοκομείο, αλήθεια σου λέω.
- Για πες μου λοιπόν, τι γίνεται εκεί μέσα; Γιατί, όσες φορές έχω μπει μεταφέροντας με το ταξί επιβάτες, ως επί το πλείστον γιατρούς, φεύγοντας, όλοι μου λένε να βάζω ασφάλειες. Δηλαδή, υπάρχει περίπτωση να μπουν στο ταξί ασθενείς, που να απαιτήσουν να τους βγάλω έξω;
- Πού ξέρεις, καμιά φορά μπορεί! μου λέει γελώντας.

Και αρχίζουμε τη σοβαρή συζήτηση.
- Έλα, για πες μου τώρα, τι περίεργα γίνονται εκεί μέσα;
- Πολλά και διάφορα. Μιλάμε, όμως και δεν ξέρω το όνομα σου.
- Ράνια με λένε.
- Εμένα Κωνσταντίνο.
- Χαίρω πολύ!

- Λοιπόν! Άκου Ράνια… Αυτό που με στενοχωρεί είναι που μας φέρνουν ανθρώπους υγιείς, να τους τρελάνουμε για περιουσιακά θέματα, για να τους τα πάρουν, που λέμε. Το άλλο πάλι, τα τελευταία χρόνια μας φέρνουν νέους, παιδιά, που πάσχουν από κατάθλιψη ή μελαγχολία.
- Κωνσταντίνε, ποιος φταίει γι’ αυτά τα παιδιά, το έχεις ψάξει;
- Κατά 70% φταίνε οι γονείς.
- Μπράβο και εγώ στο ίδιο συμπέρασμα έχω καταλήξει, αυτοί φταίνε. Εγώ βέβαια δεν τους χαρίζομαι, τους τα λέω έξω από τα δόντια.
- Καλά κάνεις, όμως το καταλαβαίνουν;
- Μμ! εδώ είναι το ερώτημα! Με μια φορά που τους βλέπω στο ταξί και τους τα λέω, πολύ φοβάμαι πως την επομένη ώρα τα έχουν ξεχάσει. Τους κρατάτε πολύ μέσα στο ίδρυμα;
- Όχι, περίπου ένα μήνα.
- Και μετά;
- Ε, όσο μπορούμε τους βοηθάμε. Τους δίνουμε βέβαια αγωγή και για το σπίτι.
- Πόσα από τα παιδιά που έρχονται εκεί μέσα, γίνονται τελείως καλά;
- Κανένα!
- Κανένα; Γιατί;

- Γιατί δεν έχουν βοήθεια από την οικογένεια. Οι γονείς είναι αδιάφοροι. Κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους. Υπάρχουν παιδιά στο ίδρυμα, των οποίων οι γονείς δεν έχουν εμφανιστεί καθόλου! Αυτά τα παιδιά είναι συνέχεια στο παράθυρο, περιμένοντας μήπως δουν να έρχεται κάποιος δικός τους. Μάταια όμως περιμένουν. Όταν τα βλέπω συνέχεια στο παράθυρο, ραγίζει η καρδιά μου. Τα λυπάμαι και συνέχεια προσπαθώ να πείσω τους γονείς να έρθουν να τα επισκεφθούν. Αλλά όλοι τα ίδια λόγια λένε, την Κυριακή θα έρθουμε. Και όταν έρχονται, εκεί παίζεται το μεγάλο δράμα. Έτυχε να είμαι μπροστά σε μια τέτοια επίσκεψη. Άκου τι ειπώθηκε: «- Τι πράματα είναι αυτά, να μας κουβαλάς εδώ μέσα; Δεν ντρέπεσαι λίγο; τι σου λείπει; όλα τα έχεις!»
«- Εσείς μου λείπετε και η αγάπη σας!» απάντησε το παιδί, με τρόμο στη φωνή του. «- Αν σου αστράψω κάνα χαστούκι, θα δεις αν σου λείπουμε εμείς!» Το παιδί άρχισε να κλαίει κι εγώ τους έβγαλα έξω.

Πώς, λοιπόν, να γίνουν καλά αυτά τα παιδιά, όταν έχουν οικογένεια και νιώθουν ορφανά; Αυτός είναι ο χειρότερος θάνατος!
Εσύ Ράνια, πώς βλέπεις τους γονείς μέσα από το ταξί;
- Όπως κι εσύ, αδιάφορους. Μιλάς για ορφάνια. Την έχεις νιώσει; - Όχι.
- Σου εύχομαι να μην τη νιώσεις ποτέ. Πονάει, πονάει πάρα πολύ, είναι σαν να σου τρυπάει την καρδιά δίστομος μάχαιρα και, το χειρότερο, δεν υπάρχει παυσίπονο να μαλακώσει ο πόνος. Γιατί αυτό το παυσίπονο το έχει μόνο ο Θεός.
- Μου μιλάς με τόσο πάθος, λες και τον έχεις νιώσει.
- Αν τον έχω νιώσει; μέσα στο πετσί μου, γιατρέ. Εδώ μέσα έχουν κλάψει πάρα πολλά παιδιά κι έχω κλάψει κι εγώ μαζί τους, ακούγοντας τον πόνο τους, νιώθοντας τη μοναξιά της ψυχής τους.

Γύρισα και τον κοίταξα – τα μάτια του ήταν λυπημένα. Η διαίσθησή μου, μου έλεγε πως κάποιο σοβαρό πρόβλημα τον βασανίζει. Θέλησα να τον βοηθήσω. Για να μην του πω, πως τα λόγια μου απευθύνονται σ’ εκείνον, του τα είπα σαν συμβουλή για άλλους. Του λέω:
- Κωνσταντίνε, θέλεις να σου πω κάποιο τρόπο, να βοηθήσεις τους ανθρώπους γύρω σου;
- Ναι, θέλω!
- Λοιπόν! Τους λες: «Φίλε, μη φοβάσαι, είσαι νέος, δυνατός, έχεις όλα τα όπλα στα χέρια σου, μη λιποτακτήσεις από τον πόλεμο, γιατί είσαι πιο δυνατός από τους άλλους και στο τέλος ο νικητής θα είσαι εσύ. Και αν κουραστείς από τον πόλεμο και θελήσεις σύμμαχο δίπλα σου, με τελειότερα όπλα, γύρισε τα μάτια σου ψηλά στον ουρανό. Εκεί είναι ο Θεός, που αγαπάει και προστατεύει όλους τους πονεμένους, όλους τους αδικημένους, όλους τους προδομένους. Γιατί πρώτος Εκείνος πόνεσε, Εκείνος προδόθηκε, Εκείνος αδικήθηκε, Εκείνος σταυρώθηκε από εμάς, για να μας σώσει».

Γιατρέ, ο Γέρων Παΐσιος έλεγε: «Πέταξέ τα, για να πετάξεις». Δηλαδή, βγάλε από μέσα σου τον πόνο, την πίκρα, τα πάθη σου, τις αμαρτίες σου. Πέταξε τα και θα πετάξεις. Όπως ένας ναυαγός δεν μπορεί να κολυμπήσει έχοντας στην πλάτη του το σακίδιο του, έτσι κι εμείς δεν μπορούμε να ζήσουμε ευτυχισμένοι με τα πάθη και τις αμαρτίες μας. Για να μπορέσεις όμως να τα πεις αυτά και πολλά άλλα και να περάσουν στην ψυχούλα των ανθρώπων γύρω σου, θα πρέπει να έχεις νιώσει πρώτα εσύ την αγάπη, θα πρέπει πρώτα εσύ να ελευθερώσεις την ψυχή σου από τα πάθη και τις αμαρτίες σου. Κατάλαβες, γιατρέ;

-  Κατάλαβα. Όμως πώς μπορεί να βρει κάποιος την αγάπη, αφού κανείς δεν αγαπάει αληθινά;
- Υπάρχει κάποιος, που μπορεί να σου δώσει τόση αγάπη, που να ξεχειλίσει από την ψυχή σου και να την μοιράζεις απλόχερα.
- Και πού είναι αυτός ο κάποιος;
- Γιατρέ, απορώ με την ερώτηση σου. Δεν γνωρίζεις πως αυτός ο κάποιος είναι ο Θεός;
- Συγγνώμη, Τον είχα ξεχάσει.
- Γι’ αυτό είσαι δυστυχισμένος, γιατρέ, γιατί πίστεψες πως δεν υπάρχει Θεός και έχασες την ελπίδα σου. Κάνω λάθος;
Δεν απάντησε.
- Γνωρίζεις τι είναι αγάπη;
- Πιστεύω πως ναι.
- Έχεις αγάπη στην ψυχή σου;
- Πιστεύω πως ναι.
- Είσαι έτοιμος να τη δώσεις;
- Δεν ξέρω!

- Γιατρέ, θα σου δώσω μια συμβουλή. Δώσε την αγάπη σου, μην την τσιγκουνευτείς. Δωσ’ την απλόχερα και μην περιμένεις ανταπόκριση. Όπως κι αν έρθουν τα γεγονότα, ο ευτυχισμένος θα είσαι εσύ. Αυτό μην το ξεχάσεις ποτέ. Γιατρέ, όταν δίνεις αγάπη, θα έρθει η ώρα που θα εισπράξεις αγάπη. Όμως, για να είναι ολοκληρωμένη και δυνατή αυτή η αγάπη, θα πρέπει να είναι θεϊκή. Δηλαδή, θα πρέπει να γνωρίσεις τον Θεό, το μεγαλείο του Θεού, θα πρέπει να Τον πιστέψεις και να Τον αγαπήσεις, ώστε η αγάπη σου να εμπνέεται από Εκείνον, για να έχει γερά θεμέλια. Και τότε θα γνωρίσεις την πραγματική ευτυχία. Είσαι παντρεμένος;
- Όχι!

- Φρόντισε όταν παντρευτείς, να αγαπήσεις τη σύντροφο σου, για να αγαπήσεις και τα παιδιά σου – γιατί αν δεν αγαπήσεις εκείνη, δεν θα αγαπήσεις και τα παιδιά σου. Οπότε θα έχουν την ίδια τύχη με αυτά τα παιδιά του ιδρύματος, κατάλαβες;
- Μα δεν είναι μόνο στο δικό μου χέρι, είναι και στο χέρι της γυναίκας που θα παντρευτώ να τα προστατέψει, μπορώ να σου πω περισσότερο σ’ εκείνης.
- Έχεις δίκιο, πιο πολύ είναι στο χέρι της μάνας να τα προστατέψει. Κωνσταντίνε, θα σου πω μια μεγάλη αλήθεια. Για ό,τι καλό ή κακό συμβαίνει στη ζωή μας, τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχουμε εμείς οι γυναίκες.

Γύρισε απότομα προς εμένα.
- Ξέρεις τι λες;
- Και βέβαια ξέρω.
- Μην ξεχνάς πως είσαι γυναίκα!
- Δεν το ξεχνώ, είμαι γυναίκα, μα η αλήθεια είναι αυτή.
- Ράνια, το ίδιο πιστεύω και εγώ, αρχίζοντας από την ίδια μου τη μάνα που μας κατέστρεψε. Όμως φτάσαμε, εδώ κατεβαίνω. Θα ήθελες να τα ξαναπούμε;
- Όχι, γιατρέ, δεν γίνεται να τα ξαναπούμε. Όμως, βουνό με βουνό δεν σμίγει, μπορεί να σε ξαναπάρω κούρσα.
Και κάτι άλλο θα σε παρακαλέσω πάρα πολύ. Κάνε τον πόνο σου μια αγκαλιά αγάπης, για όλους τους πονεμένους ανθρώπους. Και τότε θα νιώσεις την ευτυχία να πλημμυρίζει την ψυχή σου. Όμως μην ξεχνάς να ζητάς πάντα τη βοήθεια του Θεού.

- Καληνύχτα Ράνια, σ’ ευχαριστώ.

"Μεσημέρι, δύο η ώρα.."

Από το βιβλίο: «Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης», της μοναχής Πορφυρίας. (1)

Μεσημέρι, δύο η ώρα, βρίσκομαι στην Πλατεία Αγίων Αναργύρων Αθηνών. Είμαι σταματημένη στο φανάρι προς Αθήνα. Με πλησιάζει ένας κύριος.

- Μενίδι, σας παρακαλώ, πάμε;

- Όχι! του απάντησα, δεν προλαβαίνω. Όντως δεν προλάβαινα, γιατί τρεις η ώρα έπρεπε να παραδώσω το ταξί στον Πειραιά.

Ο κύριος στεκόταν μπροστά μου περιμένοντας να περάσει άλλο ταξί. Κάτι μέσα μου, μου έλεγε να τον εξυπηρετήσω. Του έκανα νόημα να έρθει. Μόλις μπήκε στο ταξί αναφώνησε: «- Δεν είναι δυνατόν!» Και παίρνει τη φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου στα χέρια του και τη φιλάει.

Τη στιγμή εκείνη έχει ανάψει το φανάρι και έστριβα το τιμόνι προς Μενίδι. Ήθελα να του πάρω από τα χέρια τη φωτογραφία, μα όταν τον είδα με τι λαχτάρα την κοιτούσε, ντράπηκα για τη σκέψη μου.

- Τον γνωρίσατε, με ρώτησε.
- Όχι, από τα βιβλία του τον γνώρισα και τον αγαπώ πάρα πολύ.
- Θέλεις, κοπέλα μου, να σου πω πώς τον γνώρισα εγώ;
- Και βέβαια θέλω, του είπα με χαρά.

- Άκου λοιπόν, η γυναίκα μου ήταν άρρωστη βαριά, είχε καρκίνο - οι γιατροί μας έδωσαν τρεις μήνες το πολύ ζωή. Εκείνη τη χρονιά ο γιος μου ο μεγάλος τελείωνε το Λύκειο. Και μας ανακοίνωσε πως έχει κανονίσει με άλλα δέκα παιδιά, συμμαθητές του, να πάνε στο Άγιο Όρος για μια εβδομάδα. Είπαμε εντάξει. Τα παιδιά έφυγαν.

Στο μεταξύ η γυναίκα μου χειροτέρεψε. Ο γιατρός που την παρακολουθούσε, μας είπε πως το τέλος ήταν κοντά.

Τον ρωτήσαμε με αγωνία: «- Γιατρέ, τι μπορούμε να κάνουμε, να της δώσουμε λίγη ζωή ακόμη;» «- Θα κάνουμε ένα χειρουργείο ακόμη και ο Θεός βοηθός!» μας απάντησε. Εγώ συμφώνησα, η γυναίκα μου όμως αντέδρασε, γιατί ήθελε να περιμένουμε να γυρίσει το παιδί.

Ο γιος μου γύρισε τόσο ευτυχισμένος, τόσο χαρούμενος, που έτσι δεν τον είχαμε δει ποτέ. Μας διηγιόταν πόσο όμορφα ήταν εκεί, πόσο εγκάρδια τους υποδέχθηκαν οι μοναχοί, πόση γαλήνη ένιωσαν μες στην ψυχή τους. Τόσο πολύ ένιωσε την παρουσία του Θεού, που είχε ξεχάσει πως η μητέρα του ήταν άρρωστη. Τη θυμήθηκε, όταν παρουσιάστηκε μπροστά τους ο Γέρων Πορφύριος. Μας είπε για τον Γέροντα Πορφύριο θαυμαστά πράγματα, που μας φαίνονταν απίστευτα.

- Συγγνώμη, αυτά που λέτε πότε γίνανε; τον διέκοψα.
- Πριν δυο χρόνια.
- Α, πρόσφατα! Λοιπόν, για πέστε μου.

- Όλα τα παιδιά καθόντουσαν κάτω από ένα δένδρο, μιλούσανε και γελούσανε, όταν ξαφνικά είδανε έναν καλόγερο να τα πλησιάζει. Σηκώθηκαν, του φίλησαν το χέρι και ο Γέροντας άρχισε να τους μιλάει προσφωνώντας κάθε παιδί με το όνομα του. Όπως καταλαβαίνεις, τα παιδιά απόρησαν, πού ήξερε τα ονόματα τους και τα οικογενειακά τους. Στον γιο μου είπε: «- Πες της μαμάς σου να μην κάνει χειρουργείο, είναι καλά!» «- Την ξέρετε;» «- Την ξέρω, όλους σας ξέρω!» «- Ποιος είστε;» τον ρώτησε.
«- Είμαι ο Γέροντας Πορφύριος», είπε και έφυγε.

Στο γυρισμό από το Άγιο Όρος, σταμάτησαν στην Ουρανούπολη, σε ένα φαρμακείο να πάρουν ασπιρίνες, γιατί τους πείραξε η θάλασσα και ζαλίστηκαν. Μπαίνοντας στο φαρμακείο είδαν την εικόνα του Γέροντα Πορφυρίου και είπαν:
«- Να ο Γέροντας Πορφύριος, που είδαμε στο Άγιο Όρος!»

Μόλις το άκουσε η φαρμακοποιός, σάστισε. «- Συγγνώμη παιδιά, είδατε αυτόν τον Γέροντα στο Άγιο Όρος;»

«- Ναι, τώρα από εκεί ερχόμαστε.»

«- Είστε σίγουροι;»

«- Βέβαια είμαστε σίγουροι, αφού μιλήσαμε μαζί του. Και μάλιστα απορήσαμε πού ήξερε τα ονόματα μας και τα οικογενειακά μας. Όταν τον ρωτήσαμε ποιος είναι, μας είπε πως ήταν ο Γέροντας Πορφύριος».

«- Παιδιά, είμαι σίγουρη ότι τον είδατε, όμως… Μην τρομάξετε μ’ αυτό που θα σας πω… Ο Γέροντας πέθανε πριν πέντε χρόνια!»

Τα παιδιά έπαθαν σοκ! «- Αδύνατον!» της είπαν, «αφού μιλήσαμε!»

Και εγώ και η γυναίκα μου, πιστέψαμε πως κάποιον άλλον είδαν, που τον έλεγαν κι αυτόν Πορφύριο και του έμοιαζε. Άλλωστε όλοι οι καλόγεροι μοιάζουν μεταξύ τους.

«- Δεν με πιστεύετε, ε; Τέλος πάντων, εμένα μου είπε να μη πας για χειρουργείο, είσαι καλά», είπε το παιδί στη μητέρα του.

Σε δύο μέρες μπήκαμε στο νοσοκομείο. Την επομένη το πρωί θα γινόταν το χειρουργείο. Η ώρα του χειρουργείου έφτασε και ενώ εγώ περίμενα απ’ έξω με αγωνία, ξαφνικά βλέπω τη γυναίκα μου να βγαίνει.

Έτρεξα κοντά της: «- Τι έγινε;» «- Δεν κάνω χειρουργείο, είμαι καλά!»

Από πίσω της βγήκε και ο γιατρός. «- Τι έγινε, γιατρέ;» «- Δεν ξέρω, δεν θέλει να χειρουργηθεί!»

«- Σας είπα, είμαι καλά!» «- Κορίτσι μου, τρελάθηκες;»… Προσπαθούσα να την πείσω, πως πρέπει να γίνει η εγχείρηση. «- Σου είπα νιώθω καλά, κάντε μου εξετάσεις και θα δείτε ότι είμαι καλά, το νιώθω!»

«- Ωραία!» είπε ο γιατρός, «ας μην την πιέσουμε, αφού νοιώθει καλά.»

«- Δεν με πιστεύετε; Ωραία! Κάντε μου εξετάσεις για να πειστείτε.»

Πράγματι έγιναν οι εξετάσεις. Την επομένη μέρα μας ήρθαν και οι απαντήσεις.

Εδώ ο κύριος πήρε μια βαθιά ανάσα. - Τι έδειξαν οι απαντήσεις;

- Πως ποτέ δεν την άγγιξε η αρρώστια! Οι γιατροί να βλέπουν τις παλιές εξετάσεις και τις καινούργιες και να έχουν τρελαθεί! Δεν μπορεί, θα πρέπει να μπερδεύτηκαν με άλλες, θα ξανακάνουμε αύριο, έλεγαν απορημένοι.

Ωστόσο ήρθε ο γιος μου, που βλέποντας τους γιατρούς μπερδεμένους με τις εξετάσεις, μου λέει.
- Γιατί δεν πιστεύεις αυτά που μου είπε ο Γέροντας Πορφύριος στο Άγιο Όρος;

Τότε πετιέται ένας γιατρός:
- Τι είπες; Ο Γέροντας Πορφύριος, τι σου είπε;
- Πως η μαμά μου είναι καλά και να μην κάνει χειρουργείο!

Ο γιατρός έβγαλε από την τσέπη του τη φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου.
- Αυτόν είδες αγόρι μου, στο Άγιο Όρος;

- Ναι, Αυτόν!
- Ε..., λοιπόν, οι εξετάσεις είναι σωστές! Η γυναίκα σας είναι καλά, μπορείτε να φύγετε και τώρα μάλιστα! Ετοιμαστείτε!

Οι γιατροί είχαν δώσει στη γυναίκα μου, τρεις μήνες το πολύ ζωή. Έχουν περάσει δυο χρόνια και είναι μια χαρά, πιο καλά από ό,τι ήταν πριν την αρρώστια.

Γι’ αυτό αγαπούμε πάρα πολύ τον Γέροντα Πορφύριο. Έχουμε πάει και στο Μοναστήρι του πολλές φορές. Και όποτε έχουμε δυσκολίες, εκείνος μας στηρίζει.

Η αφήγηση του κυρίου για ένα ακόμη θαύμα του Γεροντάκου μου, μου έδωσε μεγάλη χαρά. Το μόνο που ψέλλισα, καθώς κατέβαινε ο κύριος, ήταν ένα «ευχαριστώ!»


*   Η Μοναχὴ Πορφυρία γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Άσκησε      

     κατὰ καιροὺς διάφορα επαγγέλματα. Επί δέκα χρόνια εργάστηκε σαν 

     οδηγὸς ταξὶ στην Αθήνα και στον Πειραιά. Γνώρισε τον Γέροντα

     Πορφύριο απὸ βιβλία, σχετικὰ με τη ζωὴ και τη διδασκαλία του. Αυτὴ η

     γνωριμία την έφερε πιο κοντὰ στον Χριστὸ και τη συνειδητὴ χριστιανικὴ

     ζωή. Τα τελευταία χρόνια περιεβλήθη το μοναχικὸ τριβώνιο.

"Ο Άγιος Αντώνιος"

Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος,

τω Βαπτιστή ευθείας ταις τρίβοις επόμενος,

Πάτερ Αντώνιε,

της ερήμου γέγονας οικιστής

και την οικουμένην εστήριξας ευχαίς σου·

διό πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ,

σωθήναι τας ψυχάς ημών.

"Ένα γνήσιο έργο τέχνης"

Alexander Schmemann

Έθεσα στον εαυτό μου το εξής ερώτημα: τι είναι αυτό που κάνει γνήσιο ένα έργο τέχνης και πού βρίσκεται το μυστικό της τελειότητας του; Μου φαίνεται πως βρίσκεται στην τέλεια σύμπτωση και ανάμειξη νόμου και χάριτος.

Εάν στο θρησκευτικό, πνευματικό επίπεδο, η χάρη αντιτίθεται στον νόμο, αυτό συμβαίνει επειδή η χάρη απλώς αντικαθιστά και εκμηδενίζει τον νόμο. Αλλά χωρίς τον νόμο, η χάρη δεν είναι δυνατή, επειδή ακριβώς αλληλοσχετίζονται: όπως η εικόνα και το πλήρωμα της, η μορφή και το περιεχόμενο της, η ιδέα και η πραγματικότητα.

Έτσι και η χάρη είναι ο ίδιος ο νόμος, αλλά ένας νόμος που έχει μεταμορφωθεί σε ελευθερία, που έχει αποδυναμωθεί η δύναμη του, δηλαδή ο αρνητικός, αποτρεπτικός χαρακτήρας του. Αυτό είναι ολοφάνερο, ειδικά στην τέχνη.

Η τέχνη αρχίζει με τον «νόμο», δηλαδή την τεχνογνωσία, την υπακοή και την ταπείνωση, την αποδοχή των μορφών. Αλλά η τέχνη ολοκληρώνεται με τη χάρη: όταν η μορφή γίνεται περιεχόμενο, αποκαλύπτει το περιεχόμενο, είναι το ίδιο το περιεχόμενο.

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου, 1974

*  π. Αλέξανδρος Σμέμαν «ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 1973-1983».

"Από το δικό μου, Κυρία!"

«Από το δικό μου, Κυρία!»
Υπέρ αναμνήσεως μιας υπέροχης δασκάλας!

της Λότης Πέτροβιτς

«...Το Δεκέμβρη του 1943, αρχή ενός ακόμα χειμώνα πείνας και παγωνιάς, άχνισε κάτι ζεστό ξαφνικά στην αυλή του σχολείου μας. Ήταν ένα μεγάλο καζάνι και μέσα είχε συσσίτιο για τα παιδιά. Γύρισα στο σπίτι περήφανη, κρατώντας με προσοχή ένα τενεκεδάκι γεμάτο σούπα πηχτή.

«Γιατί δεν την έτρωγες στο σχολείο, καρδούλα μου;» λαχτάρισε η μάνα μου. «Αν σου χυνόταν στο δρόμο;» «Θα φάτε λίγη σούπα κι εσείς, αλλιώς δεν τρώω καθόλου», δήλωσα ορθά κοφτά. «Το ίδιο κι εγώ», φώναξε ο Μάνος, ο αδερφός μου. Κι έτσι γινόταν από κείνη τη μέρα, σε κάθε συσσίτιο που κουβαλούσαμε οι δυο μας από το σχολείο. Η σούπα ερχόταν τακτικά, πάντα η ίδια, άνοστη και πηχτή.

Ώσπου μια μέρα, μας μοίρασαν κάτι ξεχωριστό. Μπήκαμε στη γραμμή και μας έβαλαν στα τενεκεδάκια κάτι σα μέλι, αλλά σκούρο κοκκινωπό. «Γλυκόζη» το είπαν. Βουτούσαν τα παιδιά το δάχτυλο στη γλυκόζη, το έγλειφαν με απόλαυση και γελούσαν ευτυχισμένα, πειράζονταν μεταξύ τους.

Ένα μεσημέρι, γυρίζοντας ο αδερφός μου από το σχολείο, δεν ήθελε να βάλει μπουκιά στο στόμα του - ούτε από τη σούπα ούτε από τη γλυκόζη. Ταραγμένος φαινόταν, έτοιμος να βάλει τα κλάματα. «Τι συμβαίνει παιδί μου;» ανησύχησε η μαμά. Εκείνος δεν έβγαζε λέξη. Κι όσο δε μιλούσε, τόσο επέμενε η μάνα μου να μάθει, τόσο μεγάλωνε και η δική μας η περιέργεια. Με τα πολλά, αποφάσισε τελικά να μιλήσει. Κι αυτό που μας είπε γράφτηκε στη μνήμη μου ανεξίτηλα.

Στην αυλή για το συσσίτιο, βρισκόταν με της τάξης του τα παιδιά. «Σκαρώνουμε κάτι;» άκουσε έναν από τους συμμαθητές του - «πειραχτήρης» ήταν το παρατσούκλι του - να ψιθυρίζει στον διπλανό, μόλις πήρε τη γλυκόζη στο τενεκεδάκι του. Ο άλλος έγνεψε «ναι». Τότε ο πειραχτήρης κάτι του είπε στ' αυτί, κρυφογέλασαν οι δυο τους πονηρά κι εξαφανίστηκαν στη στιγμή.

Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι να μπούνε στην τάξη. Πρώτα έμπαιναν τα κορίτσια. Ύστερα τ' αγόρια. Τελευταία η δασκάλα, που κόντευε να μην ξεχωρίζει από τα παιδιά, έτσι που είχε απομείνει πετσί και κόκαλο. Καταλάβαινες πως ήταν μεγάλη από τα μάτια της μόνο, που τα σκοτείνιαζαν ολόγυρα δυο μαύροι κύκλοι. Όταν μπαίνανε όλοι στην τάξη, έκλεινε την πόρτα, μετρούσε τα παιδιά σειρά-σειρά, έλεγε «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» κι αρχίζανε αμέσως το μάθημα.

Το «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» τη φορά εκείνη δεν το είπε. Ούτε να τους μετρήσει την είδανε. Κοντά στην πόρτα της τάξης στεκόταν σκυφτή, σαν να ψαχούλευε κάτι. «Μα τι κάνει η κυρία εκεί;» ρώτησε παραξενεμένος ο Μάνος που δεν καλόβλεπε, τα περισσότερα παιδιά ήταν όρθια ακόμα. «Πασαλείψαμε το χερούλι με γλυκόζη», χασκογέλασε από δίπλα ο πειραχτήρης, «για να κολλήσουν τα χέρια της, να γελάσουμε!»

Δε γελάσανε. Καθίσανε τελικά στα θρανία τους και δε μιλούσε κανείς. Βλέπανε τη δασκάλα τους τώρα όλοι βουβοί, σαστισμένοι… Είχε σκύψει κι έγλειφε με λαχτάρα μια το χερούλι της πόρτας, μια την παλάμη της... Ύστερα γύρισε και τους κοίταξε με παράπονο. Στα μάγουλά της έτρεχαν δάκρυα. «Μην τη σπαταλάτε τη γλυκόζη χρυσά μου, για τ' όνομα του Θεού!», είπε ξέπνοα. «Σας τη δώσαμε όλη, ούτε μια σταγονίτσα δεν κρατήσαμε εμείς οι δάσκαλοι, για να τη φάτε να δυναμώσετε εσείς, τα παιδιά. Μην τη σπαταλάτε, σας παρακαλώ, είναι κρίμα! Είναι αμαρτία!» Την πήραν πάλι τα δάκρυα. Κι έκλαιγε, έκλαιγε...

Μαζεύτηκαν όλοι τριγύρω της. Μονάχα ο πειραχτήρης έμεινε στο θρανίο του με το κεφάλι κατεβασμένο. Οι άλλοι σπρώχνονταν ποιος πρώτα να την αγκαλιάσει, ποιος να της πρωτοπεί «από το δικό μου, από το δικό μου κυρία, να, πάρετε λίγο!»

Ούτε ένα τενεκεδάκι δεν άγγιξε η δασκάλα. Μόνο έκλαιγε, έκλαιγε...»


*  Από το βιβλίο «Ο καιρός της σοκολάτας»

    xristianos.gr

   

"Ένας πλούσιος βοσκός"

Ένας πλούσιος βοσκός!

Κάποτε ένας βασιλιάς, πέρασε με τη συνοδεία του από έναν έρημο λόγγο. Εκεί είδε έναν φτωχοντυμένο άνθρωπο, ήρεμο και γελαστό, που έβοσκε λίγες γίδες. Απόρησε που τον είδε τόσο χαρούμενο.

- «Σε βλέπω ευχαριστημένο από τη ζωή σου», του είπε. «Πόσα κερδίζεις από τη δουλειά σου;»

- «Όσα και συ, βασιλιά μου!» του απάντησε ο τσοπάνης

Ο βασιλιάς χαμογέλασε

- «Μα τι λες, άνθρωπε μου; Ξέρεις τι κερδίζω εγώ;»

- «Το περισσότερο που μπορείς να κερδίσεις, βασιλιά μου», του απάντησε ο τσοπάνης, «είναι να πας στον παράδεισο κι αυτό, αν κάνεις έργα καλά. Γιατί, αν δεν φροντίζεις να κάνεις καλά έργα, ούτε αυτό θα καταφέρεις! Ε, το ίδιο ισχύει και για μένα, με τη δική μου δουλειά! Βλέπεις; Δεν υπάρχει καμιά διαφορά!..»

Τα λόγια του φτωχού τσοπάνη, σαν να ξύπνησαν τον βασιλιά, τον έκαμαν να δει από τότε με άλλα μάτια τη ζωή του...

*  από το fb

"Το σπίτι"

Alexander Schmemann

Αγαπώ το σπίτι μου και μου φαίνεται πάντα σαν να πεθαίνω όταν το αφήνω για να περάσω τη νύχτα μου αλλού – η επιστροφή, μου φαίνεται τόσο μακρινή! Είμαι πάντα γεμάτος χαρά όταν σκέφτομαι το σπίτι μου.

Όλα τα σπίτια με τα φωτισμένα παράθυρα πίσω από τα οποία ζουν άνθρωποι, μου δίνουν άπειρη χαρά. Θα μου άρεσε να μπαίνω στο καθένα απ’ αυτά, να αισθάνομαι τη μοναδικότητα του, την ποιότητα της ζεστασιάς του.

Κάθε φορά που βλέπω έναν άνδρα ή μια γυναίκα να περπατούν με μια τσάντα για ψώνια, δηλαδή που πηγαίνουν στο σπίτι τους, σκέφτομαι γι’ αυτούς: γυρνάνε στο σπίτι, στην πραγματική ζωή και νιώθω καλά και κατά κάποιο τρόπο, μου γίνονται αγαπητοί και οικείοι.

Πάντοτε προβληματίζομαι: Τι να κάνουν άραγε οι άνθρωποι όταν δεν «κάνουν» τίποτε, όταν μόνο ζουν; Τότε ακριβώς είναι που η ζωή τους γίνεται σημαντική, όταν η μοίρα τους είναι καθορισμένη.

Η απλή μεσοαστική ευτυχία περιφρονείται συχνά από όλων των ειδών τους ακτιβιστές, οι οποίοι αρκετά συχνά δεν συνειδητοποιούν το βάθος της ίδιας της ζωής και νομίζουν πως η ζωή είναι μια συσσώρευση δραστηριοτήτων.

Ο Θεός μας προσφέρει τη Ζωή Του κι όχι ιδέες, δόγματα ή κανόνες. Στο σπίτι όταν γίνουν τα πάντα, αρχίζει η ίδια η ζωή. Ο Χριστός ήταν άστεγος, όχι επειδή περιφρονούσε την απλή ευτυχία –ο ίδιος είχε παιδική ηλικία, οικογένεια, σπιτικό-, αλλά επειδή παντού στον κόσμο «αισθανόταν σαν στο σπίτι Του», στον κόσμο τον οποίο ο Πατέρας Του είχε δημιουργήσει ως τον «οίκο» του ανθρώπου. «Ειρήνη εν τω οίκω τούτω».

Έχουμε το σπίτι μας και το σπίτι του Θεού, την Εκκλησία και η βαθύτερη εμπειρία που έχουμε για την Εκκλησία, είναι αυτή του «οίκου». Πάντοτε η ίδια και πάνω απ’ όλα, η ίδια η ζωή –η Λειτουργία, το εσπέρας, το πρωί, η εορτή- «το σπίτι» και όχι μια δραστηριότητα.

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου, 1973.

*  π. Αλέξανδρος Σμέμαν «ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 1973-1983».