"Μετά τη βροχή.."

Μετά τη βροχή, η ζωή που είναι σε επαφή με το χορτασμένο από νερό χώμα, έχει τη δική της χαρούμενη ευχαριστιακή γιορτή.

Είναι η αγαπημένη ώρα του Ρώσου καλλιτέχνη φωτογράφου Vadim Trunov, που με πολύ ευαισθησία στρέφει τον φακό του στα τρυφερά φυλλαράκια, στα βλασταράκια και στα φυτά, που φιλοξενούν μικρά έντομα, πεταλούδες και φιλικά ερπετά. 

Μια πλούσια κοινωνία, τόσο απλή και φυσική και τόσο κοντά μας...

*  Κλικ στην επιφάνεια, για μεγάλο μέγεθος φωτογραφίας

"Να μην κόβουμε το σχοινί.."

Να μην κόβουμε το σχοινί, την επικοινωνία με τον Θεό.

Να βιάζεις τον εαυτό σου να κάνη κάτι πνευματικό. Να φροντίζεις κάθε μέρα να κάνεις έστω και λίγη μελέτη και λίγη προσευχή. Η μελέτη, η προσευχή, η ψαλμωδία, είναι βιταμίνες που χρειάζεται κάθε μέρα η ψυχή. Να μην αφήνουμε την ημέρα να περνάει χωρίς καθόλου προσευχή.

Θυμάμαι στον πόλεμο, όταν περνούσαν οι μέρες χωρίς να κάνουμε επίθεση, ρίχναμε και καμιά τουφεκιά. Αλλιώς θα έλεγαν οι εχθροί: «αυτοί κοιμούνται» και θα μας έκαναν αιφνιδιασμό. Το ίδιο να κάνουμε και στον πνευματικό αγώνα. Όταν καμιά φορά νιώθουμε εξάντληση και δεν μπορούμε να κάνουμε όλα τα πνευματικά μας καθήκοντα, να μην κόβουμε το σχοινί, την επικοινωνία με τον Θεό∙  να κάνουμε λίγες μετάνοιες, κανένα κομποσχοίνι. Να ρίχνουμε δηλαδή κανα-δυό ριπές, για να μην μας αιχμαλωτίσει το ταγκαλάκι. Και μόλις συνέλθουμε, να αρχίζουμε πάλι κανονικά τον αγώνα μας.

Όταν κανείς αφήνει τα πνευματικά, αν δεν κάνη έστω και λίγες μετάνοιες, κανένα κομποσχοίνι, μετά αγριεύει. Δουλειές μπορεί να κάνει, προσευχή όμως όχι. Βλέπω μοναχούς που κάνουν συνέχεια δουλειές και αφήνουν τη μελέτη και την προσευχή. «Ας κάνω και αυτό λένε, ας κάνω και το άλλο» και η προσευχή μένει και τελικά αγριεύουν, γίνονται σαν κοσμικοί.

Έχω δει εργάτες που μπορεί να πελεκάνε πέτρες μέσα στον ήλιο ή να κόβουν ξύλα όλη μέρα, αλλά τριπλό μεροκάματο να τους δώσεις, μισή ώρα στην εκκλησία δεν μπορούν να σταθούν∙ βγαίνουν έξω και καπνίζουν. Το έχω παρατηρήσει αυτό.

Όταν ο άνθρωπος δεν προσεύχεται, απομακρύνεται από τον Θεό και γίνεται σαν το βόδι∙ δουλεύει, τρώει, κοιμάται. Και όσο απομακρύνεται από τον Θεό, τόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα. Ψυχραίνεται η καρδιά του και ύστερα δεν μπορεί καθόλου να προσευχηθεί. Για να συνέλθει, πρέπει να μαλακώσει η καρδιά του, να πάρει στροφή μετανοίας, να συγκλονισθεί.

Γέροντας Παΐσιος

http://eisdoxantheou-gk.blogspot.gr

"Σταμάτα να κλαις.."

Ήταν ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που αγαπιόντουσαν πάρα πολύ.

Μια μέρα το κορίτσι πέθανε!

Το αγόρι ήταν απαρηγόρητο, τα δάκρυά του δεν σταματούσαν να κυλούν ούτε για μια στιγμή!

Την αγαπούσε τόσο πολύ! Ήταν πάντα θλιμμένος και έκλαιγε συνεχώς!
Οι φίλοι του ήθελαν να τον δουν και πάλι χαρούμενο, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα κι εκείνος όλο έκλαιγε...

Ένα βράδυ, το αγόρι είδε ένα όνειρο:
Ονειρεύτηκε το κορίτσι στον Ουρανό, μαζί με πολλές άλλες κοπέλες, να είναι ντυμένες στα λευκά!

Όλες όμως οι κοπέλες κρατούσαν στα χέρια τους από ένα αναμμένο κερί, ενώ το κερί της δικής του κοπέλας δεν ήταν αναμμένο!

Την πλησίασε και τη ρώτησε:
Όλες έχουν από ένα κερί αναμμένο, εσένα το κερί σου γιατί δεν ανάβει;

Εκείνη, τον κοίταξε με αγάπη και του είπε:
Σε παρακαλώ, σταμάτα να κλαις, όπου και αν ακουμπήσω το κερί μου,
τα δάκρυά σου το σβήνουν!

*  briefingnews.gr

"Η αρρώστια των ενοχών"

Μου έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος μια μέρα:

"Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα: τόσο το αίσθημα ανωτερότητος για την αρετή του, όσο και το αίσθημα κατωτερότητας για την αμαρτωλότητά του.

Άλλο πράγμα είναι το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση∙ άλλο η μελαγχολία και άλλο η μετάνοια. Με επισκέφθηκε κάποτε ένας κοσμικός ψυχίατρος και μου κατηγόρησε τον Χριστιανισμό, διότι όπως είπε, δημιουργεί ενοχές και μελαγχολία. Του απάντησα: Παραδέχομαι ότι μερικοί χριστιανοί, από σφάλματα δικά τους ή άλλων, παγιδεύονται στην αρρώστια των ενοχών, αλλά κι εσύ πρέπει να παραδεχθείς, ότι οι κοσμικοί παγιδεύονται σε μια χειρότερη αρρώστια, την υπερηφάνεια.

Και οι μεν θρησκευτικές ενοχές, κοντά στον Χριστό, φεύγουν με τη μετάνοια και την εξομολόγηση, η υπερηφάνεια όμως των κοσμικών που ζουν μακριά από τον Χριστό, δεν φεύγει."

Με τις τοποθετήσεις αυτές του Γέροντα, ξεκαθάριζαν μέσα μου μερικές απορίες που είχα, αναφορικά με ψυχολογικά προβλήματα της χριστιανικής ζωής. Αντιλαμβανόμουν ότι ο Γέροντας ήθελε να αποφεύγουμε την υπερηφάνεια, τη μεταμφιεσμένη σε αυτοδικαίωση «χριστιανικού» φαρισαϊσμού ή σε αυτοκαταδίκη «χριστιανικής» περιδεούς συνειδήσεως.

Έβλεπα, ότι η θρασύτητα των αισθανομένων ως «καθαρών» και η δειλία των αισθανομένων ως «ενόχων» δε διαφέρουν ουσιαστικά, ότι είναι δύο όψεις του αυτού νομίσματος, της υπερηφάνειας. Διότι ο αληθινά πιστός χριστιανός ελευθερώνεται από την ενοχή με την εξομολόγηση και την άφεση και χαίρει στην ελευθερία αυτή που του χάρισε ο Χριστός∙ γνωρίζοντας δε ότι αυτό είναι δώρο Θεού, ευγνωμονεί και δεν περιφρονεί. Είναι καθαρός δια του αίματος του Χριστού και όχι από δικό του κατόρθωμα. Έτσι, χαίρει και ευχαριστεί και δεν υπερηφανεύεται και επί πλέον βλέπει και όλους τους άλλους, δυνάμει καλούς δια του αίματος του Χριστού.

Ο Γέροντας μας έδειχνε τον δρόμο, που παρακάμπτει το κακό (αμαρτία) και το χειρότερο (υπερηφάνεια αρετής) και μας οδηγούσε στο καλύτερο, στην ταπείνωση. Γι’ αυτό προσπαθούσε να προστατεύσει τη γνησιότητα της ταπείνωσης από τους κινδύνους νόθευσής της.

Μου έλεγε: "Να είμαστε ταπεινοί, αλλά να μην ταπεινολογούμε. Η ταπεινολογία είναι παγίδα του διαβόλου, που φέρνει την απελπισία και την αδράνεια, ενώ η αληθινή ταπείνωση φέρνει την ελπίδα και την εργασία των εντολών του Χριστού". 

Ο Γέροντας, με τη διδασκαλία του και περισσότερο με τα βιώματά του, ποίμαινε τα πρόβατά του και τα οδηγούσε σε λειμώνες αγάπης και ταπείνωσης. Ζούσε ο ίδιος την ταπείνωση, πιστεύοντας ότι εκείνος είναι το τίποτε, γιατί ο Θεός είναι όπως έλεγε, το παν και ό,τι εμείς βλέπαμε πως είχε, δεν ήταν δικό του, αλλά δώρο του Θεού. 

*  Aπό το Βιβλίο “Ανθολόγιο Συμβουλών” του Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου         

    http://stratisandriotis.blogspot.com

"Nimbus, το σύννεφο"

Nimbus, το σκοτεινό σύννεφο.

Δεν ταξιδεύει στο φως της ημέρας, στο φόντο του ουρανού.

Μπορεί να σχηματιστεί μόνο με κατάλληλες συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας, μέσα σε κλειστό χώρο, από ένα σπρέυ ομίχλης.

Ο Ολλανδός καλλιτέχνης Berndnaut Smilde (34), εμπνευστής και δημιουργός των Nimbus, ζει και εργάζεται στο Άμστερνταμ και εκφράζεται με σύγχρονες τεχνικές μεθόδους γλυπτικής.

Τα σύννεφα του διαρκούν ελάχιστα και το αποτέλεσμα κάθε φορά είναι διαφορετικό. Ο φωτισμός, συμβάλλει στη φευγαλέα αισθητική εντύπωση της ονειρικής παρουσίας, που επιτείνει την κενότητα του χώρου κατά την απουσία τους. Η σύντομη ύπαρξη τους πιστοποιείται τελικά, από φωτογραφίες και video.

"Μια μικρή στιγμή"

Μια μικρή στιγμή.

Όλα τα σπουδαία, μεγαλεπήβολα, εντυπωσιακά έργα, θέλουν και τον ανάλογο χρόνο για να αποκτήσουν υφή, μορφή και υπόσταση. Όμως ό,τι είναι πραγματικά σημαντικό, δεν χρειάζεται περισσότερο από μια μόνο στιγμή, για να γίνει βίωμα. Βίωμα δημιουργίας ή βίωμα αισθητικής.

Η δυναμική που κυριαρχεί στη δημιουργική έκφραση και στην αισθητική αντίληψη, δεν απαιτεί χρόνο, είναι η ίδια αστραπιαία ενέργεια του πνεύματος στην καρδιά, που κρατά ενωμένη την ανθρωπότητα.

Αν όσα θεωρούμε εξαιρετικά επιτεύγματα στον κόσμο μας, αξίζουν πραγματικά τη σημασία που τους δίνουμε, τότε αυτό οφείλεται σε κάποιες απόλυτες, θεϊκές στιγμές σύλληψης, έμπνευσης, έρωτα, σε μικρές, μα ιδιαίτερες στιγμές πνευματικής υπέρβασης, της υλικής αδράνειας που αναστέλλει τον ενθουσιασμό.

Οι αναμνήσεις, δεν είναι παρά στιγμές έντονης συγκίνησης, που εντυπώνονται βαθιά στη μαγνητική αυτοβιογραφία του μυαλού μας. Η ιστορία, διατηρεί την αυθεντική ζωντάνια μιας νοητικής αναπαράστασης, από τέτοιες στιγμές πλούσιες σε νοήματα, αισθήματα και εκπλήξεις.

Μια στιγμή, αρκεί για να αλλάξει ο τρόπος της ζωής και οι συνήθειες σου. Για να δεχθείς ή να απορρίψεις προοπτικές. Να εκτιμήσεις ή να εκτεθείς στα δώρα που σου δόθηκαν. Να εμπιστευθείς ή να δυσπιστήσεις στο αυτονόητο.  

Η βούληση ενεργεί στιγμιαία, όταν η κατεύθυνση της είναι σταθερά χαραγμένη. Αλλά κι όταν καθιζάνει ράθυμα χωρίς στόχο και όραμα, πάλι μέσα σε μια πικρή στιγμή θα φανεί όλη η αδυναμία της, με λανθασμένες επιλογές και αντιδράσεις.

Η μικρή στιγμή που αφουγκράζεται το πνεύμα, δεν είναι χρόνος του κόσμου μας, είναι κομμάτι αιωνιότητας. Χωράει φιλόξενα στην ανοιχτή αγκαλιά της, όλη τη ζεστασιά από ένα βλέμμα αγάπης, όλη την οικειότητα από ένα χαμόγελο επαφής, όλη τη σοφία του καλοπροαίρετου αυθορμητισμού.    

Μια και μόνο «στιγμούλα», μπορεί να γεμίσει με ευτυχία ολόκληρη τη ζωή σου.       

   

Μ. Ψ.

"Ο Άγιος Ελευθέριος"