Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

"Όταν μιλάει η αγάπη.. "





π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος


Ήμουν πολύ μικρός. Όλη μέρα γύριζα στους δρόμους.
Έπαιζα, έτρεχα, φίλευα, μάλωνα, χτυπούσα και γιατρευόμουν,
μέρα και νύχτα, θάλασσες και βροχές, χειμώνες και καλοκαίρια,
ζωή δίχως βερεσέδια.
Γεμάτη η μνήμη, σε πληρότητα η καρδιά.

Ένα απόγευμα, κάπου έπεσα και χτύπησα. Γύρισα σπίτι μέσα στα αίματα.
Πλύθηκα και ξάπλωσα στο σαλόνι.
Κουρασμένος και λαβωμένος, δεν άργησε να με πάρει ο ύπνος.
Όταν μετά από ώρα άνοιξα τα μάτια μου, είχε σκοτεινιάσει.
Αχ, αυτή η θλίψη του δειλινού, ακόμη με λαβώνει.

Τότε ακούω την Μάνα, να μιλάει στα αδέλφια μου,
«κάνετε ησυχία, ο μικρός δεν είναι καλά, κοιμάται…»,
σε λίγο ένα χέρι χάιδεψε ως άγγελος το μέτωπο μου,
και έσυρε μια ζεστή κουβέρτα στο κορμάκι μου.

Έκανα ότι δεν κατάλαβα τίποτα.
Όταν μιλάει η αγάπη, ποτέ δεν την διακόπτουμε. Είναι ιεροσυλία.
Έκλεισα τα μάτια και ξύπνησα το πρωί θεραπευμένος.
Αυτός είναι ο ορισμός της Μάνας για μένα. Μια εμπειρία τρυφερότητας.
Μια σχέση απόλυτης αποδοχής.

Ένα χάδι σε πληγωμένο κορμί, μια ζεστή κουβέρτα μες στο χειμώνα της ζωής
όταν σπαρταράς για αγάπη.
Και η αλήθεια είναι ότι από μικρός είχα την κακή συνήθεια να ξεσκεπάζομαι
τα βράδια, και κάνει τόσο κρύο…



fb – [2fA]

                                                  





Share

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου