"Στο φως της αγάπης.. "

Οι αγαπημένοι του Θεού

Παύλος Ευδοκίμωφ

Υπάρχουμε -και o άνθρωπος και ο κόσμος-
γιατί πρώτα είμαστε οι αγαπημένοι του Θεού,
οι αγαπώντες την επιφάνεια της ομορφιάς και της δόξας του προσώπου Του,
στην κοινωνία της τριαδικής και ωραίας αγάπης.

Στο φως αυτής της αγάπης,
η θεωρία δια των οφθαλμών της πίστεως γίνεται μέθεξη ερωτική,
μια οντολογική τρυφερότητα και ευαισθησία,
όπου ο Θείος έρωτας αφανίζει το σκότος και τον θάνατο,
την αγωνία και τις μέριμνες,
αλλά και τις τύψεις και τις ενοχές μας,

όταν η αγαπώσα καρδία είναι μεγαλύτερη από τις πράξεις μας
και ο αγαπών Θεός μεγαλύτερος από την οδύνη της καρδιάς μας.

ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΟΠΟΣ

[2φΑ]

"Πρέπει να εκτεθείς.. "

Από το κείμενο "Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι η φιλία"

της Μαριαλένας Σπυροπούλου

Ανάμεσα σε δύο δρόμους ταχείας κυκλοφορίας υπάρχει πάντα η ανάγκη να υπάρχει μια νησίδα. Όταν καταφέρεις να ακουμπήσεις εκεί, δεν αισθάνεσαι ότι σε παρασύρει το ρεύμα είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω. Ίσα-ίσα μπορείς να σταθείς για λίγη ώρα, χωρίς κάποιος να σε σπρώξει, να σε εξαναγκάσει να προχωρήσεις, χωρίς να ενοχλείς κανέναν.

Από τη μια, δεν απέχεις από την αγριότητα και την ταχύτητα της μανιασμένης κίνησης, είσαι εκεί, μετέχεις, ενώ ταυτόχρονα δίνεις στον εαυτό σου και μια ελάχιστη, αστραπιαία δυνατότητα να ξεκουραστείς στο είναι σου, πριν ξαναμπείς στη μάχη.

Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι η φιλία.

….

Αναφέρομαι στη φιλία που για να την κατακτήσεις, θα πρέπει από άτομο να έχεις γίνει υποκείμενο. Η φιλία είναι η μόνη σχέση, που εμπεριέχει όλες τις άλλες ανθρώπινες σχέσεις.
Άσχετα από το φύλο, ένας φίλος ή μια φίλη μπορούν να γίνουν τα πάντα: από μητέρα και πατέρας, συνοδοιπόρος, σύντροφος, μέχρι και συμπλήρωμα ή κληρονόμος.

….

Από την άλλη, η αίσθηση της κατάκτησης μιας πραγματικής φιλίας μεταθέτει την ύπαρξη στην αιωνιότητα. Οι πραγματικοί φίλοι πονούν στον χαμό του φίλου, κλυδωνίζονται στην αποτυχία του, χαίρονται στη χαρά του. Ζουν παράλληλα, όχι εις βάρος.
Καμιά φορά το βλέμμα του φίλου είναι πιο μεγαλόψυχο και από της μάνας μας.

Για να γίνεις όμως φίλος, πρέπει να εκτεθείς. 

Να αντέξεις, να μοιραστείς αυτό το πολύτιμο που το κρατάς επτασφράγιστο. Να δώσεις τον χώρο που αναλογεί στη φιλία, τιμώντας τη με πράξεις, και όχι να την αντιμετωπίζεις σαν τον φτωχό συγγενή των σχέσεων.
Στον φίλο αξίζει το υστέρημα του χρόνου και όχι το πλεόνασμα.

Πάντοτε διαφωνούσα όταν κάποιοι έλεγαν ότι πραγματικές φιλίες χτίζουν μόνον οι άνδρες.
Η φιλία δεν έχει σχέση με τα φύλα. Η φιλία σχετίζεται με τον πολιτισμό μας.

Και κυρίως εδραιώνεται ανάμεσα σε ανθρώπους, που διατηρούν το παιδικό τους βλέμμα σε συνδυασμό με την ανάληψη της ευθύνης, που απαιτείται από έναν ενήλικα.

efsyn – antifono

[2fA]

"Πάντα καλή η μέρα.. "

Από την φιλόλογο Ειρήνη Κουτρέτση

Πρωί και η καλημέρα χλώμιασε από μια φωτογραφία...

Το σπίτι του Μελά στην Κηφισιά...

Τι κρίμα που δεν υπάρχουν κάποιοι να το ζωντανέψουν όπως οι φίλοι του Δροσίνη, που λίγα μέτρα πιο κει μετέτρεψαν το σπίτι του ποιητή σε μουσείο και ξεναγούν εκατοντάδες παιδιά κάθε χρόνο στα δωμάτια και τα έργα, στη ζωή και την εποχή του...

Σπίτια στην Κηφισιά... Του Μελά, του Δροσίνη, του Μεταξά...
Το τελευταίο ανοίγει ανήμερα της εθνικής επετείου, για να δούμε το σαλονάκι όπου εκείνος αντιτάχθηκε στον Γκράτσι...
Σπίτια στην Κηφισιά, κεφάλαια στην Ιστορία.

Αφορμή να ξαναδώ τις σημειώσεις μου, αφορμή να ξεδιψάσω από μια γενναία και ευαίσθητη μορφή που τέτοιες μέρες ξεψυχούσε...

Η καλημέρα ξαναχρωματίζεται χαμογελαστή, μπροστά στη ευγενική θυσία.

Οι ήρωες ενός λαού φανερώνουν, λένε, με τις πράξεις και τον θάνατό τους, τις προτιμήσεις και τις επιλογές του λαού, τον οποίο υπηρετούν, στο ζήτημα της προσφοράς του ατόμου στο σύνολο.

Ο Παύλος Μελάς ήταν μια από τις μορφές που με έχουν συγκινήσει περισσότερο στη Νεότερη Ιστορία... Ο ευγενής αστός είχε μπροστά του μια καριέρα λαμπρή, γύρω του μια όμορφη οικογένεια που αγαπούσε, κι όμως τα εγκατέλειψε όλα για να βοηθήσει στη Μακεδονία...

«αγωνίσθηκε για να μην καταστρέψουν οι Βούλγαροι τον τρόπο του σκέπτεσθαι και του αισθάνεσθαι που λέγεται Ελληνισμός».

«Ο Μελάς… με τη σπίθα που άναψε στον καθένα, πολλοί που ήταν τυφλοί ως τότε, είδαν».
- Ίων Δραγούμης

Ο Παύλος Μελάς δεν άφησε στα ημερολόγιά του και τα γράμματά του στην πολυαγαπημένη του Ναταλία ψυχρές αναφορές για θύτες και θύματα, δεν πολέμησε για τις εφημερίδες της εποχής, δεν πρόλαβε να αφήσει απομνημονεύματα εξωραΐζοντας τον εαυτό του και τον αγώνα. Δεν τον ενδιέφερε καν η συμβολή του στην Ιστορία. 

Ο Μελάς έγραφε για τη λύτρωση της ψυχής του.

"... Είμεθα ήδη μίαν εβδομάδα εν πορεία και ακόμη τριγυρίζομεν περί την Σαμαρίναν, ενώ κάθε ημέρα που περνά και πολύτιμος καιρός χαμένος είναι και εις περισσότερον κίνδυνο προδοσίας ή καταδόσεως μας θέτει.... Οι άνδρες μου είναι μελαγχολικοί, εγώ δε ενδομύχως πλέον ή λυπημένος. Βλέπω μέχρι ώρας μόνον δυσκολίας...

Οι Τούρκοι είναι ειδοποιημένοι, οδηγόν δεν έχομεν, το έδαφος δεν το γνωρίζομεν!
Θα φθάσωμεν ποτέ εκεί ή μήπως οι Τούρκοι θα μας αρχίσουν το κυνηγητό και έτσι θα ναυαγήσουν όλοι οι πόθοι να βοηθήσωμεν τους εκεί αδελφούς; Θεέ μου, θεέ μου.

Και ενώ ευρίσκομαι εις τόσην απόγνωσιν ενδομύχως, προσπαθώ να ενθουσιάζω και να ενθαρρύνω τούς άνδρας μου... Βρέχει δυνατά και ακατάπαυστα... από χθες το πρωί, εκτός μιας παλιοπροβαίνας, την οποίαν εμοιράσαμεν 27 άνδρες χωρίς ψωμί, είμεθα εντελώς νηστικοί. Πεινώμεν φοβερά....

Είμεθα όλοι υγροί ως τα κόκκαλα, οι πλείστοι έχουν πυρετόν.... Ομίχλη φοβερά διαδεχθείσα μετ’ ολίγον την βροχήν επιβραδύνει ουκ ολίγον την πορείαν μας... Η απότομος και ολισθηρά κλίσις του βουνού, τα πυκνότατα και δύσκαμπτα δενδρύλλια, τα οποία είναι κάθυγρα από την βροχήν, μας παιδεύουν φοβερά.

Ημείς, τα όπλα μας, οι κάπες μας βαρείες από την βροχήν, πέφτομεν, σκοντάφτομεν, γλυστρώμεν διαρκώς..."

Όταν επιτέλους φθάνουν έξω από την Καστοριά, συνεργάζεται στενά με το θαρραλέο μητροπολίτη Γερμανό Καραβαγγέλη, ψυχή της περιφέρειας όλης. Στις επιδιώξεις του Παύλου - του καπετάν Μίκη Ζέζα στο εξής - και των ανδρών του, είναι και η σύλληψη και η τιμωρία των Ελλήνων προδοτών που συμπράττουν με τους κομιτατζήδες.

"Αναρωτιέμαι αν είχα το δικαίωμα εγώ να συλλάβω οιονδήποτε άνθρωπον, οσονδήποτε κακούργος και αν είναι, να τον τραβήξω από την οικογένειάν του και να τον φονεύσω!... Εγώ όμως, ουδέν άλλο στήριγμα πλην της προς την πατρίδα και το γένος μου αγάπης έχω. Μα την αλήθειαν, πολύ θα τ’ αγαπώ και τα δύο, διότι καίτοι υποφέρω, καίτοι κλαίω, θα αφήσω να γίνει εκείνο που απεφασίσθη..."

Ακαταπόνητος συνεχίζει τον αγώνα του και με αγωνία περιμένει όπλα από τις πατριωτικές αθηναϊκές οργανώσεις, για να εξοπλίσει όλα τα χωριά της περιοχής του. Στο μεταξύ, με τα όσα διαθέτει και παρά τις εναντίον του βουλγαρικές απειλές, οργανώνει την άμυνα τεσσάρων χωριών και προειδοποιεί ότι θα κάψει τα σπίτια εκείνων που θα συμπράξουν με τους κομιτατζήδες.

«... Δεν φαντάζεσαι την κατάστασίν μου την ψυχικήν. Θέλω και πρέπει να μείνω εδώ, αλλά ο πολυτάραχος και σχεδόν άγριος βίος μου με κάμνει να νοσταλγώ τον ήσυχον και γλυκύν οικογενειακόν βίον. Και εδώ έχω τας ικανοποιήσεις μου και εκεί την ευτυχίαν μου. Αλλά εδώ με κρατεί επί πλέον το καθήκον και προ πάντων αι υποχρεώσεις, ας ανέλαβα.

Αισθάνομαι ότι θυσιάζομαι, αλλά τουλάχιστον θα κατορθώσω τίποτε; Ή θα χανδακώσω την ιεράν αυτήν υπόθεσιν; Αισθανόμενος το μέγεθος της ευθύνης, πότε τρέμω και πότε ενθουσιώ...»

Ενώ βαδίζει για να συναντηθεί με άλλο σώμα Ελλήνων ανταρτών, για να συναποφασίσουν γενικότερη κατά των βουλγαρικών συμμοριών επίθεση, σταματά στο χωριό Στάτιστα, για να ξεκουράσει τους άνδρες του. Στις αντιρρήσεις γι’ αυτόν τον σταθμό του φίλου και υπαρχηγού του Νίκου Πύρζα, επειδή στο χωριό κατά τις πληροφορίες τους υπάρχει τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα, ο Παύλος απαντά: "Είναι αμαρτία, τα παιδιά κουρασμένα, βρεγμένα, ας μείνωμεν εις το χωριό να στεγνώσουν ολίγον".

Αυτή η απόφαση του θα είναι γι’ αυτόν μοιραία, γιατί οι Τούρκοι ειδοποιημένοι από κομιτατζή, επιτίθενται και κατά τη συμπλοκή ο Παύλος τραυματίζεται σοβαρά - "στη μέση με πήρε, παιδιά".

Απευθύνεται στο Νίκο Πύρζα "Τον σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου και το τουφέκι του Μίκη και να τους πεις ότι το καθήκον μου έκαμα". Στη συνέχεια βγάζει το πορτοφόλι του με τις φωτογραφίες των παιδιών του κι επειδή αρχίζει να πονά, παρακαλεί να τον σκοτώσουν και να μην τον αφήσουν ζωντανό στα χέρια των Τούρκων.

Όλοι γύρω του λυπημένοι και ανήμποροι να βοηθήσουν, παρακολουθούν τις τελευταίες στιγμές του παλικαριού που ψιθυρίζει πότε "πονώ" πότε "σκοτώστε με" και πότε τα ονόματα των παιδιών του "Μίκη, Ζωή". Και αφού με δυνατούς πόνους παιδεύεται μισή περίπου ώρα, με τη λέξη "πονώ" αφήνει την τελευταία του πνοή.

Ήταν Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 1904 κι εκείνος μόλις 34 χρονών.

Τον Ζέζα τον γνωρίσατε, τον είδατε τον Μίκη
που σήμερα λαχτάρησε βουνό κι αρματολίκι;

Κοντά σε κάποια εκκλησιά χωριού προσκυνητάρι,
που παλικάρια θάψανε πανώριο παλικάρι,

Χλωρή δαφνούλα φύτρωσε να στεφανώσει τώρα,
μια σκλάβα μαυροφόρα.

Στα ματωμένα σπλάχνα της την ομορφιά του θάβει
κι απ’ την σβησμένη του ματιά - πήραν ψυχή, πήραν φωτιά
ξεψυχισμένοι σκλάβοι.

Χρυσή ψυχή, που πήγαινες τον θάνατο να λάχεις,
από μαρτύρων στόματα χίλια συγχώρια να ’χεις.

Γ. Σουρής

- Ο θάνατος του παλικαριού ευαισθητοποίησε αφάνταστα τους ανθρώπους στην ελεύθερη Ελλάδα. Ο μακεδονικός αγώνας συνεχίστηκε. Με φιλοπατρία ακολούθησαν νέοι εθελοντές από την ελεύθερη Ελλάδα και νέες αντάρτικες ομάδες. Το 1905 βρίσκονταν 1000 περίπου ένοπλοι Έλληνες στη Μακεδονία.

Αντάξιος συνεχιστής του αγώνα ο αντάρτης Σαράντος Αγαπηνός ή Τέλλος Άγρας, ο οποίος το 1906, σε μια κάμψη του αγώνα και διάλυσης πολλών αντάρτικων ομάδων, έδρασε δυναμικά στην περιοχή του βάλτου των Γιαννιτσών.

Το 1908 με το κίνημα των Νεοτούρκων και την αναμενόμενη φιλελευθεροποίηση της Τουρκίας ο μακεδονικός αγώνας ατονεί εν αναμονή των εξελίξεων... για να αναζωπυρωθεί στα 1912 – 1913. -

fb – [2fA]

"Καί ὀδυνόμενος ὑπομένει.. "

Αγάπη εκστατική

-  Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

«Ὅπως τούς ἀνθρώπους πού ἐρωτεύονται
ἡ ἀγάπη τούς βγάζει ἀπό τό “ἐγώ” τους, ὅταν εἶναι ὑπερβολικά μεγάλη
καί περισσότερη ἀπ’ ὅση χωροῦν,
ἔτσι καί τόν Θεό Τόν κένωσε ἡ ἀγάπη Του γιά τούς ἀνθρώπους.

Διότι δέν προσκαλεῖ [ὁ Θεός] κοντά Του τόν δοῦλο πού ἀγάπησε
παραμένοντας στόν τόπο Του,
ἀλλά κατεβαίνει ὁ Ἴδιος ἀναζητώντας τον.

Καί φθάνει ὁ πλούσιος μέχρι τό καταγώγιο τοῦ φτωχοῦ,
τόν πλησιάζει καί ἐκδηλώνει μέ τήν παρουσία Του τήν πολλή Του ἀγάπη
καί ζητᾶ ἀπό κεῖνον τό ἴδιο.

Κι ἐνῷ αὐτός ἀπαξιοῖ, Ἐκεῖνος δέν ἀποχωρεῖ
οὔτε δυσανασχετεῖ γιά τήν προσβολή.
Κι ἐνῷ διώχνεται, στέκει ἐπίμονα στίς πόρτες καί κάνει τά πάντα,
γιά νά φανερώσει τήν ἀγάπη Του.

Καί ὀδυνόμενος ὑπομένει καί πεθαίνει».

ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΟΠΟΣ

[2φΑ]

"Αχ Συρία… "

Αχ Συρία…

-  από τον Yaman Birawi

Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες που διέφυγαν απ τις στρατιές του Ιμπραήμ Πασά το 1839.

Η Συρία έγινε σπίτι για τους Κιρκασιανούς πρόσφυγες το 1860.

Η Συρία έγινε σπίτι για τους Αρμένιους πρόσφυγες το 1914.

Η Συρία έγινε σπίτι για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες το 1948.

Η Συρία έγινε σπίτι ακόμα μια φορά για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες το 1967.

Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες απ το Κουβέιτ το 1990.

Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες απ τον Λίβανο το 1996.

Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες απ το Ιράκ το 2003.

Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες απ τον Λίβανο το 2006.

Θα γραφτεί στα βιβλία της ιστορίας και οι γενιές θα θυμούνται, ότι η Συρία ποτέ δεν έκλεισε τα σύνορα της για αυτούς που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, αναζητώντας ασφάλεια και καταφύγιο.

Η Συρία δε ζήτησε ποτέ από κανέναν Άραβα βίζα για να εισέλθει στα εδάφη της, ακόμα κι αν ήταν μια απλή επίσκεψη ή μόνιμη διαμονή.

Στης Συρίας τα σύνορα δεν είχε στηθεί ούτε μια σκηνή για να φιλοξενήσει πρόσφυγες, τα σπίτια ήταν ανοιχτά, δρόμοι εκκενώθηκαν και πόλεις μετονομάστηκαν, ώστε να επιτρέψουν στους πρόσφυγες να νιώσουν σαν στο σπίτι τους.

-  Αφήστε το να γραφτεί στα ιστορικά βιβλία και αφήστε τις γενιές να θυμούνται, πως όταν ένας Σύρος χρειάστηκε βοήθεια και καταφύγιο, βρήκε τα σύνορα κλειστά και ο κόσμος κοιτούσε αδιάφορα.

pitsirikos - paradeka

[2φΑ]

"Παύλος Μελάς "

Παύλος Μελάς

Από δημοσίευμα του μακεδονομάχου Αθανασίου Σουλιώτη – Νικολαΐδη

- Σαν σήμερα, στις 13 Οκτωβρίου του 1904, ο πρωτοπόρος του Μακεδονικού Αγώνα και Γενικός αρχηγός των ανταρτικών σωμάτων της Δυτικής Μακεδονίας, ο ανθυπολοχαγός Παύλος Μελάς (Μίκης Ζέζας), βρήκε ηρωϊκό θάνατο από τουρκικό απόσπασμα 150 ανδρών, όταν επιχείρησε έξοδο από το κτίσμα όπου είχε οχυρωθεί στο χωριό Στάτιστα Καστοριάς. -

«…. Ήταν ο πρώτος αξιωματικός που σκοτώθηκε τότε στην Μακεδονία.
Η οικογένειά του και η οικογένεια της γυναίκας του (Δραγούμη) ήταν από τις γνωστότερες και καλύτερες οικογένειες της Αθήνας. Ο ίδιος, άνθρωπος ευγενέστατος, αγαπητότατος και πατριώτης πρόθυμος για κάθε εθνική ενέργεια, για κάθε θυσία.
Ο θάνατός του, συγκλονιστικό κτύπημα και έπειτα ασώπαστη βοή καμπάνας, που καλούσε στον Αγώνα για την Μακεδονία».

difernews - [2fA]

"Τρίτη και 13 "

Τρίτη και 13

Για τους Έλληνες και τους Ισπανούς, αν τύχει Τρίτη και 13 είναι η πιο γρουσούζικη μέρα του μήνα. Ακατάλληλη να αρχίσουμε κάτι νέο, ακατάλληλη για ταξίδι, για αρραβώνα, μέχρι και για να βγει κάποιος από το σπίτι του.

Οι Ισπανόφωνοι εκφράζουν την ημέρα με την παροιμία τους, «En martes, ni te cases ni te embarques» («Την Τρίτη μην παντρεύεσαι, μην ξεκινάς ταξίδι»).

Κατά την ελληνική παράδοση, η Τρίτη θεωρείται γρουσούζικη, καθώς την ημέρα αυτή η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια  των Οθωμανών Τούρκων -Τρίτη 29 Μαΐου 1453-.
Η ημέρα ήταν Τρίτη και εάν προστεθεί το 1453, το άθροισμα είναι 13.

Όπως παρατηρεί ο “πατέρας” της ελληνικής λαογραφίας Νικόλαος Πολίτης (1852-1921), η ερμηνεία αυτή είναι υστερογενής, αφού και οι σύγχρονοι στην Άλωση απέδωσαν την εθνική εκείνη συμφορά στην ολέθρια επίδραση της ημέρας.
Μαρτυρία για την πρόληψη αυτή υπάρχει ήδη από το 1164.

Η εξήγηση της δεισιδαιμονίας πρέπει να αναζητηθεί μάλλον, κατά τον Νικόλαο Πολίτη, σε αστρολογικές προβλέψεις. Σύμφωνα με αυτές, την Τρίτη κυρίαρχος είναι ο πλανήτης Άρης, ενώ σε κάποια ώρα της ημέρας (η «κακιά ώρα») επικρατεί μαζί με τον πλανήτη Κρόνο.

Γι’ αυτό η ώρα αυτή καθίσταται ιδιαίτερα επικίνδυνη. Επειδή, όμως, κανείς δεν μπορεί να την προσδιορίσει, ολόκληρη η Τρίτη αντιμετωπίζεται ως αποφράς ημέρα.

Η αρμονία του 12

Επιπρόσθετη αιτία για την δεισιδαιμονία που ακολουθεί το 13, είναι πως χαλάει την αρμονία του τέλειου αριθμού 12.
-Τα 12 Ευαγγέλια και οι 12 μαθητές του Ιησού, οι 12 άθλοι του Ηρακλή, οι 12 Ολύμπιοι Θεοί, οι δώδεκα ώρες της ημέρας κι οι άλλες 12 της νύχτας, οι 12 μήνες του χρόνου, οι 12 φυλές του Ισραήλ.-

Με την προσθήκη του αριθμού «ένα» σχηματίζεται η αρχή ενός νέου κύκλου. Το άγνωστο, που αντιπροσωπεύει ο αριθμός 13, προκαλεί ανησυχία στους ανθρώπους κι έτσι άρχισαν να το συνδέουν με ατυχή γεγονότα.

Σε όλο αυτό μάλιστα έρχονται να προστεθούν και οι βιβλικές προεκτάσεις…
Οι 13 μετέχοντες του Μυστικού Δείπνου, που εντέλει οδήγησαν στον θάνατο τον Ιησού και εν συνεχεία τον Ιούδα, γι αυτό και αποφεύγεται στα τραπέζια να είναι 13 οι συνδαιτυμόνες.

Στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες, όπως και στην Αμερική, το γρουσούζικο ντουέτο είναι το «Παρασκευή» και «13». Πιθανολογείται πως η φοβία για την ημέρα έχει προκύψει από την εξολόθρευση του Τάγματος των Ναϊτών, το 1307, από τον στρατό του βασιλιά Φιλίππου της Γαλλίας.

Έρευνες για τη γρουσουζιά του 13

Η ισχυρή κακοδαιμονία που προσάπτει ο θυμόσοφος λαός στο αριθμό 13 και ειδικά στον συνδυασμό του -είτε με την Παρασκευή, είτε με την Τρίτη-, ήταν η αιτία που ερευνητές διεξήγαγαν επιστημονικές μελέτες για την «triakaidekaphobia», όπως ονομάζεται η φοβία του 13.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας με τον τίτλο «Είναι η Παρασκευή και 13, μια γρουσούζικη μέρα», τα οποία δημοσιεύτηκαν στο βρετανικό Medical Journal, οι πιθανότητες αυτοκινητικού ατυχήματος αυξάνονταν στο διπλάσιο κατά την Παρασκευή και 13!

newsbeast - sansimera

[2fA]

"Το τελευταίο βράδυ "

Το τελευταίο βράδυ  -  από τον Μιχάλη Μουσού

Στις 12 Οκτωβρίου του 1944, ημέρα Πέμπτη, απελευθερώθηκε η Αθήνα.
Νωρίς το πρωί, τα ναζιστικά στρατεύματα αποχώρησαν από το κέντρο της πόλης.
Την προηγουμένη είχαν ήδη υποστείλει από την Ακρόπολη τη Γερμανική σημαία.

Την τελευταία νύχτα στο αρχηγείο της Βέρμαχτ, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, όπου διέμεναν οι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί, αφηγήθηκε στον Μιχάλη Μουσσού ο αξιωματικός Manfred Schwarz, σε τυχαία γνωριμία τους στο Ανατολικό Βερολίνο, το 1986.

"Το πρωί της 8ης Οκτωβρίου ενημερωθήκαμε από την Διοίκηση ότι οι Σύμμαχοι θα κατέφθαναν στην Αθήνα και έπρεπε να την εγκαταλείψουμε καταστρέφοντας ότι αρχείο δεν θα μεταφέραμε μαζί μας. Η σιδηρά πειθαρχία που μας οδήγησε στην κατάκτηση της Ευρώπης αδυνατούσε πλέον να επιφέρει τα ίδια αποτελέσματα.

Το τελευταίο βράδυ μαζευτήκαμε στο μπαρ του ξενοδοχείου γύρω απ το πιάνο με ουρά, παραγγείλαμε μπουκάλια από την κάβα και αρχίσαμε να τραγουδάμε. Τα πιστεύω μας είχαν γκρεμιστεί. Με το κεφάλι σκυμμένο παρατηρούσαμε τη ζωή μας που αντικατοπτρίζονταν στον πάτο ενός μισό-άδειου ποτηριού.

Τι γυρεύουμε σ’ αυτόν τον μακρινό τόπο; Ποιους δικούς μας είχαμε αφήσει πίσω στα μέρη μας; Άραγε θα τους ξαναβλέπαμε ποτέ; Παραδοθήκαμε στο κρασί και στο τραγούδι.

Ήταν σαν όλα πια να 'χαν τελειώσει.
Ξεκουμπώσαμε πουκάμισα και σακάκια ενώ καθόμασταν στις καρέκλες υιοθετώντας τις προκλητικές πόζες της Ντίτριχ και τραγουδώντας όλοι μαζί τους ερωτικούς της στίχους.

Υποσυνείδητα πλανιόταν μια ανακούφιση: Η εγκατάλειψη της Αθήνας ήταν μια ήττα, που όμως μας έφερνε πιο κοντά στο τέλος του πολέμου.
Ανεξάρτητα της έκβασης, μετά από τέσσερα χρόνια πολέμου, το τέλος των εχθροπραξιών ήταν η λύση στην οποία όλοι αποβλέπαμε, συνωμοτικά, αφού το να προφέρει κανείς κάτι τέτοιο ισοδυναμούσε με προδοσία".

Με το ξημέρωμα, οι διάσπαρτοι ανά τα σαλόνια αξιωματικοί σύρθηκαν από τις τεράστιες πολυθρόνες, όρθωσαν το ανάστημα τους, κούμπωσαν τις στολές τους και αποχαιρετώντας τους υπαλλήλους του ξενοδοχείου με τα μικρά τους ονόματα προχώρησαν σε σχηματισμό προς την Βουλή.

Εκεί έλαβε χώρα το πλέον περίεργο συμβάν της Κατοχής.

Με τον Βρετανικό στρατό να βρίσκεται προ των πυλών και τον κίνδυνο να εγκλωβισθούν στην Αθήνα, οι Γερμανοί επίτηδες καθυστέρησαν για λίγα λεπτά την αναχώρηση τους, για να... καταθέσουν στέφανο στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Σε μια σκηνή που περισσότερο θύμιζε όπερα του Βάγκνερ, η κατάθεση έγινε με όλη την επισημότητα και βαρύτητα της περίστασης ενώ για τελευταία φορά ακουγόταν στην Αθήνα η μπάντα να παίζει τους βαρυσήμαντους ήχους του γερμανικού εθνικού ύμνου με τα λόγια που η γενεά των γονέων θα οικειοποιείτο για την υπόλοιπη τους ζωή σαν προσφώνηση του αυταρχισμού: Deutschland uber alles (" Η Γερμανία πάνω απ' όλα")..

Ανεβαίνοντας κατόπιν στα μεταγωγικά, ο κατοχικός στρατός πήρε τον ίδιο ακριβώς δρόμο απ’ τον οποίο εισήλθε στην Αθήνα πριν από 1260 μέρες.
Μια Αθήνα που τους αποχαιρετούσε, ακριβώς όπως τους είχε υποδεχθεί: με τα παντζούρια κλειστά.
Μόνο που οι Αθηναίοι αυτή τη φορά παραμόνευαν να ξεχυθούν στους δρόμους με τις γαλανόλευκες σημαίες στα χέρια.

[Ο Μιχάλης Μουσσού διετέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων.

Είναι πρόεδρος του εξωραϊστικού συλλόγου "Ο Λυκαβηττός".
Συνιδρυτής του σωματείου Συμβίωσης in Greece για την προώθηση αστικών δικαιωμάτων Ελλήνων πολιτών.

Αρθρογραφεί στη Huffington Post, για θέματα μείζονος ελληνικής σημασίας.]

news247 – [2fA]

"Nizar -3 προσφυγιά "

Προσφυγιά, του Nizar Ali Bader

Ένα μικρό αφιέρωμα σε 3 μέρη:

1.      Πέτριναχρόνια

2.      Πατρίδα

3.      Προσφυγιά

Nizar-Ali

fb – [2fA]

"Δεν έχεις χρόνο… "

Δεν έχεις χρόνο…

Από το Φιλοσοφικό Καφενείο

Αν πεις ότι δεν χρειάζεσαι δάσκαλο, είναι ψέμα. Αν πεις ότι χρειάζεσαι δάσκαλο, είναι πάλι ψέμα. Συνοδοιπόροι λέμε πως είμαστε, με τον ίδιο προορισμό, αλλά δεν έχουμε ξεκινήσει όλοι από την ίδια αφετηρία. Μπορεί το κέντρο της ύπαρξής μας να αποτελείται από την ίδια ουσία, μπορεί όλοι να είμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας, όμως υπάρχουν και αυτοί που προχωρούν εντελώς στα τυφλά, υπάρχουν κι αυτοί που βλέπουν ξεκάθαρα το τέρμα.

Αυτός που απέχει λίγα μέτρα από τον προορισμό ή έχει φτάσει εκεί, μπορεί να σου πει αν βαδίζεις σωστά ή χάνεις τον χρόνο σου. Μπορεί να σου δείξει την κατεύθυνση προς το Φως. Μπορεί, να σου απλώσει το χέρι.

«Μα εγώ δε χρειάζομαι δάσκαλο», λες και επαναστατείς, «είμαι δάσκαλος του εαυτού μου, η αλήθεια είναι μέσα μου» επαναλαμβάνεις, γιατί έτσι άκουσες.

Ποιο κομμάτι μέσα σου είναι αυτό που λέει ότι δεν έχεις ανάγκη κανέναν, το σκέφτηκες ποτέ; Το εγωιστικό ή το θείο;
Κι αν είναι το θείο, τότε γιατί επαναλαμβάνεις συνεχώς τις ίδιες λάθος επιλογές;
Γιατί γυροφέρνεις ασυνείδητος και προσκολλημένος στις εξωτερικές ψευδαισθήσεις;
Γιατί δεν συνδέεσαι με τον δάσκαλο μέσα σου, να σου πει τι θα κάνεις;

Επειδή ίσως δεν γνωρίζεις τον τρόπο. Ακούς συχνά πως ο Θεός είναι αγάπη κι όλοι μας είμαστε μέρη του Θεού. Μα τότε γιατί δεν νιώθεις αυτή την αγάπη;
Ίσως γιατί υπάρχουν πολλά παράσιτα γύρω από την ύπαρξή σου, που δεν σ’ αφήνουν να συντονιστείς με την ενέργεια του Θεού.
Ποιος θα σε γλυτώσει από τα παράσιτά σου; Ποιος θα σε βοηθήσει να συντονιστείς;
Ίσως κάποιος, με δυνατότερο και καθαρότερο σήμα.

Γιατί δεν ακούς το σώμα σου, τον υλικό φορέα της θεϊκότητας σου;
Δυσανασχετεί και βαρυγκωμεί από τις καταχρήσεις, κι εσύ αδιαφορώντας συνεχίζεις να το παραγεμίζεις με κάθε είδους ανοησίες και να το τυραννάς προκειμένου να ικανοποιήσεις τις επιθυμίες και τα πάθη σου.

Πόσο καιρό έχεις να ακούσεις τις ανάγκες τις ψυχής σου; Σε περιμένει υπομονετικά πολλά χρόνια για να σου μιλήσει, μα την έχεις στήσει σε όλα σας τα ραντεβού.

Δεν έχεις όμως χρόνο… Φυλάκισες τη ζωή σου μέσα σε ανόητες επιθυμίες και ματαιόδοξα όνειρα, που αγωνίζεσαι να τα πραγματοποιήσεις. 

Αλλά δεν έχεις χρόνο…

nekthl – pros[2fA]

"Nizar -2 πατρίδα "

Πατρίδα, του Nizar Ali Bader

Ένα μικρό αφιέρωμα σε 3 μέρη:

1.      Πέτριναχρόνια

2.      Πατρίδα

3.      Προσφυγιά

Nizar-Ali

fb – [2fA]