"Πίστη και Λευτεριά!.. "

 

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΣΤΑΔΙΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2021 – ώρα 20.00΄

ΠΑΙΔΙΚΕς ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΕς ΧΟΡΩΔΙΕς
Τα ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΛΑ
της Εκκλησίας της Ελλάδος

 

2φΑ

"Ελευθερία! "

-  Μίκης Θεοδωράκης
"Ολόκληρη η ζωή και το έργο μου μπορούν να ερμηνευτούν και να κατανοηθούν μόνο κάτω από το πρίσμα των τριών λέξεων που με γαλούχησαν:
Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία",

Από το βιβλίο των ημερολογίων του, «Το Χρέος»:

"…Τίποτα δεν είναι πιο αναγκαίο και πολύτιμο για τον Άνθρωπο παρά η Ελευθερία.
Αν δεν έχεις τροφή, αν δεν έχεις γνώσεις, αν δεν έχεις ανέσεις υποφέρεις.
Αν δεν έχεις Ελευθερία, τότε δεν υπάρχεις.
Γιατί τότε δεν μπορείς να λογαριάζεσαι για Άνθρωπος.

Τι είναι η Ελευθερία; Ελευθερία είναι η Ευθύνη. Είναι να είσαι υπεύθυνος.
Να κρατάς σε κάθε στιγμή, σε κάθε περίπτωση, το μερίδιο της Ευθύνης που σου αναλογεί μέσα στον καταμερισμό της ομάδας και της κοινότητας.

Ελευθερία είναι να σκέφτομαι, να σχεδιάζω και να αποφασίζω κάθε στιγμή και σε κάθε περίπτωση μαζί με τους άλλους για λογαριασμό μου και λογαριασμό των άλλων.
Όταν ένας άλλος το κάνει για λογαριασμό μου, είτε άτομο είναι αυτός, είτε κόμμα, τότε εγώ δεν είμαι ελεύθερος.

Γιατί Ελευθερία είναι το δικαίωμα να είμαι υπεύθυνος κάθε στιγμή, σε κάθε περίπτωση.
Ελευθερία είναι ΤΟ ΧΡΕΟΣ".

 

fb – Κυκλοθυμικός
2fA

                                                                      

"Λαχτάρα, λατρεία!.. "

 

8 Σεπτεμβρίου: Η Γέννηση της Θεοτόκου

-  Γέρων Πορφύριος
[ΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΠΗΓΗΣ. ΧΑΝΙΑ]

Με τη μελέτη ή ψυχή σας θα αγαθύνεται και θα γίνεται αγία χωρίς πολύ κόπο,
Θέλετε να βρείτε τη χαρά στη ζωή; Να διαβάζετε Αγία Γραφή.
Να εκκλησιάζεσθε. Να πλησιάζετε τον Χριστό, να Τον αγαπήσετε.
Να προσέχετε τις ακολουθίες: όρθρο, ώρες, εσπερινό, απόδειπνο κ.λπ., γιατί τα λόγια τους είναι γραμμένα από αγίους.
Είναι λόγια άγια, ερωτικά προς τον Χριστό, την Παναγία μας.

Εγώ δίνω μεγάλη σημασία σ’ αυτά.
Να τα διαβάζετε καθαρά, μία-μία λέξη, με νόημα, με λαχτάρα και θείο έρωτα.
Ότι σας κάνει εντύπωση, να το ξαναμελετάτε κατ’ ιδίαν.
Το βιβλίο το γράφομε μέσα μας- και το ’χομε, όταν κάθε τόσο στεκόμαστε και εμβαθύνομε. Λίγο να μελετάμε και να το γράφομε μέσα μας.
Άμα τ’ αγαπάεις τα γράμματα, σε τραβούνε. Έχουν θησαυρούς μέσα.

Όταν ψάλλετε τους κανόνες, όχι απλά να λέτε τα λόγια, αλλά να τα απολαμβάνετε.
Έτσι πολύ γρήγορα θα αγιαστείτε, χωρίς να το καταλάβετε.
Κι όταν διαβάζετε το Ψαλτήρι, να τα λέτε καθαρά, μία-μία τις λέξεις.
Ν’ άκουγα άνθρωπο, που να διάβαζε καλά Ψαλτήρι! Α, θα καθόμουν εκεί, να μη χάσω λέξη. Εγώ έτσι το έμαθα το Ψαλτήρι, ακούγοντας το στην Εκκλησία.
Ενώ το Ευαγγέλιο το έμαθα ένα-ένα εδάφιο, το αποστήθιζα στίχο στίχο.

Συχνά, όμως, εμείς διαβάζομε επιπόλαια, ενώ χρειάζεται προσοχή στην απαγγελία.
Να διαβάζετε με το νι και με το σίγμα και να απαγγέλλετε με νόημα, με χαρά και έρωτα.
Να διαβάζετε σαν να μιλάτε με άνθρωπο.
Φυσικά, απλά, με νόημα και παρακαλεστικά.
Όπως θα λέγαμε π.χ.: «Παναγιώτα, ξέρεις τί έχομε πάθει;
Είχαμε κάτι λεπτά, τα ξοδέψαμε και τώρα δεν έχομε.
Αν διευκολύνεσαι, σε παρακαλώ, φέρε μας τριάντα χιλιάδες δραχμές, γιατί δεν έχομε να βολευτούμε». Καθόλου πλαστά πράγματα, καθόλου υποκρισίες.

Όταν θα διαβάζετε με νόημα, θα δημιουργείται μέσα σας ευφροσύνη και ενθουσιασμός.
Τότε θα μπαίνετε στο κλίμα της προσευχής.
Και ή ψυχή σας θα αγαθύνεται, θα οικοδομείται και θα γίνεται αγία αναίμακτα, δηλαδή εύκολα, χωρίς πολύ κόπο.
Έτσι σιγά σιγά θα αποκτήσετε αγάπη, θα γίνετε «πράοι, ταπεινοί τη καρδία».
Θα σας χαρίσει ό Θεός την αγία ταπείνωση, δηλαδή την απόλυτη εμπιστοσύνη.
Και, ούτως εχόντων των πραγμάτων, πού είναι ό κόπος και ή προσπάθεια για να γίνετε καλοί; Σφιξίματα, σπρωξίματα δεν υπάρχουν.

Με προσοχή να διαβάζετε και τούς βίους των αγίων. Ζητήστε τη βοήθεια τους.
Μελετώντας τα βιώματα των αγίων, θα τούς αγαπήσετε πολύ και πολύ θα ωφεληθείτε.
Σιγά σιγά θα ευφραίνεστε και, χωρίς να το καταλάβετε, θα θέλετε και θα σκέπτεσθαι όλο και πιο πολύ το καλό.
Το καλό θα γίνεται από αγάπη και το κακό δεν θα βρίσκει θέση.

Ακούγοντας και μαθαίνοντας, έτσι έρχεται ή εξυπνάδα και ή αόρατος χάρις του Θεού και ο έρωτας στον Χριστό.
Η αγάπη στον Χριστό μεγαλώνει, γεμίζει ή ψυχή, ζητάει το απόλυτο.
Τι άλλο πιο ανώτερο; Η χάρις του Θεού, ό Χριστός μέσα μας. Καταλάβατε;
Λαχτάρα, λατρεία! Αυτό είναι. Χωρίς αυτό δεν κάνομε τίποτα.
Όλα τ’ άλλα είναι λόγια, είναι μηδέν.

 

db – 2fA

"Μήνυμα στο Viber.. "

 

06.09.2021

Μεγάλε, πάει κι ο Μπελμοντό.
Τελικά οι δυο μας μείναμε;
Έφυγε ο κόσμος μας;
Ποιος θα καταλαβαίνει αυτά που λέμε!

 

vb-D – 2fA

                                                                      

"Ανάμνηση θαύματος "

 

Άρχων Μιχαήλ

-  π. Λίβυος

Εάν νομίζουμε ότι υπάρχει κάτι που είναι έξω από την πρόνοια του Θεού κάνουμε τεράστιο λάθος. Δεν δημιουργεί, ούτε είναι αίτιος ο Θεός των πειρασμών και δοκιμασιών που περνάμε, ωστόσο δεν είναι έξω από την πρόνοια του.

Προγνωρίζει και δεν καθορίζει, επιτρέπει αλλά δεν ευδοκεί το κακό.
Ο Θεός ακόμη και το μεγαλύτερο λάθος μας, την μεγαλύτερη αμαρτία και αστοχία μας, δεν θα την αφήσει δίχως να την αξιοποιήσει προς το συμφέρον μας.

Χαριτωμένα λένε στο Άγιον Όρος οι πατέρες, «όταν ο διάβολος σου πετάει πέτρες ο Θεός κτίζει εκκλησίες…». Κι αυτό φανερώνει ακριβώς αυτή την μεγάλη αλήθεια, ότι κανείς πειρασμός και δοκιμασία που θα περάσουμε στην ζωή μας, δεν θα μείνει αναξιοποίητη από τον Θεό.
Κανείς Γολγοθάς δεν θα μείνει δίχως Ανάσταση, εάν βεβαίως και εμείς το θέλουμε και συνεργαστούμε αγαπητικά με τον Θεό.

Μπορεί να αντιμετωπίζουμε αδιέξοδο αυτή τη στιγμή - οικονομικό, συναισθηματικό, φιλικό, ιατρικό κ.α. Αλλά αν εμπιστευτούμε τον Θεό και σχετιστούμε, κοινωνήσουμε μαζί του, μέσα από την προσευχή, την Θεία Κοινωνία και τις εντολές του, τότε ακόμη και εκεί που εμείς δεν βλέπουμε τρόπο διαφυγής από το πρόβλημα μας,
Εκείνος θα μας ανοίξει δρόμο.

Όμως ας προσέξουμε μια λεπτομέρεια, ο δρόμος φωτίζεται όσο περισσότερο προχωράμε προς το Φως. Τι σημαίνει αυτό;
Ότι ξεκινάς να περπατάς κι ας είναι ακόμη σκοτάδι.
Δηλαδή, κι ας μην είναι όλα τέλεια και ξεκάθαρα.
Προχωρώντας αρχίζει ο ήλιος να φωτίζει όλο και περισσότερο, πέφτει το πρώτο φως και βλέπεις λιγάκι καλύτερα.

Να, ένα μονοπάτι υπάρχει μπροστά σου που πριν στο σκοτάδι δεν το έβλεπες.
Και καθώς προχωράς και εμπιστεύεσαι τον Θεό, ο ήλιος σηκώνεται όλο και πιο ψηλά, ο δρόμος γίνεται πιο ξεκάθαρος και τα βήματα σου πιο σταθερά, μέχρι να λάμψει ολότελα και να δεις μπροστά σου τον προορισμό σου αποκαλυπτικό και όμορφο.

Οπότε μην περιμένεις να γίνεις τέλειος ή όλα ιδανικά στην ζωή σου, για να ξεκινήσεις να εμπιστεύεσαι και να περπατάς την οδό του Κυρίου.
Ξεκίνα, και ο Θεός θα σου φανερώνει κάθε τόσο στην ζωή σου πως θα φτάσεις στον προορισμό σου.
Κάνε υπομονή. Ο Θεός ξέρει τι κάνει. Ξέρει τι είναι καλύτερο για εμάς.
Εμπιστεύσου Τον.

Μπορεί να μην μπορείτε να δείτε το τελικό αποτέλεσμα, αλλά ο Θεός μπορεί.
Όλα εκείνα τα προβλήματα, οι πόνοι και οι δυσκολίες - όλα αυτά που σε κάνουν να ρωτάς «γιατί» - μια μέρα θα είναι ξεκάθαρα υπό το φως της αγάπης του Θεού.
Αλλά προς το παρόν, μαθαίνετε να εμπιστεύεστε τον Θεό.
Προχωρήστε λοιπόν και συνεχίστε να ακολουθείτε αυτόν τον δρόμο που έχει χαράξει για εσάς.

 

fb – 2fA

                                          

"Στην εκδημία του Μίκη Θεοδωράκη "

 

Αναστάσιος
Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας

Μνήμη Μίκη Θεοδωράκη

Αναζητητής της παγκόσμιας αρμονίας,  οικουμενικός Έλληνας με παγκόσμια απήχηση υπήρξε ο κορυφαίος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης. Συγχρόνως, φλογερός αγωνιστής,  όπου διαπίστωνε  ανθρώπινο πόνο, λαχτάρα για τη δικαιοσύνη, πόθο για τη  φιλική συνύπαρξη των λαών, την παγκόσμια ειρήνη και αδελφοσύνη. Η ζωή του ήταν πολυτάραχη με έντονη κοινωνική και πολιτική παρουσία και επίμονο ζήλο για τη δημιουργική βίωση της διαχρονικής ελληνικής παραδόσεως, την καλλιέργεια και ανύψωση του λαού. Οι πρωτότυπες μουσικές του δημιουργίες διαπέρασαν τα όρια της χώρας και αντήχησαν σε πολλές γειτονιές της γης.

Αρχάγγελος στο μουσικό στερέωμα, ο Μίκης–Μιχαήλ Θεοδωράκης αξιοποίησε τα θεόσδοτα δώρα και τα πρόσφερε αφειδώλευτα στην οικουμένη. Στην αναζήτηση του Θεού υπήρξε ευαίσθητος και διακριτικός. Είναι γνωστό ότι συνθέσεις του, που σχετίζονται με κορυφώσεις της ζωής του, μελοποιούν εκκλησιαστικούς ύμνους (Τροπάριο Κασσιανής, Νεκρώσιμη Ακολουθία, Θεία Λειτουργία).

Αδελφική δέησή μας είναι ο Θεός, ο Νοητός Ήλιος της δικαιοσύνης και της ειρήνης, να αναπαύει την εκλεκτή ψυχή του «ἐν σκηναῖς δικαίων». 

Αιωνία του η μνήμη! Ανήκει ήδη στην αιωνιότητα.

2 Σεπτεμβρίου 2021

 

 orthodoxalbania

2φΑ

                                    

"Υπομονή και επιμέλεια "

Άγιος Νεκτάριος  -  Τίποτα να μην σας απελπίζει!

[Από την σειρά των φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

της 'Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής]

Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά είναι και κληρονομικά. Όλα αυτά δεν κόβονται με μία σπασμωδική κίνηση ούτε με την αδημονία και τη βαρεία θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και προσοχή.

Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια.

Γι’ αυτό είναι βλαβερή και επικίνδυνη, και πολλές φορές παροξύνεται από το διάβολο, για ν' ανακόψει την πορεία του αγωνιστή.

Ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα είναι μακρύς.

Εύχεστε στον Θεό να σας δυναμώνει.

Να αντιμετωπίζετε με υπομονή τις πτώσεις σας και αφού γρήγορα σηκωθείτε, να τρέχετε και να μη στέκεστε, σαν τα παιδιά, στον τόπο που πέσατε, κλαίγοντας και θρηνώντας απαρηγόρητα.

Αγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να μην μπείτε σε πειρασμό.

Μην απελπίζεστε, αν πέφτετε συνέχεια σε παλιές αμαρτίες.

Πολλές απ' αυτές είναι και από τη φύση τους ισχυρές και από τη συνήθεια.

Με την πάροδο του χρόνου όμως. και με την επιμέλεια νικιούνται.

Τίποτα να μη σας απελπίζει!

 

vb – 2fA

                                                

 

"Ο λαός ομίλησε! "

 

-  Γράφει η Κατερίνα Ευαγγελάτου

Από τις πάμπολλες συνεργασίες του Μίκη Θεοδωράκη με τον Σπύρο Α. Ευαγγελάτο, το Κοινό έχει σίγουρα κρατήσει στη μνήμη του το ισχυρό καλλιτεχνικό δέσιμό τους.
Ως παιδί τον θυμάμαι να έρχεται στο σπίτι μας και να παίζει στο πιάνο τα Στάσιμα, έτσι όπως τα ετοίμαζε για τις παραστάσεις στην Επίδαυρο.
Μετά ο πατέρας μου καθόταν εκείνος στο πιάνο και έπαιζε Θεοδωράκη, με τον δικό του άναρχο τρόπο, προκαλώντας πολλές φορές τα γέλια του συνθέτη για τις αυθαίρετες αλλαγές στο ρυθμό ή στην αρμονία.
Αγαπημένο του κομμάτι το "Γελαστό παιδί", που ήταν στο ρεπερτόριο σε κάθε οικογενειακή μας σύναξη, κάνοντάς μας να ξελαρυγγιαζόμαστε  από το πάθος. 

Όταν ετοίμαζαν την Ορέστεια το 1990 για την Επίδαυρο, ο Μίκης είχε γράψει μεγάλο όγκο Μουσικής, η οποία δεν ήθελε να κοπεί. Φτάνοντας στη Γενική Δοκιμή ο πατέρας μου επέμενε ότι στο φινάλε της παράστασης η σύνθεση κορυφωνόταν και έδενε με το φινάλε της Σκηνοθεσίας, αρκετά μέτρα πριν από το επίσημο τέλος του κομματιού που είχε γράψει ο Μίκης.
Προσπαθούσε να πείσει τον Θεοδωράκη λοιπόν να κόψει τα τελευταία μέτρα, περίπου δυο λεπτά μουσικής. Εκείνος αντιδρούσε, δεν ήθελε με τίποτα.
"Μα Μίκη μου, εδώ είναι που κάνει φινάλε η Μουσική, το υπόλοιπο τραινάρει, δεν είναι για φινάλε, άκουσέ με, εδώ κορυφώνει.."
"Όχι, Σπύρο, δεν το κόβω, θα παιχτεί ολόκληρο".

Έτσι φτάσανε στη Γενική Δοκιμή σε μια Επίδαυρο με αρκετό κόσμο.
Φτάνει η επίμαχη στιγμή, που γινόταν το πρώτο αυτό -σκηνικό- φινάλε και το κοινό αρχίζει να χειροκροτά μανιασμένα, διακόπτοντας την παράσταση και δίνοντας τέλος.
Ο Μίκης σηκώνεται όρθιος γελώντας και φωνάζει στον Ευαγγελάτο:
"Ο λαός ομίλησε. Το κόβω!"

 

fb – 2fA

"Νυχτώνει.. "

 

Κική Δημουλά  -  ΠΕΡΑΣΑ

Περπατώ καεί νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
Μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ’ αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε σιντριβάνια
και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από εδώ, πήγα και από εκεί…
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από εδώ, έχασα κι από κει.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι από την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
από το χέρι μας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημιάς.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μού έλειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή, με ακόνισε.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερα αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

 

katiousa – 2φΑ

                                       

- Σεπτέμβριος 2021

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

 
Δεν είναι σπουδαίο, να πεθάνεις. ..
Είναι τρομακτικό, το να μη ζεις.

[Β. Ουγκώ]

2φΑ

 

"Θεοφάνους Χρονογραφία "

 

του π. Ανανία Κουστένη  -  ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Φίλε αναγνώστη,

Σ’ ευχαριστώ που άνοιξες αυτό το βιβλίο, που ρίχνει φως στα χρόνια τα βυζαντινά, την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας, μέσα από τη θεόπνευστη γραφή του οσίου Θεοφάνη, του Ομολογητή και Χρονογράφου.

Ο Θεοφάνης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 760 μ. Χ.
Αν και ήταν γόνος πολύ πλούσιας και επιφανούς οικογενείας, νωρίς κατάλαβε την αληθινή σημασία του πλούτου και εγκατέλειψε νεόνυμφος τα εγκόσμια, για να αφοσιωθεί με ταπείνωση στο Χριστό. Ίδρυσε τη Μονή του Μεγάλου Αγρού στην Προποντίδα και μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του κρατώντας για τον εαυτό του την αγάπη για το Θεό και για τα γράμματα. Ήταν μορφωμένος και ασχολήθηκε με την αντιγραφή πατερικών και αρχαίων συγγραμμάτων, διασώζοντας πολύτιμη πνευματική κληρονομιά. Κι αυτή η προσφορά των μοναχών του Βυζαντίου είναι ανεκτίμητη, αφού ό,τι έχουμε σήμερα από τους αρχαίους το οφείλουμε σε αυτούς. 

Ο Θεοφάνης έδρασε την εποχή της Εικονομαχίας. Υπήρξε σύνεδρος της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και καθώς ήταν κύριος υπέρμαχος των αγίων και σεπτών εικόνων φυλακίστηκε, βασανίστηκε και εξορίστηκε στη νήσο Σαμοθράκη, όπου και παρέδωκε την μαρτυρική και ευγενική ψυχή του κατά το έτος 817 μ. Χ. (κατά άλλους το έτος 818 μ. Χ.). Ήταν από τους μεγαλύτερους οσίους και ομολογητές και θαυματουργούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας και λατρευόταν από τους Βυζαντινούς, αφού και εν ζωή ακόμα θαυματουργούσε. Τιμάται στις 12 Μαρτίου και στέλνει και σήμερα τα μύρα της αγάπης του στους ανθρώπους που τον χρειάζονται. 

Ο Θεοφάνης μας άφησε την υπέροχη Χρονογραφία του, την οποία συνέγραψε κατά τα έτη 811-814 μ. Χ. Είναι ένα ιδιότυπο είδος μεταξύ ιστορίας και απομνημονευμάτων με εξιστόρηση των γεγονότων κατ’ έτος, που αρχίζει από τα χρόνια του Διοκλητιανού (284 μ. Χ.) και φτάνει μέχρι την πτώση από το θρόνο του Μιχαήλ του Α΄ του Ραγκαβέ (813 μ. Χ.). Αποτελεί την πιο σημαντική ιστορική πηγή της περιόδου και είναι πράγματι μια αποκάλυψη. Ο Θεοφάνης μας παίρνει απαλά από το χεράκι και μας ταξιδεύει στο χώρο και στο χρόνο, από έτος σε έτος, για να μας διδάξει, να μας ωφελήσει και να μας συγκινήσει.

Καθώς διαβάζουμε την Χρονογραφία είναι σαν να ζούμε τα γεγονότα της εποχής εκείνης. Ανακαλύπτουμε ένα θησαυρό διαχρονικών ιδεών και μηνυμάτων και όλες εκείνες τις υψηλές αξίες και τα ιδανικά που κοσμούν τον άνθρωπο και τον καθιστούν ακέραιη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Καταλαβαίνουμε ότι δίπλα στην Πολιτεία στέκει η Εκκλησία, αφού με τρόπο υπέροχο παρουσιάζεται η διαλεκτική σχέση πολιτικής και εκκλησιαστικής ζωής. Συνειδητοποιούμε ότι δίπλα και πάνω από τον άνθρωπο βρίσκεται ο Θεός, που καθοδηγεί και παρεμβαίνει προστατευτικά. Βλέπουμε μαζί με τις στρατιές των πολεμιστών να μάχονται και ουράνιες στρατιές. Και αυτή «η αλήθεια του Θεού ου δέδεται» κατά τον Χρονογράφο, που είναι συνάμα και φιλόσοφος και άριστος γνώστης της ανθρώπινης ψυχής. 

Και ενώ τα χρόνια κυλούν και στο διάβα τους αλλάζουν οι καταστάσεις, η ανθρώπινη φύση φαίνεται πως δεν αλλάζει, χαίρεται και λυπάται, δειλιάζει και αναθαρρεύει, παλεύει με τα πάθη και τις αδυναμίες της, υψώνεται με την μετάνοια, την αγάπη και την ταπείνωση. Έτσι, απ’ τη μια μεριά περνούν το κατώφλι των αιώνων και μένουν στην αιωνιότητα σπουδαίες προσωπικότητες που άλλαξαν με τη δράση και τον ηρωισμό τους τον ρου της ιστορίας, καθώς και φωτισμένες μορφές, που επέδειξαν αδούλωτο φρόνημα και θυσίασαν την πολύτιμη ζωή τους για να τιμήσουν την άγια πίστη μας. Και απ’ την άλλη μεριά παρουσιάζονται σφάλματα και ιδιοτελή κίνητρα ανθρώπων που εζημίωσαν με την τύφλωση του νου τους.

Αυτός είναι ο Θεοφάνης. Μιλάει για όλους και για όλα με αντικειμενικότητα, ειλικρίνεια και ελευθερία. Μάς δίνει την ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου και τη νοοτροπία ενός ολόκληρου λαού. Κι ανάμεσα στα άλλα διανθίζει την αφήγησή του με αναφορές σε φυσικά φαινόμενα που μας εντυπωσιάζουν και μας υπενθυμίζουν ότι τα πάντα βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Αυτό, λοιπόν, το περιεχόμενο ο Θεοφάνης το ντύνει με μία μορφή κατάλληλη, με μια γλώσσα ζωντανή, ρέουσα και ευαγγελική. Με τρόπο αριστοτεχνικό συνταιριάζει την δημοτική με την Αττική, παρέχοντας ταυτόχρονα σημαντικά στοιχεία για την εξέλιξη της γλώσσας μας. 

Όλο το έργο του Θεοφάνη θα λέγαμε ότι είναι ένας ύμνος στην ελληνική γλώσσα. Ο λόγος του δεν απευθύνεται μόνο στο μυαλό, αλλά και στην καρδιά με ένα ύφος λιτό και μαζί μεγαλόπρεπο, με μια χάρη εκφραστική που γεννά εικόνες, εμπνέει, ενθουσιάζει και ευλογεί. Και γίνεται η ανάγνωση αισθητική απόλαυση. Και νοιώθουμε να ανθίζει μέσα μας κάθε είδος μεγαλείου. Γιατί ο Θεοφάνης μιλάει την γλώσσα του Θεού, την γλώσσα της αλήθειας και του δικαίου, την γλώσσα της αγάπης και της ομορφιάς.

Η Χρονογραφία του ήταν Ευαγγέλιο για τους Βυζαντινούς μας προγόνους, που την διάβασαν απλήστως και γι’ αυτό δεν υπέστη επιτομή. Και οι ξένοι εκτίμησαν και θαύμασαν το σπουδαίο αυτό έργο και οι μέχρι σήμερα εκδόσεις δεν ήταν ελληνικές. Η παρούσα βασίζεται στην λαμπρή έκδοση του Γερμανού Carolus de Boor (Λειψία, 1883) και συνοδεύεται από μια δική μου μετάφραση, βοηθητική, με την ελπίδα να γίνει πρόδρομος για νέες προσπάθειες και μελέτες. Στο αρχαίο κείμενο αναγράφεται η χρονολογία από κτίσεως κόσμου και στο μεταφρασμένο η χρονολογία από την γέννηση του Χριστού, σύμφωνα πάντα με την χρονολογική κατάταξη που ακολουθεί ο Θεοφάνης, ο οποίος στηρίχτηκε στο Αλεξανδρινό σύστημα χρονολόγησης. 

Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω τους πολύτιμους συνεργάτες μου και όλους όσους συνέβαλαν σε αυτήν την προσπάθεια και να ευχηθώ ο όσιος Θεοφάνης να προστατεύει την πατρίδα μας, όλο τον κόσμο κι εσένα, αγαπητέ αναγνώστη, που τον κρατάς στα χέρια σου και τον κλείνεις στην ψυχή σου.

Με σεβασμό και αγάπη
Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης Αθήνα, 2007

 

oodegr – 2fA

"Τα δέντρα "

 

-  του Αργύρη Χιόνη

Θα 'ρθει μια μέρα

που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων

και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο,

θροΐσματα κι οξυγόνο.

Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν.

Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη

εκεί που ήταν πριν τα δέντρα.

Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν,

θα πάνε και θα κλάψουν πικρά πάνω απ' αυτές τις τρύπες.

Πολλοί θα πέσουν μέσα.

Τα Χώματα θα τους σκεπάσουν.

Κανείς δεν θα φυτρώσει.

 

doctv

vb-Θεόδωρος

2fA

                                              

"Η γιαγιά και το σπίτι της "

 

"Μαμά, μπορώ να κοιμηθώ στη γιαγιά απόψε;"
…. άκουσα στο αυτοκίνητο, σήμερα το πρωί. Όταν κατάφερα να γυρίσω, να δω το παιδί μου, με έκανε να επιστρέψω πίσω στο παρελθόν, με μία μόνο πρόταση.

Πότε πέρασε ο χρόνος και μας έκανε ενήλικες γεμάτους βαρετές προτεραιότητες;
Αγωνιζόμαστε κάθε μέρα, για κάτι που δεν είμαστε καν σίγουροι ότι θέλουμε πραγματικά.
Όταν στην πραγματικότητα, το σπίτι της γιαγιάς, είναι αυτό που όλοι χρειάζονται για να είναι ευτυχισμένοι.

Το σπίτι της γιαγιάς είναι, όπου τα χέρια του ρολογιού κάνουν διακοπές μαζί μας και τα λεπτά, περνάνε αξεπέραστα,.
Το σπίτι της γιαγιάς είναι, όπου ένα απλό ζυμαρικό και το σπιτικό ψωμί φαίνεται να έχουν διαφορετικές γεύσεις, νοστιμιάς.
Το σπίτι της γιαγιάς είναι, όπου ένα αθώο απόγευμα, μπορεί να διαρκέσει για μια αιωνιότητα παιχνιδιών στον κόσμο της φαντασίας.

Το σπίτι της γιαγιάς είναι, όπου τα ντουλάπια κρύβουν τα πιο παλιά ρούχα και τα πιο μυστήρια εργαλεία.
Το σπίτι της γιαγιάς είναι, εκεί που τα κλειστά κουτιά γίνονται κιούπια μυστικών θησαυρών, έτοιμα να ξεσκεπαστούν.
Το σπίτι της γιαγιάς είναι, όπου τα παιχνίδια σπάνια έρχονται έτοιμα, συνήθως ανακαλύπτονται επί τόπου.

Το σπίτι της γιαγιάς είναι, εκεί όπου όλα είναι μυστηριωδώς δυνατά και η μαγεία συμβαίνει διαρκώς, με την ηρεμία της βεβαιότητας .
Το σπίτι της γιαγιάς είναι, όπου βρίσκουμε τα απομεινάρια της παιδικής ηλικίας των γονιών μας και την αρχή της δικής μας ζωής.
Το σπίτι της γιαγιάς εσωτερικά, είναι η διεύθυνση της βαθύτερης στοργής μας, όπου όλα τα επιτρέπει η αγάπη.

Αυτή η πολυτέλεια δεν μου ανήκει πλέον- δυστυχώς, θα ζει μαζί μου μόνο στις αναμνήσεις.
Ακόμα κι έτσι όμως, αν μπορούσα να ζητήσω κάτι τώρα, οτιδήποτε, στον κόσμο εκπλήρωσης των αιτημάτων, θα επαναλάμβανα το ίδιο πράγμα:
"Μπορώ να κοιμηθώ στη γιαγιά απόψε;"

 

Από ανάρτηση fb-dinfo
σε προσαρμογή 2fA

                                                     

"Τέχνη και τέχνες.. "

 
-  Salvatore Garau

Ένα αόρατο έργο τέχνης που φιλοτέχνησε ο Ιταλός καλλιτέχνης Salvatore Garau, σύμφωνα με το Newsweek, πωλήθηκε για 15.000 ευρώ.

Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο, ο καλλιτέχνης υποστηρίζει πως αν και το γλυπτό δεν υπάρχει στην φυσική του μορφή, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.
Δήλωσε στους δημοσιογράφους, πως «Το κενό δεν είναι παρά ένας χώρος γεμάτος ενέργεια, και ακόμα κι αν τον αδειάσουμε από αντικείμενα και δεν μείνει τίποτα, σύμφωνα με την αρχή της αβεβαιότητας του Χάισενμπεργκ, το "τίποτα" δεν έχει μεν βάρος, ωστόσο έχει ενέργεια που συμπυκνώνεται και μετατρέπεται μέσα μας σε άυλα σωματίδια συναισθήματος».

Αν και ο αγοραστής δεν κατονομάστηκε, το γλυπτό θα πρέπει να περιέχεται νοητά σε έναν ανοιχτό χώρο ελεύθερων διαστάσεων 1,5Χ1,5 μ.
Και εννοείται ότι θα εκτίθεται πλέον, σε ιδιωτική συλλογή.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο αγοραστής έχει λάβει πιστοποιητικό γνησιότητας του έργου, που έχει υπογραφεί και σφραγιστεί από τον ίδιο τον δημιουργό.

Βέβαια αυτό δεν είναι το πρώτο άυλο γλυπτό που δημιούργησε ο Garau,  είναι όμως το πρώτο που πωλήθηκε (κακώς) έναντι ορατών, μη ενεργειακών χρημάτων...

 

lifo – 2φΑ

                                                       

"Εμπιστοσύνη, θαυμασμός και δέος "

 

Αριστοτέλης  -  Υπάρχουν τρία είδη φιλίας

«Η φιλία είναι ένα είδος αρετής ή τουλάχιστον συνυφασμένη με την αρετή.

Εκτός όμως απ’ αυτό, η φιλία είναι και πράγμα πάρα πολύ αναγκαίο στη ζωή του ανθρώπου, γιατί κανείς δεν θα προτιμούσε να ζει χωρίς φίλους, έστω κι αν έχει στην κατοχή του όλα τα άλλα αγαθά.

Γι’ αυτό ακόμα και οι πλούσιοι και εκείνοι που κατέχουν αξιώματα και πολιτική εξουσία, πιστεύουν ότι η παρουσία φίλων είναι πολύ μεγάλη ανάγκη.

Εξάλλου οι άνθρωποι στη φτώχεια και στις άλλες δυστυχίες τους, πιστεύουν ότι το μόνο καταφύγιο είναι οι φίλοι.

Επιπλέον, οι φίλοι συνδράμουν τους νέους, ώστε να τους αποτρέψουν από τα λάθη, και προκειμένου για τους μεγάλους στην ηλικία, τους φροντίζουν και αναπληρώνουν τις δυνάμεις που τους λείπουν.

Δύο πηγαίνουν μαζί, διότι και οι δυο είναι πιο ικανοί να κατανοήσουν από κοινού και να ενεργήσουν».

Ο Αριστοτέλης υπογράμμισε δύο συνηθισμένα είδη φιλίας που βασίζονται περισσότερο στη σύμπτωση, παρά στην πρόθεση.

1) Η πρώτη είναι η φιλία που βασίζεται στην ωφελιμότητα.

Σε αυτό το είδος φιλίας, τα δύο μέρη δεν τρέφουν αληθινά φιλικά συναισθήματα, αλλά διατηρούν τη σχέση τους γιατί αποκομίζουν οφέλη.

Αυτή η φιλία, δεν είναι μόνιμη. Όταν τελειώνουν τα οφέλη, συνήθως τελειώνει και η φιλία.
Ο Αριστοτέλης παρατήρησε πως αυτή η σχέση είναι πιο συνηθισμένα ανάμεσα σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.

Ένα σωστό παράδειγμα τέτοιας φιλίας, είναι οι σχέσεις που φτιάχνουμε με συνάδελφους στη δουλειά. Μπορεί όντως να περνάμε καλά μαζί, αλλά μόλις η κατάσταση αλλάξει, συνήθως αλλάζει και η φύση της σχέσης μας.

2) Αντίστοιχα, το δεύτερο είδος συμπωματικής φιλίας βασίζεται στην απόλαυση.
Αυτό όμως, είναι πιο συνηθισμένο σε νεαρούς ανθρώπους.

Είναι το είδος φιλίας που παρατηρείται ανάμεσα σε συμμαθητές, συμφοιτητές και άτομα που ανήκουν στην ίδια αθλητική ομάδα.

Η πηγή της φιλίας είναι πιο συναισθηματική, αλλά ταυτόχρονα, είναι το είδος της φιλίας που συνήθως κρατάει λιγότερο. Μόλις τα ενδιαφέροντα των φίλων πάψουν να είναι κοινά, σταματάει και η απόλαυση και κατά επέκταση, η φιλία.

Συνήθως, αυτό συμβαίνει, επειδή μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και αλλάζουμε.

Οι περισσότερες φιλίες, ανήκουν σε αυτές τις δύο κατηγορίες και ενώ ο Αριστοτέλης ποτέ δεν τις χαρακτήρισε με αρνητικό τρόπο, πίστευε πως το μικρό βάθος τους περιόριζε την ποιότητά τους.

Είναι καλό, για την ακρίβεια, είναι απαραίτητο, να έχουμε συμπωματικές φιλίες, αλλά μπορούμε να τα πάμε ακόμα καλύτερα.

3) Η φιλία της αρετής και του αγαθού.

Η τελευταία μορφή φιλίας που κατέγραψε ο Αριστοτέλης είναι η καλύτερη από όλες.
Αντί να βασίζεται στο συμφέρον ή στην απόλαυση, το τρίτο είδος φιλίας βασίζεται στην κοινή εκτίμηση των αρετών και των ιδανικών, ανάμεσα στα δύο μέρη.

Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι και οι αξίες, τις οποίες αντιπροσωπεύουν που αποτελούν το κίνητρο διατήρησης των φιλικών δεσμών.

Συνήθως, αυτή η φιλία κρατάει μέχρι τέλους, αλλά για τη δημιουργία της απαιτείται η ύπαρξη ενός βασικού επίπεδου καλοσύνης, στο καθένα από τα δύο άτομα.

Σαν να μην έφτανε αυτό, απαιτούν χρόνο και εμπιστοσύνη για να σφυρηλατηθούν σωστά.

Οι άνθρωποι που δεν έχουν ενσυναίσθηση και δεν νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους συχνά αποτυγχάνουν να αναπτύξουν τέτοιες σχέσεις και καταλήγουν στα πρώτα δύο είδη φιλιών.

Ο κάθε άνθρωπος έχει περισσότερες πιθανότητες να πετύχει αυτό το επίπεδο φιλίας με κάποιον που ξέρει πολύ καλά, τον έχει δει στη χειρότερη φάση της ζωής του και έπειτα τον είδε να την ξεπερνάει. Το ίδιο πράγμα ισχύει και για φίλους που αντιμετώπισαν και ξεπέρασαν μαζί τις ίδιες δυσκολίες.

Πέρα από το βάθος και την οικειότητα που προκύπτει σε αυτές τις σχέσεις, η ομορφιά τους κρύβεται και στο γεγονός πως συμπεριλαμβάνουν τα πλεονεκτήματα και από τα δύο προηγούμενα είδη φιλίας. Είναι ωφέλιμες και απολαυστικές.

Όταν σέβεσαι τον άλλον και νοιάζεσαι για το καλό του, χαίρεσαι και μόνο που είσαι μαζί του, μπορείτε να βρείτε πράγματα που θα διασκεδάσουν και τους δύο σας, αλλά και να βοηθήσετε ο ένας τον άλλον.

Αυτές οι σχέσεις απαιτούν χρόνο και προσπάθεια, αλλά όταν ανθίσουν, οι καρποί τους είναι η εμπιστοσύνη, ο θαυμασμός και το δέος, δηλαδή οι πιο γλυκοί καρποί που έχει να μας προσφέρει η ζωή.

 

lecturesbureau– 2φΑ