07. "Το Τρίτο Θαύμα"

The Third Miracle [USA – 1999]

«Μια ταινία με θεολογικό προβληματισμό, η οποία θίγει ζητήματα όπως "ο δικηγόρος του διαβόλου", που ίσχυε στη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία από το 1587 μέχρι το 1983, οι προϋποθέσεις ανακήρυξης της αγιότητας, η αντικειμενικότητα του θαύματος και η επιρροή του σκεπτικισμού στην πίστη». 

"Το Τρίτο Θαύμα" σε σκηνοθεσία της Agnieszka Holland, αποτελεί μια προσεκτικά δομημένη, πολυδιάστατη και με πολλές εκπλήξεις δημιουργία.

Το έργο ξεκινά με μια αναδρομή, που θα πάρει κάποια στιγμή τη θέση της στην εξέλιξη του. Πρόκειται για ένα θαύμα που έγινε στη Σλοβακία το 1944. 
Ένα πρωί, αμερικανικά αεροπλάνα βομβαρδίζουν μια πόλη με γερμανικά στρατεύματα. 
Την ώρα του γενικού πανικού που όλοι τρέχουν να σωθούν, ένα κοριτσάκι προσεύχεται γονατισμένο στα σκαλιά, μπροστά στο άγαλμα της Παναγίας. 
Κρατά σφιχτά ένα αγαλματάκι Της, μοναδικό θησαυρό του. 
Όλοι περιμένουν σε δευτερόλεπτα την καταστροφή, όμως οι βόμβες δεν φθάνουν ποτέ στο έδαφος.

Εκστατικοί μάρτυρες του θαύματος, παρευρίσκονται ο πατέρας του κοριτσιού και ένας νεαρός πάστορας.

Ο ρεαλισμός της σκηνής του βομβαρδισμού, χωρίς επιλεκτικές εστιάσεις σε ακραίες καταστάσεις, αποκτά μια υπερβατική πληρότητα με τη θαυματουργική προσευχή του μικρού κοριτσιού. 
Γιατί παράλληλα με τη βία, την τραχύτητα, τον φόβο και τον παραλογισμό του πολέμου, η παρουσία του Θαύματος όταν υπάρχει αγνή πίστη, είναι επίσης μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα.

Το θαύμα της Σλοβακίας, ακολουθεί διακριτικά στη συνείδηση του θεατή την εξέλιξη του έργου, μέχρι τη στιγμή που θα επανέλθει εντυπωσιακά και πάλι στο προσκήνιο. 
Η ταινία ωστόσο, εντυπωσιάζει κυρίως με την αρμονική ένταξη της πνευματικότητας στα στοιχεία ρεαλισμού της. 
Το έργο αποκτά μια πλούσια δυναμική σαν συνέπεια της πνευματικότητας αυτής, που χωρίς να προβάλλεται επιδεικτικά, η παρουσία της είναι διάχυτα αισθητή και καταλυτική.

Ήδη βιώσαμε και εντυπώσαμε τις διευρυμένες στιγμές της επιδρομής, που ο χρόνος παγώνει για όλους, καθώς έντρομοι αναμένουν τις βόμβες που βάρυναν τον ουρανό να επιφέρουν τον όλεθρο, ενώ το κοριτσάκι ολοκληρώνει την ολόθερμη λιγόλογη επίκληση του στην Παναγία και με την υπέροχη βεβαιότητα της εμπιστοσύνης του στην προσωπική σχέση τους, κατευθύνεται χαρούμενο στον έκπληκτο πατέρα του. Όμως θα υπάρξει και συνέχεια.

Τριανταπέντε χρόνια αργότερα, το 1979, βρισκόμαστε στο Σικάγο.

"Κι ανοίγει η ζωή σου.."

Ντοστογιέφσκι

Να ’σαι είκοσι δύο χρονών και να ’σαι θανατοποινίτης! Να περιμένεις να σε κρεμάσουν! Η ζωή μπροστά γεμάτη ομορφιά και νιάτα και ’σένα να θέλουν να σε σκοτώσουν;

Και γιατί τέλος πάντων; Γιατί θέλησες να υπάρχει ισότητα και σωστό στην κοινωνία! Να μην υπάρχουν αφεντάδες και…δούλοι. Να ’μαστε όλοι ίσοι. Και να ’ναι όλα ίσια. Όχι στραβά κι ανάποδα.

Και να ’χεις κι αυτές τις κυρούλες εδώ τώρα, στο τρένο που σε πάει στην εξορία! Τσιμπούρια:
- "Πάρε αδερφέ ένα ευαγγέλιο".
Δώρο στο δίνουν! Να τις προσβάλλεις; Ρίξτο στην τσέπη, πες "ευχαριστώ" και φεύγα. Αυτό και κάνεις.

Φεύγοντας όμως, έμεινες μόνος σου στη φυλακή! Εσύ πολιτικός κατάδικος, θανατοποινίτης και οι άλλοι ποινικοί κατάδικοι.., κάθε καρυδιάς καρύδι.

Εδώ καταλαβαίνεις στο πετσί σου, τη μοναξιά του πλήθους. Εδώ ζεις το ότι, την αποξένωση δεν τη δημιουργούν τα χιλιόμετρα, αλλά η διάθεση. Ότι ο άνθρωπος γίνεται δικός σου όταν έχετε το ίδιο περιεχόμενο καρδιάς, όχι την ίδια στέγη. Ότι η ζωή και στα είκοσι, γεμάτη νιάτα κι ομορφιά, είναι ανυπόφορη χωρίς αγάπη.

Τα καταλαβαίνεις.., θυμώνεις.. και καπνίζεις! Για να καθαρίσεις το τσιμπούκι σου, κόβεις σελίδες από το ευαγγέλιο! Έτσι κι αλλιώς άχρηστο σου φαίνεται. Παπαδοκουβέντες!! Χα-χα! Να, που σε κάτι φάνηκε χρήσιμο το δώρο των γυναικών!

Μαζεύουν οι μέρες και συ έχεις «σκίσει» όλο το κατά Ματθαίο και κατά Μάρκο, καθώς και δεκατέσσερα κεφάλαια από τον Λουκά. Έχεις πλαντάξει. Μονοτονία, προσμονή θανάτου, καπνός και…μαυρίλα. Βαριεστημένος αφόρητα: "Δεν διαβάζω, να δω τι λέει;"» σκέφτεσαι και το ανοίγεις.
Κι "ανοίγει" η ζωή σου.

Ένας πατέρας που δεν ρωτάει "γιατί το ’κανες;". Μια αγκαλιά που ανοίγει, πριν της το ζητήσεις. Μια αγάπη χωρίς όρους και όρια. Μια θυσία, που βλέπει με στοργή τον άλλο.

Το δεκαπέντε κεφάλαιο του κατά Λουκά, είναι η ιστορία του άσωτου γιου ή μάλλον του εύσπλαγχνου πατέρα. Το ότι είμαι άσωτος, το ξέρω. Αξία έχει που μαθαίνω, ότι Αυτός δεν είναι αστυνόμος της ζωής μου, αλλά πατέρας που μ’ αγαπά.

Αλλάζουν όλα. Αποχτούν νόημα. Τελειώνει η "ορφάνια". Δεν τρέχω και ζω, τζάμπα! Η ζωή γίνεται όμορφη, όχι μόνο από τα νιάτα (υπήρχαν και πριν), αλλά κι από το νόημα που απόχτησε. Σε λίγο θα μας πεις: Ο άνθρωπος δεν θέλει μονάχα να ζει, μα θέλει και να ξέρει, γιατί ζει.

*  από το fb

"Γάμος και παιδιά"

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος:

Όταν περιεργάζεσαι και αναζητάς σύζυγο, να προσεύχεσαι· πες στον Θεό, "όποιον θέλεις Εσύ στείλε μου"· ανάθεσε σ’ Αυτόν την υπόθεση και αφού τον τίμησες μ’ αυτή την τιμή, θα σε ανταμείψει.

Παρακαλείτε πάντοτε τον Θεό, να γίνει μεσίτης σ’ όλα τα έργα σας. Γιατί αν ρυθμίσουμε έτσι τα ζητήματα μας, ούτε διαζύγιο θα υπάρξει ποτέ, ούτε υποψία για μοιχεία, ούτε αφορμή για ζηλοτυπία, ούτε διαμάχες και φιλονικίες, αλλά θα απολαύσουμε πολλή ειρήνη και ομόνοια· και όταν υπάρχει ομόνοια, θα ακολουθήσουν και άλλες αρετές.

Προς τον άνδρα, πώς να μιλά στη σύζυγό του:

Λόγια αγάπης να της λες… "Εγώ από όλα, την δική σου αγάπη προτιμώ και τίποτε δεν μου είναι τόσο οδυνηρό, όσο το να βρεθώ σε διάσταση μαζί σου. Κι αν όλα χρειαστεί να τα χάσω κι αν στους έσχατους βρεθώ κινδύνους, ο,τιδήποτε κι αν πάθω, όλα μου είναι υποφερτά, όσο εσύ μου είσαι καλά. Και τα παιδιά, τότε μου είναι πολύ αγαπητά, εφ’ όσον εσύ με συμπαθείς. Όλα, δικά σου είναι. Αυτό με συμβουλεύει ο Παύλος, λέγοντας ότι ο άνδρας δεν εξουσιάζει το σώμα του, αλλά η γυναίκα του. Κι αν δεν έχω εγώ εξουσία στο σώμα μου, αλλά εσύ, πόσο μάλλον δικά σου είναι όλα τα άλλα."

Ποτέ να μη μιλάς με πεζό τρόπο, αλλά με φιλοφροσύνη, με τιμή, με αγάπη πολλή. Να την τιμάς και δεν θα βρεθεί στην ανάγκη να ζητήσει την τιμή από τους άλλους. Να την προτιμάς από όλους για όλα, για την ομορφιά, για τη σύνεση της και να την επαινείς. Να της κάνεις φανερό, πόσο σου αρέσει η συντροφιά της και ότι προτιμάς να μένεις στο σπίτι για να είσαι μαζί της, από το να βγαίνεις στην αγορά. Από όλους τους φίλους σου να την προτιμάς και από τα παιδιά που σου χάρισε, ακόμα κι αυτά εξ αιτίας της να τα αγαπάς.

Για την ανατροφή των παιδιών :

Από τα πρώτα βήματά του, ανάθρεψε το παιδί σου με παιδεία και νουθεσία Κυρίου.

Σαν τους γλύπτες να καταβάλλετε κάθε προσπάθεια, ώστε να κάνετε τα παιδιά σας θαυμάσια αγάλματα, που να μοιάζουν με τον Θεό. Θα γίνουν έτσι, αν αφαιρείτε απ’ αυτά κάθε περιττό, αν προσθέτετε ό,τι πρέπει και κάθε μέρα τα επιθεωρείτε για να δείτε ποιο φυσικό ελάττωμα έχουν, για να το εξαλείψετε.

Να υπάρχουν απειλές, αλλά να μην πραγματοποιούνται. Όταν του τα λέμε όλα αυτά, πρέπει να του δίνουμε πολλά φιλιά και να το αγκαλιάζουμε σφιχτά, για να του δείξουμε τη μεγάλη μας αγάπη.

Δεν σου λέω να κρατήσεις το παιδί σου ανύπαντρο και να το στείλεις στην έρημο ή να το αναγκάσεις να γίνει μοναχός. Όχι, δε σου λέω αυτό. Ανάθρεψε όμως, έναν αθλητή του Χριστού και μάθε τον σαν άνθρωπος του κόσμου, να είναι ευσεβής από μικρός.

Πώς θα μπορέσεις να διορθώσεις το παιδί σου, να δώσεις τις πρέπουσες συμβουλές σε άλλον που είναι αμελής, αφού συ ο ίδιος, που βρίσκεσαι σε προχωρημένη ηλικία, κάνεις τέτοιες ασχήμιες; Αυτά τα λέω και επικρίνω τους ηλικιωμένους, όχι για να απαλλάξω από κάθε κατηγορία και μομφή τους νέους, αλλά μέσω των πρώτων να προφυλάξω τους δεύτερους.

Πώς λοιπόν ο πατέρας (ή η μητέρα) θα μάθει στους άλλους να συγκρατούν αυτό το πάθος τους, την αυθάδεια και την οργή, όταν ο ίδιος δεν έχει μάθει να συγκρατείται;
Μάλλον εμείς πρέπει να έχουμε παιδαγωγούς και όχι εκείνα, δηλαδή τα παιδιά, αφού τα λάθη τους δεν μπορούν να είναι μεγάλα, ενώ τα δικά μας είναι πάρα πολύ μεγάλα.

"Όλη η κακία των παιδιών μας, προέρχεται από τη δική μας αμέλεια και επειδή δεν τα οδηγούμε απ’ την αρχή και από τη μικρή ηλικία στον δρόμο της ευσέβειας."

"Ούτε για μια μέρα.."

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ετοιμοθάνατος βασιλιάς. Ήταν πανίσχυρος, αλλά άρρωστος πολύ βαριά κι αναρωτιόταν: «Είναι δυνατόν ένας τόσο ισχυρός βασιλιάς να πρέπει να πεθάνει; Τι κάνουν οι μάγοι μου; Γιατί δε με γλιτώνουν;»

Αλλά οι μάγοι το είχαν βάλει στα πόδια, από φόβο μήπως τους πάρει το κεφάλι. Μόνο ένας είχε απομείνει, ένας γέρος μάγος, που κανένας δεν του έδινε σημασία, γιατί ήταν πολύ ιδιότροπος κι ίσως λίγο τρελούτσικος. Εδώ και πολλά χρόνια ο βασιλιάς δεν τον συμβουλευόταν, αυτή τη φορά όμως πρόσταξε να τον καλέσουν.

– Μπορείς να σωθείς, του είπε ο μάγος, αλλά μόνο ένας τρόπος υπάρχει: να παραχωρήσεις για μια μέρα τον θρόνο σου στον άνθρωπο που θα σου μοιάζει πιότερο απ’ όλους τους ανθρώπους. Έτσι θα ξεγελάσεις τον χάρο.

Αμέσως βγήκε φιρμάνι σ’ όλο το βασίλειο: «Όσοι μοιάζουν στο βασιλιά να παρουσιαστούν στην Αυλή μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες!»

Παρουσιάστηκαν πολλοί: κάποιοι είχαν γενειάδα ίδια με του βασιλιά, αλλά η μύτη τους ήταν λίγο πιο μακριά ή λίγο πιο κοντή και ο μάγος τους απέρριπτε, άλλοι έμοιαζαν στο βασιλιά όπως ένα πορτοκάλι μοιάζει με το διπλανό του στο καφάσι του μανάβη, αλλά ο μάγος πάλι τους απέρριπτε, γιατί είτε τους έλειπε ένα δόντι ή ήταν η μύτη τους στραβή.

– Μα εσύ τους διώχνεις όλους, διαμαρτυρόταν ο βασιλιάς στον μάγο του. Άσε με να δοκιμάσω εγώ μ’ έναν απ’ όλους, να γίνει μια αρχή.
– Άδικα θα παιδευτείς, αποκρινόταν ο μάγος.

Ένα βράδυ όμως, ο βασιλιάς κι ο μάγος του έκαναν έναν μικρό περίπατο στις επάλξεις του παλατιού και κάποια στιγμή ο μάγος φώναξε: «Να ‘τος, να ο άνθρωπος που σου μοιάζει πιότερο απ’ όλους!» Και με τα λόγια αυτά, έδειξε ένα ζητιάνο που έσερνε τα πόδια του, σακάτη, καμπούρη, μισότυφλο, βρόμικο και γεμάτο πληγές.

– Μα πώς είναι δυνατόν; διαμαρτυρήθηκε ο βασιλιάς. Αμέτρητες είναι οι διαφορές μας.
– Κι όμως, επέμεινε ο μάγος, ένας βασιλιάς ετοιμοθάνατος, μοιάζει μονάχα με τον πιο φτωχό κι ανήμπορο, τον πιο κακότυχο της πόλης. Εμπρός, άλλαξε αμέσως ρούχα μαζί του για μια μέρα, βάλε τον στο θρόνο σου και θα σωθείς.

Αλλά ο βασιλιάς, δε θέλησε με κανέναν τρόπο να παραδεχτεί πως έμοιαζε μ’ έναν ζητιάνο. Γύρισε στο παλάτι κατσουφιασμένος κι άκεφος και το ίδιο βράδυ πέθανε, με το στέμμα στο κεφάλι, κρατώντας το σκήπτρο σφιχτά στην παλάμη του.


*  Από το βιβλίο “Παραμύθια από το τηλέφωνο”

"Αλήθεια και Αγάπη"

 Ἀρ­χιμ. Βα­σί­λει­ος Ἰ­βη­ρί­της

Καθηγούμενος των μονών Σταυρονικήτα (1968-1990)
                                               και Ιβήρων (1990-2005) του Αγίου Όρους.

Ὅταν ἀνεξάρτητα τῆς δημιουργικῆς τῶν πάντων Ἀλήθειας, θέλω νὰ ἐπιβάλλω τὴν ἄποψί μου: ἢ σκοτώνω τὸν ἄλλον γιὰ νὰ σώσω τὴ θεωρία μου ἢ σκοτώνω τὴν ἀλήθεια (ἐξισώνω τὰ ὑγιῆ μὲ τὰ νοσηρὰ) γιὰ νὰ ζαλίσω τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ πετύχω τὰ σχέδιά μου.

Εἶναι ἀδιάσπαστη ἡ σχέση ἀλήθειας καὶ ἀγάπης. Δὲν ὑπάρχει ἡ μία χωρὶς τὴν ἄλλη.

Ἡ ἀλήθεια τῆς ἀγάπης δημιουργεῖ τὸν κόσμο. Καὶ ἡ ἀγάπη τῆς ἀλήθειας ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπο. "Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς" (Ἰω. 8, 32).

Τὸ ψέμα: εἴτε σκοτώνει τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ σώσει τὴ θεωρία του· εἴτε σκοτώνει τὴν ἀλήθεια -- ἐξισώνει τὴ φενάκη μὲ τὴν πραγματικότητα -- γιὰ νὰ ἀκυρώσει τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀλήθεια εἶναι ἡ ἀγάπη ποὺ θυσιάζεται γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἀδύνατο καὶ ἀδικαιολόγητο.

Ψέμα εἶναι ἡ βάναυση ἐπέμβαση, ποὺ ἐπιβάλλεται διὰ τῆς βίας. Κλείνει τὸν ἄνθρωπο στὴν καταδίκη τῆς συμφορᾶς. Καὶ τὴν ὀνομάζει θρησκεία, ἐὰν ὁ αὐτουργός της παριστάνει τὸν προφήτη ἢ δημοκρατία ἐὰν παίζει τὸν ρόλο τοῦ πολιτικοῦ ἡγέτη.

Ἀλλὰ ἡ βαναυσότητα τοῦ πείσματος βασιλεύει, ἀλλ' οὐκ αἰωνίζει. Βασανίζει μόνο μέσα στὴν ἱστορία τὸν ἄνθρωπο.

Ὁ χρόνος περνᾶ. Ἡ μανία σβήνει. Ἡ γροθιὰ λειώνει. Τὰ θύματα μένουν. Καὶ μέσα στὶς οἰμωγὲς τοῦ πόνου καὶ τοὺς ποταμοὺς τῶν αἱμάτων ποὺ χύνομε, βλέπομε ἤρεμα, ἡ ἴδια ἀλήθεια τῆς Ἀγάπης νὰ παρουσιάζεται ἀλώβητη καὶ νὰ μᾶς περιμένει. . .

*  Απόσπασμα από «Tο πρό­βλη­μα των θρη­σκευ­τι­κών στα σχο­λεί­α»
                         Μια α­γι­ο­ρεί­τι­κη θε­ώ­ρη­ση

   πλήρες το κείμενο, εδώ => http://taxiarhes.blogspot.gr/2013/02/t.html

"Ο Άγιος Χαράλαμπος"

«Ὡς στύλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ

καί λύχνος ἀείφωτος τῆς οἰκουμένης σοφέ,

ἐδείχθης Χαράλαμπε·

ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ διά τοῦ μαρτυρίου,

ἔλυσας τῶν εἰδώλων τήν σκοτόμαιναν μάκαρ,

διό ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς».

 

"Σύναξη Αγάπης"

ΣΥΝΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ

Πόσο αλλάζουνε όλα σιωπηλά

πώς λιγοστεύουμε στη συντροφιά, 

στην οικογένεια

στην προσδοκία μιας σύναξης

αγάπης

Ας βρίσκονται τουλάχιστο

δυο πιάτα στο τραπέζι

και δυο ποτήρια

τι ευλογία!

σε κάθε στρώσιμο για φαγητό

κάθε κατάλυση

την ίδια ώρα
όπως πάντα

ακόμα κι όταν το ένα πιάτο

θα μένει άδειο..

Μ Ψ

                                     

                                              

Αγιότητα και κινηματογράφος

του Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου

[Εισήγηση στο πλαίσιο του ετήσιου φεστιβάλ κινηματογράφου "Αστραπηφόρος Άγγελος", που διοργανώθηκε από το ομώνυμο ίδρυμα, υπό την αιγίδα του Πατριαρχείου Μόσχας και Πασών των Ρωσιών, την 4η Νοεμβρίου 2012 στη Ρωσία.]

Ο ορθόδοξος εικονογράφος, όταν ιστορεί μια εικόνα, αφαιρεί κατά τον άγιο Φώτιο τον Μέγα, τα «στοιχεία υλικής ακοσμίας και ανθρωπίνης περιεργείας» και παρουσιάζει τα ιερά πρόσωπα «ιεροπρεπώς και ιεροτύπως», με τέτοιο δηλαδή τρόπο, που αρμόζει στην πνευματική τους κατάσταση.

Έτσι, η ζωγραφική του δεν έχει σαρκική παχυλότητα και δεν είναι φυσιοκρατική. Οι εικόνες δεν είναι τα «πορτραίτα» ή οι φωτογραφίες των αγίων.

Η σχετικά νεαρή τέχνη του κινηματογράφου, που είναι Δυτικής προελεύσεως, έχει διαφορετική αφετηρία. Όπως και η Δυτική ζωγραφική ή το μυθιστόρημα, είναι τέχνη αναπαραστατική. Το ίδιο το τεχνικό της μέσον, το φιλμ αρχικά, το βίντεο και η ηλεκτρονική αποτύπωση στη συνέχεια, την υποχρεώνουν να καταγράφει τον πραγματικό κόσμο στις τρεις του διαστάσεις και μόνο μέσα από το αισθητό φως.

Στην ουσία, το πραγματικό μέσον, με το οποίο δουλεύει αυτή η τέχνη, είναι το αισθητό φως, το κτιστό φως. Είναι λοιπόν τέχνη της αναπαράστασης, που βασίζεται στο γεγονός ότι το φυσικό φως διαδίδεται ευθύγραμμα και επομένως μπορεί να καταγραφεί.

Στον βαθμό δε, που προϋποθέτει και άλλες συνιστώσες, όπως η πλοκή, οι χαρακτήρες, το σκηνικό κ.λπ., θα έλεγα ότι εκτός από αναπαραστατική, είναι και αφηγηματική. Ένα ανάλογο του μυθιστορήματος, που χρησιμοποιεί πέραν των λέξεων, την εικόνα αλλά και τον ήχο.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν, η τέχνη του κινηματογράφου μπορεί να αναπαραστήσει την αγιότητα;

"Ένας περαστικός.."

Όπως λέει μια παλιά ιστορία, τον περασμένο αιώνα ένας καμηλιέρης έμπορος ξεκίνησε για το Κάιρο, με σκοπό να επισκεφτεί έναν ξακουστό σοφό γέροντα...

Τελικά, αφού χρειάστηκε να κάνει ένα μακρινό ταξίδι μέσα από την έρημο, ρωτώντας ξανά και ξανά, κατάφερε να τον συναντήσει.
Ξαφνιάστηκε όμως όταν είδε πως ο γέροντας ζούσε σε μια σκηνή, με μοναδικά έπιπλα ένα στρώμα πάνω στην άμμο, ένα σοφρά με δυο σκαμνιά και μερικά βιβλία.

Κάποια στιγμή, γύρισε προς τον σοφό γέροντα και τον ρώτησε γεμάτος απορία:
- Πού είναι τα πράγματα σου...;

Εκείνος, κοίταξε τον καμηλιέρη και τον ρώτησε με τη σειρά του:
- Τα δικά σου, πού είναι...;

- Μα εγώ δεν χρειάζομαι τίποτα, είμαι περαστικός..., είπε ο καμηλιέρης
- Κι εγώ περαστικός είμαι..., απάντησε ο γέροντας, κουνώντας με νόημα το κεφάλι του..!

*  από mail elR

"Καλημέρα Χριστέ μου!"

Καλημέρα Χριστέ μου!  [Αληθινή ιστορία]

Το 1922 ήρθε από τη Μικρασία με τους πρόσφυγες, ένα ορφανό Ελληνόπουλο ονόματι Συμεών. Εγκαταστάθηκε στον Πειραιά σε μια παραγκούλα και εκεί μεγάλωσε μόνο του. Είχε ένα καροτσάκι και έκανε τον αχθοφόρο, μεταφέροντας πράγματα στο λιμάνι του Πειραιά. Γράμματα δεν ήξερε, ούτε πολλά πράγματα από την πίστη μας. Είχε τη μακάρια απλότητα και πίστη επίσης απλή.

Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύθηκε, έκανε δυο παιδιά και μετακόμισε με την οικογένεια του στη Νίκαια. Κάθε πρωί πήγαινε στο λιμάνι του Πειραιά για να βγάλει το ψωμάκι του.

Περνούσε όμως κάθε μέρα το πρωί από τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, έμπαινε μέσα, στεκόταν μπροστά στο τέμπλο και έλεγε: «Καλημέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Βοήθησε με να βγάλω το ψωμάκι μου».

Το βράδυ που τελείωνε τη δουλειά του ξαναπερνούσε από την Εκκλησία, πήγαινε πάλι μπροστά στο τέμπλο και έλεγε: «Καλησπέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Σ’ ευχαριστώ που με βοήθησες και σήμερα».

Και έτσι περνούσαν τα χρόνια του ευλογημένου Συμεών. Περίπου το έτος 1950, όλα τα μέλη της οικογένειας του αρρώστησαν από φυματίωση και κοιμήθηκαν εν Κυρίω. Έμεινε ολομόναχος ο Συμεών και συνέχισε αγόγγυστα τη δουλειά του, αλλά και δεν παρέλειπε να περνά από τον άγιο Σπυρίδωνα, να καλημερίζει και να καλησπερίζει τον Χριστό, ζητώντας τη βοήθεια Του και ευχαριστώντας Τον.

Όταν γέρασε ο Συμεών, αρρώστησε. Μπήκε στο Νοσοκομείο και νοσηλεύτηκε περίπου ένα μήνα. Μια προϊσταμένη από την Πάτρα, τον ρώτησε κάποτε:
- Παππού, τόσες μέρες εδώ μέσα, δεν ήρθε κανείς να σε δει. Δεν έχεις κανέναν δικό σου στον κόσμο; 

- Έρχεται παιδί μου, κάθε πρωί και απόγευμα ο Χριστός και με παρηγορεί.

- Και τι σου λέει, παππού;

- Μου λέει: «Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή». «Καλησπέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή».

Η Προϊσταμένη παραξενεύτηκε και κάλεσε τον Πνευματικό της, π. Χριστόδουλο Φάσο, να έρθει να δει τον Συμεών, μήπως πλανήθηκε. Ο π. Χριστόδουλος τον επισκέφθηκε, του έπιασε κουβέντα, του έκανε την ερώτηση της Προϊσταμένης και ο Συμεών του έδωσε την ίδια απάντηση. Τις ίδιες ώρες πρωί και βράδυ, που ο Συμεών πήγαινε στον ναό και χαιρετούσε τον Χριστό, τώρα και ο Χριστός χαιρετούσε τον Συμεών.

Τον ρώτησε ο Πνευματικός:

- Μήπως είναι φαντασία σου;

- Όχι πάτερ, δεν είμαι φαντασμένος, ο Χριστός είναι.

- Ήρθε και σήμερα;

- Ήρθε.

- Και τι σου είπε;

- Μου είπε: «Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι. Κάνε υπομονή, σε τρεις μέρες θα σε πάρω κοντά μου, πρωί-πρωί».

Ο Πνευματικός κάθε μέρα πήγαινε στο Νοσοκομείο, μιλούσε μαζί του και έτσι έμαθε για τη ζωή του. Κατάλαβε ότι πρόκειται περί ευλογημένου ανθρώπου. Την Τρίτη μέρα πρωί-πρωί, πήγε πάλι να δει τον Συμεών και να διαπιστώσει, αν θα πραγματοποιηθεί η πρόρρηση ότι θα πεθάνει.

Πράγματι εκεί που κουβέντιαζαν, φώναξε ο Συμεών ξαφνικά: «Ήρθε ο Χριστός» και κοιμήθηκε τον ύπνο του δικαίου.

Αιωνία του η μνήμη. Αμήν.

*  από το fb

  

"Τα παιδιά σου.."

Khalil Gibran

Τα παιδιά σου δεν είναι δικά σου
είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται μέσα από σένα, αλλά όχι από σένα
αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, μα όχι τις σκέψεις σου
αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να σκεπάσεις το σώμα τους, αλλά όχι τις ψυχές τους
αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο,
που εσύ δεν θα το δεις ποτέ, ούτε στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις,
αλλά μη γυρέψεις να μοιάσουν εκείνα σ’ εσένα
αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω,
ούτε ακολουθεί ποτέ τον δρόμο του χτες.


*  Από το βιβλίο «Ο Προφήτης»

"Συμφιλίωση και Συγχώρηση"

Κάποτε ένας χωρικός, εξέθεσε στον π. Ιωήλ (Γιαννακόπουλο) τους σοβαρούς λόγους, που τον εμπόδιζαν να συμφιλιωθεί με τον αδελφό του:

- Δεν μπορώ, πάτερ μου, να του μιλήσω εγώ πρώτος. Ο αδελφός μου πρέπει να μου μιλήσει πρώτος! Αυτός έφταιξε κι όχι εγώ! Κι έπειτα αυτός είναι μικρότερος κι εγώ μεγαλύτερος.

- Δεν μου λες, ρώτησε ο πνευματικός, ποιος είναι πιο μεγάλος; Εμείς ή ο Θεός;
- Ε.., ο Θεός βέβαια.
- Και ποιος έφταιξε στον άλλο; Ο Θεός έφταιξε σ’ εμάς ή εμείς στον Θεό;
- Εμείς φταίξαμε στον Θεό.
- Και ποιος έκανε την αρχή της συμφιλιώσεως; Εμείς πήγαμε στον Θεό ή ο Θεός ήρθε σ’ εμάς;
- Ο Θεός ήρθε σ’ εμάς.… σας ευχαριστώ, πάτερ! Έχετε δίκιο. Εγώ θα πάω στον αδελφό μου!

*******

Κάποιον που δυσκολευόταν να συγχωρήσει, ο π. Ιωήλ τον ρώτησε:
- Ξέρεις το «Πάτερ ημών» απ’ έξω;
- Βέβαια πάτερ, το έμαθα απ’ έξω, από τότε που ήμουν μικρό παιδί.
- Ωραία, τώρα να φροντίσεις να το μάθεις και από μέσα.
- Τι εννοείτε;

- Πως δεν ξέρεις το νόημά του! Μηχανικά το απαγγέλλεις. Αν το ήξερες, θα συγχωρούσες πρόθυμα τον πλησίον σου, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση αλλιώς, να συγχωρηθείς και συ από τον Θεό για τις αμαρτίες σου.

Το «άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών», αυτό σημαίνει.
Λοιπόν, πρέπει να μάθεις το «Πάτερ ημών» και από «μέσα».

*  από το fb