Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

"Η ιερότερη στιγμή "





π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος


Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή του Χριστού;
Ούτε τα θαύματα, ούτε οι θεραπείες, ούτε τα μέγιστα σημεία, αλλά η εκείνη την στιγμή που έγινε απόλυτα "ευάλωτος".
Η στιγμή της άκρας ταπείνωσης Του.
Η ώρα του Σταυρού, του φόβου, της αγωνίας, της αγάπης που γίνεται θυσία. 
"Ανήμπορος" και "ανυπεράσπιστος".

Προδομένος και ξεχασμένος από όλους, σαν ένας απλός καθημερινός άνθρωπος που μάχεται με την ελπίδα και την απόγνωση.
Η δόξα του είναι ο Σταυρός του, ο φόβος, η αγωνία η ολική παράδοση στο θείο θέλημα, στο σχέδιο της Θείας οικονομίας.

Γιατί τα θαύματα, οι θεραπείες, τα σημεία, η ανάσταση, ήταν πολύ κοντά στην Θεϊκή του φύση, η κένωση όμως, η ταπείνωση, ο εξευτελισμός, ο πόνος και η μεγίστη δοκιμασία, αυτός ο ασήκωτος σταυρός ολάκερης της ανθρωπότητας, ήταν επιλογή του και μόνο.
Κένωσε τον εαυτό του.
Έχασε κάτι για να γίνει άνθρωπος και να μπει στην ιστορία της ανθρωπότητας με σκοπό να την σώσει.
Αφήνει την Ουράνια μακαριότητα για να εισέλθει στην ανθρώπινη τραγικότητα.
Κι αυτό μας διδάσκει ένα ήθος, ότι η αγάπη ξέρει να χάνει για να σώσει.

Η πιο ιερή στιγμή ενός ανθρώπου, είναι εκείνη που φανερώνεται ως ευάλωτος μπροστά μας.
Ένας άνθρωπος που ξεσκεπάζει τα πάθη του ή φανερώνει την αδύναμη πλευρά της ύπαρξης του, είναι απόλυτα αγαπητός και ιερός.
Γι αυτό ίσως και να μην υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία-αστοχία, από το να εκμεταλλευόμαστε τις αδύναμες στιγμές και πλευρές μιας ανθρώπινης ψυχής.
Την στιγμή που ο άλλος ξεγυμνώνεται μπροστά μας, μια μονάχη κίνηση υπάρχει, να τον ντύσουμε με την αγάπη.

Ο Χριστός την ώρα του Σταυρού, φανερώνει μέχρι πού μπορεί να φτάσει η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο.
Εμείς βέβαια και τι δεν κάνουμε να τον κατεβάσουμε από τον Σταυρό, μια και δεν αντέχουμε να μας θυμίζει τι σημαίνει αλήθεια να αγαπάς…



fb – [2fA]






Share

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου