"Όπερα «H Φόνισσα»"

Την Κυριακή 6 Ιουλίου 2014, ο πολιτιστικός σύλλογος «Η Σκιάθος», σε συνεργασία με τον Δήμο Σκιάθου, οργάνωσε συμπόσιο για τη "Φόνισσα" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, στο Μπούρτζι, τον βράχο που δεσπόζει στο λιμάνι του νησιού και απέχει ελάχιστα από το σπίτι του μεγάλου συγγραφέα.

Kλιμάκιο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής παρουσίασε σε παγκόσμια πρώτη, αποσπάσματα από το τρίτο μέρος της ομώνυμης όπερας του Γιώργου Κουμεντάκη.

Ο διευθυντής της ΕΛΣ, κύριος Μύρωνας Μιχαηλίδης, έκανε μία αναδρομή στο πώς και γιατί κατέληξε να αναθέσει στον συνθέτη μία σύγχρονη ελληνική όπερα και ακολούθησε μια σειρά από ομιλίες επιστημονικής ανάλυσης της κορυφαίας νουβέλας του Παπαδιαμάντη.

Ο συνθέτης και ο λιμπρετίστας Γιάννης Σβώλος, του οποίου πρωταρχική ιδέα ήταν να γίνει η Φόνισσα literaturoper (όρος που παραπέμπει σε όπερες που βασίζονται στη λογοτεχνία), εξήγησε τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν και τις δυσκολίες που προέκυψαν στη μεταφορά του έργου σε όπερα.

Ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Ευκλείδης διάβασε και τον λόγο του κ. Δημήτρη Πολυχρονάκη, επίκουρου καθηγητή Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, που δεν μπόρεσε να παραστεί.

Ο στόχος του συνθέτη Κουμεντάκη, όπως είπε, ήταν καταρχάς να δώσει απάντηση στο ερώτημα πώς μπορεί να είναι μία ελληνική όπερα σήμερα, αλλά κυρίως στο πώς μπορεί να «αναβιωθεί εσωτερικά» το ψυχογράφημα της Φόνισσας,

Να σημειωθεί πως ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έγραψε τη Φόνισσα την ίδια περίπου εποχή που μετέφραζε το Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι και τον Δράκουλα του Στόουκερ και μοιάζει να έχει δεχτεί σοβαρές επιρροές και από τα δύο αυτά έργα.  

Ο Κουμεντάκης, θέλοντας να παντρέψει την ελληνική παράδοση με την οπερατική φόρμα, ενέταξε πολυφωνικά τραγούδια της Ηπείρου, τα οποία στην παρουσίαση ερμηνεύτηκαν από τέσσερις μοιρολογίστρες.

Η παράσταση, πλαισιώνεται από τέσσερις χορωδίες: μία αντρική σε ρόλο ισοκράτη των δεινών της ανθρώπινης φύσης, δύο γυναικείες –μία πολυπληθή ως καθρέφτη της καθημερινότητας και μία αποτελούμενη από τις μοιρολογίστρες– και από έναν παιδικό χορό που θα τροφοδοτεί την εγκληματική φύση της ηρωίδας.  

Η πρεμιέρα της όπερας του Γιώργου Κουμεντάκη, έχει οριστεί για τις 19 Νοεμβρίου του 2014, στο Μέγαρο Μουσικής της Αθήνας.


http://www.lifo.gr/team/politismos/50179

[2fA]

Οι πίσω σελίδες..

ΟΙ ΠΙΣΩ ΣΕΛΙΔΕΣ

Παλιές φωτογραφίες -στιγμές

γραμμένες σε χθεσινό πεντάγραμμο

με νότες που αντηχούν στο σήμερα και πάντα

γέφυρες μουσικές στη σιωπή τους –ζωή γεμάτες

και συνέχεια

εικόνες διπλωμένες στην καρδιά

με σταθερή δική τους θέση

στην ιδιαίτερη καμπή του χρόνου

που δεν την ξεθωριάζει η συνήθεια

και βλέπει 

από τα βάθη της ψυχής

πότε λευκό καμπαναριό να ταξιδεύει 

σε πέλαγο πλατύ

πότε στρωμένο πρωινό σε θαλασσί

τραπεζομάντιλο καρό

και ουρανό απέραντο σε χαρωπό γαλάζιο

με τόνους χρυσαφί φωτός να παιχνιδίζουν

στα χείλη των κυμάτων

και να ισορροπούν εξαίσια

στων αισθημάτων τους ιριδισμούς

τι άλλο ακόμα να δεχθεί η ανοικτή σαν λεύκωμα

αγάπη που ξεπερνά  μνήμη κι ελπίδες

και ιστορίες κι υποσχέσεις και σκοπούς;

- ίσως μονάχα ένα κρινάκι του αγρού λευκό

και λίγα μπλε μη με λησμόνει πατικωμένα

με προσοχή
στις πίσω άγραφες σελίδες…

Μ Ψ

"Η χαρά του παιχνιδιού.. "

 01. Estonia - Elika Hunt

Δεν υπάρχει τίποτα πιο δροσερό και αισιόδοξο από παιδιά χαρούμενα την  ώρα του παιχνιδιού τους, σε όποιο μέρος της γης κι αν ζουν, κάτω από τις οποιεσδήποτε συνθήκες…

 02. Russia - Elena Shumilova

 03. USA - Jake Olson

 04. Thailand - Sarawut Intarob

 05. Thailand - Sarawut Intarob

 06. Romania - Elena Simona Cracium

 07. Indonesia - Ipoenk Graphic

 08. Indonesia - Rio Rinaldi Rachmatullah

 09. Indonesia - I Geede Lila Kantiana

 10. Indonesia - Hendrik Priyanto

 11. Thailand - Sarawut Intarob

 12. Myanmar - Chan Kwok Hung

 13. Ghana - Terry White

 14. Uganda – John Van Den Hende

 15. South Africa – Muhammed Muheisen

 16. Indonesia - Agoes Antara

 17. Indonesia - James Khoo

18. Indonesia - Mio Cade

http://www.thessalonikiartsandculture.gr

http://www.boredpanda.com/happy-children-playing/

επιλογή: [2fA]

Η Ψυχή του Καλοκαιριού

Η Ψυχή του Καλοκαιριού

Τα πάντα στον κόσμο έχουν την ψυχή τους, το πνεύμα που τα διαποτίζει, από τον κόκκο της άμμου, μέχρι τη βαθύτερη επιστημονική σπουδή.
Και ο άνθρωπος, δέχεται και βιώνει την αποκάλυψη των θαυμάτων που τον περιβάλλουν, γιατί η δική του ψυχή μπορεί να διακρίνει παντού, τον δάχτυλο του Θεού.

Στα βάθη της καρδιάς μας τότε, ενεργεί η πιο πολύτιμη λειτουργία της ζωής.
Είναι αυτή που μετατρέπει την ομορφιά σε μελωδία, τον λόγο σε ποίηση, τη θλίψη σε ελπίδα, την ανάσα σε δοξολογία.
Η ευλογημένη αχτίδα φωτός, που προσδίνει σε κάθε τι το γήινο και βιολογικό, νόημα, ουσία και αξία.

Όλα τα άψυχα αποκτούν υπόσταση, η νεκρή φύση ζωή και οι ιδέες, αλήθεια.
Η τύχη αποκτά πρόσωπο, η μοίρα κατεύθυνση και ο θάνατος προοπτική.
Η αδράνεια και η στασιμότητα αλλάζουν σε κίνηση και ενέργεια, ο πόνος μεταμορφώνεται σε χαρά και γιορτή.

Ο Έρωτας, στην υπέρτατη έκφραση του, σκλαβώνεται από την ωραιότητα της Ψυχής.
Υπέροχοι στις συλλήψεις των μύθων τους οι αρχαίοι Έλληνες, πριν από τον Χριστό, αλλά με θεία έμπνευση, προσέγγισαν με εξαιρετική διαύγεια κάποιες αλήθειες.

Γιατί η συγκίνηση του έρωτα βρίσκεται στον πυρήνα της κάθε γιορτής.
Και κάθε γιορτή είναι ένας ύμνος στην ομορφιά της αρετής και στην αρμονία, στην Αγάπη που μας αγκαλιάζει ανταποδοτικά την κάθε στιγμή.
Έτσι και όλη η ζωή αναπλάθεται την κάθε στιγμή, την κάθε μέρα, το ίδιο κι ο εαυτός μας
– τα κύτταρα και η ψυχή μας.

Στη διάρκεια του χρόνου, οι εναλλαγές των εποχών που έχουν η κάθε μια το δικό της άγγιγμα, μας καλούν στη μεταστοιχείωση αυτή με τις γιορτές και τους ύμνους τους, τις προσφορές και τα νοήματα τους.

Ακολουθούμε τον Χριστό στα βήματα Του και φθάνουμε στον εαυτό μας.
Στον αληθινό εαυτό, τον κατ’ εικόνα Θεού, να τον αναβαθμίσουμε στην «ομοίωση».

Μέσα στον χειμώνα της καρδιάς μας, η ευλογημένη περίοδος της Σαρακοστής, σαν μήνυμα αφύπνισης από την πνευματική νάρκη που κυριαρχεί στην κοσμική αντίληψη, έρχεται να μας προετοιμάσει κατάλληλα για τη Μεγάλη Συνάντηση.

Το Φως, η Ζωή και η Αλήθεια, δεν προκύπτουν τυχαία στην πορεία της αναζήτησης.

Η συγχώρηση, η αλληλοπεριχώρηση, η κοινωνία, είναι έννοιες που η συνείδηση μας θα ενεργοποιήσει το νόημα τους και θα το μετατρέψει σε πράξη, σε ζωή.
Είναι η ώρα που η Αγάπη από το βλέμμα του Ιησού διαπερνά την καρδιά μας, ζωοποιεί την ψυχή κι εξαγνίζει το σώμα μας.

Η Άνοιξη ανθίζει στις καρδιές όλου του κόσμου την Ανάσταση.
Η αγάπη τότε μεταλλάσσεται σε έρωτα. Ο έρωτας εξαγιάζει την ψυχή στην απόλυτη διάσταση της συνάντησης τους, και η Φύση στολίζεται λαμπρά στον συντονισμό της με τη χαρά της νίκης του Χριστού πάνω στον θάνατο.

Ο άνθρωπος επανέρχεται στη Ζωή, η ύλη στρέφεται στη δυνατότητα της εξαΰλωσης, της συνέχειας της ύπαρξης της πέραν του θανάτου, της ακολουθίας του πνεύματος στην κοινή ανάσταση.
Οι εορτές είναι πια θριαμβικές.
Είμαστε σεμνοί και εκστατικοί αποδέκτες του Ελέους και της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος.

Το Καλοκαίρι, όταν η συνείδηση της αναστάσιμης ζωής έχει καρποφορήσει στα πεδία της αγιότητας, οι εορτασμοί μετατρέπονται σε πνευματική πανδαισία.

Οι Ύμνοι είναι πάντοτε ταυτόχρονα και ευχαριστιακοί και δοξαστικοί.
Δεν υπάρχει ευχαριστία που να μην εμπεριέχει δοξολογία, ούτε αντίστοιχα δοξολογία, που δεν εκφράζει και ευχαριστία. Όχι απαραίτητα λεκτικά, μα εννοιολογικά.

Τα έντονα συναισθήματα που αποδίδουν οι ύμνοι, ευλόγως πλημμυρίζουν την ψυχή και αλληλοκαλύπτονται. 

Ωστόσο, ευχαριστούμε τον Θεό για όσα μας παρέχει, για όσα δεχόμαστε από τα χέρια Του, την συγχώρηση, την αγάπη, την κοινωνία.., Τον δοξολογούμε όμως γι΄ αυτό που ΕΙΝΑΙ.
Όλα τα θαυμάσια Του, υπ-άρχουν, υφ-ίστανται. Εκείνος, ΕΙΝΑΙ.

Στην ωριμότητα του Καλοκαιριού, ο ήλιος και η θάλασσα, το αγέρι του βουνού, η σιωπή της ανατολής, τα τραγούδια και οι μυρωδιές που μας κυκλώνουν, όλα ευλογημένα γύρω μας στην ταπεινή ύπαρξη τους, ανταποκρίνονται στην εσωτερική μας ανάταση, συναινούν στην πληθωρικότητα, την αναγκαιότητα έκφρασης του δέους και της αυθόρμητης ομολογίας πίστεως, που διαστέλλονται στην ψυχή μας και αναζητούν πνευματική διέξοδο.   

Τέτοια είναι η Καλοκαιρινή δοξολογία – δοξολογία γεμάτη με ευχαριστίες, γιατί βιώνουμε την αλήθεια, πως ο Θεός ΕΙΝΑΙ και μας καλεί ξανά κοντά Του, ΕΙΝΑΙ και μας περιμένει με ανοιχτή την πατρική αγκαλιά, ΕΙΝΑΙ και μας δέχεται κοινωνούς της μεγάλης Του δόξας.

Όσο προχωρεί το καλοκαίρι, τόσο επιτείνεται η αίσθηση της εσωτερικής, της πηγαίας δοξολογίας, που αναβλύζει από την συγκίνηση του εορτασμού.
Μυστική ετοιμασία για τον Δεκαπενταύγουστο,  που είναι το κεντρικό γεγονός, η Ψυχή του Καλοκαιριού.
Ο άνθρωπος, αναστημένος, εξαγιασμένος, ευχαριστεί, δοξολογεί, όμως οφείλει κάτι ακόμα στον Θεό του. 

«Απόστολοι εκ περάτων συναθροισθέντες.. », οι πιστοποιημένοι άγιοι εκπρόσωποι της ανθρωπότητας, τιμούν την Θεοτόκο στην Κοίμηση της και Την παραδίδουν στον Υιό Της.

Η Γη, αποδίδει (στην πληρέστερη έννοια της λέξης) «την ωραιότητα της παρθενίας και το υπέρλαμπρον της αγνείας.. » της Παναγίας Μητέρας όλων μας, στους Ουρανούς.

Πληρότητα, χωρίς κορεσμό. Απολυτότητα, χωρίς όρια. Κοινωνία, χωρίς ηθμούς.

Η Παναγία πάντοτε παρούσα κοντά μας, σκέπη και αντίληψη των στερημένων, αλλά και Βασίλισσα των Αγγέλων…

Το Καλοκαίρι, μπορεί να στραφεί προς τη δύση του.

Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου –μετά την θερμή πληρότητα της καλοκαιρινής έξαρσης- ακολουθεί φορτισμένο με την αναγκαιότητα μιας πλούσιας νυχτερινής σιωπηλής προσευχής.

Το φεγγάρι του, είναι το πιο φωτεινό, το πιο ώριμο όλου του χρόνου…

Δηλωτικό της ωριμότητας της σιωπής.

Η μέρα, ο χρόνος, η ζωή, διατηρούν πάντα τις αντιστοιχίες τους.

Οι κοσμικοί κύκλοι ολοκληρώνονται και κλείνουν. 

Είναι η ώρα της αποτίμησης.

Αίσθηση περιστολής, συγκέντρωση, αποδοχή, αφομοίωση και προσευχή.

Δεν είχαμε πρόσωπο συγκροτημένο κι αποκτήσαμε καθαρότητα ψυχής.

Ήμασταν αδύναμοι, τυφλοί, παράλυτοι κι ενωθήκαμε στο σώμα του Χριστού.

Ήμασταν αυτοεξόριστοι στο εγώ μας και συνεορτάσαμε την πανανθρώπινη κοινωνία στη σχέση μας με τον Θεό.

Όσοι για τον οποιοδήποτε λόγο δεν συμμετείχαμε σε όλα αυτά και αφήσαμε κι αυτό το καλοκαίρι να περάσει από τη μικρή ζωή μας χωρίς νόημα, χωρίς αλήθεια και ψυχή, ας στραφούμε τώρα μπροστά.

Την 1η Σεπτεμβρίου αρχίζει ο κύκλος του νέου εκκλησιαστικού έτους.

Μπορούμε να κάνουμε από σήμερα, αρχή μεταστροφής του νου, «αρχή μετανοίας».  

Μ. Σ. Ψαράς

Έντυπη δημοσίευση, στην περιοδική έκδοση του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου, «Αρχαγγέλων Λόγος» - Καλοκαίρι 2014, τεύχος 15^ο.

                                                              

"Ακρόπολη.. "

Η Επιτροπή Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως (ΕΣΜΑ) παρουσίασε μια νέα ψηφιακή εφαρμογή εικονικής περιήγησης στον βράχο της Ακρόπολης.

Η εικονική Περιήγηση στα μνημεία Ακρόπολης αποτελείται από εικόνες και πανοράματα υψηλής ευκρίνειας, καθώς και από λεπτομερείς φωτογραφικές απεικονίσεις επιλεγμένων εξωτερικών όψεων των αρχαίων τειχών που περιβάλλουν τον βράχο.

Οι εικόνες προσφέρουν δυνατότητες αυξημένης εστίασης στις λεπτομέρειες των μνημείων, που είναι δύσκολο να γίνουν ορατές κατά την επίσκεψη στον χώρο.

Ο χρήστης μπορεί να αντιληφθεί τη θέση του μνημείου σε σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο ή ακόμα και να πραγματοποιήσει έναν εικονικό «περίπατο», επιλέγοντας τη δική του διαδρομή.

Για να περιηγηθείτε άμεσα στην Ακρόπολη, πατήστε κλικ σε μία από τις δύο εικόνες.

http://arxaia-ellinika.blogspot.gr

GT – [2fA]

                                                 

"Πριν 20 χρόνια.. "

"Ό,τι έμαθα για τον αθλητισμό, το έμαθα από το πέναλτι του Μπάτζιο."

Ένας συντάκτης θυμάται τη στιγμή, που μια αποτυχία τον έκανε Ιταλία για μια ζωή, και τον Μπάτζιο αγαπημένο του ποδοσφαιριστή.

του Θοδωρή Δημητρόπουλου

Ήμουν με τη Βραζιλία. Τότε, το 1994 δηλαδή.
Πρώτη φορά που από όσο θυμάμαι έβλεπα ποδόσφαιρο καταλαβαίνοντας τι είναι αυτό που βλέπω. Ίσως είχα πιάσει κάτι στιγμές του ‘90 δίχως context, σίγουρα δεν έχω την παραμικρή ανάμνηση από το ‘92, αλλά το ‘94 το θυμάμαι.

Θυμάμαι τον Μαραντόνα να κάνει γκριμάτσες στην κάμερα. Θυμάμαι το μακρινό γκολ του Χάτζι. Θυμάμαι την κεφαλιά του Λέτσκοφ. Θυμάμαι τη Βραζιλία να αποκλείει τις ΗΠΑ. Θυμάμαι το 4-4-2 της Ελλάδας. Θυμάμαι τον πανηγυρισμό του Μπεμπέτο. Θυμάμαι τον Ρομάριο.

Δεν θυμάμαι τίποτα από την Εθνική Ιταλίας. Σχεδόν: Θυμάμαι να παραδίδει το ένα χασμουρητό μετά το άλλο, και το μόνο πράγμα που ξεχωρίζει να είναι εκείνος ο τύπος με το κοτσιδάκι που είχε το ίδιο όνομα με έναν συμπαίκτη του κι εμένα, μικρός θυμίζω ακόμα, να έχω την απορία αν είναι αδέρφια. “Κι αν είναι αδέρφια, γιατί αυτός είναι τόσο καλός;” Μια τέτοια λογική.

Δε θυμάμαι όμως τίποτα από την Ιταλία. Γιατί ήμουν, φυσικά, με τη Βραζιλία. Όλοι οι άνθρωποι που ήξερα τότε, με τη Βραζιλία ήταν. Που “δεν έπαιζε όπως παλιά”, αλλά “είναι το ποδόσφαιρο”. Για το “Μουντιάλ του ‘70”. Για τον Σόκρατες και τον Ζίκο. Για τον Πελέ. Για τον Ρομάριο, κι ας μην είναι καλή η ομάδα πίσω του. Ε, εντάξει, για να το λέτε όλοι, εντάξει. Είμαι με τη Βραζιλία λοιπόν.

Ήμουν, δηλαδή. Μέχρι τη στιγμή που κέρδισαν.

**

Ότι αυτά που αγαπάς όταν τα βλέπεις 10 χρονών, μένουν μέσα σου για πάντα, το ξέρουμε. Και τα αγαπάς, και σε σχηματίζουν, και θα παραμένουν για πάντα η βάση γύρω από την οποία θα κρίνεις οτιδήποτε άλλο δεις ή ακούσεις ή διαβάσεις ποτέ. Όμως ο αθλητισμός είναι μια δική του, ξεχωριστή υποκατηγορία σε αυτή την εμπειρία.

Από τη φύση τους, τα σπορ επιβιώνουν περισσότερο αποσπασματικά από κάθε τι άλλο μπορείς να αφομοιώσεις ως ανάμνηση ή αφήγηση. Την ταινία θα την ξαναδείς, η σειρά θα παιχτεί σε επαναλήψεις, το βιβλίο, το κόμικ, είναι εκεί στη βιβλιοθήκη από την αρχή ως το τέλος, το τραγούδι θα το πετύχεις στο ράδιο ή πιθανότερα από κάποιο αναμνησιασικού χαρακτήρα συγκινησιακής φόρτισης share στο facebook.

Μια ομάδα, έναν αθλητή, έναν αγώνα; Όχι.
Είναι οι φάσεις που μένουν. Οι τίτλοι, οι φάσεις, οι διηγήσεις. Οι στιγμές. Περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κομμάτι της ποπ κουλτούρας, τα σπορ ζουν και πεθαίνουν (και δημιουργούν villains και ήρωες και θρύλους και τραγωδίες) πάνω στη στιγμή και στην ξεθωριασμένη ανάμνηση. 

"Ο τρόπος που βλέπουμε.. "

Κάποτε κάποιος νεαρός, μόλις έφτασε σε μια όαση στη μέση της Ερήμου της Ιουδαίας, συνάντησε τον γέρο - Ελισαίο και τον ρώτησε:

- Τι είδους άνθρωποι ζουν σ’ αυτόν τον τόπο, γέροντα;

- Τι είδους άνθρωποι ζούσαν στον δικό σου τόπο, παιδί μου;
ρώτησε με τη σειρά του ο γέροντας.

- Μια κοινωνία εγωιστών και κακών ανθρώπων, απάντησε ο νεαρός και είμαι χαρούμενος που έφυγα από κοντά τους.

- Τους ίδιους θα βρεις κι εδώ δυστυχώς, απάντησε στοχαστικά ο γέρο - Ελισαίος.

Την ίδια μέρα πέρασε από την όαση να πιει νερό και να ξεκουραστεί κι ένας άλλος νεαρός και ρώτησε τον γέρο - Ελισαίο:

- Γέροντα, τι είδους άνθρωποι ζουν εδώ;

Ο γέροντας απάντησε με την ίδια ερώτηση:

- Τι είδους άνθρωποι ζουν στον τόπο από τον οποίο έρχεσαι, παιδί μου;

Ο νεαρός απάντησε:

- Μια θαυμάσια ομάδα ανθρώπων, φιλική, ειλικρινής, φιλόξενη. Είναι πολύ λυπηρό που έπρεπε να τους αφήσω.

- Τον ίδιο τύπο ανθρώπων θα συναντήσεις κι εδώ, είπε ο γέρο- Ελισαίος.

Ο μικρός εγγονός του που άκουσε τις συνομιλίες, τον ρώτησε σαν έμειναν οι δυο τους:

- Παππού, πώς γίνεται να δώσεις την ίδια απάντηση και στις δύο περιπτώσεις;

Κι ο γέρο-Ελισαίος απάντησε:

- Άκου, παιδί μου. Ο καθένας μας κουβαλά στην καρδιά του το περιβάλλον στο οποίο ζει.
Αυτός, που δε βρήκε τίποτε καλό στα μέρη από όπου πέρασε, δεν θα συναντήσει ούτε κι εδώ κάτι καλό. 

Εκείνος που συνάντησε φίλους εκεί, θα βρει κι εδώ.

Κι αυτό γιατί στην πραγματικότητα, η ψυχική στάση, ο τρόπος δηλαδή που βλέπουμε τους άλλους, είναι το μόνο πράγμα στη ζωή μας που μπορούμε και οφείλουμε, να ελέγχουμε απόλυτα.

Αυτό μην το ξεχνάς ποτέ, καθώς θα μεγαλώνεις!

greekpress.gr – [2fA]

"Να δέχεσαι και να προσφέρεις"

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος

"Στην Παλαιστίνη υπάρχουν δύο λίμνες, η λίμνη της Γαλιλαίας και η Νεκρά Θάλασσα.

Το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι δέχονται και οι δύο τα νερά του ποταμού Ιορδάνη.

Αλλά η Γαλιλαία δέχεται τα νερά και τα αφήνει να φύγουν προς τον Νότο.

Η Νεκρά Θάλασσα δέχεται τα νερά του Ιορδάνη και τα κρατάει για τον εαυτό της.

Στη Γαλιλαία υπάρχει υπέροχη ζωή μέσα στη λίμνη και γύρω από αυτήν.

Στη Νεκρά, δεν υπάρχει ίχνος ζωής.

Η Νεκρά Θάλασσα δείχνει συμβολικά τι συμβαίνει, όταν κάποιος κρατάει τα δώρα που δέχεται, για τον εαυτό του.

Να δέχεσαι και να προσφέρεις.

Αυτό είναι το μυστικό για να έχεις πληρότητα ζωής."

GT – [2fA] 

Βιογραφικό..

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Τα παλιά συρτάρια ξανανοίγω

ψάχνω στα βάθη τους επιμελώς να βρω

κάποιο λησμονημένο βιογραφικό

μιαν άλλη εκδοχή ζωής

έστω και προχειρογραμμένη

μα δεν βρίσκω

παντού σημειώσεις σκόρπιες - ασύντακτος

ο εαυτός αναπηδά απ’ τη σκιά και πάλι κρύβεται

στις γωνιές και χάνεται

κι όλο φοβούμαι και όλο ελπίζω

πως θα σταθεί κάποια ανύποπτη στιγμή

μπροστά μου

να με κοιτάξει στα μάτια σταθερά

και να μου πει ορθά-κοφτά,

μην ψάχνεις άλλο

σφάλισε πια το στόμα των εφηβικών σου

οραμάτων και δέξου με…

– τόσο μπόρεσα… 

Μ Ψ

                                                                                    

"Uspenski Cathedral"

Ο καθεδρικός ναός Uspenski στο Ελσίνκι της Φινλανδίας - συχνά αναφέρεται σαν η μεγαλύτερη Ορθόδοξη Εκκλησία στη Δυτική Ευρώπη - είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και είναι ο κύριος καθεδρικός ναός της φινλανδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Χτισμένος στην πλαγιά ενός λόφου, σε μια χερσόνησο με θέα την πανέμορφη πρωτεύουσα του Ελσίνκι, ο καθεδρικός ναός κατέχει μία περίοπτη θέση στο πανόραμα της πόλης.

Η κατασκευή του χρονολογείται στα μέσα του 19ου αιώνα, με τούβλα που είχαν μεταφερθεί στη Φινλανδία από ένα κατεστραμμένο φρούριο, κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο το 1854.

Ο επιβλητικός κεντρικός τρούλος του ναού είναι περιτριγυρισμένος από 12 μικρότερους χρυσούς θόλους και συμβολίζουν τον Χριστό στη μέση, με τους δώδεκα αποστόλους, συγκεντρωμένους γύρω του.

http://myocn.net/photos-largest-orthodox-church-western-europe/

[2fA]

"Η σαλάτα του Καίσαρα"

Γιώργος Ντόκος

Εξουσία και Θυσία

Στις 4 Ιουλίου του 1924, εκατόν πενήντα περίπου χρόνια μετά την Διακήρυξη της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας ο Caesar Gardini δημιούργησε την περίφημη σαλάτα του Καίσαρα. Πρόκειται για μια σαλάτα που αποτελείται από μαρούλι, κρουτόν, μπέικον και κοτόπουλο καθώς και μια σάλτσα που έχει βάση την μαγιονέζα με ελαιόλαδο και αρτύματα το σκόρδο και την αντζούγια.

Η σαλάτα του Καίσαρα είναι ίσως η πιο διάσημη σαλάτα, αλλά και αυτή που αν και έχει ως βάση της την μαγιονέζα, που θεωρείται ανθυγιεινή, ωστόσο συνεχίζει να βρίσκεται στα μενού των καλύτερων εστιατορίων.

Η σαλάτα του Καίσαρα δεν έχει άμεση σχέση με τον Ιούλιο Καίσαρα, ωστόσο έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την πορεία αυτού του ονόματος μέσα στην ιστορία καθώς και τις μορφές που αλλάζει η εξουσία.

Καίσαρας  ήταν επώνυμο του Γάιου Ιούλιου Καίσαρα, του Ρωμαίου δικτάτορα.

Καίσαρας αρχικά σήμαινε "τριχωτός", που σημαίνει ότι οι Ιούλιοι Καίσαρες, ένα παρακλάδι του γένους των Ιουλίων, πιθανότατα να είχαν πλούσιο μαλλί, εναλλακτικά, παίρνοντας υπ' όψιν τη Ρωμαϊκή αίσθηση του χιούμορ, μπορεί οι Ιούλιοι Καίσαρες να ήταν φαλακροί.

Ο Καίσαρας παίρνει την εξουσία στη Ρώμη, ονομάζεται δικτάτορας για δέκα χρόνια, και μετά ισόβιος. Προβαίνει σε αρκετά φιλολαϊκά μέτρα και τριπλασιάζει τον αριθμό των μελών της Συγκλήτου, ούτως ώστε να εξασφαλίζει τη συναίνεσή της για όλα τα θέματα. Κάποιοι συγκλητικοί, όμως, που φοβούνταν τη δύναμή του με επικεφαλής το θετό γιο του, Βρούτο, τον δολοφονούν το 44 π.Χ.

Αργότερα η Σύγκλητος θα δώσει το όνομα της οικογένειάς του σε ένα μήνα του χρόνου, δηλαδή τον Ιούλιο.

Στη συνέχεια, ένας από τους διαδόχους του ο Οκταβιανός, επέλεξε να τονίσει την συγγένειά του με τον Καίσαρα με την χρήση του τίτλου του (Αυτοκράτωρ Καίσαρας) το ίδιο και ο διάδοχός του, ο θετός γιος του Τιβέριος.

Την εποχή του Τιβερίου γίνονται και οι γνωστές συζητήσεις μεταξύ Χριστού και Φαρισαίων: «Ἀπόδοτε οὖν τὰ τοῦ Καίσαρος Καίσαρι…».
Την ίδια εποχή επίσης ακούγεται μέσα στις αρένες και η προσφώνηση "Ave Caesar morituri te salutant" (Χαίρε Καίσαρ, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν) όπως μαρτυρεί στους "βίους των Καισάρων" ο ιστορικός Σουητώνιος.

Επί Διοκλητιανού (284-305) και μετέπειτα, καίσαρας αναγορευόταν συνήθως ο νεαρός συναυτοκράτορας. Στα Βυζαντινά χρόνια ήταν ο υψηλότερος τίτλος στην ιεραρχία της βυζαντινής αυλής, με διάσημα ένα στέμμα και ένα σταυρό. Τον 8ο αιώνα το αξίωμα του καίσαρα αποδιδόταν στο διάδοχο του θρόνου.

Η γερμανική λέξη Κάιζερ είναι αυτοκρατορικός τίτλος εκ του λατινικού Καίσαρ (Caesar). Στον γερμανόφωνο χώρο η λέξη Κάιζερ ως τίτλος αποκτά έννοια για πρώτη φορά το έτος 800, αναφορικά με τον βασιλιά των Φράγκων Κάρολο τον Μέγα ή Καρλομάγνο και τη στέψη που έγινε από τον Πάπα Λέοντα Γ' τα Χριστούγεννα του 800 στην Ρώμη.

Η Ανατολική Αυτοκρατορία θα αντιδράσει μετά από κάποιους αιώνες με τη μεταρρύθμιση του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (1081-1118), σύμφωνα με την οποία ο τίτλος του καίσαρα υποβαθμίστηκε και έγινε ο τρίτος στην ιεραρχία μετά από τον αυτοκράτορα και το σεβαστοκράτορα.

Η Ζωή Παλαιολογίνα Μεγάλη Δούκισσα της Μόσχας, ήταν ανηψιά του τελευταίου Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνου ΙΑ' του Παλαιολόγου. Όταν πέθανε ο πατέρας της Θωμάς, ο Βησσαρίων την πάντρεψε με τον Ιβάν Γ' της Ρωσίας, παππού του Ιβάν του Δ΄ του Τρομερού. Η Ζωή έδωσε στη Ρωσία τα βυζαντινά έθιμα και στον Ιβάν τον τίτλο του Καίσαρα, στα σλαβικά Τσάρος. Τα αδέλφια της κινήθηκαν διαφορετικά, για να ζήσουν πουλούσαν τους τίτλους τους σε πρίγκιπες της Ευρώπης.

Για την ακρίβεια, η πραγματική ιστορία της σαλάτας του Καίσαρα είναι μάλλον ταπεινή σε σχέση με το μεγαλείο των Ρωμαϊκών εδεσμάτων.

Ο Ceasar (Καίσαρας) Cardini ήταν ένας Ιταλός σεφ, ο οποίος μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μετανάστευσε στις Η.Π.Α, όπου η οικογένεια Cardini άνοιξε ένα εστιατόριο - ζούσε στο Σαν Ντιέγκο, αλλά εργαζόταν και στη Τιχουάνα του Μεξικό, λόγω της ποταπαγόρευσης που ίσχυε τότε στην Αμερική.

Κατά την περίοδο της ποτοαπαγόρευσης από το 1920 έως το 1933 στις ΗΠΑ, είχε κηρύχθηκε παράνομη με συνταγματική πρόνοια η παρασκευή, διακίνηση, εισαγωγή, εξαγωγή και πώληση αλκοολούχων ποτών. Το κίνημα της ποτοαπαγόρευσης είχε ξεκινήσει στις αρχές του 19ου αιώνα και ήδη ως το 1850 αρκετές πολιτείες, κυρίως του νότου, είχαν ψηφίσει νόμους που περιόριζαν ή απαγόρευαν τη διάθεση αλκοολούχων ποτών.

Η πρωτοβουλία αυτή ανήκε σε θρησκευτικές προτεσταντικές οργανώσεις, κυρίως του Μεθοδιστικού δόγματος. Πολλά ενθουσιαστικά-μεσσιανικά χριστιανικά κινήματα στην προσπάθειά τους να εγκαθιδρύσουν την Βασιλεία του Θεού στον επίγειο βίο οδηγήθηκαν σε πουριτανικές-ευσεβιστικές τακτικές, που με την σειρά τους έφεραν άλλες αντιδράσεις. 

Το κρασί απαγόρευαν τα πρώτα χριστιανικά χρόνια και οι Αρτοτυρίτες, υπήρξε μια αίρεση που τελούσε την Λειτουργία, όχι με τον «ακάθαρτο» και «ακόλαστο» οίνο, αλλά με ψωμί και τυρί.

Δεν πέρασε μεγάλο διάστημα και η μαύρη αγορά άρχισε να ανθίζει, το έγκλημα να κινείται ανοδικά και οι οργανωμένες συμμορίες να ευημερούν και να κερδίζουν πολιτική επιρροή. Η μαφία αυτή την φορά, μια έκφραση ενός άκρατου φιλελευθερισμού που ζει στη σκιά ενός διεφθαρμένου κράτους, πήρε την εξουσία.

Οι παράνομοι διακινητές έγιναν λαϊκοί ήρωες, καθώς πρόσφεραν δουλειά σε περίοδο μεγάλης ανεργίας, όπως ήταν η εποχή της Μεγάλης Ύφεσης («Κραχ»).  Αργότερα μόνο, η αύξηση της εγκληματικότητας και της διαφθοράς άλλαξε τη διάθεση της κοινής γνώμης. Και η άρση της ποτοαπαγόρευσης σήμανε και τον περιορισμό του εγκλήματος.

Κατά την ιστορία, στις 4 Ιουλίου του 1924, Ημέρα Ανεξαρτησίας και εθνική γιορτή των Αμερικανών, το εστιατόριο της οικογένειας είχε τόσους πολλούς πελάτες, που τελείωσαν οι περισσότερες προμήθειες της κουζίνας. Έτσι, ανέλαβε δράση ο Caesar και με τα λιγοστά υλικά που είχαν περισσέψει δημιούργησε μία σαλάτα.

Την εποχή εκείνη της ποτοαπαγόρευσης, ήταν πολλοί οι μαγαζάτορες που προσπαθώντας να καμουφλάρουν το αλκοόλ, άρχισαν να δημιουργούν τα περίφημα κοκτέιλ. Με κάποιο τέτοιο περίεργο ανακάτεμα δημιούργησε και ο Caesar τη σαλάτα του. Εξάλλου στην πατρίδα του ήταν συνηθισμένο να συνδυάζει κανείς ανόμοια υλικά, όπως κρέας με αντζούγιες (=παστός γαύρος).

Αλλά εκείνη την εποχή του εγκλήματος, όταν έρχονται κάποιοι πολύ αργά στο μαγαζί σου και δεν έχεις να τους προσφέρεις τίποτα, σίγουρα πρέπει μαζί με όλη την τέχνη σου να επικαλεστείς και την βοήθεια του κάποιου αγίου, για να μη χάσεις τη δουλειά σου ή και τη ζωή σου.

Ο άγιος Καισάριος της Τερασίνα στην ακτή του Λάτζιο, ήταν δημοφιλής στον ιταλικό λαό και πολύ έπαιρναν το όνομά του. Το όνομα αυτού του Αγίου είχε και ο Caesar Gardini. Αυτό που κυρίως συγκινούσε ήταν ότι η ζωή του, η τιμή του στο παλιό Παλάτι του Ρωμαίου αυτοκράτορα, αλλά ακόμη και το όνομά του, αποτέλεσαν σύμβολο της θυσίας απέναντι σε οποιαδήποτε καταπιεστική εξουσία.

Ο άγιος Καισάριος καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Καρχηδόνας. Οι γονείς του, του έδωσαν το όνομα του Καίσαρα για να επιδείξουν την ευγνωμοσύνη και την αφοσίωσή τους, που ανακατένειμε τα αφρικανικά εδάφη.

Η οικογένεια προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό εξαιτίας του παθιασμένου  κηρύγματος των αποστόλων του Ιησού. Μετά την εφηβεία του ο Καισάριος αποφασίζει να απαρνηθεί την περιουσία του, να αφιερωθεί στον Θεό και να φύγει για τη Ρώμη.

Το πλοίο ναυάγησε στην Τερασίνα και ο Καισάριος αποφάσισε να μείνει σε αυτή την περιοχή γοητευμένος από την ομορφιά της, αλλά πάνω απ’ όλα επειδή του είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το μεγάλο χάσμα μεταξύ πλούσιων και πτωχών. Αποφασίζει λοιπόν να αφοσιωθεί μαζί με τον φίλο και δάσκαλό του Ιουλιανό στους αναγκεμένους της περιοχής.

Τα ονόματα Ιουλιανός και Καισάριος μας παραπέμπουν στο όνομα του Ιούλιου Καίσαρα. Ίσως να μην ήταν τα πραγματικά ονόματα των αγίων, αλλά να δόθηκαν σε αυτούς για συμβολικούς λόγους.

Εκείνη την εποχή αυτοκράτορας ήταν ο Τραϊανός και στην περιοχή της Τερασίνα υπήρχε το έθιμο να θυσιάζεται ένας όμορφος νέος, ώστε να εξευμενίζονται οι Θεότητες. Ο Καισάριος έκανε μια ομιλία που άλλαξε για πάντα την νοοτροπία των Τερασινίων:

«Συμφορά θα έρθει στους πρίγκιπες και στην δημοκρατία, που χαροποιούνται από βασανιστήρια και τρέφονται από αίμα. Η ζωή είναι ιερή και μοναδική και δεν πρέπει να αφαιρείται ούτε στο όνομα ενός Θεού, ούτε της αγάπης, των χρημάτων και της δικαιοσύνης. Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να σκοτώσει και να σκοτωθεί, επειδή κανένας Θεός δεν δώρισε τη ζωή, για να ζητηθεί στην συνέχεια στον ίδιο.

Όλοι οι ζωντανοί υπάρχοντες χωρίς καμία διάκριση αξίζουν σεβασμό και αξιοπρέπεια και είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του αληθινού Θεού της γης, ο οποίος κατέχει μια καρδιά ζωντανή και όχι μαρμάρινη, όπως το δικό σας άγαλμα του Απόλλωνα. Ο Θεός μου έχει αυτιά για να μπορεί να ακούει τον λαό του και δίνει προστασία και αιώνια ελευθερία».

Στη συνέχεια ο Καισάριος συλλήφθηκε, φυλακίσθηκε και ρίχθηκε στη θάλασσα μέσα σε ένα σάκο γεμάτο με πέτρες όπως και ο φίλος του Ιουλιανός. Ήταν σε ηλικία μεταξύ 18 και 22 ετών.

[Ο Βίος του Αγίου Καισαρίου της Τερασίνα, σε μετάφραση από τα Ιταλικά της Ελένης Πολυκρέτη].

Από το Aντίφωνο

[2fA]

"Πληρότητα σε μόρια.. "

Από την Ειρήνη Κ.

Τους γνώρισα στα πρώτα τους βήματα στο Γυμνάσιο,

παιδιά που χαίρονταν μαθαίνοντας αρχαία ή βαριόνταν...

Άλλοι πιτσιρίκια έρχονταν στους Ταξιάρχες, ωριμάζαμε μαζί

με κουβέντες, Ταϋγέτους και παιχνίδια.

Τους καμάρωνα καθώς μεγάλωναν.

Συναντηθήκαμε με κάποιους και σε δύσκολη στιγμή στην αγαπημένη Ιστορία της Γ' Γυμνασίου.

Η κάρτα του Γ5 ακόμα κοσμεί στο δωμάτιό μου, την διαβάζω στην Κατερίνα.

Η συμπροσευχή την παραμονή των Πανελλαδικών με ορισμένους, ήταν πολύ δυνατή.

Προχθές αποφοίτησαν, νέοι όμορφοι φρεσκοξυρισμένοι, κορίτσια σε φορέματα σαν τα κρύα τα νερά.

Εχθές σιωπή. Πήραν βαθμούς. Αμηχανία.

Πόσο θα ήθελα στον καθένα χωριστά να ευχηθώ, να τον βεβαιώσω για την ομορφιά του, τα χαρίσματα που τους έδωσε ο Θεός και ελάχιστα έχουν ανακαλύψει....

Για την ευτυχία που περιμένει να την αδράξουν εκτός σχολείου,

ανεξαρτήτως βαθμών από τα εξεταστικά κέντρα....

Πόσο στενόμυαλο η επιτυχία να μετριέται σε μόρια, πόσο στενόκαρδο μια αποτυχία να έχει επενδυθεί με τόση απογοήτευση...

Λες κι όσοι πετύχαμε σε σχολές καλές, εξασφαλίσαμε την πληρότητα.

Αλλού κρύβεται, στην εγγύτητα που μετράς σε αγκαλιές και χαμόγελα,

στην ομορφιά της φύσης και της απλότητας,

στην ειλικρίνεια της συγγνώμης και της καταιγιστικής ευχαριστίας,

στη δύναμη της ανασυγκρότησης και την ευαισθησία της αναζήτησης...

Η ζωή τώρα ξεκινά, καλή νιότη!!!!

fb - [2fA]

"Το γέλιο του τρελού.. "

Ιπποκράτης

Ο Δημόκριτος γεννήθηκε στα Άβδηρα της Θράκης. Κάποτε οι Αβδηρίτες κάλεσαν τον Ιπποκράτη να τον εξετάσει μήπως είχε τρελαθεί, γιατί μόλις έβλεπε άνθρωπο, τον έπιαναν ακατάσχετα γέλια.

Την εξέταση αυτή περιγράφει ο ίδιος ο Ιπποκράτης, σε επιστολή του.

"Επιστολαί - Ο Ιπποκράτης χαιρετά τον Δαμάγητο"

«….

Εγώ του είπα: - Λέγε μου στο όνομα των θεών, γιατί όλος ο κόσμος νοσεί χωρίς να το αντιλαμβάνεται και δεν μπορεί να ζητήσει από πουθενά βοήθεια για θεραπεία, γιατί τι θα υπήρχε πέρα από αυτόν;

Εκείνος μου απάντησε: - Υπάρχουν άπειροι κόσμοι Ιπποκράτη και μη παίρνεις για τόσο λίγη και μικρή τη φύση, που έχει τόσο πλούτο.

- Αλλά αυτά Δημόκριτε, είπα εγώ, θα τα διδάξεις άλλη στιγμή πιο κατάλληλη, γιατί τώρα φοβάμαι μήπως και για το άπειρο ακόμη συζητώντας, αρχίσεις να γελάς.

Τώρα όμως γνώριζε, πως θα δώσεις λόγο στον κόσμο, για το γέλιο σου.

Εκείνος τότε με κοίταξε έντονα και είπε: - Εσύ νομίζεις πως δύο είναι οι αιτίες του γέλιου μου, τα καλά και τα άσχημα. Εγώ όμως γελώ με ένα μόνο, τον άνθρωπο, τον γεμάτο ανοησία, κενό από οτιδήποτε σωστό, που όλα του τα σχέδια μοιάζουν με του μικρού παιδιού και που υποφέρει τους αβάσταχτους μόχθους, χωρίς να υπάρχει καμιά ωφέλεια.

Τον άνθρωπο που χωρίς να γνωρίζει μέτρο στην επιθυμία του πορεύεται ως τα πέρατα της γης και τα έγκατά της που δεν έχουν όρια, λιώνοντας το ασήμι και το χρυσάφι που ποτέ δεν σταματά να αποκτά, πάντα κάνοντας θόρυβο για περισσότερα για να μην πέσει σε λιγότερα και δεν ντρέπεται να ονομάζεται ευτυχισμένος, ενώ σκάβει στα βάθη της γης χρησιμοποιώντας αλυσοδεμένα χέρια, ανθρώπων από τους οποίους σε άλλους υποχωρεί η γη και τους πλακώνει και άλλους ο καταναγκασμός αυτός τους κρατάει χρόνια σε αυτή την κόλαση σαν να ήταν η πατρίδα τους, μαζεύοντας ασήμι και χρυσό, ψάχνοντας ίχνη της σκόνης και ψήγματα, σηκώνοντας εδώ κι εκεί σωρούς από άμμο, ανοίγοντας τις φλέβες της γης, σπάζοντας τους σβώλους και το χώμα για την απόκτηση περιουσίας, κάνοντας τη μητέρα γη εχθρική και άλλοτε θαυμάζοντάς την κι άλλοτε καταπατώντας την, ενώ αυτή είναι πάντοτε η ίδια.