"Στις «Χώνες» της Φρυγίας "

-  Ανάμνηση θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, οποίος κήρυξε μεταξύ άλλων και στην Ιεράπολη της Φρυγίας, είχε προφητεύσει ότι η περιοχή θα ευλογηθεί από αγίασμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Πράγματι, στις Κολοσσές (σημερ. kaya-dίρί), κοντά στην Ιεράπολη, ανέβλυσε αγίασμα, στο οποίο προσέρχονταν πολλοί άνθρωποι καθημερινά και έβρισκαν την ίαση από κάθε είδους ασθένεια και ανάγκη.

Κάποτε, ένας πλούσιος ειδωλολάτρης, που είχε μεγάλο πρόβλημα με την κωφαλαλία της κόρης του, είδε όνειρο στο οποίο του φανερωνόταν ότι αν δεν πάει την κόρη του στο αγίασμα, η κόρη του δεν επρόκειτο να γίνει καλά.
Πήγε και με το αγίασμα η κόρη του αμέσως θεραπεύτηκε.
Μπροστά στο μεγάλο αυτό θαύμα, πίστεψε ο ίδιος και όλη η οικογένειά του, οι οποίοι και βαπτίστηκαν, γενόμενοι ένθερμοι χριστιανοί.
Από ευγνωμοσύνη, έδωσε τα χρήματα που χρειάζονταν για να κτιστεί περικαλλής ναός επ' ονόματι του ταξιάρχη Μιχαήλ, στον οποίο προσέτρεχαν τώρα ακόμη περισσότεροι άνθρωποι.

Μετά από 90 χρόνια, ένας νέος, ονόματι Άρχιππος, ένιωσε έντονη επιθυμία, λόγω αγάπης του προς τον Αρχάγγελο, να πάει να υπηρετήσει στον ναό, ως νεωκόρος, και ο ίδιος γινόταν μάρτυρας καθημερινά των θαυμασίων που τελούνταν εκεί.
Βλέποντας ο διάβολος τα καθημερινά θαύματα του ασκητή και τις άφθονες ευεργεσίες του αγιάσματος, κίνησε εναντίον του Αρχίππου τον φθόνο των ειδωλολατρών, οι οποίοι κατ' επανάληψη τον εξύβρισαν και τον χτύπησαν. Δοκίμασαν να αναμίξουν τα νερά του ποταμού Χρύσου με το αγίασμα, ώστε να αποβάλει αυτό την ιαματική του δύναμη, αλλά ο Αρχάγγελος αοράτως παρών, αναχαίτησε τη ροή του ποταμού.

Άλλη φορά έσκαψαν βαθιά τάφρο, την πριέφραξαν και μετέφεραν εκεί με αυλάκια τα νερά των ποταμών Λυκοκάστρου και Κούφου.
Όταν θα άνοιγαν το φράγμα, τα συγκεντρωμένα νερά με την ορμή τους θα καταπόντιζαν το ναό και τον Άρχιππο και θα εξαφάνιζαν το αγίασμα.

Ο Άρχιππος αντιλήφθηκε τι μηχανεύονταν οι ασεβείς και με θερμά δάκρυα παρακαλούσε τον Αρχάγγελο να επέμβει. Ο Μιχαήλ άκουσε την προσευχή του, του εμφανίστηκε και τον καθησύχασε.
Έπειτα, όταν τα νερά έρχονταν ορμητικά, στάθηκε στην πέτρα, μπροστά στον ναό, προς την οποία κατευθύνονταν και χάραξε με το ραβδί του το σημείο του Σταυρού. Αμέσως φοβερή βροντή έσεισε τη γη ανοίγοντας ένα βαθύ ρήγμα, στο οποίο χωνεύτηκαν τα νερά και πέρασαν από την άλλη μεριά του ναού.
Από τότε τα νερά του ποταμού χώνονται εκεί με παράδοξο τρόπο, γι' αυτό και ο τόπος ονομάστηκε «Χώνες» προς δόξαν του Θεού και τιμή του θερμού μας προστάτη Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

 

monastiria – 2φΑ

                                          

"π. Σεραφείμ Ρόουζ "

 

-  Βίος πατρός Σεραφείμ Ρόουζ  (1934 – 1982)

Ο ιερομόναχος πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, κατά κόσμον Ευγένιος, γεννήθηκε σε μια τυπική μεσαία αμερικάνικη οικογένεια στο σαν Ντιέγκο της Αμερικής, το 1934. Τελειώνοντας το γυμνάσιο, άρχισε να ψάχνει την «αλήθεια», όπως έλεγε ο ίδιος και καθώς δεν την έβρισκε στην κοινωνία στην οποία ζούσε, άρχισε να επαναστατεί. Ο ίδιος είχε προ πολλού απορρίψει τον χριστιανισμό της Αμερικής, έτσι όπως τον βίωναν οι άνθρωποι γύρω του, θεωρώντας τον κοσμικό, αδύναμο και ψεύτικο. Πίστευε ότι αυτός ο Χριστιανισμός είχε βάλει τον Θεό σ’ ένα καλούπι. Στράφηκε λοιπόν στα άθεα έργα του Νίτσε που επηρέασαν βαθύτατα την ψυχή του. Όπως ήταν φυσικό όταν η ψυχή πελαγοδρομεί μέσα στην αθεΐα, έπεσε σε πλήρη απόγνωση και σε μια κατάσταση που ο ίδιος περιγράφει αργότερα ως «ζωντανή κόλαση». Ένιωθε ότι δεν μπορούσε με τίποτα να ενταχθεί στον σύγχρονο κόσμο που ζούσε, ότι κανείς δεν τον καταλάβαινε, ούτε καν η οικογένεια του. Ένιωθε ότι γεννήθηκε σε λάθος μέρος, σε λάθος χρόνο. Του άρεσε να περπατά κάτω από τα’ αστέρια, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να τον συναρπάσει, αφού σε τίποτα δεν πίστευε. Τον πόνο που του άφηνε το κενό πάλευε να τον πνίξει μέσα στο ποτό. Πονούσε και μεθούσε. Ο πόνος του προερχόταν από την αίσθηση ότι ο θεός τον κυνηγούσε ασταμάτητα, γι’ αυτό μεθούσε και Του φώναζε, πολλές φορές με θυμό, να τον αφήσει ήσυχο. Κάποτε μεθυσμένος στάθηκε πάνω στην κορυφή ενός βουνού, σήκωσε τη γροθιά του στον ουρανό, καταράστηκε τον Θεό και Τον προκάλεσε να τον στείλει στην κόλαση. Πίστευε ότι από την κατάσταση της αδιαφορίας που βρισκόταν ήταν προτιμότερη η κόλαση, αφού τότε θα ήταν σίγουρος ότι ο Θεός υπήρχε και δεν θα βασανιζόταν από τις ατέλειωτες αμφιβολίες του. Έστω και για τη στιγμή που τα χέρια του Θεού θα τον τοποθετούσαν στην κόλαση, ένιωθε ότι ακόμα και γι’ αυτή τη στιγμή μπορούσε να κολαστεί. Αργότερα, στις δεκαετίες του 50 και 60, ο Ευγένιος άρχισε να μελετά τον Βουδισμό και έγινε οπαδός του. Παράλληλα έμαθε την κινέζικη γλώσσα άπταιστα με σκοπό να μελετήσει αρχαία ανατολικά κείμενα στην πρωτότυπη γλώσσα τους, ελπίζοντας ότι θα βρει την αλήθεια μέσα σε αυτά. Ωστόσο δεν τη βρήκε ούτε στον βουδισμό, αλλά ανακάλυψε ότι ο βουδισμός τον βύθισε σε μεγαλύτερο κενό. Συνέχισε ν’ αναζητά την αλήθεια που πάντα του διέφευγε. Αναζητώντας τη βρέθηκε ανάμεσα στις αρχαίες θρησκείες και παραδόσεις και σε άλλους δρόμους αδιέξοδους.
Κάποτε επισκέφθηκε μια ορθόδοξη εκκλησία...

Γράφει αργότερα γι’ αυτή την εμπειρία:

«Όταν επισκέφθηκα μια ορθόδοξη εκκλησία για πρώτη φορά, μου συνέβη κάτι, που σε κανέναν βουδιστικό ή άλλο ανατολικό ναό δεν είχα νοιώσει.
Κάτι μέσα στην καρδιά μου, μου είπε ότι γύρισα σπίτι.
Η έρευνα μου για την αλήθεια είχε τελειώσει.
Με αυτή την αποκάλυψη της ορθοδοξίας και με την συναναστροφή μου με ορθοδόξους, μια καινούργια σκέψη γεννήθηκε στο μυαλό μου: ότι η αλήθεια δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα, αλλά είναι πολύ συγκεκριμένη και αξίζει ν’ αγαπιέται με όλη μας την καρδιά και με όλο μας το είναι.
Έτσι, γνώρισα τον Χριστό».

- Το πλήρες κείμενο στην: pemptousia

π. Σ. Ρόουζ:

"Αν ο Χριστός ερχόταν σήμερα σ’ αυτόν τον κόσμο, ξέρετε τι θα Του συνέβαινε;
Θα Τον έκλειναν σε ψυχιατρείο και θα Τον υπέβαλαν σε ψυχοθεραπεία και το ίδιο θα έκαναν στους αγίους Του.
Ο κόσμος θα Τον σταύρωνε σήμερα, ακριβώς όπως το έπραξε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, διότι ο κόσμος δεν έχει μάθει τίποτα πέρα από το να κατεργάζεται ακόμη δολιότερες μορφές υποκρισίας.

…. Λέμε ότι ζούμε σε χριστιανική κοινωνία, αλλά αυτό δεν ισχύει.
Ζούμε σε μια κοινωνία πιο ειδωλολατρική και πιο εχθρική προς τον Χριστό, από εκείνη στην οποία ο ίδιος γεννήθηκε… οι άνθρωποι μισούν την αλήθεια και γι’ αυτό ευχαρίστως θα ξανασταύρωναν τον Χριστό αν ερχόταν ανάμεσα τους."

" Αν δεν βρεις τον Θεό σ' αυτή τη ζωή, δεν θα τον βρεις στην άλλη."

2φΑ

                                     

"'Δόξα, πλοῦτος καί καύχημα "

 

-  Ἅγιος Νεκτάριος

«Ὁ Θεός γιά μένα εἶναι δόξα, πλοῦτος καί καύχημα.
Εἶναι τό γλυκύτατο καί πιό εὐχάριστο πράγμα.
Εἶναι ἡ φροντίδα καί τό ἐντρύφημά μου.
Ἡ ψυχή μου εἶναι δημιούργημα τῆς πνοῆς τοῦ Θεοῦ.
Τό σῶμα μου εἶναι πλάσμα τοῦ Θεοῦ. Θεία χάριτι εἶμαι γένος τοῦ Θεοῦ.
Ἀπό τόν Θεό ἔλαβα τήν ὕπαρξη, ἀλλά καί τή δυνατότητα νά κινοῦμαι, ν᾿ ἀναπνέω καί νά μιλώ.

Στόν Θεό καθημερινά ἐμπιστεύομαι τό πνεῦμα μου.
Στόν Θεό προσεύχομαι. Ζῶ μέ τόν Θεό, δουλεύω καί βρίσκομαι μέ τόν Θεό»
Εἶμαι εὐτυχισμένος μέ τόν μεγάλο, ἰσχυρό καί ζῶντα Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι πάροχος βοηθός καί τελειωτής τῶν καλῶν.
Εἶναι ἐπόπτης τῶν ὅσων σκέφτομαι, λέω καί κάνω.
Δέχομαι τόν Θεό ὡς φοβερό κριτή τῶν ὅσων ἔχω κάνει.
Ἔχω Θεόν ἤπιο καί συγχωρητικό, μακρόθυμο καί πολυέλεο, σωτήρα καί λυτρωτή.

Γνωρίζω Θεόν πού εἶναι ἡ ἀρχή τῶν πάντων, πού δίνει τά ἀγαθά, πού εἶναι προνοητής, ἐπόπτης, πάνσοφος, παντογνώστης, πού γνωρίζει καί τά μέλλοντα καί τά παρόντα καί τά παρελθόντα.
Ὑμνῶ, δοξάζω, εὐλογῶ καί ὑπερυψώνω τόν ἀγαθό, ἅγιο, δίκαιο καί ἀληθινό Θεό».

Προσκυνῶ καί λατρεύω τόν φιλάνθρωπο Θεό.
Πιστεύω στόν Θεό, ἐλπίζω στόν Θεό, ἀγαπῶ τόν Θεό, πού εἶναι ἡ πηγή τῆς ἀγάπης.
Ἡ ψυχή μου καί ἡ διάνοιά μου ἀνυψώνονται στόν Θεό καί βρίσκουν ἀνάπαυση.
Ἡ καρδιά μου ποθεῖ πολύ τόν Θεό.

Ὁμολογῶ ἕναν Τρισήλιο καί Τρισυπόστατο Θεό.
Κηρύττω ἕναν Θεό ἄναρχον, ἀΐδιον, ἁπλόν, ὑπερούσιον καί ἀμέριστο.
Τήν αὐτήν Μονάδα καί Τριάδα. Αὐτά ὁμολογῶ, πιστεύω καί κηρύττω».

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι κράτος, αἶνος καί δόξα
εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

 

newsnowgr – 2φΑ

                                                            

"Το Κρεμμυδάκι του Φιόντορ "

 

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι  -  ΤΟ ΚΡΕΜΜΥΔΑΚΙ
[από τους "Αδελφούς Καραμαζώφ"]

«Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια κακιά γυναίκα, σωστή μέγαιρα.
Δεν αγαπούσε κανέναν -πέρα από τον εαυτό της-, δεν είχε κάνει ποτέ και σε κανέναν καλό και μόνο κακό λόγο είχε να πει για όλους.
Όταν πέθανε, την άρπαξαν οι δαίμονες και την πέταξαν στη Φλογισμένη Λίμνη της Κολάσεως.

Μόλις το αντιλήφθηκε ο φύλακας άγγελός της (ω ναι, όσο στριμμένοι κι αν είμαστε, όλοι έχουμε κι από έναν…), κάθισε και σκέφτηκε:
“Πρέπει να θυμηθώ κάποια καλή της πράξη για να διηγηθώ στον Θεό, ώστε να σώσει την Ψυχή της”.

Θυμήθηκε και χαρούμενος όπως ήταν, πάει στον Θεό:
“Αυτή, του λέει με ενθουσιασμό, έβγαλε ένα κρεμμυδάκι φρέσκο από το περιβόλι της και το έδωσε σε έναν ζητιάνο που πεινούσε”.
Κι ο Θεός απαντάει: “Πάρε, λοιπόν, εκείνο το κρεμμυδάκι και πήγαινε πάνω από τη λίμνη.
Κράτα γερά το κρεμμυδάκι από τη μία άκρη και πες στη γριά να πιαστεί από την άλλη.
Μόλις πιαστεί, τράβα την.

Αν καταφέρεις να την τραβήξεις έξω από τη λίμνη, τότε δικαιούται να πάει στον Παράδεισο.
Όμως… αν σπάσει το κρεμμυδάκι, σημαίνει πως η Ψυχή της ανήκει στην Κόλαση”.

Έτρεξε βιαστικά ο άγγελος στη γριά και της φώναξε:
“Έλα, πιάσου γερά από το κρεμμυδάκι και εγώ θα σε τραβήξω έξω”.
Κι άρχισε να την τραβάει προσεκτικά.

Την είχε βγάλει σχεδόν ολόκληρη από τη λίμνη και της χαμογελούσε γεμάτος ελπίδα, μα μόλις είδαν οι άλλοι αμαρτωλοί που την τραβούσε έξω, γαντζώθηκαν από τα πόδια της, για να σωθούν κι αυτοί.

Μα η γυναίκα ήταν πραγματικά κακότροπη, άσπλαχνη, κι άρχισε να τους κλωτσάει με μανία! “Εμένα θέλει να σώσει, όχι εσάς. Δικό μου είναι το κρεμμυδάκι, όχι δικό σας,
ΔΙΚΟ ΜΟΥ!”

Μόλις η γριά ξεστόμισε αυτά τα λόγια, το κρεμμυδάκι έσπασε κι αυτή έπεσε πάλι στη λίμνη και στα έγκατα της λήθης…»

 

antikleidi – 2φΑ

                                               

"Ημέρα πρώτη "

 

Νέο Εκκλησιαστικό έτος
Paul Evdokimof  -  "Ἡ βιβλική ἄποψη τῆς ὡραιότητος"

….  Ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς Δημιουργίας, σημειώνουν οἱ Πατέρες, δὲν εἶναι πρώτη, ἀλλὰ μία, ἡ μοναδική, ἐκτὸς σειρᾶς. Εἶναι τὸ ἄλφα ποὺ φέρει καὶ καλεῖ τὸ ὠμέγα, τήν ὀγδόη ἡμέρα τῆς τελικῆς συμφωνίας, τὸ πλήρωμα.

Αὐτὴ ἡ πρώτη ἡμέρα εἶναι ἡ χαρούμενη ὠδὴ τοῦ Ἄσματος τῶν Ἀσμάτων τοῦ Θεοῦ τοῦ ἴδιου, ἡ ἀστραπιαία ἀνάβλυσή του ὅτι «τὸ φῶς ἐγένετο».
Αὐτὸ τὸ φῶς δὲν εἶναι καθόλου ἕνα ὀπτικὸ στοιχεῖο, αὐτὸ τὸ ὁποῖο θὰ ἐμφανιστεῖ τὴν τετάρτη ἡμέρα μὲ τὸν ἀστρονομικὸ ἥλιο.
Τὸ ἀρχικὸ Φῶς, «ἐν ἀρχῇ» στὴν ἀπόλυτη σημασία, εἶναι ἡ πιὸ ἀνατρεπτικὴ ἀποκάλυψη τῆς Ὄψεως τοῦ Θεοῦ.

«Ὅτι ἐγένετο φῶς» σημαίνει γιὰ τὸν κόσμο ἐν δυνάμει: ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη ἔγινε καὶ ἄρα καὶ Αὐτὸς ποὺ ἀποκάλυψε, καὶ ὅτι ἦλθε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
Ὁ Πατὴρ ἀναγγέλλει τὸν λόγο του καὶ τὸ Πνεῦμα τὸν διακηρύττει, εἶναι τὸ Φῶς τοῦ Λόγου. Ἀποκαλύπτει τὸν Θεὸ ὅπως τὸ ἀπόλυτο Σὺ καὶ προβάλλει ἀμέσως αὐτὸν ποὺ τὸν ἀκούει καὶ τὸν θεωρεῖ.

Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς μετὰ τὴν πτώση, τὸ φῶς λάμπει στὰ σκοτάδια.
Δὲν λάμπει γιὰ νὰ λάμπει μόνο, μεταμορφώνει τὴ νύχτα σὲ ἡμέρα χωρὶς ἀπόκλιση:
«Τότε ἀνατελεῖ ἐν τῷ σκότει τὸ φῶς σου, καὶ τὸ σκότος σου ὡς μεσημβρία» (Ἠσ. 58, 10).
«Ὁ λύχνος τοῦ σώματος ἔστιν ὁ ὀφθαλμός, ἐὰν οὒν ὁ ὀφθαλμός σου, ἁπλοῦς εί, ὅλον τὸ σῶμα σου φωτεινὸν ἔσται» (Ματθ. 6, 22). Ἡ ἡσυχαστικὴ παράδοση διδάσκει τὴ μέθοδο τῆς σιωπηλῆς περισυλλογῆς καὶ τὴ γνώση τοῦ φωτός. Οἱ τέλειοι διδάσκονται τὸ θεῖο, ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν Λόγο, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ λόγου  (τὸ Ἅγιο Πνεῦμα), μυστηριωδῶς…

Στὴν κορυφὴ τῆς ἁγιότητος ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη γίνεται κατὰ κάποιο τρόπο φῶς.
Ἔτσι ἕνας Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ περιβάλλεται ἀπὸ ἥλιο καὶ ἀκτινοβολεῖ· ἐνῷ ὀνομάζεται «ὁμοίωμα», εἶναι ἡ ζωντανὴ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ-Φωτός.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης περιγράφει τὴν ἄνοδο τῆς ψυχῆς, ἡ  ὁποὶα ἀκούει: "ἔγινες ὡραία προσεγγίζοντας τὸ Φῶς μου".
Ὁ ἄνθρωπος ἐπιθυμεῖ τὸ ὕψος, πηγαίνει ἐπάνω, θὰ μποροῦσὲ νὰ πεῖ κανεὶς πετυχαίνει τὸ ἐπίπεδο τῆς θείας ὡραιότητος.

Ὕπαρξη μέσα στὸ φῶς, εἶναὶ ὕπαρξη μέσα σὲ μία φωτισμένη κοινωνία, ποὺ ἀποκαλύπτει τὶς εἰκόνες τῶν ὑπάρξεων καὶ τῶν πραγμάτων, ἁρπάζει τοὺς λόγους τους ποὺ περιέχονται στὴ θεία σκέψη καὶ μυεῖται ἔτσι στὴν τέλεια ὁλότητά τους· λέγοντάς το κατ’ ἄλλο τρόπο: στὴν ὡραιότητά τους, ποὺ θέλει ὁ Θεός.

 

antifono - 2φΑ

                                    

- ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2022

 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου
βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο

Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
με τ’ άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης
σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη
μεγάλη, όσο σε θέλησε η μικρή ζωή.

(Οδ. Ελύτης)

2φΑ

"Τι μόρφωση! "

 

Ζαχαρίας Παπαντωνίου  -  Ο ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ

Σαν έμαθε τη λέξη καλησπέρα
ο παπαγάλος, είπε ξαφνικά:
«Είμαι σοφός, γνωρίζω ελληνικά
τι κάθομαι εδώ πέρα!»

Την πράσινη ζακέτα του φορεί
και στο συνέδριο των πουλιών πηγαίνει,
για να τους πει μια γνώμη φωτισμένη.
Παίρνει μια στάση λίγο σοβαρή,
ξεροβήχει, κοιτάζει λίγο πέρα
και τους λέει: καλησπέρα!

Ο λόγος του θαυμάστηκε πολύ.
Τι διαβασμένος, λένε, ο παπαγάλος!
Είναι σοφός αυτός πολύ μεγάλος,
αφού μπορεί κι ανθρώπινα μιλεί!

Απ' τις Ινδίες φερμένος, ποιός το ξέρει
πόσα βιβλία μαζί του να ’χει φέρει,
με τι σοφούς εμίλησε, και πόσα
να ξέρει στων γραμματικών τη γλώσσα!

«Κυρ-Παπαγάλε, θα ’χουμε την τύχη
ν' ακούσουμε τι λες και πάρα πέρα;»
Ο παπαγάλος βήχει, ξεροβήχει,
μα τι να πει; Ξανάπε: καλησπέρα!

 

2φΑ

                                                               

"Δύσκολες εποχές.. "

 

- Σεΐχης Ρασίντ

‘Όπως αναγράφεται σε πληθώρα αναδημοσιεύσεων στο Διαδίκτυο, ρώτησαν κάποτε τον ιδρυτή του Ντουμπάι, Σεΐχη Ρασίντ, πώς βλέπει το μέλλον της χώρας του και εκείνος απάντησε:
«Ο παππούς μου ίππευε καμήλα, ο πατέρας μου το ίδιο, εγώ οδηγώ Μερσεντές, ο γιος μου Land Rover, ο εγγονός μου πάλι Land Rover θα οδηγεί, αλλά ο δισέγγονος μου μάλλον πάλι καμήλα θα ιππεύει...»

Γιατί το λέτε αυτό;
«Υπάρχουν κάποιες αέναες αρχές που διέπουν τα πάντα στη ζωή.
Για να γίνω συγκεκριμένος, οι δύσκολες εποχές πλάθουν δυνατούς άνδρες, οι δυνατοί άνδρες δημιουργούν καλές εποχές, οι καλές εποχές παράγουν ανίσχυρους άνδρες και οι ανίσχυροι άνδρες δημιουργούν σκληρές εποχές.
Πολλοί δεν θα καταλάβουν, αλλά η ευημερία και η ευμάρεια στη χώρα μας παράγει παράσιτα και όχι μαχητές της ζωής …"

[Σύμφωνα με το Oxford Reference, η 1η φράση που αναφέραμε αποδίδεται στον Σεΐχη Ρασίντ Μπιν Σαΐντ αλ Μακτούμ (φωτο-), ο οποίος υπήρξε κυβερνήτης του Ντουμπάι για 32 έτη (1958-1990) και όχι στον γιο του, Σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ, σημερινό πρωθυπουργό και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και κυβερνήτη του Ντουμπάι.

- Όσον αφορά τη 2η φράση, που υποτίθεται ότι ειπώθηκε στον ίδιο διάλογο, όχι μόνο δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο που να επιβεβαιώνει ότι λέχθηκε από τον Σεΐχη Ρασίντ, αλλά αντίθετα εντοπίζεται στο βιβλίο του Αμερικανού βετεράνου G. Michael Hopf με τίτλο "Those Who Remain" (2016)].

 

ellinikahoaxes – 2φΑ

                                                           

"Αδελφοί.. "

-  Απόστολος Παύλος
(Ρωμ.15,1-7)

«Αδελφοί, όσοι έχουμε δυνατή πίστη οφείλουμε να ανεχόμαστε τις αδυναμίες αυτών που έχουν αδύναμη πίστη, και να μην κάνουμε ό,τι αρέσει σ’ εμάς.
Η συμπεριφορά του καθενός μας να είναι αρεστή στον πλησίον, ώστε να τον βοηθάει να προκόβει στο αγαθό κι έτσι να συντελεί στην οικοδομή της εκκλησίας. 

Άλλωστε, κι ο Χριστός δεν έζησε για να ευαρεστήσει τον εαυτό του, αλλά όπως λέει η Γραφή, οι ύβρεις όσων σ’ έβριζαν, Θεέ, έπεσαν πάνω μου.
Να ξέρετε ότι όσα γράφτηκαν στις Γραφές, έχουν γραφτεί για να μας διδάσκουν.
Έτσι, με την υπομονή και την ενθάρρυνση που δίνει η Γραφή, θα στηριχτεί η ελπίδα μας.

Είθε ο Θεός, που χαρίζει την υπομονή και την ενθάρρυνση, να σας δώσει την ομόνοια σύμφωνα με το θέλημα του Ιησού Χριστού. 
Έτσι, όλοι μαζί με μια φωνή θα δοξάζετε τον Θεό, τον Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
«Να δέχεστε ο ένας τον άλλο, όπως δέχτηκε κι εσάς ο Χριστός, για να δοξάζεται ο Θεός».

 

2φΑ

              

"Απλές αλήθειες.. "

 

-  Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

«Εγώ έχω ψωμί να φάω, εσύ δεν έχεις· αν σου δώσω κομμάτι και σένα, που δεν έχεις, τότε φανερώνω πως σ' αγαπώ.
Άμα φάω όλο το ψωμί και εσύ πεινάς, τί φανερώνω;
Πως η αγάπη που έχω σε σένα, είναι ψεύτικη.

Έχω δύο ποτήρια κρασί να πιώ, εσύ δεν έχεις· και δώσω και σένα απ' αυτό και πιείς, τότε φανερώνω πως σ' αγαπώ.
Άμα όμως δεν σου δώσω, είναι κάλπικη η αγάπη.

Είσαι λυπημένος· πέθανε η μητέρα σου, ο πατέρας σου· και έρθω να σε παρηγορήσω, τότε είναι αληθινή η αγάπη μου.
Άμα όμως εσύ κλαις και θρηνείς και εγώ τρώω, πίνω και χορεύω, ψεύτικη είναι η αγάπη μου.

Το αγαπάς εκείνο το φτωχό παιδί;
Αν το αγαπάς, του παίρνεις ένα υποκάμισο που είναι γυμνό, να παρακαλά και εκείνο για την ψυχήν σου.
Δεν είναι έτσι Χριστιανοί μου;
Με ψεύτικη αγάπη, δεν πηγαίνουμε στον παράδεισο…»

 

simeiakairwn – 2φΑ

                                                

"Φίλοι Θεού "

 

Παύλος Ευδοκίμωφ   -  "Η Ελευθερία"
[«Χριστιανικό Συμπόσιο», εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας]

 
….  Η σοφία του Θεού υπάρχει πριν από την ύπαρξη του ανθρώπου, και κάθε άνθρωπος φέρει μέσα του μιαν «εικόνα οδηγητική», την ίδια του σοφία, είναι ο ίδιος ένα ζωντανό σχέδιο του Θεού.

Πρέπει να το αποσαφηνίσει αυτός ο ίδιος και ελεύθερα να κατακτήσει το ίδιο του νόημα, να οικοδομήσει τον προορισμό του.
Έτσι, ύπαρξη είναι η τάση ν’ ανακαλύψεις και να ζήσεις την ίδια σου αλήθεια.
«Δεν γνωρίζω την αλήθεια, παρά όταν γίνεται ζωή μέσα μου» έλεγε ο Κierkegaard.

Δεν υπάρχει καμιά τελείωση στατική, ούτε καμιά επανάληψη δυνατή μέσα στη ζωή· για ν’ ακριβολογήσει κανείς, δεν υπάρχει προηγούμενο, αλλά μια αιώνια αρχή των πράξεων που είναι πάντοτε μοναδικές — «ποτέ δυο φορές» — γιατί είναι δικές μου.
Κάθε πρωί της ανθρώπινης ζωής υψώνεται όπως το πρωί της δημιουργίας του κόσμου —ένα καθαρό θείο σχέδιο— και η πιστότητα που φέρω εντός μου, με οδηγεί σε κάθε στιγμή προς μια νέα άνοιξη, προς το απόλυτα επιθυμητό και παρθένο.

Η σχέση με το υπερβατικό δεν εκφράζεται με τους όρους μιας «ετερονομίας» του Κant, γιατί ακριβώς δεν υπάρχει κανένα έτερο μέσα στη «θεονομία».
Να εξαρτάται κανείς από τον Θεό, σημαίνει να λαβαίνει την αποκάλυψη της εσωτερικότητάς του, να συνειδητοποιεί ότι μέσα του κατοικεί ο Λόγος:
«Δεν σας ονομάζω πια υπηρέτες, σας ονομάζω φίλους».

Αντίθετα, κάθε αυτονομία «περικλείνει» τον άνθρωπο που κλείνεται στον εαυτό του.
Μέσα στην άσκηση, ο άγιος Αντώνιος ορίζει ακριβώς τις τρείς θελήσεις που αντιπαρίστανται μέσα στον άνθρωπο:
Εκείνη του Θεού, σωτήρια και ενεργούσα εσωτερικά, που είναι η θεονομία στην οποία ο άνθρωπος συγκατατίθεται ελεύθερα με τέλεια συνεργία, κάνοντάς τη δική του.
Εκείνη του ανθρώπου που, χωρίς να είναι πλασμένη αμαρτωλή, είναι άστατη και προβληματική, και εκφράζεται ως αυτονομία.
Τέλος, η δαιμονική θέληση, ξένη από τον άνθρωπο, που είναι η ετερονομία.

Αν η ελευθερία δεν είναι παρά μια καθαρή υποταγή στη θεία ενέργεια και καταλήγει στο να την αναπαράγει, να την αντιγράφει, στη περίπτωση αυτή, το να είναι κανείς ελευθερωμένος κατ’ εικόνα της θείας ελευθερίας, δεν σημαίνει πια τίποτε.
Όπως λέει ο άγιος Μάξιμος, «ο άνθρωπος γεννήθηκε κατά τη θέλησή του από το Πνεύμα και μπορούσε να κινηθεί αυτός ο ίδιος», εξ ιδίων.
Πάνω από την ηθική των δούλων και των μισθοφόρων, το Ευαγγέλιο θέτει την ηθική των φίλων του Θεού.  ….

 

pemptousia – 2φΑ

                             

"Ἀδυναμίες.. "

 

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης  -  "Περί ἡδονῆς"
[«Μαθητεία στον Άγιο Νικόδημο».
Εκδ.: Ι. Μ. Παρακλήτου. Ωρωπός Αττικής]

Δὲν ὑπάρχουν ἰσχυρότεροι μαγνῆτες καὶ θελκτικότεροι ἐξουσιαστὲς καὶ ποθεινότερες ἁλυσίδες γιὰ τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὶς ἡδονὲς τῶν πέντε αἰσθήσεων.
Πόσο ἀρεστὲς καὶ πόσο βλαβερὲς εἶναι!
Καὶ ὁ καλύτερος ρήτορας δὲν θὰ μποροῦσε νὰ παρουσιάσει ποτὲ τὴν κακία τους καὶ τὴν βλάβη ποὺ προξενοῦν στὴν ψυχή.
Ἂν ὁ διάβολος μᾶς ἔδινε τὸ φαρμάκι του μὲ κάποιο πικρὸ βότανο, δὲν θὰ τὸ πίναμε.
Ἐπειδὴ ὅμως μᾶς τὸ δίνει μὲ τὸ μέλι τῶν ἡδονῶν, τὸ παίρνουμε εὐχάριστα.

Ἀπὸ τὶς ἡδονές, οἱ σαρκικὲς – δηλαδὴ ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία καὶ ὅλα τὰ σχετικὰ πάθη – τυφλώνουν τὴν καρδιὰ καὶ κολλᾶνε τὴν καρδιά μας στὰ παρόντα πράγματα, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἁμαρτία, γι᾿ αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἐμπόδια της σωτηρίας μας.
Καὶ ἀληθεύει ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ἕνας ἅγιος, ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ βρέφη, λίγοι μόνο φτάνουν στὸν παράδεισο, ἐξαιτίας τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων.

Ἄλλες μορφὲς ἡδονῶν εἶναι ὁ πολὺς ὕπνος, τὰ καλὰ φαγητά, τὰ ὡραῖα φορέματα, τὰ μαλακὰ στρώματα καὶ γενικὰ ὅλες οἱ ἱκανοποιήσεις τῶν αἰσθήσεων.
Οἱ ἄνθρωποι τῶν ἡδονῶν, ἀφοῦ χορτάσουν τὸν ὕπνο καὶ τὴν ἀνάπαυση, τρέχουν στὰ συμπόσια καὶ στὰ ξεφαντώματα, στὰ τραγούδια τὰ ἄσεμνα, στὶς κακὲς συναναστροφές, στὶς κωμῳδίες καὶ στὰ πανηγύρια.
Γενικά, δὲν ἀφήνουν ποτὲ νὰ τοὺς ξεφύγει καμία εὐκαιρία ἀπολαύσεως.
Κι ἐνῷ ἡ ζωή τους εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀσωτίες καὶ ματαιότητες, αὐτοί τὴν θεωροῦν καλὴ καὶ ἀθῴα.  ….

Τὸ πανάγιο Πνεῦμα δὲν μᾶς λέει ὅτι ὅποιος κυνηγάει τὶς κοσμικὲς ἡδονὲς γκρεμίζεται ἀμέσως στὸν Ἅδη. Ἀλλὰ τί λέει μὲ τὸ στόμα τοῦ Δαβίδ;
Ὅτι κατεβαίνει στὸν ᾅδη… πλησιάζει δηλαδὴ σιγὰ-σιγά: «πάντες οἱ καταβαίνοντες εἰς ᾅδου» (Ψαλμ.113:25).
Γιατὶ ἡ μαλθακὴ καὶ ἡδονικὴ ζωὴ ποὺ ζεῖ, τὸν προετοιμάζει ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ γιὰ τὴν ἀπώλεια. Οἱ τρυφὲς καὶ οἱ ἡδονὲς φθείρουν καὶ ἀδυνατίζουν καὶ τοὺς πιὸ δυνατούς.
Γι᾿ αὐτὸ μερικοὶ καταντοῦν σὲ τέτοια ἀδυναμία, ποὺ καὶ ὁ ἴσκιος ἀκόμα τῶν πειρασμῶν εἶναι ἀρκετὸς γιὰ νὰ τοὺς ρίξει. Κι ἀφοῦ ἐξομολογηθοῦν, μὲ τὸν πρῶτο πειρασμὸ ξεχνοῦν τὴν καλή τους ἀπόφαση νὰ μὴν ξαναμαρτήσουν, καὶ πέφτουν ἀμέσως πάλι στὴν ἁμαρτία.

Λοιπόν, μὲ τὸ νὰ λὲς ὅτι δὲν εἶναι ἁμαρτίες ὁ πολὺς ὕπνος καὶ τὰ φαγοπότια καὶ οἱ διασκεδάσεις καὶ τὰ ξεφαντώματα, προσπαθεῖς ἁπλὰ νὰ δικαιολογηθεῖς.
Γιατὶ μπορεῖ αὐτὰ καθεαυτὰ νὰ μὴν εἶναι ἁμαρτίες, ἀλλὰ προετοιμάζουν γιὰ τὶς ἁμαρτίες καὶ σ᾿ ἐμποδίζουν νὰ γευθεῖς τὰ πνευματικὰ ἀγαθά τοῦ Θεοῦ.
Καὶ θὰ πάθεις κάτι ἀνάλογο, μ᾿ ἐκεῖνο ποὺ ἔπαθε ὁ Σολομῶν:
Νομίζοντας πὼς μποροῦσε ν᾿ ἀπολαμβάνει χωρὶς κίνδυνο τὶς ἡδονές, κατάντησε στὴν εἰδωλολατρία.
Καὶ μ᾿ ἐκεῖνο ποὺ ἔπαθαν οἱ Σοδομῖτες: Γιὰ νὰ τρῶνε καὶ νὰ πίνουν μὲ τρυφὲς καὶ ξεφαντώματα, ἔφτασαν νὰ πέσουν σὲ παρὰ φύση πάθη καὶ ἀσέλγειες.
Πολὺ σωστὰ εἶπε ὁ Τερτυλλιανός, ὅτι οἱ χριστιανοὶ πρέπει ν᾿ ἀποφεύγουν τὶς τρυφές, γιατὶ αὐτὲς ἀδυνατίζουν τὴν πίστη καὶ τὴν ἀρετή τους.

Ἡ χαυνότητα καὶ ἡ ἀδυναμία, ποὺ προξενοῦνται στὴν ψυχὴ ἀπὸ τὶς ἡδονές, δὲν ταιριάζουν στὸν προορισμό μας, ποὺ εἶναι νὰ μοιάσουμε στὸν Ἰησοῦ Χριστό.
Ὅπως διδάσκει ὁ ἀπόστολος, ὁ Θεός μᾶς «προώρισε συμμόρφους τῆς εἰκόνος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ» (Ρωμ. 8:29).
Καὶ ὁ Χριστός, γιὰ νὰ φτάσει στὴν δόξα, πέρασε στὴν ἐπίγεια ζωὴ Του μέσα στὴν φτώχεια, τὴ θλίψη καὶ τὴν καταφρόνηση.
Οἱ τρυφηλοὶ ἄνθρωποι ὅμως φοβοῦνται τὴ σκληραγωγία καὶ τὴν μετάνοια.
Μήπως βρῆκαν ἄλλο Εὐαγγέλιο ἢ μήπως κατέβηκε γι᾿ αὐτοὺς κανένας ἄλλος Χριστός, ποὺ νὰ τοὺς ὑπόσχεται ἀνέσεις, ὡραῖα ἐνδύματα, ἀπολαύσεις, διασκεδάσεις καὶ δόξες;
Ξεχνοῦν ὅτι «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ»
(Πράξ. 14:22), καὶ ὅτι «στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν» (Ματθ. 7:14)

Ἄκου καὶ τοῦτο τὸ ὠφέλιμο: Κάποτε ἕνας εὐγενὴς καὶ πλούσιος ἄρχοντας, παραδομένος στὶς ἡδονές, ἄκουσε πολλὰ γιὰ τὴν ἀρετὴ ἑνὸς πνευματικοῦ ἀνθρώπου, καὶ πῆγε νὰ τὸν συμβουλευθεῖ.
Ὁ πνευματικὸς ἐκεῖνος ἄνδρας, τοῦ εἶπε τοῦτα μόνο:
«Ὁ Χριστὸς ἦταν φτωχός, ἐνῷ ἐσὺ πλούσιος.
Ὁ Χριστὸς ἦταν νηστικός, ἐνῷ ἐσὺ χορτασμένος.
Ὁ Χριστὸς ἦταν σχεδὸν γυμνός, ἐνῷ ἐσὺ καλὰ ντυμένος.
Ὁ Χριστὸς ὑπέμεινε θλίψεις καὶ πάθη, ἐνῷ ἐσὺ ἀπολαμβάνεις τρυφές, ἀναπαύσεις καὶ μαλακὰ στρώματα».
Ὅταν τ᾿ ἄκουσε αὐτὰ ὁ ἄρχοντας, ἦρθε σὲ κατάνυξη, μετανόησε, ζήτησε μὲ δάκρυα συγνώμη ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ζωὴ ποὺ ἔκανε, καὶ ἀποφάσισε νὰ ζήσει πιὰ μὲ μετάνοια.  ….

 

synaxipalaiochoriou – 2φΑ

                                          

"Μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε.. "

 

Ρωτήσανε έναν μοναχό Αγιορείτη:
– Τι δουλειά κάνετε εσείς στην Εκκλησία;
– Τίποτα δεν κάνουμε.
– Τίποτα;
– Ναι, τίποτα.
– Μα, γιατί πηγαίνετε τότε στην Εκκλησία;

– Δεν μου λες, το παιδί κάνει κάτι όταν είναι μέσα στη κοιλιά της μητέρας του;
Εκείνο βρίσκεται στην κοιλιά της μάνας και μόνο τρώει και μεγαλώνει, ώσπου να φτάσει η ώρα να γεννηθεί.

Κι εμείς κάνουμε το ίδιο.
Είμαστε στην Εκκλησία όπου προσευχόμαστε, παίρνουμε τροφή μέσα από τα Θεία Μυστήρια και με τη χάρη του Θεού μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε, ώσπου να έρθει η στιγμή που θα γεννηθούμε στην αιώνια ζωή.

 

talanto – 2φΑ

                                     

"Το τραπέζι της Παναγίας! "

 

«Τα σπουργίτια του Δεκαπενταύγουστου»
-  Ένα ξεχωριστό διήγημα από την Λουκία Βουργιά – Δημητριάδου,
τέως Επιθεωρήτρια Δημοτικής Εκπαίδευσης Κύπρου

Ήταν ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι του Ιούνη του 2019.
Είπα να πάω να δω λίγο τη μάνα μου. Την είδα να κρατά ένα δισκάκι με δυο φέτες βρεγμένο ψωμί. Προχωρούσε αργά με μικρά βήματα στην αυλή του σπιτιού μας.
Απίθωσε με τρεμάμενα χέρια το ψωμί στον φούρνο. Μα τι έκανε;

Απρόσμενα ένα σμήνος σπουργίτια κατέβηκαν από το πουθενά κι άρχισαν χαρούμενα να τσιμπολογούν τα βρεγμένα ψιχουλάκια.
Τραγουδούσαν, πετάριζαν με τα μικρά τους φτεράκια, χοροπηδούσαν εδώ κι εκεί.
Ήταν ένα πανέμορφο θέαμα. Φιλονικούσαν, σπρώχνονταν να χωρέσουν στη στέγη του φούρνου, κελαηδούσαν μες την τρελή χαρά. Ήταν τρισευτυχισμένα.

- Τα καημένα, σχολίασε η γριά μάνα μου. Εδώ και χρόνια, τα ταΐζω κάθε μεσημέρι.
Πεινούν κι αυτά. Δεν βρίσκουν εύκολα φαγητό.
Κοίταξέ τα για λίγα ψίχουλα πόση χαρά νιώθουν, άκου τι ωραία κελαηδούν, ευχαριστούν τον Θεό για το λιγοστό ψωμάκι, δοξολογούν τον Πλάστη τους …

Έμεινα άφωνη να τα κοιτάζω. Την μάνα μου την καλόψυχη, την σπλαχνική, που συμπόνεσε ακόμη και τα σπουργίτια.
Εγώ δεν σκέφτηκα ποτέ να ταΐσω τα σπουργίτια και μάλιστα επί σταθερής βάσης.
Ναι, να φροντίσουμε αδέσποτα σκυλιά, γατιά , λίγα ψίχουλα τον χειμώνα, αλλά κάτι τέτοιο δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου.
Σκέφτηκα για πολλοστή φορά ότι την αξιοσύνη της μάνας μας δεν μπορέσαμε να την φτάσουμε ποτέ κανένα της παιδί …

Τα σπουργίτια συνέχισαν τον χορό και το τραγούδι στον φούρνο της μικρής μας αυλής, που χώρεσε αλήθεια τόσες όμορφες στιγμές, τόσες οικογενειακές χαρές!
Τώρα τα πουλιά πέταξαν μακριά από τη φωλιά, έκτισαν τις δικές τους φωλιές.
Όμως το τραγούδι δεν σταμάτησε ποτέ, γιατί τώρα το πατρικό μου σπίτι φιλοξενεί άλλα πουλιά, τα σπουργίτια της γειτονιάς!

Παρατήρησα ένα σπουργίτι. Στεκόταν φρουρός στα κεραμίδια του σπιτιού, καθώς τα άλλα σπουργιτάκια γλεντούσαν τρώγοντας. Κοίτα τώρα σοφία και οργάνωση, αν και πουλιά σκέφτηκα, έχουν και φρουρό ασφαλείας!

Είπα στα εγγόνια μου, το και το.
– Να πάμε να τα γυρίσω βίντεο, είπε ένας εγγονός μου.
Χαμογέλασα. Άλλη γενιά, άλλα έθιμα . Να πάμε μια μέρα …
Οι μέρες πέρασαν, σβήστηκαν στο πέρασμα του χρόνου.

Αρχές Αυγούστου η μάνα μας αρρώστησε . Βεβαίως θυμηθήκαμε τα σπουργίτια της.
Επί το έργον. Το καθήκον μας καλεί .
Έτσι ακριβώς όπως έκανε κι εκείνη πριν πέσει στο κρεβάτι.
Βάλαμε ψωμί στον φούρνο ξανά και ξανά … και πάλι και αύριο και μεθαύριο… όμως τα σπουργίτια δεν ματαφάνηκαν. Τα περιμέναμε. Λέγαμε.. .
Σήμερα δεν μπορεί , θα έρθουν να φάνε . Έχει τόσες μέρες που…

Στις 11 Αυγούστου η μάνα μας ζήτησε να την καθίσουμε λίγο στην αυλή.
Καθίσαμε τα αδέλφια δίπλα της . Όπως τον παλιό καλό καιρό που καθόμασταν παιδάκια στην ποδιά της να μας πει παραμύθια.
Θυμηθήκαμε τα σπουργίτια. Σχολιάσαμε: Ακόμη και τα σπουργίτια κατάλαβαν, ότι η μαστόρισσα τους αρρώστησε, γιατί δεν έρχονται πια, αν και καθημερινά βάζουμε ψωμί.

Η μάνα μας κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι της.
- Όχι, δεν είναι γι αυτό που δεν έρχονται, λάθος κάνετε.
- Εμ, γιατί;
- Είναι δεκαπενταύγουστος, μεγάλη νηστεία. Τα σπουργίτια δεν τρώνε…
- Έλα ρε μάνα τώρα που… Γελάσαμε αυθόρμητα. Απίστευτα πράγματα.
Τι λες τώρα;

- Σωστά σας λέω. Έτσι είναι. Τα σπουργίτια νηστεύουν.
- Έλα τώρα ρε μάνα, αντέτεινα, πώς ξέρουν τώρα τα πουλιά ότι είναι δεκαπενταύγουστος και θα πρέπει να νηστέψουν;
- Είναι πολύ έξυπνα πουλιά, έχουν χάρισμα από τον Θεό.

Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο χαμογελώντας, ως συνένοχοι. Ναι τώρα, που…
Η μάνα μας κατάλαβε τη σκέψη μας. Πω πω…
-Να σας το αποδείξω, για να πειστείτε.

Ξαναγέλασα. Θυμήθηκα τα Μαθηματικά στο Δημοτικό της γενιάς μου, στο Δημόσιο σχολείο της αριστείας, που στην Τρίτη Δημοτικού μας μάθαιναν αυτή την βασική αρχή:
Τα δεδομένα, το ζητούμενο, η απόδειξη.
Να τώρα η μάνα μου που μόνη της θέτει επί τάπητος την απόδειξη.

Ήλθε ακόμη στο μυαλό μου μια χρονιά, που όντας νεαρή δασκάλα πήγα στο χωριό καταγωγής της μάνας μου να δουλέψω στις εκλογές.
Με πλησίασε ο μουκτάρης του χωριού, παλιός συμμαθητής της μάνας μου.
Μου τόνισε πόσο έξυπνη μαθήτρια ήταν ειδικά στα Μαθηματικά.
Τόσο, που πηδώντας από τάξη σε τάξη, σε τρία χρόνια τελείωσε την Ε΄ Δημοτικού !

Ήταν οι χρυσοί καιροί που τα προικισμένα παιδιά άνοιγαν τον δρόμο!
Και τότε, ο παππούς την έβγαλε από το σχολείο, για να βοηθά στα χωράφια.
Τρεις μήνες τον θερμοπαρακαλούσε ο δάσκαλος να στείλει το παιδί πίσω στο σχολείο…
Η μάνα μας, ποτέ δεν μας είπε αυτή την ιστορία.

Να την τώρα τη μάνα μας με το τετράγωνο μυαλό, που θα μας το αποδείξει κιόλας.
Χαμογελάσαμε ξανά σαν άπιστος Θωμάς. Αν είναι δυνατόν τώρα τα σπουργίτια να νηστεύουν για τον δεκαπενταύγουστο.
- Κοιτάξτε, ξανάπε η μάνα μας ήρεμα, γαλήνια, με μισοσβησμένη φωνή:
Θα το δείτε. Τα σπουργίτια θα ξανάρθουν στο σπίτι μας στις 15 Αυγούστου, που τελειώνει η νηστεία. Θα ’ρθουν για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου, πρόσθεσε χαμογελώντας.

Κλείσαμε το στόμα μας, τα παιδιά της, οι «πολύξεροι» εκπαιδευτικοί.
Να το πιστέψουμε; Μα είναι δυνατόν;
Θυμήθηκα μια ιστορία που διάβασα για τον Γέροντα Παΐσιο, που έμενε νηστικός σχεδόν όλο τον δεκαπενταύγουστο, τιμώντας έτσι τη μνήμη της Παναγίας. Τόσο μεγάλη νηστεία είναι.
- Ναι, είπε ξανά η μάνα μας. Τόσο μεγάλη νηστεία είναι. Για την Παναγία μας.

Τ’ ασημένια της μαλλιά, το ρυτιδιασμένο της πρόσωπο, τα ροζιασμένα της χέρια, η σοφία των 90 της χρόνων, οι πικρές εμπειρίες της χηρείας από τη νιότη της, το ξεκάθαρο βλέμμα της, η γαλήνια μορφή της, δεν μας αφήνουν να συνεχίσουμε άλλο.
Είναι τόσο σίγουρη γι αυτό που λέει.
Κι άλλο τόσο εμείς, ότι δεν είναι δυνατόν να… όμως δεν τολμούμε να συνεχίσουμε άλλο.
Σεβόμαστε τη μάνα μας. Είναι άρρωστη. Φεύγει;

Πλήρης ημερών. Μια θλίψη μας πλακώνει.
Πού είναι κι αυτά τα σπουργίτια να μας δώσουν λίγη χαρά; Πού χάθηκαν;
Οι μέρες πέρασαν ξανά. Το ψωμί στον φούρνο δεν έλειψε.
Περίμενε κι αυτό τους πεινασμένους φτερωτούς φίλους της γειτονιάς.
Όμως τα σπουργίτια δεν πάτησαν το πόδι τους.

Ξημέρωσε δεκαπενταύγουστος. Κατά το μεσημέρι, τα σπουργιτάκια άρχισαν να καταφθάνουν το ένα πίσω από το άλλο στον φούρνο της μάνας μας.
Η μικρή μας αυλή γέμισε κελαηδήματα, τραγούδια και χαρές.
Μα ήταν δυνατόν; Σωστά έβλεπαν τα μάτια μας;

– Να τα, είπε η μάνα μας χαμογελώντας. Ήλθαν για το τραπέζι του δεκαπενταύγουστου, μετά από τόση νηστεία για την Παναγία μας.
Είδατε που σας έλεγα; Βάλτε ψωμί για τα πουλιά!

Τα σπουργίτια του δεκαπενταύγουστου φτερούγιζαν όλο χαρά με τα μικρά τους φτεράκια, τσιμπολογούσαν το φτωχικό τους φαγητό και δοξολογούσαν ευχαριστώντας τον Πλάστη τους.
Γλεντούσαν για τη ζωή, για το ψωμί, τιμούσαν την Παναγία μας κι ευχαριστούσαν τη γριά μάνα μας για το τραπέζι του δεκαπενταύγουστου!

 

entypwsiako – 2φΑ

                                                            

"Ξέσπασμα χαράς! "

Θανάση Ν. Παπαθανασίου  -  Δεκαπενταύγουστος: Γλέντι ή τίποτα!

«Φέρε να πιω για να μου φύγει το βάρος,
γιατί απόψε θα πεθάνει ο χάρος».
Έτσι τραγούδησε η Σωτηρία Μπέλλου στα «Ρεμπέτικά της», τους στίχους του Κώστα Βίρβου. Τι έκανε εδώ ο Βίρβος; Αποτύπωσε μια πολυχρονεμένη λαϊκή ιαχή, που ξεστομίζεται στεντόρια σε γλέντια.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει (ή δεν έχουμε κραυγάσει οι ίδιοι) πλάι στα κάρβουνα, μέσα στον χορό, αγκαλιά με το κρασοπότηρο, «Να πεθάνει ο χάρος!»; 
Ωστόσο, καταγράφοντας την λαϊκή ψυχή ο Βίρβος, έκανε μαζί της ένα βήμα παραπέρα:
Η φράση «να πεθάνει ο χάρος» είναι ευχή.
Πόθος δηλαδή για να συμβεί κάποτε κάτι όμορφο. Μα ο Βίρβος το έκανε βεβαιότητα.
Το «να» το έκανε «θα»!

Όμως, γίνεται άραγε να υπάρχει βεβαιότητα για το μέλλον;
Η απάντηση είναι εύκολη: Δεν γίνεται. Το μέλλον είναι το ακόμη ανύπαρκτο.
Οπότε, τι λογής είναι αυτό το «θα» του ρεμπέτικου;
Είναι το «θα» της πίστης. Είναι το «θα» το οραματικό, εκείνων που δεν νοούν το μέλλον απλώς ως προέκταση του παρόντος, αλλά το λαχταρούν ως έκπληξη, ως δημιουργία, ως ερχομό της ομορφιάς που δεν υπάρχει τώρα.

Στην ιαχή των γλεντοκόπων ο λόγος είναι για ομορφιά: για θανάτωση του θανάτου, για ημερομηνία λήξης αυτού το οποίο σήμερα βάζει ημερομηνία λήξης στα πάντα και στους πάντες (το τονίζω αυτό, γιατί υπάρχουν και οραματιστές της ασχήμιας, της νίκης κάθε λογής θανάτου πάνω στη ζωή).
Και το ξαναλέω: Θάνατος είναι κάθε σάπισμα, κάθε σβήσιμο του ανθρώπου: είναι το βιολογικό ξεψύχισμα, μα είναι και η μισαλλοδοξία, η εκμετάλλευση, ο ναρκισσισμός…

Αυτό το ατίθασο οραματικό της πίστης, η ταλάντωση ανάμεσα στο «να» και στο «θα», εκρήγνυται πανηγυρικά και πανηγυριώτικα τον Δεκαπενταύγουστο.
Και παράδοξα· περίπου αντιφατικά!
Πώς γίνεται, γλέντι σε μια κηδεία; Πώς γίνεται, ξέσπασμα χαράς την ώρα πένθους;
Γιατί αυτό γιορτάζεται στις 15 Αυγούστου: ο θάνατος της Παναγίας.
Μα γιορτάζεται με ξεφάντωμα!

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο, ούτε και τα νοήματα είναι πάντα διαυγή.
Η συνήθεια, το κιτς και η εμπορευματοποίηση δεν χαμπαριάζουν από νοήματα, κι έτσι συχνά δεν απομένει παρά το κέλυφος των νοημάτων, δηλαδή έθιμα δίχως βάθος.
Ωστόσο, μπορεί αυτό το κέλυφος να είναι μια υπόμνηση, μια πρόσκληση, ας πούμε, για όποιον ζει το ρεμπέτικο (και δεν το καταναλώνει απλώς) – όπως και για όποιον ζει τους ύμνους της Εκκλησίας (και δεν τους έχει για ξόρκια).

Η ονομασία της γιορτής είναι «Κοίμηση» της Θεοτόκου.
Να το κέλυφος που στέκει σαν εκκωφαντικός σιωπηλός μάρτυρας του νοήματος!
«Κοίμηση» σημαίνει ύπνο, σημαίνει αναμονή ξυπνήματος, προσδοκία ανταμώματος.
Υπάρχει μήπως χαρά χωρίς αντάμωμα;
Με δυο λόγια, λέγοντας «Κοίμηση» παραπέμπουμε όχι στην αποσύνθεση, αλλά στην Ανάσταση! Και ακριβώς γι’ αυτό έχουμε και παραέχουμε λόγο, να κάνουμε γλέντι σ’ αυτή την κηδεία!

Κι έχουμε λόγο, γιατί η υπόθεση αυτή δεν αφορά ένα είδωλο απέναντι κι απόμακρα από τους φανς του. Αφορά την καθεμιά και τον καθένα, πάντα ως πρόσκληση της πίστης, ως τάνυσμα ανάμεσα στο «να» και στο «θα».
Και μας αφορά για δύο λόγους:

Η Ανάσταση είναι για όλους. Στη χριστιανική αντίληψη, η Ανάσταση του Χριστού δεν ήταν απλώς η ατομική νίκη του μπάτμαν. Ήταν το ξεκίνημα αυτού που θα χαριστεί σε όλους.
Οπότε, η γιορτή του Δεκαπενταύγουστου είναι σαν τρέιλερ που φανερώνει το μελλοντικό έργο, την υπόσχεση για ολόκληρο το σύμπαν.

Η Παναγία είναι πρότυπο όλων. Όχι μόνο των μανάδων, όπως συχνά λένε διάφοροι πανάσχετοι. Και είναι πρότυπο όλων (κάθε φύλου, σε γάμο και χωρίς γάμο, με παιδιά και χωρίς παιδιά) διότι είναι το πρότυπο της ανθρώπινης ελευθερίας και ευθύνης.
Η Παναγία σηματοδοτεί την ιλιγγιώδη σπουδαιότητα καθενός και καθεμιάς.
Κατέχει εξαιρετική θέση στη χριστιανική οπτική, διότι το ότι γέννησε τον Θεό δεν της «συνέβη» (σαν η ίδια να ήταν ένας παθητικός σωλήνας παροχέτευσης του Θεού), αλλά πραγματοποιήθηκε με τη δική της συμμετοχή.

Αν η ίδια δεν έλεγε «συμφωνώ» κατά τον Ευαγγελισμό της (αν δηλαδή δεν έλεγε «συμφωνώ» στον άγγελο που, κατά την αφήγηση του ευαγγελίου, της ανακοίνωσε ποιον θα γεννούσε), τότε ο Θεός δεν θα μπορούσε να γίνει άνθρωπος. Το ελεύθερο «ναι» ή το ελεύθερο «όχι» θα επέτρεπε στον Θεό ή θα εμπόδιζε τον Θεό να γίνει άνθρωπος.

Ξέρω ότι πολλοί θρησκευόμενοι θα δυσανασχετήσουν μ’ αυτές τις φράσεις.
Και θα δυσανασχετήσουν, διότι δίνουν έμφαση στην παντοδυναμία του Θεού, ενώ ο ίδιος –πώς να το κάνουμε;– δίνει έμφαση στην αγάπη του.
Και η αγάπη δεν επιβάλλει. Η αγάπη περιστέλλει την δύναμη, ώστε να αναδυθεί αλώβητο το πρόσωπο του άλλου.

Ναι, ο παντοδύναμος φέρνει τον εαυτό του σε κατάσταση αδυναμίας, επειδή ζητά την καρδιά – όχι την καθυπόταξη.
Έρωτα θυμίζει αυτό, και πάντως όχι «Θεό – αφέντη»!
Και για όσους παρόλα αυτά συνεχίζουν να δυσανασχετούν, ηρεμώ τη συνείδησή τους πληροφορώντας τους ότι τα σχετικά με το «συμφωνώ» της Παναγίας τα έχουν πει Πατέρες της Εκκλησίας, όπως για παράδειγμα ο Θεσσαλονικιός άγιος Νικόλαος Καβάσιλας τον 14ον αιώνα.

Η Παναγία έχει εκατοντάδες ονομασίες.
Κάποιες δηλώνουν απλώς τόπο (όπως Προυσιώτισσα), πολλές όμως δηλώνουν ιδιότητα, σε έναν ρόλο πανανθρώπινης και συνανθρώπινης αλληλεγγύης (όπως Ελευθερώτρια, Ελπίδα των απελπισμένων, Ελεούσα, Καρδιοβαστάζουσα κ.ά.).
Κέντημα αληθινό, για μια ζωντανή παρουσία. Όχι για μια ανάμνηση.

Το καίριο εδώ είναι ότι η πλειονότητα αυτών των ονομασιών δεν έχει δοθεί επισήμως (όπως δόθηκε π.χ. η ονομασία Θεοτόκος), αλλά είναι αυθόρμητη δημιουργία της λαϊκής ψυχής.
Εκφράζουν ακριβώς την αίσθηση της εγγύτητας μαζί της, εγγύτητα βιωμένη στη χαρά και στην οδύνη. Και παραπέμπουν τρυφερά στο όραμα της απελευθέρωσης από κάθε θανατίλα.
«Φέρε να τα πιω [και μαζί: φέρε να τα πω] για να μου φύγει το βάρος».

 

dimoskaipoliteia – 2φΑ