"Ω, Παναγιά μου, Δέσποινα! "

 

Γλυκιά μου Παναγία…

2φΑ

"Με το θάρρος της πίστεως! "

 

«Αυτοκράτορες, Βασιλείς και ο Κυβερνήτης…»
-  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΑΤΣΙΟΣ

....   Ο Νικηφόρος Φωκάς έκανε κάθε μέρα την προσευχή του και στον πόλεμο φορούσε από μέσα, κάτω από τον θώρακά του, ένα παλιόρασο του θείου του Γεωργίου του εν Μαλεώ, που είχε αγιάσει, για να τον φυλάγει.

- Ο Αλέξιος Κομνηνός, όποτε ήταν να πάγει σε καμιά εκστρατεία έβαζε τα πολεμικά του σχέδια κάτω από την αγία τράπεζα της Αγιά- Σοφιάς και όλη την νύχτα προσευχότανε γονατιστός απάνω στα σκαλοπάτια του ιερού και το πρωί έπαιρνε το σχέδιο που έβγαινε κάτω από το σκέπασμα της αγίας τράπεζας, γιατί πίστευε πως του το έδινε ο αρχάγγελος Μιχαήλ.

- Ο Ιωάννης Τσιμισκής γονάτιζε σαν παιδί μπροστά στην αγία τράπεζα της Αγιά-Σοφιάς, παρακαλώντας με δάκρυα να του δώσει ο Θεός έναν φύλακα άγγελο, που να τον φωτίζει κατά τον πόλεμο.
«Όσο σφίγγεται το Βυζάντιο από τους βαρβάρους, κι όσο η ψυχή υποφέρνει και πονά, τόσο γυρίζει τα μάτια κατά τον ουρανό.»

- Ο βασιλιάς Θεόδωρος Δούκας ο Λάσκαρις, συνέθεσε τον Μέγα Παρακλητικό Κανόνα στην Παναγία, που είναι γεμάτος από συντριβή, ταπείνωση και πίστη.

- Ο Λέων ο Σοφός εποίησε τα εξαίσια Εωθινά, που ψάλλονται στον Όρθρο κάθε Κυριακή και ο γιος του Κωνσταντίνος εφιλοτέχνησε τα Εξαποστειλάρια". ("Μυστικά άνθη", σελ.97-98, εκδ."ΑΣΤΗΡ").

- Ο Ιουστινιανός έγραψε τον θεολογικότατο ύμνο "Ο μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού".
Ενώ είχε ιδρύσει 67 μοναστήρια μόνο μες στην Πόλη, γιατί ορθόδοξος σημαίνει φιλομόναχος και φιλακόλουθος.

- Έχουμε αυτοκράτορες αγίους και πάνω από 10 αυτοκρατόρισσες, αυγούστες, που κοσμούν το Συναξάρι της Εκκλησίας.
Στην Αγιά Σοφιά πήγαιναν για προσευχή όταν κινδύνευε η αυτοκρατορία και όχι στην διεθνή κοινότητα οι κυβερνήτες των Ελλήνων της Ρωμανίας.
(Και η παρακμή ξεκίνησε όταν άρχισαν οι συμμορίες του Πάπα να λεηλατούν και να καταστρέφουν… σταυροφορικώς.
Μετά το 1204, πάλεψε η αυτοκρατορία μας, αλλά την έπνιξαν οι αντίχριστοι από Δύση και Ανατολή).

- Στην νεότερη ιστορία μας να μνημονεύσουμε τον Καποδίστρια, που τον δολοφόνησαν έξω από τον ναό του αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο.
Διάβαζε τον Εξάψαλμο ο Κυβερνήτης, εκκλησιαζόταν συνεχώς, αληθής Ορθόδοξος Έλληνας.

- Στην μόνη σωζομένη υπογραφή του τελευταίου, μαρτυρικού αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, διαβάζουμε: "Κωνσταντίνος, εν Χριστώ τω Θεώ, πιστός βασιλεύς και αυτοκράτωρ των Ρωμαίων, ο Παλαιολόγος".
Έτσι υπέγραφαν όλοι οι αυτοκράτορες.
Πρώτα ομολογία πίστεως στον Χριστό και κατόπιν το περίοπτο αξίωμα.   ….

 

paterestisekklisias

fb – 2fA

"Μόνος.. "

 

Κωστής Παλαμάς  -  "Ο ΠΟΙΗΤΗΣ"

"Μόνος. Ἕν᾿ ἄδειο ἀπέραντο τριγύρω μου,

καὶ μιᾶς πολέμιας χλαλοῆς ἀσώπαστη ἡ φοβέρα.

Κι ὅταν ἐκείνη κατακάθεται,

μόνος, θανάσιμη σιωπὴ παγώνει πέρα ὡς πέρα.

Μόνος. Μ᾿ ἀρνήθηκαν οἱ σύντροφοι,

κι ἀπὸ τὸ πλάι μου γνωστικὰ τ᾿ ἀδέρφια τραβηχτῆκαν.

Μ᾿ ἔδειξε κάποιος. - Νὰ τος! - Καταπάνω μου

γυναῖκες, ἄντρες, γέροντες, παιδιά, σκυλιὰ ριχτῆκαν.

Τὸ χέρι τὸ ἀκριβὸ τῆς Ὁδηγήτρας μου,

ποὺ μὲ κρατοῦσε, ἀνοίχτηκε πρὸς ἄλλα χάιδια ... Μόνος.

Σὲ βάθη μυστικὰ περνοῦνε ἀστράφτοντας

τῶν ἀσκητάδων οἱ χαρές, τοῦ μαρτυρίου ὁ θρόνος.

Φωτιά ’βαλαν, τὸ κάψανε τὸ σπίτι μου,

καὶ σύντριψαν τὴ λύρα μου μὲ τὴ βαθιὰ ἁρμονία.

Τὴν Πολιτεία δυὸ Λάμιες τὴ ρημάζουνε:

ἡ λύσσα τοῦ καλόγερου, τοῦ δασκάλου ἡ μανία.

Τῆς Πολιτείας ἡ πόρτα κλείστηκε,

μὲ διώξανε, ἔρμος βρέθηκα στὰ ἕρμα μονοπάτια

καὶ τῆς Ἰδέας τῆς ἀστρομάτας, ποὺ ἔσφαξαν

ἀπὸ τὴ στράτα μάζωξα τὰ ὁλόφωτα κομμάτια.

Καὶ τἄσπερνα στὸ διάβα μου, καὶ φύτρωναν

ἐδῶ παράδεισοι, κ᾿ ἐκεῖ βασίλεια, κ᾿ ἐκεῖ πέρα

παλάτια κ᾿ ἐκκλησιὲς καὶ δρακοντόκαστρα.

Κι ὅλα στὴν ἴδια εὐφραίνονταν ἀνύχτωτην ἡμέρα."

 

lecturesbureau – 2φΑ

"Υπεκρύβη ακτίσι θεότητος.. "

-  π. Ραφαήλ Χ. Μισιαούλης
Η Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εν τω όρει τω Θαβώρ

….   Προτού εισέλθει ο Χριστός εις τα Ιεροσόλυμα, λίγες ημέρες πριν το σταυρικό Του θάνατο, παρέλαβε τους τρεις αγαπημένους του μαθητές, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, και ανέβηκαν στο όρος Θαβώρ, σύμφωνα με την παράδοση.   …

Ένα ερώτημα είναι, γιατί ήταν οι αγαπημένοι Του αυτοί οι τρεις μαθητές από τους δώδεκα;
O λόγος είναι ότι πέρα από την σύμπνοια που τους χαρακτήριζε, είχαν τις τρεις μεγάλες αρετές που τους έκαναν να μοιραστούν με τον Θεό το μυστήριο της Ενσαρκώσεως, της Σταυρώσεως, της Θεότητάς Του, να έλθουν αντιμέτωποι με την κάθοδό Του εις τον Άδη μετά τον θάνατό Του και να λάβουν τα νέα της Αναστάσεώς Του.

Οι αρετές που είχαν οι τρεις αυτοί μαθητές ήταν ο Πέτρος την πίστη, ο Ιάκωβος την ευθύτητα και ο Ιωάννης την αγάπη.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης δίνει μια διαφορετική ερμηνεία στο γιατί να είναι αυτοί οι τρεις πρόκριτοι και αγαπημένοι μαθητές. Αναφέρει ότι ο Απόστολος Πέτρος είχε σταθερότητα στην τήρηση των εντολών Του, ο Απόστολος Ιάκωβος για την προθυμία του να πιει το ποτήριο του μαρτυρίου για την αγάπη του Κυρίου και ο Απόστολος Ιωάννης, ο αγαπημένος μαθητής, για την αγνότητά του.

Οι πρόκριτοι μαθητές παραλαμβάνονται από τον Κύριο για να γίνουν μάρτυρες και κοινωνοί της Μεταμορφώσεως. Εκτός από τον ίδιο τον Χριστό, μεταμορφώθηκαν και οι ίδιοι οι μαθητές, γι’ αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησίας μιλούν για εναλλαγή των μαθητών.
«Ενηλλάγησαν ουν και ούτω την εναλλαγήν είδον», λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.

Μόλις ανέβηκαν εκεί, οι μαθητές διέκριναν μια μεγάλη διαφορά στον Κύριο. Αντίκρυσαν ένα ανερμήνευτο και ανεξιχνίαστο θαύμα.
Από ανθρώπινη μορφὴ εκτοξεύονταν ακτίνες, που αποστέλλονταν με θεϊκὲς ενέργειες.
Είδε ο ήλιος αυτό που δεν είχε γνωρίσει προηγουμένως και, αφού διδάχθηκε από το φέγγος άλλου φωτός, κρύβεται.

«Σταμάτησες κάποτε, ήλιε, αναμένοντας την νίκη των Εβραίων.
Σεβάστηκες διαταγὴ του στρατηγού Ιησού, τιμώντας το δεσποτικὸ όνομα του ομοδούλου.
Τώρα είδες φως, που δεν είχες δει ποτέ».
Το πρόσωπό Του έλαμπε σαν τον ήλιο και τα ρούχα του σαν το φως και όχι σαν το συνηθισμένο φως, όχι σαν το φως του ήλιου, αλλά το άκτιστο Φως που εξέπεμψε η θεότητα του Χριστού.

Οι Μαθητές αντίκρυσαν δύο ήλιους, τον αισθητό και το νοητό.
Αυτό μας το τεκμηριώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός σε ένα τροπάριο του Κανόνος της εορτής «Υπεκρύβη ακτίσι θεότητος αισθητός ήλιος ως εν όρει Θαβωρίω είδε σε μεταμορφούμενον, Ιησού μου».
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος αναφέρει περί των δύο ήλιων λέγοντας ότι οι Μαθητές στο Θαβώρ έβλεπαν δύο ήλιους «ένα εν τω ουρανώ κατά το έθος και ένα παρά το έθος».

Χαρά διακατείχε τους προφήτες και Αποστόλους με την ανάβαση αυτή στο βουνό. Χάρηκαν οι προφήτες βλέποντας την ανθρώπινή Του φύση, την οποία επιθυμούσαν να δουν, και οι Απόστολοι αγαλλίαση ακούγοντας την φωνή του Πατέρα, αναφέρει ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός αναφέρει ότι ο Χριστός εκείνη την ώρα που μεταμορφώθηκε «ουχ ό ουκ ήν προσλαβόμενος, ουδέ εις όπερ ουκ ήν μεταβαλλόμενος, αλλ’ όπερ ήν τοις οικείοις μαθηταίς εκφαινόμενος», δηλαδή δεν μεταβλήθηκε σε κάτι που δεν ήταν, αλλά φανέρωσε αυτό που ήταν, την πραγματικότητα.

Στο γεγονός αυτό της Μεταμορφώσεως αποκαλύφθηκε η φανέρωση της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος, όπως έγινε και στον Ιορδάνη ποταμό με την Βάπτιση του Κυρίου.
Ο Χριστός φανερώνει μέσα από την ανθρώπινή Του φύση, την θεϊκή Του δόξα.
Μέτοχοι της Θαβώριας Μεταμορφώσεως είναι η φύση και η κτίση.
Πρόκειται για την μεταμόρφωση του όλου ανθρώπου αλλά και γενικά ολόκληρης της ανθρωπότητος. Έχει καθολικό χαρακτήρα, δεν είναι ένα περιπτωσιακό γεγονός.

Στο όρος Θαβώρ εμφανίζονται οι 2 μεγάλοι προφήτες και αντιπρόσωποι όλης της Παλαιάς Διαθήκης, ο Μωϋσής και ο Ηλίας, οι οποίοι προσκυνούν τον Κύριο και συζητούν μαζί του «για την έξοδον Αυτού, ην έμελλε πληρούν εν Ιερουσαλήμ», δηλαδή για το πάθος και τον θάνατό Του.
Την αληθινή ανθρώπινη ύπαρξη μέσα στο όλο ανθρώπινο σύνολο, μας το θυμίζουν τα πρόσωπα που συμμετέχουν στο μεγάλο αυτό γεγονός. 

 

pemptousia – 2φΑ

"Μετά Θεόν, η Θεός! "

 

Όσιος Πορφύριος   -  "ΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ"

«Την Παναγία μας πολύ την αγαπάω. Μικρός στο Άγιον Όρος πολύ την λάτρευα.
Είχα μια εικονίτσα της Παναγίτσας κάτω απ' το μαξιλάρι μου.
Πρωί και βράδυ την ασπαζόμουνα. Μ' αυτήν ζούσα νύκτα μέρα.
Σ' αυτήν κατέφευγα, ότι κι αν μου συνέβαινε. Τι να σας πω...
Καλύτερα από μάνα. Δεν ήθελα τίποτε άλλο. Τα είχα όλα.

H Εκκλησία μας πολύ την τιμάει την Παναγία μας.
Την τιμάει και την υμνεί πάνω απ' όλους τους αγίους μας. Λέγει ένα τροπάριο:
"Χαίροις μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα."

Ποιά έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος; Ποιά είναι αυτή η Θεός;
Είναι η Παναγία μας, η Υπεραγία Θεοτόκος.
Η Αγία Τριάς πρώτη, δεύτερη η Παναγίτσα μας.
Αυτή τη μεγάλη θέση έχει "η τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξότερα ασυγκρίτως των Σεραφείμ", η Μητέρα μας, η Υπεραγία Θεοτόκος.»

 

apantaortodoxias - 2φΑ

"Σαλπάρει το σπίτι "

 

Μάνος  Ελευθερίου  -  Παραμονές Δεκαπενταύγουστου

Σαν τη λαίδη Μακμπέθ σε υπνοβασία
πιτσιλισμένη απ’ τον ασβέστη
στα μαλλιά και το φόρεμα.
Και τα δωμάτια μοσχοβολούσαν
παραμονές Δεκαπενταύγουστου.
Οι φωτιές της ροδιάς. Η αυλή με τη βρύση.
Τα μυρμήγκια που τρέχουν για να γλιτώσουν.
Τα σκούπιζες και τα ’ριχνες στο κηπάκι
για να σωθούν.
Ώρα έξι το απόγευμα και μάζευες
την άγκυρα να ελευθερωθεί το σπίτι.
Μάζευες τα σκοινιά κι άναβες τις μηχανές
να φύγει το σπίτι, να σαλπάρει το σπίτι
και να ταξιδέψει
στο άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε
και σ’ εκείνο το θεόνυμφε που υποσχόταν δόξες.

 

thessalonikiartsandculture – 2φΑ

"Βλέπεις; Έφτασε! "

 

Giacomo Puccini  -  Madama Butterfly
Maria Callas  -  "Un bel di vedremo"

Μια ωραία ημέρα θα δούμε
μια στήλη καπνού να υψώνεται
στην εσχατιά της θάλασσας.
Και μετά θα εμφανίζεται το πλοίο.
Έπειτα, το λευκό πλοίο μπαίνει στο λιμάνι
και σφυρίζει τον χαιρετισμό του.
Βλέπεις; Έφτασε!
Δεν κατεβαίνω να τον προϋπαντήσω. Όχι εγώ.
Κάθομαι εκεί στο φρύδι του λόφου
και περιμένω, και περιμένω
για πολύ και δεν με πειράζει
η πολύωρη αναμονή.
Μα βγαίνοντας απ' το πλήθος
ένας άντρας, μια αχνή φιγούρα
ξεκινά για τον λόφο.
Ποιος να 'ναι; Ποιος να 'ναι;
Κι όταν φτάσει τι θα πει;
Θα φωνάξει Μπατερφλάι… από μακριά.
Εγώ, χωρίς να αποκριθώ θα μείνω κρυμμένη,
απ’ τη μια για να αστειευτώ,
από την άλλη για να μην ξεψυχήσω
στην πρώτη συνάντηση,
κι εκείνος με άλλη τόση αγωνία
θα φωνάζει, θα φωνάζει
«Μικρούλα μου γυναίκα, ευωδιά από λουΐζα…»
τα ονόματα που μου έδινε
με τον ερχομό του.
Όλα αυτά θα γίνουν, στο υπόσχομαι.
Συγκράτησε το φόβο σου.
Εγώ με πίστη αταλάντευτη τον περιμένω.

 

vb – Θεόδωρος
2fA

"Αυγουστιάτικος άνεμος "

 

Νικηφόρος Βρεττάκος  –  ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

«Είναι τόση η γαλήνη, που δεν ξέρω αν υπάρχουν

καρδιές χωριστές – τόσα μάτια, όσα βλέπουν

αυτή τη στιγμή: ζώα, ψάρια, φυτά και πουλιά

κι αδερφοί το στερέωμα, πάμφωτο, διάφανο, ανάμεσα

στην κάτασπρη γύρη του.

Νιώθω μέσα στο στήθος μου

την καρδιά μου νερό που χορεύει και νιώθω

σα να ’μαι ένας διάττοντας που πέφτοντας στάθηκε

για λίγο μετέωρος και γύρισε πάλι, φωτεινός και

χαρούμενος,

προς τα πάνω. Ψυχή μου! Τι σε θέλω, ψυχή μου;

Τι κάθεσαι και

δε γίνεσαι μέλισσα; Δυο γραμμούλες φωτός,

δυο αστεράκια οι κεραίες σου – πέταξε, πρόλαβε, τρέξε,

ένα γύρο, δυο γύρους, τρεις γύρους, να φέρεις

φωτιά στην κυψέλη σου.

Ψυχή μου, χαρά μου, τι κάθεσαι μέλισσα;

Άνοιξαν όλα τα λουλούδια του σύμπαντος.»

 

vb-db – 2φΑ

                                                              

"Δέηση.. "

 

Ματθαίος Μουντές  -  Δέηση του Δεκαπενταυγούστου

Έλα σαν αυγουστιάτικο μελτέμι
- προτού οι εφτά πληγές σφραγίσουνε το τέλος -
παραπονεμένος άνεμος
να χαϊδέψεις το κατώφλι μας.
Η φωνή μας σε περιμένει
- έχει απομείνει μονάχη -
τραγούδι επίμονο του τζίτζικα στο κοιμητήρι.
Περιδιάβασε ανάμεσα στις τύψεις μας.
Έχει μια λύπη η δέησή μας,
από έναν παιδικό καιρό, που ξανάνθισε
μια τρυφερότητα νησιώτικης ακρογιαλιάς
που καθρεφτίζει τους οικτιρμούς σου.
Κατέβα από τους λόφους,
φέρε την πηγή του ελέους σου
ν' αναβλύσει πλάι στην πληγή μας.
Μάζεψε πάλι εκ περάτων
τα μηνύματα της χαράς,
φόρτωσέ τα πάνω σε δειλινές καμπάνες
που σημαίνουν την Παράκληση
και φέρτα να τα καρφώσεις
στεφάνι στην πόρτα μας!

 

myriobiblos – 2φΑ

- Αύγουστος 2021

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Εκεί… κάτω από αυτόν τον ουρανό
της λευτεριάς,
άφησέ με πατέρα να αναστήσω
την πατρίδα μου.

(Ρ. Ταγκόρ)

2φΑ

"Eν τοις μυστηρίοις.. "

 

π. Νικόλαος Λουδοβίκος  -  Ο μετέωρος αρραβώνας
["Η ιστορία της αγάπης του Θεού"]

Ο ηθικισμός ήρθε από την Δύση και υποκαθιστά την οντολογία.
Με λίγα παραγγέλματα υποκαθιστά τη σχέση μας με τον Θεό.
"Μην κόψεις τα μαλλιά σου, βάλε εκείνα τα ρούχα. Κάνε ελεημοσύνη, νηστεία, συγχώρησε τους άλλους, και αυτό είναι".

Όμως δεν είναι αυτή η πραγματική θεοπτία και η πραγματική σχέση μας με τον Θεό.
Δεν είναι γάμος. Αν μπουν στη θέση της σχέσης με τον Θεό ορισμένες αρετές-όποιες και να είναι αυτές-, μπορούν να κρύψουν την θέα του Θεού.
Είναι ρεαλιστικότερο το να ξέρουμε ότι είμαστε αμαρτωλοί, δηλαδή να συναισθανόμαστε ότι κάτι μας βασανίζει.

Έχουμε λάβει κλήση στην αγιότητα, κλήση στη γαμήλια θέα του Θεού και στην άμεση κοινωνία μαζί Του. Τίποτα δεν εμποδίζει αυτή την θέα, εκτός από την προαίρεσή μας.
Η μεγάλη αμαρτία είναι ότι δεν λέμε εκείνο το πολύ κρυφό, το απόλυτα δικό μας "ναι" στον Θεό. όλα τα άλλα είναι αποτελέσματα αυτής. Απλές συνέπειες.

Η προαίρεση, για κάποιον λόγο είναι διχασμένη και εμείς νιώθουμε παράδοξα άρρωστοι καθημερινά. Οι πειρασμοί, λοιπόν, που επιτρέπει ο Θεός είναι για να ενοποιηθεί αυτή η σπασμένη προαίρεσή μας προς τον πόθο του αγαθού.
Όταν ενοποιηθεί η προαίρεση, ελεύθερα ο άνθρωπος στρέφεται προς την πίστη, τη γαμήλια σχέση που φθάνει ως τη θέα του Θεού, που δεν ξέρουμε τί είναι, είναι όμως αλησμόνητη γνώση.

Δεν μπορούμε να πούμε στον διασπασμένο άνθρωπο, κάνε αρετές.
Είναι υποκριτικό. Θα είναι και αμαρτωλός και υποκριτής μαζί.
Πρέπει να δει πρώτα τον Θεό, μέσα στην δωρεάν αγάπη Του, που φωλιάζει στην καρδιά της Εκκλησίας, "εν τοις μυστηρίοις".   ….

 

vatopedi-pdf

vb-pC – 2fA

"Hokkaido! "

 

Χιόνι, άμμος και θάλασσα!! - ακτή Hokkaido στην Ιαπωνία

 

fb - Πλανήτης γη
2fA

"Ο Αδάμ όλος.. "

 

-  Από τον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ

«Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν»
Μου δόθηκε να κατανοήσω την εντολή αυτή
με τη μορφή ενός δένδρου κοσμικών διαστάσεων,
γιγάντιου, του οποίου η ρίζα είναι ο Αδάμ.
Εγώ δεν είμαι παρά ένα μικρό φύλλο
σε κάποιο κλαδί αυτού του δένδρου.
Αλλά το δένδρο αυτό δε μου είναι ξένο.
Είναι η ρίζα μου. Του ανήκω.
Να προσεύχεσαι για τον κόσμο ολόκληρο
είναι να προσεύχεσαι
για το δένδρο αυτό στο σύνολό του,
με τις μυριάδες των φύλλων του.
Εν Χριστώ η συνείδησή μας πλαταίνει,
η ζωή μας δε γνωρίζει όρια.
Στην εντολή «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν»,
πρέπει να εννοήσουμε το «ως σεαυτόν» με τον εξής τρόπο:
Κάθε άνθρωπος, ο «Αδάμ όλος», είναι το είναι μου.

 

fb - Panteleimon Krouskos
2fA

 

"Κοινή συνεισφορά.. "

 

-  Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
[από το Ρωμαίικο οδοιπορικό]
 

Ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος ἀναφέρεται καὶ σὲ ἕνα συνεκτικὸ στοιχεῖο, θεμέλιο τῆς συζυγίας, τὴν ἐπικοινωνία τῶν συζύγων.
Εἶναι ἡ καθημερινὴ ἀλληλεπίδραση τῶν δύο συζύγων. 
Ἡ ἐπικοινωνία γίνεται μὲ λόγια ἡ χωρὶς λόγια. Εἶναι θετικὴ ἡ ἀρνητική.
Τὸ σπουδαιότερο στοιχεῖο τῆς ἐπικοινωνίας εἶναι ἡ συζήτηση.

Ἐτυμολογικὰ (σὺν + ζητῶ), δηλαδὴ ἀπὸ κοινοῦ ἀναζητῶ τοῦ τί πρέπει νὰ γίνεται στὰ θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὴν κοινὴ ζωὴ καὶ τὴν οἰκογένεια.
Ἡ συζήτηση πρέπει νὰ γίνεται μὲ οἰκειότητα, ἀλληλοσεβασμό, σὲ κλίμα ἐλευθερίας, ἰσοτιμίας καὶ ἀγάπης. Τότε μπορεῖ νὰ βρεθεῖ ἡ λύση σὲ περίπτωση διαφωνίας ἡ σύγκρουσης.

«Γιατί τίποτε δὲν εἶναι πικρότερο ἀπὸ τὴν μάχη ποὺ γίνεται ἀπὸ τὸν ἄνδρα ἐνάντια στὴν γυναίκα. Γιατί εἶναι πικρές, πραγματικά, οἱ μάχες ποὺ γίνονται ἀνάμεσά σε πρόσωπα ποὺ ἀγαπιοῦνται, καὶ δείχνουν ὅτι ὅταν κανεὶς διχάζεται μὲ τὸ ἴδιο του τὸ μέλος, ὅπως λέγεται, αὐτὸ πρέπει νὰ προκαλεῖται ἀπὸ μεγάλη πικρία.

Τὸ μέρος, τῶν ἀνδρῶν εἶναι νὰ ἀγαποῦν καὶ τῶν γυναικὼν νὰ ὑποχωροῦν.
Ἐὰν λοιπὸν καθένας συνεισφέρει τὸ δικό του μέρος, ὅλα θὰ εἶναι στερεά.
Καὶ ἡ γυναίκα γίνεται φιλικὴ καὶ ἀγαπιέται».

Μὲ τὴν ἀγάπη προλαμβάνεται ἡ ἀποξένωση τῶν συζύγων καὶ ἡ νέκρωση τῆς σχέσης, ποὺ συνήθως ἔρχεται μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, τὴν κόπωση καὶ τὴν ἀδιαφορία.
Τότε μιλοῦμε γιὰ συμβατικὸ γάμο.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης γνωρίζει ὅτι ὁ τρόπος τῆς ἐπικοινωνίας εἶναι ἀναγκαῖος γιὰ νὰ προλαμβάνονται οἱ συγκρούσεις. Αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ τί θὰ πεῖ καὶ τὸ πὼς θὰ μιλήσει κάποιος.

Στὸ ἐρώτημα: «Τί λοιπὸν πρέπει νὰ τῆς πῶ;» δίνει τὴν παρακάτω ἀπάντηση.
Ἀκοῦστε μὲ προσοχὴ τὶς συμβουλές του:

«Λόγια ἀγάπης νὰ τῆς λὲς… Ἐγὼ ἀπὸ ὅλα, τὴν δική σου ἀγάπη προτιμῶ καὶ τίποτε δὲν μοῦ εἶναι ὀδυνηρό, ὅσο το νὰ βρεθῶ σὲ διάσταση μαζί σου.
Κι’ ἂν ὅλα χρειαστεῖ νὰ τὰ χάσω, κι’ ἂν στοὺς ἐσχάτους βρεθῶ κινδύνους, ὀ,τιδήποτε κι’ ἂν πάθω, ὅλα μου εἶναι ὑποφερτά, ὅσο ἐσύ μου εἶσαι καλά.
Καὶ τὰ παιδιὰ τότε μου εἶναι πολὺ ἀγαπητά, ἐφ’ ὅσον ἐσὺ μὲ συμπαθεῖς.
Ὅλα δικά σου εἶναι.

Αὐτὸ μὲ συμβουλεύει ὁ Παῦλος λέγοντας ὅτι ὁ ἄνδρας δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα του, ἀλλὰ ἡ γυναίκα του. Κι ἂν δὲν ἔχω ἐγὼ ἐξουσία στὸ σῶμα μου, ἀλλὰ ἐσύ, πόσο μᾶλλον δικά σου εἶναι ὅλα τα ἄλλα».

Καὶ συνεχίζει:

«Ποτὲ νὰ μὴ μιλᾶς μὲ πεζὸ τρόπο, ἀλλὰ μὲ φιλοφροσύνη, μὲ τιμή, μὲ ἀγάπη πολλή.
Νὰ τὴν τιμᾶς, καὶ δὲν θὰ βρεθεῖ στὴν ἀνάγκη νὰ ζητήσει τὴν τιμὴ ἀπὸ τοὺς ἄλλους.
Νὰ τὴν προτιμᾶς ἀπὸ ὅλους γιὰ ὅλα, γιὰ τὴν ὀμορφιά, γιὰ τὴν σύνεσή της, καὶ νὰ τὴν ἐπαινεῖς.

Νὰ κάνεις φανερὸ ὅτι σου ἀρέσει ἡ συντροφιά της καὶ ὅτι προτιμᾶς νὰ μένεις στὸ σπίτι, γιὰ νὰ εἶσαι μαζί της, ἀπὸ τὸ νὰ βγαίνεις στὴν ἀγορά.
Ἀπὸ ὅλους τους φίλους νὰ τὴν προτιμᾶς, καὶ τὰ παιδιὰ πού σου χάρισε ἀκόμα, κι αὐτὰ ἐξ αἰτίας της νὰ τὰ ἀγαπᾶς».

 

Ρωμ.Οδοιπ. – [2fA]

"Σαν σήμερα, το 1774.. "

 

Γήσης Παπαγεωργίου  -  H EΛΛΑΔΑ ΕΝ ΠΛΩ.
- H Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή -

(Τα έχουμε ξαναπεί, αλλά καλόν είναι να τα ξαναλέμε
και καλά θα κάνετε να το ξαναδιαβάσετε).

Όταν επέρασε το 1800 κι ο κόσμος ολόκληρος επροχώραγε στον 19ο αιώνα, οι τότε «εμείς» είχαμε ακόμα στο σβέρκο μας τους Οθωμανούς.
Τα χώματα τα δικά μας που πατάγαμε, μόνο δικά μας δεν ήτανε και την δική μας πατρίδα την είχαμε μόνο στον νου μας και στ’ από μέσα μας.
Έτσι κι αφού ο έρμος ο τόπος δεν μας εχώραγε κι ας ήμασταν λίγοι και μετρημένοι, πολλοί απ’ αυτούς τους ολίγους αφήσαμε την σκλαβωμένη την στεριά κι εβγήκαμε στην Θάλασσα την Ελεύθερη.
Κι αυτή την Θάλασσα την Ελεύθερη την εκάναμε Πατρίδα.

Από πιο πριν και στο κάθε τόσο οι Ρώσοι με τους Οθωμανούς, άλλη δουλειά δεν είχανε και πλακωνόντουσαν για το ποιος θα βγάλει τα μάτια τ’ αλλονού. Σ’ ένα τέτοιο άγριο πλάκωμα, που άρχισε το 1768 και τέλειωσε το 1774, οι Οθωμανοί φάγανε τέτοια σφαλιάρα από τους Ρώσους που ακόμα τους τσούζει ο σβέρκος τους.
Μετά από την σφαλιάρα κι όσο οι Οθωμανοί ήταν ακόμα στην παραζάλη τους, οι Ρώσοι τους είπανε να βάνουνε τα καλά τους και να κουβαληθούνε σ’ ένα βουλγάρικο χωριό που το λέγανε Κιουτσούκ Καϊναρτζή.

Στολιστήκανε που λέτε οι καθ’ ύλην αρμόδιοι πασάδες και μπέηδες της αυτοκρατορίας, εμπήκανε στη γραμμή με την ουρά υπό τα σκέλη και στις 21 του μήνα Ιούλιου του 1774 στηθήκανε σε κείνο το Κιουτσούκ το τέτοιο κι επεριμένανε, μα τι άλλο να κάνανε.

Ήρθανε κάποια στιγμή κι από τους Ρώσους οι καθ’ ύλην αντίστοιχοι, που ηταν ένας δούκας, δυο παραδούκες και τρεις κόμητες επί βαθμώ τμηματαρχου β΄.
Ο ένας από τους τρεις κόμητες εκράταγε το χαρτί, ο δεύτερος το καλαμάρι, κι ο τρίτος που ήτανε κι ο πιο κοντός εκράταγε τον κουρκουμά με το μελάνι.

- Υπογράφτε ρε! τους είπανε στα ρώσικα.
- Ότι πεις κι άφεριμ! οι άλλοι στα δικά τους.
Έπαιρνε ο καθένας με την σειρά το καλαμάρι από τον δεύτερο, το βούταγε στον κουρκουμά που κράταγε ο κοντός κι υπόγραφε το χαρτί που κράταγε ο πρώτος ο επί βαθμώ τμηματάρχου β’.

Όλα αυτά τα παραπάνω γινήκανε στο βουλγάρικο το χωριό, το Κιουτσούκ Καϊναρτζή στις 21 του μήνα Ιούλιου του 1774.
- Κι εμάς τι μας νοιάζει?
- Έλα ντε!

Το αν υπογράψανε στο βουλγάρικο το χωριό ή στο Μαρούσι, το ίδιο που μας έκοφτε.
Αυτό που μας έκοφτε, τους τότε «εμάς», ήτανε κείνο το χαρτί που υπογράψανε με το καλαμάρι και το μελάνι από τον κουρκουμά. Συνθήκη ήτανε, λέει, με άρθρα μπόλικα, που όλα μαζί έτσι που υπογραφήκανε, βάζανε μπρος το ξεφούσκωμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Αυτό όμως που το τσιμπήσαμε οι τότε «εμείς» κι αρχίσαμε και τρέχαμε στο χοροπηδηχτό και τρα-λα-λα ήτανε το άρθρο της συνθήκης με το νούμερο εφτά.
Άντε τώρα να πεις του κάθε σημερινού πως από ένα άρθρο με το νούμερο εφτά, στήθηκε μια ολόκληρη Ελλάδα που ακόμα στέκει.
Με δικά μας λόγια, έλεγε κείνο το άρθρο, πως ο Τσάρος έπαιρνε κάτω από την προστασία του τους ορθόδοξους υπήκοους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κι από κοντά είχε και κάποιες λεπτομέρειες, από κείνες που γράφονται με τα ψιλά τα γράμματα.

Το πήρανε τότε, που λέτε, κάποιοι νησιώτες μα και στεριανοί κι αφού διαβάσανε και τα ψιλά τα γράμματα του άρθρου, αρχίσανε και φτιάχνανε καράβια.
Κι όπως όλοι γνωρίζουμε από την πρώτη τάξη του δημοτικού, άμα φτιάξεις καράβι, δεν το παρκάρεις στο περβόλι σου για να φυλάς μέσα τα φασολάκια.
Στην θάλασσα τ’ αμολάς ν’ αρχίσει ν’ αρμενίζει.

Κι άμα του κοτσάριζες και τη ρώσικη τη σημαία, το καραβάκι σου αρμένιζε όπου ήθελε κι όποτε το’ θελε και κανείς κερατάς δεν σου ’λεγε κουβέντα.
Κι αυτό δεν ήτανε επειδή έτσι το λέω εγώ.
Το άρθρο το νούμερο εφτά το ’λεγε, στα γράμματα τα ψιλά.

Αρμενίζανε, που λέτε, τα καραβάκια μας και κουβαλάγανε πραμάτειες κι εμπορεύματα και βλέπανε οι ναυτικοί και ξεστραβωνόντουσαν και βγάζανε και παράδες μπόλικους.
Κι όσο βγάζανε παράδες, εφτιάχνανε κι άλλα καράβια και τ’ αμολάγανε στην Μεσόγειο που την είχανε πήξει με δαύτα.
Έτσι, το 1815, στα έξη χρόνια πριν από την Επανάσταση, στην Μεσόγειο αρμενίζανε 615 καράβια ελληνικά που όλα μαζί πιάνανε τους 153.580 τόνους

Εκείνη όμως την εποχή κι από πολύ πιο πριν, η πειρατεία ήτανε στο περίπου σαν τα κομμωτήρια του σήμερα, που σε κάθε γειτονιά ανοίγουνε μέχρι και δέκα τέτοια.
Δεν το ’χω ψάξει να βρω αν τότε υπήρχανε κομμωτήρια, αλλά φαίνεται πως ο άλλος προτιμούσε αντί για κομμωτής να γίνει πειρατής, που περνούσε καλύτερα, έβγαζε περισσότερα κι όλα «μαύρα» και δεν του τσιμπάγανε και τον πισινό.

Αυτό το πράμα με την πειρατεία, οι δικοί μας οι 615 καπεταναίοι, το βρίσκανε κάπως ενοχλητικό και απρεπές. Δεν μπορεί, σου λέει, εμείς να αρμενίζουμε και να θαλασσοπνιγόμεθα και να ’ρχεται ο άλλος να σου δηλώνει «πειρατής» και να σου κάνει τα πειρατικά του τα ενοχλητικά.
Έτσι, και για να γλυτώσουνε από τα ενοχλητικά τα πειρατικά και τα απρεπή τοιαύτα, πιάσανε και βάνανε κανόνια στα καράβια τους. Κι όταν λέμε κανόνια δε μιλάμε για ένα και δυο κι άντε και σαρανταδυό, αλλά για 5878 από δαύτα.

Κι επειδή, όπως γνωρίζουμε από την πυροβολική επιστήμη, τα κανόνια δεν βαράνε τις κανονιές από μόνα τους κι αυτεπαγγέλτως, αλλά θέλουνε χέρια.
Πολλά χέρια για να βάνουνε τα μπαρούτια, τις μπόμπες και τις φωτιές, όπως και το καράβι θέλει χέρια για να κουμαντάρουνε τα σχοινιά και τα πανιά και να μπορεί ν’ αρμενίζει.
Τσίμπα λοιπόν και 17.526 ναύτες από κοντά να βαράνε τις κανονιές και ν’ αρμενίζουνε τα καράβια και κάνε σούμα. Έχουμε και λέμε: καράβια 615, τόνοι 153.580, κανόνια 5878, πληρώματα 17.526, τι μας κάνει;
Μια Μεγάλη μικρή Ελλάδα.

Ναι, λόγω τιμής πατριώτες μου, όταν το 1821 ξεκίνησε η Επανάσταση για να λευτερώσουμε την Πατρίδα μας, αυτή η Πατρίδα αρμένιζε κιόλας ελεύθερη στην Μεσόγειο.
Ήταν Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΝ ΠΛΩ.

 

avlonari – 2fA