"Η Παναγία και ο Λαός.. "

 

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ, κείμενο του Φώτη Κόντογλου
[Από το βιβλίο «Παναγία και Υπεραγία», εκδ. ΑΡΜΟΣ]

Ρωμηοσύνη και Ορθοδοξία είναι ένα πράγμα.
Για να μην πάρω τους πολύ παληούς, παίρνω δυο τρεις από εκείνους πού αγωνισθήκανε για την ελευθερία της Ελλάδας, πού όποτε μιλάνε για τη λευτεριά, μιλάνε και για τη θρησκεία.

Ο Ρήγας Φεραίος λέγει: «Να κάνουμε τον όρκο / απάνω στον Σταυρό".
Ένας άλλος ποιητής γράφει:
«Για της πατρίδας την ελευθερία - για του Χριστού την πίστη την αγία
γι' αυτά τα δύο πολεμώ, - μ' αυτά να ζήσω επιθυμώ
κι αν δεν τα αποχτήσω -τι μ' ωφελεί να ζήσω;».

Του Σολωμού η ψυχή είναι θρεμμένη με τη θρησκεία, γι' αυτό μοσκοβολούνε τα ποιήματα του από δαύτη. Κι αυτή τη μοσκοβολιά τη νιώθει κανένας στην Ημέρα της Λαμπρής, στη Δέηση της Μαρίας, στη Φαρμακωμένη, Εις Μοναχήν, στον Ύμνο της Ελευθερίας, στο Διάλογο και σε πολλά άλλα.

Οι αγράμματοι ποιητές των βουνών, μέσα στα τραγούδια πού κάνανε, και που δε θα τα φτάξει ποτέ κανένας γραμματιζούμενος, μιλάνε κάθε τόσο για τη θρησκεία μας, για τον Χριστό, για την Παναγιά, για τους δώδεκα Αποστόλους, για τους αγίους.
Πολλές παροιμίες και ρητά και λόγια που λέγει ο λαός μας, είναι παρμένα από τα γράμματα της Εκκλησίας.

Η Ρωμηοσύνη είναι ζυμωμένη με την Ορθοδοξία, γι' αυτό Χριστιανός κ' Έλληνας ήτανε το ίδιο. Από τότε που γινήκανε χριστιανοί οι Έλληνες, πήρανε στα χέρια τους τη σημαία του Χριστού και την κάνανε σημαία δική τους: Πίστις και Πατρίς!
Ποτάμια ελληνικό αίμα χυθήκανε για την πίστη του Χριστού, από τα χρόνια του Νέρωνα και του Διοκλητιανού, έως τα 1838, πού μαρτύρησε ο άγιος Γεώργιος ο εξ Ιωαννίνων.

Ποια άλλη φυλή υπόφερε τόσα μαρτύρια για τον Χριστό;
Αυτό το ακατάλυτο έθνος πού έπρεπε να πληθύνει και να καπλαντίσει τον κόσμο, απόμεινε ολιγάνθρωπο, γιατί αποδεκατίσθηκε επί χίλια οχτακόσια χρόνια από φυλές χριστιανομάχες.

Αγιασμένη Ελλάδα! Είσαι αγιασμένη, γιατί είσαι βασανισμένη.
Κι η κάθε γιορτή σου μνημονεύει κ' ένα μαρτύριο σου.
Τα πάθη του Χριστού τα 'κανες δικά σου πάθη, τα μαρτύρια των Αγίων είναι δικά σου μαρτύρια. Ο δικός σου ο κλήρος στάθηκε η πίκρα.
Θλίβεσαι με τον Χριστό, θλίβεσαι με την Παναγιά, μαρτυράς μαζί με τους μάρτυρες της πίστης κι ολοένα κλαις σαν θρηνητικό τρυγόνι στα αγιασμένα μνημούρια πού 'ναι φυτρωμένα απάνω τους αγριοχόρταρα και φλυσκούνια.

Πλην η θλίψη σου εσένα είναι κάποια θλίψη χαροποιά, γεμάτη ελπίδα κι αθανασία.
«Και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης» κατά τον Σολομώντα. Αυτό είναι το «χαροποιόν πένθος», η «χαρμολύπη» πού λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Είναι η αληθινή χαρά πού ξαγοράζεται μονάχα με τον πόνο.

Σήμερα γιορτάζουμε την ένδοξη Κοίμηση της Παναγίας.
Σ' αμέτρητες εκκλησίες και μοναστήρια χτυπούνε οι καμπάνες και ψέλνουνε οι ψαλτάδες.
Τα πιο πολλά είναι στης Παναγίας τ' όνομα, και πανηγυρίζουνε σήμερα την Κοίμηση της Θεοτόκου. Μα αυτή δεν είναι γιορτή θανάτου, είναι γιορτή χαράς και θρίαμβος, γιατί αυτή που κοιμήθηκε είναι η Μητέρα της Ζωής, όπως λέγει εκείνο το θεσπέσιο δοξαστικό πού λένε σήμερα στη Λειτουργία: «Τη αθανάτω σου κοιμήσει Θεοτόκε μήτηρ της ζωής, νεφέλαι τους αποστόλους αιθέριους διήρπαζον και κοσμικώς διεσπαρμένους, ομοχώρους παρέστησαν τω αχράντω σου σώματι, ο και κηδεύσαντες σεπτώς, την φωνήν του Γαβριήλ μελωδούντες ανεβόων.
Χαίρε, κεχαριτωμένη παρθένε, μήτερ ανύμφευτε, ο Κύριος μετά σου.
Μεθ' ων, ως Υιός σου και θεόν ημών ικέτευε σωθήναι τας ψυχάς ημών».

Σήμερα όλη η Ελλάδα μοσχοβολά από το ευωδέστατο σκήνωμα της Παναγίας, που είναι η μητέρα των ορφανεμένων, η ελπίδα των απελπισμένων, η χαρά των θλιμμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων.
Κι απ' άκρη σε άκρη της Ελλάδας, στις πολιτείες, στα χωριά, στα μοναστήρια και στις σκήτες, απάνω στα δασωμένα βουνά, στα λαγκάδια, στις σπηλιές, στα γαλανά τα κύματα που δροσοαφρίζουνε από τον πελαγίσιον αγέρα, στα νησιά και στα ρημόνησα, στους κάβους, παντού αντιλαλεί η υμνολογία που ψέλνουνε οι ψαλτάδες για την ταπεινή βασίλισσα που κοιμήθηκε.

Το μελτέμι που φυσά τώρα το Δεκαπενταύγουστο και δροσίζει τον κόσμο τα δεντρικά που 'ναι φορτωμένα με λογής λογής πωρικά, τα άγρια τα ρουμάνια, με τις αντρειωμένες βαλανιδιές και με τα έλατα και με τα κέδρα, τα άσπρα σύννεφα που αρμενίζουνε στον γαλανό ουρανό, όλα είναι χαροποιά και μακάρια, όλα είναι ιλαρά από την γλυκύτητα της Παναγίας. Στα πέλαγα ταξιδεύουνε λογής-λογής καράβια και καΐκια πώχουνε γραμμένο απάνω στο μάγουλο τους το γλυκύτατο τ' όνομα της.
Ω! Αληθινά δική μας είναι η Παναγία, δικό μας είναι το Ρόδον το Αμάραντον!

Ποιος θα μπορούσε να την υμνήσει όπως την υμνολογήσανε οι υμνωδοί της Εκκλησίας μας; Αρχαγγελικές σάλπιγγες θαρρείς πώς ακούγονται παντού, με ύψος και με σεμνότητα, μ' ένα κάλλος πνευματικό που βρίσκεται μονάχα στην Ορθοδοξία.
Στον Εσπερινό της παραμονής ψέλνουνε τούτα τα τροπάρια που γεμίζουνε την ψυχή μας με κάποιον αγιασμένον ενθουσιασμό:
«Ω του παραδόξου θαύματος! Η πηγή της ζωής εν μνημείω τίθεται, και κλίμαξ προς ουρανόν ο τάφος γίνεται. Ευφραίνου, Γεσθημανή, της Θεοτόκου το άγιον τέμενος.
Βοήσωμεν οι πιστοί, τον Γαβριήλ κεκτημένοι ταξίαρχον Κεχαριτωμένη χαίρε, μετά σου ο Κύριος, ο παρέχων τω κοσμώ δια σου το μέγα έλεος».

Από τι καρδιές, από τι χρυσά σπλάχνα εβγήκε τούτος ο πλούτος!
Εδώ δεν είναι συνταίριασμα τεχνικό από λόγια κι από ήχους.
Εδώ είναι αληθινά «η φωνή του Γαβριήλ μελωδούντος» από τας ουράνιους αψίδας, ύμνος αθανασίας. Αμή εκείνη η θ' ωδή που λέγει: «Νενίκηνται της φύσεως οι όροι εν σοι, Παρθένε άχραντε, παρθενεύει γαρ τόκος, και ζωήν προμνηστεύεται θάνατος. Η μετά τόκον παρθένος και μετά θάνατον ζώσα, ζώσα, σώζοις αεί, Θεοτόκε, την κληρονομιών σου».

Η εκείνο το απολυτίκιο που είναι σοβαρό και γλυκό σαν το εικόνισμα της:
«Εν τη γεννήσει την παρθενίαν, εφύλαξας, εν τη κοιμήσει, τον κόσμων ου κατέλιπες, Θεοτόκε. Μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».
Η ο α' ειρμός στις Καταβασίες που λέγει: «Πεποικιλμένη τη θεία δόξη η ιερά και ευκλεής, Παρθένε, μνήμη σου, πάντας συνηγάγετο προς ευφροσύνην τους πιστούς, εξαρχούσης Μαριάμ, μετά χορών και τύμπανων τω σω άδοντες μονογενεί, ενδόξως ότι δεδόξασται».

Από τούτη την άγια μέθη, που μεταδίνει η «Πεποικιλμένη», μέθυσε κι ο αγιασμένος γλάρος της Σκιάθου, κ' έγραψε τους καημούς του Δεκαπενταύγουστου σκιρτώντας από την αγγελική υμνωδία που άκουγε μυστικά, καθισμένος μπροστά στ' αφρισμένο πέλαγο, «ο φιλέρημος γέρων».
Από το ίδιο νέκταρ της Παναγίας μέθυσε κι ο Σολωμός και ψέλνοντας και κείνος με ενθουσιασμό την Πεποικιλμένη, έγραψε στον Ύμνο της Ελευθερίας τούτα τα λόγια:

Ακολουθεί την αρμονία η αδελφή του Ααρών, η προφήτισσα Μαρία μ' ένα τύμπανον τερπνόν. Και πηδούν όλες οι κόρες με τσ' αγκάλες ανοικτές τραγουδώντας ανθοφόρες με τα τύμπανα κ' εκείνες.
Η Μαριάμ, η συνονόματη της Παναγίας, ήτανε η αδελφή του Ααρών, που άρχισε να ψέλνει για να φχαριστήσει το θεό, που καταπόντισε τον Φαραώ στην Ερυθρή θάλασσα.
Και τη συντροφεύανε οι άλλες οι κόρες, χορεύοντας και παίζοντας τα τύμπανα.
«Λαβούσα δε Μαριάμ η προφήτις, η αδελφή του Ααρών, το τύμπανον εν τη χειρί αυτής, και εξήλθοσαν πάσαι αι γυναίκες οπίσω αυτής μετά τύμπανων και χορών (Εξοδ. ιε', 20).

Αυτή είναι η αγιασμένη Ελλάδα, κι από το γάλα της βυζάξανε και θραφήκανε οι ποιητές της, το γάλα της Παναγίας.

 

panagiapalatiani – 2φΑ

"Μνήμη Ξανθίππης "

                                        

- Σόλων Πελεκάνος
[από το βιβλίο του «Η ΞΑΝΘΙΠΠΗ», Αθήναι 1962]

Εν Καλύμνω της Δωδεκανήσου εκοιμήθη εν Κυρίω η Ξανθίππη, την 13ην Αυγούστου 1934, εις ηλικίαν 33 ετών.
Την πρωίαν της 15ης Αυγούστου, ημέραν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, εγένετο η κηδεία της, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καλύμνου κ. Αποστόλου, και ετάφη εις τον Ιερόν Ναόν της του Θεού Ειρήνης παρά την άκραν του λιμένος Καλύμνου, ένθα συνέρρευσε σχεδόν όλος ο λαός της Νήσου, ίνα δώση είς αυτήν τον τελευταίον χαιρετισμόν.

Η Ξανθίππη, η κόρη αύτη του λαού, καταγομένη από γονείς απλούς και θεοσεβείς, από παιδικής ηλικίας εφαίνετο προικισμένη με θεία χαρίσματα, άτινα εφανέρωνον το μέλλον, το οποίον προεμηνύετο δι' αυτήν.
Εις ηλικίαν 6-7 ετών, όπου άλλα παιδιά δεν έχουν ακόμη ιδέαν περί Θεού και θρησκείας, αύτη εφαίνετο προσηλωμένη εις τα θεία και χωρίς να γίνεται αντιληπτή από κανένα, ουδέ από αυτούς τους γονείς της, υπεβάλλετο, άνωθεν οδηγουμένη, εις τοιαύτας αυστηρότητας θρησκευτικής ζωής (στερήσεις παντός είδους, αυστηράς νηστείας, τακτικόν εκκλησιασμόν, συχνήν προσέλευσιν εις την Θείαν Κοινωνίαν κ.λπ.), εις τας οποίας μόνον μοναχαί προηγμέναι εν τοις θείοις μυστηρίοις ηδύναντο να υποβάλλουν εαυτάς.

Από της μικράς ταύτης ηλικίας, και ενώ ταυτοχρόνως ήτο μαθήτρια του Παρθεναγωγείου Καλύμνου, ήρχισε να έρχηται εις θείας εκστάσεις και οπτασίας.
Αι εκστάσεις της όμως και αι οπτασίαι εις ολιγίστους μόνον είχον φανερωθή, διότι ο βίος της κόρης όλως μυστηριωδώς έξελίσσετο. Ουδέ αυτοί οι γονείς της αντελήφθησάν ποτε την θείαν αποστολήν του τέκνου των.
Και ούτω διέβαινον τα έτη αυτής μέχρι του 18 έτους της ηλικίας της.
Τότε, θεία βουλήσει, εγνωρίσθη μετά της κ. Αικατερίνης Ν. Βουβάλη, ήτις αναγνωρίσασα τα θεία χαρίσματα και την αποστολήν της Ξανθίππης, παρέλαβεν αυτήν εις τον οίκον της και την περιέβαλε μέχρι τέλους με τρυφερότητα στοργής και αγάπης μοναδικής μητρός προς μονάκριβον τέκνον.

Κατά την περίοδον της συμβιώσεως της ταύτης μετά της κ. Βουβάλη ήρχισεν ή δράσις της Ξανθίππης. Και εν μεν τω κοινωνικώ βίω η δράσις εξεδηλούτο εις παντός είδους αγαθοεργίας (ως συμβουλάς, νουθεσίας, έλεημοσύνας κλπ.) και διδασκαλίας θείας (ως η «Παραβολή τον Ασώτου» η δημοσιευθείσα εις την «Χριστοπολιτείαν» κατά Φεβρουάριον - Μάρτιον - Απρίλιον 1933) φέρουσα ούτω εiς θεογνωσίαν τόν λαόν δια του παραδειγματικού της βίου, δια των λόγων της και δια των έργων της, εν δε τω στενώ κύκλω των ολίγων μεμυημένων εφανερώνετο δι’ οραμάτων και εκστάσεων θείων αποκαλύψεων υψίστης σπουδαιότητος, αι οποίαι θα δημοσιευθούν συν τω χρόνω.
[*Ήδη (1962) εδημοσιεύθησαν δέκα τόμοι με τον τίτλον «ΔΙΔΑΧΑΙ»].
Τρις επισκεφθείσα τους Αγίους Τόπους, έγραψε και εν εμπνευσμένον Ημερολόγιον των μερών εκείνων.  …

Ο πεφωτισμένος Γυμνασιάρχης Καλύμνου κ. Γιάννης Κλ. Ζερβός, ο οποίος υπήρξε και Διδάσκαλος της και εις εκ των ολίγων, οίτινες αντελήφθησαν την Ξανθίππην, και όστις κατά μέρος μόνον εγνώρισε τας δι’ αυτής δοθείσας αποκαλύψεις, έδωσε μίαν κατά το δυνατόν ακριβή και ψυχολογημένην εικόνα της πραγματικής υπάρξεως της Ξανθίππης εις τον επικήδειον λόγον του.  …
[*Πόνημα του Γυμνασιάρχου και «Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΕΡΓΟΝ ΤΗΣ ΞΑΝΘΙΠΠΗΣ», Αθήναι 1951]

Μετά τον κ. Γυμνασιάρχην εξεφώνησε τον επικήδειον λόγον του ο τελειόφοιτος της Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μιχ. Γ. Σωτηρίου.  …

Έτερος Διδάσκαλος της, ο κ. Θεόδωρος Κουλιανός, απήγγειλε επιτάφιον ποίημα.  …

Η δε Ιουλία, η πρώτη μαθήτρια της Ξανθίππης, σε κείμενο της καταλήγει ως εξής:
«…  Με πένθος λοιπόν χριστιανικόν θα περνούμεν τις ημέρες μας, μέχρι της στιγμής, που θα ηχήση η φωνή του Αρχαγγέλου, η σάλπιγξ της μελλούσης Κρίσεως, κατά την οποίαν θα μετατραπή η Γη και όλος ο κόσμος θα ανακαινισθή, για να σε δούμεν τότε, Ξανθίππη μας, όχι πλέον όπως τώρα μέσα στο μνήμα, που προκαλείς τα δάκρυα, αλλά με ιματισμόν περιχρυσωμένον, ωσάν βασιλόπαιδα, εστεφανωμένην με τους ολολεύκους κλάδους της παρθενίας, σοφήν, λαμπράν, ένδοξον και μεγαλοπρεπή, αξίαν της μεγάλης σου αποστολής και των πλουσίων σου αρετών, ω πολυαγαπημένη και αξέχαστη μας Ξανθίππη !
[Τη 13η Μαίου 1935]»

Και τέλος το ακόλουθον ποίημα, ανωνύμως σταλέν εις την Κυρίαν Βουβάλη δια να τεθή εις την πλάκα του Τάφου της Ξανθίππης, ημπορεί να είπη τις, ότι απηχεί την φωνήν της ψυχής ολοκλήρου του λαού της Καλύμνου δια το επίλεκτον τέκνον αυτής:

ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΤΗΣ ΞΑΝΘΙΠΠΗΣ

Υπό την σκέπην τον Ναού της τον Θεού Ειρήνης
Κοιμάται τον αιώνιον τον ύπνον της γαλήνης
Κόρη αγνή, που εις αυτόν τον κόσμο, όσον ζούσε
Ένα μονάχα ιερόν σκοπόν ακολουθούοε,
Πώς με το Φως της πίστεως τους πάντας να φωτίση
Kαι εις τον δρόμον της αγνής ζωής να οδηγήση·
Υπήρξεν οδηγός φωτός, πνεύμα ευεργεσίας,
Ερμηνευτής θεόπνευστος της Θείας Αληθείας.
Παρήγορος και βοηθός κάθε δυστυχισμένου.
Και πρόθυμος θεραπευτής του κάθε πονεμένου.
ΙΙόνους μόνον εγνώρισε το αδύνατο κορμί της,
Ως ότου εις τουs ουρανούς πέταξεν η ψυχή της.
Και έφθασεν ολόφωτη στα δώματα του ΙΙλάστου,
Ακολουθούσα ευπειθώς τας υψηλάς Βουλάς Του.
Η μνήμη της η αγαθή ας είναι αιωνία !
Για τους αγαπημένους της γλυκειά παρηγορία !

                                                                     

2φΑ

                                 

"Καί Σύ, Υἱέ καί Θεέ μου.. "

 

-  Φώτης Κόντογλου
[Αποσπάσματα από το «Παναγία και Υπεραγία», εκδ. Αρμός, 2000]

«Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεθσημανῆ τῷ χωρίῳ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα, καὶ σύ, Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα».

«Πόσο συγκινητικό, είναι να βλέπει κανένας την Παναγία να ετοιμάζει με τα άχραντα χέρια της το σπίτι της, το κλινάρι της, τις λαμπάδες, το θυμιατήρι με το λιβάνι, και ό,τι άλλο χρειαζότανε για την κηδεία της».

«Από μικρό κορίτσι, αγαπούσε την εργασία και ολοένα δούλευε, πότε γνέθοντας, όπως στον Ευαγγελισμό που τη βρήκε ο Αρχάγγελος με τη ρόκα στο χέρι, πότε ράβοντας η ίδια τα φορέματά της, ως «ιμάτια αυτόρραφα αγαπώσα», κ’ υστερώτερα, σαν γεννήθηκε ο Χριστός, υφαίνοντας Του τον «άρραφον» εκείνον χιτώνα που του Τον βγάλανε την ώρα που Τον σταυρώσανε, και, που ήτανε τόσο όμορφος, ώστε κ’ οι στρατιώτες δε θελήσανε να τον σχίσουνε, όπως κάνανε για τα άλλα ρούχα, αλλά είπανε να βάλουνε κλήρο, σ’ όποιον λάχει».

«Και στα γεράματα της, δεν ξεκουράστηκε, αλλά η ίδια έκανε τις δουλειές του σπιτιού, έρραβε, μαγείρευε, περιποιότανε τον καινούριο γυιό της Ιωάννην, κι ως την τελευταία ώρα της ζωής της, με τα χέρια εκείνα τα αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, ετοίμασε το κρεβάτι της, κι όλα τα της ταφής της».

«Νοικοκυρά και στα γεράματα της, που κόντευε να φύγει από τον κόσμο!».

«Δεν κλαίτε εσείς που αφήνετε τα σπίτια σας, κοπέλλες ανύπαντρες, είτε μητέρες, και γυρίζετε στις διασκεδάσεις, δε δακρύζετε που βλέπετε την Παναγία να είναι αφοσιωμένη στο σπίτι της και να υπηρετά τον εαυτό της και τους δικούς της, η Παναγία που την υπηρετούσαν οι Άγγελοι!».

«Σας δείχνει τον εαυτό της παράδειγμα σε όλα, ώστε να κάνετε ευτυχισμένο το σπίτι σας και τους δικούς σας, με τη μοσχοβολιά της νοικοκυροσύνης!».

«Την Παναγία είχανε πάντα για παράδειγμα οι γυναίκες της Ελλάδας, και με τη φρονιμάδα τους ανακουφίζανε τον άνδρα τους, παρηγορούσανε τις πίκρες του, κάνανε παιδιά καλά, υπομονεύανε τις δυστυχίες, οικονομούσανε το σπίτι τους, ενώ, τώρα, με τον κακό δρόμο που πήρανε πολλές απ’ αυτές, για να γίνουμε «πολιτισμένες», το σπίτι έχασε τη ζέστη του, σαν τη φωλιά που την παράτησε το πουλί. Ο άνδρας έγινε αδιάφορος, τα παιδιά πήρανε κακή ανατροφή, η ζωή γίνηκε βαρετή, κι όλα πάνε κατά γκρεμού».

«Πώς να παρασταθεί με λόγια, η επίσημη στιγμή εκείνη!»

«Λοιπόν, αφού ετοιμάσθηκε η Παναγία, ξάπλωσε στην κλίνη της, ευτρέπισε τα ρούχα της, σταύρωσε τα άχραντα χέρια της απάνω στο στήθος της, και περίμενε τον Γυιό της να πάρει την ψυχή της».

«Πώς να παρασταθεί με λόγια, η επίσημη στιγμή εκείνη!
Μέσα σ’ εκείνο το απόμερο σπίτι της Γεθσημανή, η Παναγία γρηά (το Ρόδον το Αμάραντον), ολομόναχη να περιμένει τον θάνατο, σαν άνθρωπος που ήτανε, σταυροχεριασμένη, με τα πόδια της κοντά τόνα  στάλλο, με τα βλέφαρα κλεισμένα.
Και να λέγει, χωρίς να ακούεται:
Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεθσημανῆ τῷ χωρίῳ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα, καὶ σύ, Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα».

«Καί γενομένης βροντῆς μεγάλης, παρεγένοντο οἱ Ἀπόστολοι πάντες ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς διά νεφελῶν πρός τό κηδεῦσαι τό ἄχραντον αὐτῆς σῶμα.
Καί σχηματισθεῖσα ἐπί τῆς κλίνης, παρέθετο τήν ἁγίαν αὐτῆς ψυχήν εἰς χεῖρας τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ αὐτῆς».

«Οι Απόστολοι, αφού βάλανε στο μνήμα το σκήνος, καθίσανε στη Γεθσημανή τρεις μέρες, κατά θεία οικονομία. Γιατί, ένας από τους Αποστόλους, ο Θωμάς, δεν πρόφθασε την κηδεία, αλλά επήγε την τρίτη ημέρα.
Κ’ επειδή οι άλλοι Απόστολοι βλέπανε πως είναι απαρηγόρητος, αποφασίσανε να ανοίξουνε το μνήμα για να προσκυνήσει κι ο Θωμάς την Παναγία.
Αλλά, το σώμα έλειπε κι ο τάφος ήτανε άδειος, και μονάχα το σάβανο ήτανε μέσα».

«Άκου τις χαρούμενες καμπάνες που αντιλαλούνε από παντού
και γεμίζουνε τον αγέρα με τη γλυκιά φωνή τους!
Ποια χαρά μεγάλη γίνεται;
Η Παναγία εκοιμήθη!
Η Παναγία ανέβηκε από τη γη στον ουρανό!».

 

[ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κώστας Παναγόπουλος – ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ»]

orthodoxianewsagency – 2φΑ

"Το βλέμμα Της.. "

 

 -  Φώτης Κόντογλου
[«Παναγία καὶ Ὑπεραγία», των ἐκδόσεων Ἀρμός]

Αμέτρητες είναι οι υμνωδίες της Παναγίας, μα αμέτρητα είναι και τα σεμνόχρωμα εικονίσματά της, που καταστολίζουνε τις εκκλησιές μας, ζωγραφισμένα στο σανίδι είτε στον τοίχο.

Σε κάθε ορθόδοξη εκκλησιά στέκεται το εικόνισμά της στο τέμπλο από τα δεξιά της άγιας Πόρτας. Σε άλλες εικόνες ζωγραφίζεται και μοναχή, μα στα εικονίσματα του τέμπλου κρατά πάντα τον Χριστό στην αγκαλιά της απ’ τ’ αριστερά, σπάνια απ’ τα δεξιά, (τότε λέγεται Δεξιοκρατούσα).

Το κεφάλι της είναι σκεπασμένο σεμνά και σοβαρά με το μαφόριο, ένα φόρεμα φαρδύ κι’ ιερατικό σκούρο βυσσινί, που πέφτει στον ώμο της απλόχωρο, αφήνοντας να φαίνεται μοναχά το μακρουλό πρόσωπό της και τα χέρια της.

Από μέσα από το σκέπασμα φαίνεται μια στενή λουρίδα από το δέσιμο του κεφαλιού της που σφίγγει το μέτωπό της και αφήνει να φανούνε μονάχα οι άκρες των αυτιών της.
Το μέτωπό της είναι σαν μελαχρινό φίλντισι, αγνό, απλό και κατακάθαρο.

Τα ματόφρυδά της είναι καμαρωτά, ζωηρά και μακριά, φτάνοντας ίσαμε κοντά στ’ αυτιά της, τα μάτια της αμυγδαλωτά, ισκιωμένα, καστανά, βαθειά, σοβαρά μα γλυκύτατα, με τ’ ασπράδι καθαρό μα ισκιωμένο.

Το βλέμμα της είναι μελαγχολικό απλό, ίσιο, ήσυχο, συμπαθητικό, αγαπητό, θλιμμένο μα και μαζί χαροποιό, αυστηρό μα και μαζί συμπονετικό, αγιότατο, πνευματικό, αθώο, σκεφτικό, άμωμο, ελπιδοφόρο, υπομονητικό, πράο, σεμνότατο, μακριά από κάθε σαρκικόν λογισμό, καθρέφτισμα μυστικό του παραδείσου, βασιλικό και ταπεινό, ανθρώπινο και θεϊκό, άκακο, αδελφικό, ευγενικό, ελεγκτικό, άγρυπνο, γαληνό, φιλάνθρωπο, μητρικό, παρθενικό, δροσερό, καυτερό για όσους έχουνε πονηρούς λογισμούς, τρυφερό, διαπεραστικό, ερευνητικό, απροσποίητο, ηγεμονικό, συγκαταβατικό, παρακαλεστικό, αμετασάλευτο.   ….

 

nektar

fb – Μαρία
2fA

"Tό μυστικό κάλλος "

 

Φώτης Κόντογλου - Ἡ Χαρά τῶν Χριστιανῶν
[«Παναγία καί Ὑπεραγία», των ἐκδόσεων Ἀρμός]

Ἡ Παναγία εἶναι τὸ πνευματικὸ στόλισμα τῆς ὀρθοδοξίας.
Γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες εἶναι ἡ πονεμένη μητέρα, ἡ παρηγορήτρια κ᾿ ἡ προστάτρια, ποὺ μᾶς παραστέκεται σὲ κάθε περίσταση.
Σὲ κάθε μέρος τῆς Ἑλλάδας εἶναι χτισμένες ἀμέτρητες ἐκκλησιὲς καὶ μοναστήρια, παλάτια αὐτηνῆς τῆς ταπεινῆς βασίλισσας, κι᾿ ἕνα σωρὸ ρημοκλήσια, μέσα στὰ βουνά, στοὺς κάμπους καὶ στὰ νησιά, μοσκοβολημένα ἀπὸ τὴν παρθενικὴ καὶ πνευματικὴ εὐωδία της.

Μέσα στὸ καθένα ἀπ᾿ αὐτὰ βρίσκεται τὸ παληὸ καὶ σεβάσμιο εἰκόνισμά της μὲ τὸ μελαχροινὸ καὶ χρυσοκέρινο πρόσωπό της, ποὺ τὸ βρέχουνε ὁλοένα τὰ δάκρυα τοῦ βασανισμένου λαοῦ μας, γιατὶ δὲν ἔχουμε ἄλλη νὰ μᾶς βοηθήσει, παρεκτὸς ἀπὸ τὴν Παναγία, «ἄλλην γὰρ οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεὸν ἐν κινδύνοις καὶ θλίψεσιν ἀεὶ μεσιτείαν, οἱ κατακαμπτόμενοι ὑπὸ πταισμάτων πολλῶν».

Τὸ κάλλος τῆς Παναγίας δὲν εἶναι κάλλος σαρκικό, ἀλλὰ πνευματικό, γιατὶ ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ὁ πόνος κ᾿ ἡ ἁγιότητα, ὑπάρχει μονάχα κάλλος πνευματικό.
Τὸ σαρκικὸ κάλλος φέρνει τὴ σαρκικὴ ἔξαψη, ἐνῶ τὸ πνευματικὸ κάλλος φέρνει κατυάνυξη, σεβασμὸ κι᾿ ἁγνὴ ἀγάπη.
Αὐτὸ τὸ κάλλος ἔχει ἡ Παναγία.
Κι᾿ αὐτὸ τὸ κάλλος εἶναι ἀποτυπωμένο στὰ ἑλληνικὰ εἰκονίσματά της ποὺ τὰ κάνανε ἄνθρωποι εὐσεβεῖς ὁποῦ νηστεύανε καὶ ψέλνανε καὶ βρισκόντανε σὲ συντριβὴ καρδίας καὶ σὲ πνευματικὴ καθαρότητα.

Στὴν ὄψη τῆς Παναγίας ἔχει τυπωθεῖ αὐτὸ τὸ μυστικὸ κάλλος ποὺ τραβᾷ σὰν μαγνήτης τὶς εὐσεβεῖς ψυχὲς καὶ τὶς ἡσυχάζει καὶ τὶς παρηγορᾷ.
Κι᾿ αὐτὴ ἡ πνευματικὴ εὐωδία εἶναι τὸ λεγόμενο Χαροποιὸν Πένθος, ποὺ μᾶς χαρίζει ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ, ἕνα βότανο ἄγνωστο στοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν πήγανε κοντὰ σ᾿ αὐτὸν τὸν καλὸν ποιμένα.

Τούτη τὴ χαροποιὰ λύπη τὴν ἔχουνε ὅλα ὅσα ἔκανε ἡ ὀρθόδοξη τέχνη, καὶ τὰ εὐωδιάζει σὰν σμύρνα καὶ σὰν ἀλόη, κἂν εἰκόνισμα εἶναι, κἂν ὑμνωδία, κἂν ψαλμωδία, κἂν χειρόγραφο, κἂν ἄμφια, κἂν λόγος, κἂν κίνημα, κἂν εὐλογία, κἂν χαιρετισμός, κἂν μοναστήρι, κἂν κελλί, κἂν σκαλιστὸ ξύλο, κἂν κέντημα, κἂν καντήλι, κἂν ἀναλόγι, κἂν μανουάλι, ὅτι καὶ νἆναι ἁγιωτικό.

 

nektar 

fb – Μαρία
2fA

"Ω, Παναγιά μου, Δέσποινα! "

 

Γλυκιά μου Παναγία…

2φΑ

"Με το θάρρος της πίστεως! "

 

«Αυτοκράτορες, Βασιλείς και ο Κυβερνήτης…»
-  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΑΤΣΙΟΣ

....   Ο Νικηφόρος Φωκάς έκανε κάθε μέρα την προσευχή του και στον πόλεμο φορούσε από μέσα, κάτω από τον θώρακά του, ένα παλιόρασο του θείου του Γεωργίου του εν Μαλεώ, που είχε αγιάσει, για να τον φυλάγει.

- Ο Αλέξιος Κομνηνός, όποτε ήταν να πάγει σε καμιά εκστρατεία έβαζε τα πολεμικά του σχέδια κάτω από την αγία τράπεζα της Αγιά- Σοφιάς και όλη την νύχτα προσευχότανε γονατιστός απάνω στα σκαλοπάτια του ιερού και το πρωί έπαιρνε το σχέδιο που έβγαινε κάτω από το σκέπασμα της αγίας τράπεζας, γιατί πίστευε πως του το έδινε ο αρχάγγελος Μιχαήλ.

- Ο Ιωάννης Τσιμισκής γονάτιζε σαν παιδί μπροστά στην αγία τράπεζα της Αγιά-Σοφιάς, παρακαλώντας με δάκρυα να του δώσει ο Θεός έναν φύλακα άγγελο, που να τον φωτίζει κατά τον πόλεμο.
«Όσο σφίγγεται το Βυζάντιο από τους βαρβάρους, κι όσο η ψυχή υποφέρνει και πονά, τόσο γυρίζει τα μάτια κατά τον ουρανό.»

- Ο βασιλιάς Θεόδωρος Δούκας ο Λάσκαρις, συνέθεσε τον Μέγα Παρακλητικό Κανόνα στην Παναγία, που είναι γεμάτος από συντριβή, ταπείνωση και πίστη.

- Ο Λέων ο Σοφός εποίησε τα εξαίσια Εωθινά, που ψάλλονται στον Όρθρο κάθε Κυριακή και ο γιος του Κωνσταντίνος εφιλοτέχνησε τα Εξαποστειλάρια". ("Μυστικά άνθη", σελ.97-98, εκδ."ΑΣΤΗΡ").

- Ο Ιουστινιανός έγραψε τον θεολογικότατο ύμνο "Ο μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού".
Ενώ είχε ιδρύσει 67 μοναστήρια μόνο μες στην Πόλη, γιατί ορθόδοξος σημαίνει φιλομόναχος και φιλακόλουθος.

- Έχουμε αυτοκράτορες αγίους και πάνω από 10 αυτοκρατόρισσες, αυγούστες, που κοσμούν το Συναξάρι της Εκκλησίας.
Στην Αγιά Σοφιά πήγαιναν για προσευχή όταν κινδύνευε η αυτοκρατορία και όχι στην διεθνή κοινότητα οι κυβερνήτες των Ελλήνων της Ρωμανίας.
(Και η παρακμή ξεκίνησε όταν άρχισαν οι συμμορίες του Πάπα να λεηλατούν και να καταστρέφουν… σταυροφορικώς.
Μετά το 1204, πάλεψε η αυτοκρατορία μας, αλλά την έπνιξαν οι αντίχριστοι από Δύση και Ανατολή).

- Στην νεότερη ιστορία μας να μνημονεύσουμε τον Καποδίστρια, που τον δολοφόνησαν έξω από τον ναό του αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο.
Διάβαζε τον Εξάψαλμο ο Κυβερνήτης, εκκλησιαζόταν συνεχώς, αληθής Ορθόδοξος Έλληνας.

- Στην μόνη σωζομένη υπογραφή του τελευταίου, μαρτυρικού αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, διαβάζουμε: "Κωνσταντίνος, εν Χριστώ τω Θεώ, πιστός βασιλεύς και αυτοκράτωρ των Ρωμαίων, ο Παλαιολόγος".
Έτσι υπέγραφαν όλοι οι αυτοκράτορες.
Πρώτα ομολογία πίστεως στον Χριστό και κατόπιν το περίοπτο αξίωμα.   ….

 

paterestisekklisias

fb – 2fA

"Μόνος.. "

 

Κωστής Παλαμάς  -  "Ο ΠΟΙΗΤΗΣ"

"Μόνος. Ἕν᾿ ἄδειο ἀπέραντο τριγύρω μου,

καὶ μιᾶς πολέμιας χλαλοῆς ἀσώπαστη ἡ φοβέρα.

Κι ὅταν ἐκείνη κατακάθεται,

μόνος, θανάσιμη σιωπὴ παγώνει πέρα ὡς πέρα.

Μόνος. Μ᾿ ἀρνήθηκαν οἱ σύντροφοι,

κι ἀπὸ τὸ πλάι μου γνωστικὰ τ᾿ ἀδέρφια τραβηχτῆκαν.

Μ᾿ ἔδειξε κάποιος. - Νὰ τος! - Καταπάνω μου

γυναῖκες, ἄντρες, γέροντες, παιδιά, σκυλιὰ ριχτῆκαν.

Τὸ χέρι τὸ ἀκριβὸ τῆς Ὁδηγήτρας μου,

ποὺ μὲ κρατοῦσε, ἀνοίχτηκε πρὸς ἄλλα χάιδια ... Μόνος.

Σὲ βάθη μυστικὰ περνοῦνε ἀστράφτοντας

τῶν ἀσκητάδων οἱ χαρές, τοῦ μαρτυρίου ὁ θρόνος.

Φωτιά ’βαλαν, τὸ κάψανε τὸ σπίτι μου,

καὶ σύντριψαν τὴ λύρα μου μὲ τὴ βαθιὰ ἁρμονία.

Τὴν Πολιτεία δυὸ Λάμιες τὴ ρημάζουνε:

ἡ λύσσα τοῦ καλόγερου, τοῦ δασκάλου ἡ μανία.

Τῆς Πολιτείας ἡ πόρτα κλείστηκε,

μὲ διώξανε, ἔρμος βρέθηκα στὰ ἕρμα μονοπάτια

καὶ τῆς Ἰδέας τῆς ἀστρομάτας, ποὺ ἔσφαξαν

ἀπὸ τὴ στράτα μάζωξα τὰ ὁλόφωτα κομμάτια.

Καὶ τἄσπερνα στὸ διάβα μου, καὶ φύτρωναν

ἐδῶ παράδεισοι, κ᾿ ἐκεῖ βασίλεια, κ᾿ ἐκεῖ πέρα

παλάτια κ᾿ ἐκκλησιὲς καὶ δρακοντόκαστρα.

Κι ὅλα στὴν ἴδια εὐφραίνονταν ἀνύχτωτην ἡμέρα."

 

lecturesbureau – 2φΑ

"Υπεκρύβη ακτίσι θεότητος.. "

-  π. Ραφαήλ Χ. Μισιαούλης
Η Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εν τω όρει τω Θαβώρ

….   Προτού εισέλθει ο Χριστός εις τα Ιεροσόλυμα, λίγες ημέρες πριν το σταυρικό Του θάνατο, παρέλαβε τους τρεις αγαπημένους του μαθητές, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, και ανέβηκαν στο όρος Θαβώρ, σύμφωνα με την παράδοση.   …

Ένα ερώτημα είναι, γιατί ήταν οι αγαπημένοι Του αυτοί οι τρεις μαθητές από τους δώδεκα;
O λόγος είναι ότι πέρα από την σύμπνοια που τους χαρακτήριζε, είχαν τις τρεις μεγάλες αρετές που τους έκαναν να μοιραστούν με τον Θεό το μυστήριο της Ενσαρκώσεως, της Σταυρώσεως, της Θεότητάς Του, να έλθουν αντιμέτωποι με την κάθοδό Του εις τον Άδη μετά τον θάνατό Του και να λάβουν τα νέα της Αναστάσεώς Του.

Οι αρετές που είχαν οι τρεις αυτοί μαθητές ήταν ο Πέτρος την πίστη, ο Ιάκωβος την ευθύτητα και ο Ιωάννης την αγάπη.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης δίνει μια διαφορετική ερμηνεία στο γιατί να είναι αυτοί οι τρεις πρόκριτοι και αγαπημένοι μαθητές. Αναφέρει ότι ο Απόστολος Πέτρος είχε σταθερότητα στην τήρηση των εντολών Του, ο Απόστολος Ιάκωβος για την προθυμία του να πιει το ποτήριο του μαρτυρίου για την αγάπη του Κυρίου και ο Απόστολος Ιωάννης, ο αγαπημένος μαθητής, για την αγνότητά του.

Οι πρόκριτοι μαθητές παραλαμβάνονται από τον Κύριο για να γίνουν μάρτυρες και κοινωνοί της Μεταμορφώσεως. Εκτός από τον ίδιο τον Χριστό, μεταμορφώθηκαν και οι ίδιοι οι μαθητές, γι’ αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησίας μιλούν για εναλλαγή των μαθητών.
«Ενηλλάγησαν ουν και ούτω την εναλλαγήν είδον», λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.

Μόλις ανέβηκαν εκεί, οι μαθητές διέκριναν μια μεγάλη διαφορά στον Κύριο. Αντίκρυσαν ένα ανερμήνευτο και ανεξιχνίαστο θαύμα.
Από ανθρώπινη μορφὴ εκτοξεύονταν ακτίνες, που αποστέλλονταν με θεϊκὲς ενέργειες.
Είδε ο ήλιος αυτό που δεν είχε γνωρίσει προηγουμένως και, αφού διδάχθηκε από το φέγγος άλλου φωτός, κρύβεται.

«Σταμάτησες κάποτε, ήλιε, αναμένοντας την νίκη των Εβραίων.
Σεβάστηκες διαταγὴ του στρατηγού Ιησού, τιμώντας το δεσποτικὸ όνομα του ομοδούλου.
Τώρα είδες φως, που δεν είχες δει ποτέ».
Το πρόσωπό Του έλαμπε σαν τον ήλιο και τα ρούχα του σαν το φως και όχι σαν το συνηθισμένο φως, όχι σαν το φως του ήλιου, αλλά το άκτιστο Φως που εξέπεμψε η θεότητα του Χριστού.

Οι Μαθητές αντίκρυσαν δύο ήλιους, τον αισθητό και το νοητό.
Αυτό μας το τεκμηριώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός σε ένα τροπάριο του Κανόνος της εορτής «Υπεκρύβη ακτίσι θεότητος αισθητός ήλιος ως εν όρει Θαβωρίω είδε σε μεταμορφούμενον, Ιησού μου».
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος αναφέρει περί των δύο ήλιων λέγοντας ότι οι Μαθητές στο Θαβώρ έβλεπαν δύο ήλιους «ένα εν τω ουρανώ κατά το έθος και ένα παρά το έθος».

Χαρά διακατείχε τους προφήτες και Αποστόλους με την ανάβαση αυτή στο βουνό. Χάρηκαν οι προφήτες βλέποντας την ανθρώπινή Του φύση, την οποία επιθυμούσαν να δουν, και οι Απόστολοι αγαλλίαση ακούγοντας την φωνή του Πατέρα, αναφέρει ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός αναφέρει ότι ο Χριστός εκείνη την ώρα που μεταμορφώθηκε «ουχ ό ουκ ήν προσλαβόμενος, ουδέ εις όπερ ουκ ήν μεταβαλλόμενος, αλλ’ όπερ ήν τοις οικείοις μαθηταίς εκφαινόμενος», δηλαδή δεν μεταβλήθηκε σε κάτι που δεν ήταν, αλλά φανέρωσε αυτό που ήταν, την πραγματικότητα.

Στο γεγονός αυτό της Μεταμορφώσεως αποκαλύφθηκε η φανέρωση της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος, όπως έγινε και στον Ιορδάνη ποταμό με την Βάπτιση του Κυρίου.
Ο Χριστός φανερώνει μέσα από την ανθρώπινή Του φύση, την θεϊκή Του δόξα.
Μέτοχοι της Θαβώριας Μεταμορφώσεως είναι η φύση και η κτίση.
Πρόκειται για την μεταμόρφωση του όλου ανθρώπου αλλά και γενικά ολόκληρης της ανθρωπότητος. Έχει καθολικό χαρακτήρα, δεν είναι ένα περιπτωσιακό γεγονός.

Στο όρος Θαβώρ εμφανίζονται οι 2 μεγάλοι προφήτες και αντιπρόσωποι όλης της Παλαιάς Διαθήκης, ο Μωϋσής και ο Ηλίας, οι οποίοι προσκυνούν τον Κύριο και συζητούν μαζί του «για την έξοδον Αυτού, ην έμελλε πληρούν εν Ιερουσαλήμ», δηλαδή για το πάθος και τον θάνατό Του.
Την αληθινή ανθρώπινη ύπαρξη μέσα στο όλο ανθρώπινο σύνολο, μας το θυμίζουν τα πρόσωπα που συμμετέχουν στο μεγάλο αυτό γεγονός. 

 

pemptousia – 2φΑ

"Μετά Θεόν, η Θεός! "

 

Όσιος Πορφύριος   -  "ΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ"

«Την Παναγία μας πολύ την αγαπάω. Μικρός στο Άγιον Όρος πολύ την λάτρευα.
Είχα μια εικονίτσα της Παναγίτσας κάτω απ' το μαξιλάρι μου.
Πρωί και βράδυ την ασπαζόμουνα. Μ' αυτήν ζούσα νύκτα μέρα.
Σ' αυτήν κατέφευγα, ότι κι αν μου συνέβαινε. Τι να σας πω...
Καλύτερα από μάνα. Δεν ήθελα τίποτε άλλο. Τα είχα όλα.

H Εκκλησία μας πολύ την τιμάει την Παναγία μας.
Την τιμάει και την υμνεί πάνω απ' όλους τους αγίους μας. Λέγει ένα τροπάριο:
"Χαίροις μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα."

Ποιά έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος; Ποιά είναι αυτή η Θεός;
Είναι η Παναγία μας, η Υπεραγία Θεοτόκος.
Η Αγία Τριάς πρώτη, δεύτερη η Παναγίτσα μας.
Αυτή τη μεγάλη θέση έχει "η τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξότερα ασυγκρίτως των Σεραφείμ", η Μητέρα μας, η Υπεραγία Θεοτόκος.»

 

apantaortodoxias - 2φΑ

"Σαλπάρει το σπίτι "

 

Μάνος  Ελευθερίου  -  Παραμονές Δεκαπενταύγουστου

Σαν τη λαίδη Μακμπέθ σε υπνοβασία
πιτσιλισμένη απ’ τον ασβέστη
στα μαλλιά και το φόρεμα.
Και τα δωμάτια μοσχοβολούσαν
παραμονές Δεκαπενταύγουστου.
Οι φωτιές της ροδιάς. Η αυλή με τη βρύση.
Τα μυρμήγκια που τρέχουν για να γλιτώσουν.
Τα σκούπιζες και τα ’ριχνες στο κηπάκι
για να σωθούν.
Ώρα έξι το απόγευμα και μάζευες
την άγκυρα να ελευθερωθεί το σπίτι.
Μάζευες τα σκοινιά κι άναβες τις μηχανές
να φύγει το σπίτι, να σαλπάρει το σπίτι
και να ταξιδέψει
στο άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε
και σ’ εκείνο το θεόνυμφε που υποσχόταν δόξες.

 

thessalonikiartsandculture – 2φΑ

"Βλέπεις; Έφτασε! "

 

Giacomo Puccini  -  Madama Butterfly
Maria Callas  -  "Un bel di vedremo"

Μια ωραία ημέρα θα δούμε
μια στήλη καπνού να υψώνεται
στην εσχατιά της θάλασσας.
Και μετά θα εμφανίζεται το πλοίο.
Έπειτα, το λευκό πλοίο μπαίνει στο λιμάνι
και σφυρίζει τον χαιρετισμό του.
Βλέπεις; Έφτασε!
Δεν κατεβαίνω να τον προϋπαντήσω. Όχι εγώ.
Κάθομαι εκεί στο φρύδι του λόφου
και περιμένω, και περιμένω
για πολύ και δεν με πειράζει
η πολύωρη αναμονή.
Μα βγαίνοντας απ' το πλήθος
ένας άντρας, μια αχνή φιγούρα
ξεκινά για τον λόφο.
Ποιος να 'ναι; Ποιος να 'ναι;
Κι όταν φτάσει τι θα πει;
Θα φωνάξει Μπατερφλάι… από μακριά.
Εγώ, χωρίς να αποκριθώ θα μείνω κρυμμένη,
απ’ τη μια για να αστειευτώ,
από την άλλη για να μην ξεψυχήσω
στην πρώτη συνάντηση,
κι εκείνος με άλλη τόση αγωνία
θα φωνάζει, θα φωνάζει
«Μικρούλα μου γυναίκα, ευωδιά από λουΐζα…»
τα ονόματα που μου έδινε
με τον ερχομό του.
Όλα αυτά θα γίνουν, στο υπόσχομαι.
Συγκράτησε το φόβο σου.
Εγώ με πίστη αταλάντευτη τον περιμένω.

 

vb – Θεόδωρος
2fA

"Αυγουστιάτικος άνεμος "

 

Νικηφόρος Βρεττάκος  –  ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

«Είναι τόση η γαλήνη, που δεν ξέρω αν υπάρχουν

καρδιές χωριστές – τόσα μάτια, όσα βλέπουν

αυτή τη στιγμή: ζώα, ψάρια, φυτά και πουλιά

κι αδερφοί το στερέωμα, πάμφωτο, διάφανο, ανάμεσα

στην κάτασπρη γύρη του.

Νιώθω μέσα στο στήθος μου

την καρδιά μου νερό που χορεύει και νιώθω

σα να ’μαι ένας διάττοντας που πέφτοντας στάθηκε

για λίγο μετέωρος και γύρισε πάλι, φωτεινός και

χαρούμενος,

προς τα πάνω. Ψυχή μου! Τι σε θέλω, ψυχή μου;

Τι κάθεσαι και

δε γίνεσαι μέλισσα; Δυο γραμμούλες φωτός,

δυο αστεράκια οι κεραίες σου – πέταξε, πρόλαβε, τρέξε,

ένα γύρο, δυο γύρους, τρεις γύρους, να φέρεις

φωτιά στην κυψέλη σου.

Ψυχή μου, χαρά μου, τι κάθεσαι μέλισσα;

Άνοιξαν όλα τα λουλούδια του σύμπαντος.»

 

vb-db – 2φΑ

                                                              

"Δέηση.. "

 

Ματθαίος Μουντές  -  Δέηση του Δεκαπενταυγούστου

Έλα σαν αυγουστιάτικο μελτέμι
- προτού οι εφτά πληγές σφραγίσουνε το τέλος -
παραπονεμένος άνεμος
να χαϊδέψεις το κατώφλι μας.
Η φωνή μας σε περιμένει
- έχει απομείνει μονάχη -
τραγούδι επίμονο του τζίτζικα στο κοιμητήρι.
Περιδιάβασε ανάμεσα στις τύψεις μας.
Έχει μια λύπη η δέησή μας,
από έναν παιδικό καιρό, που ξανάνθισε
μια τρυφερότητα νησιώτικης ακρογιαλιάς
που καθρεφτίζει τους οικτιρμούς σου.
Κατέβα από τους λόφους,
φέρε την πηγή του ελέους σου
ν' αναβλύσει πλάι στην πληγή μας.
Μάζεψε πάλι εκ περάτων
τα μηνύματα της χαράς,
φόρτωσέ τα πάνω σε δειλινές καμπάνες
που σημαίνουν την Παράκληση
και φέρτα να τα καρφώσεις
στεφάνι στην πόρτα μας!

 

myriobiblos – 2φΑ

- Αύγουστος 2021

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Εκεί… κάτω από αυτόν τον ουρανό
της λευτεριάς,
άφησέ με πατέρα να αναστήσω
την πατρίδα μου.

(Ρ. Ταγκόρ)

2φΑ