Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

"Η έβδομη μέρα "





π. Alexander Schmemann: Το Σάββατο του Λαζάρου
-  από την Μεγάλη Σαρακοστή, πορεία προς το Πάσχα


…  Μοναδική είναι η θέση του Σαββάτου — της έβδομης δηλαδή ημέρας — στη λειτουργική μας παράδοση: με τον διπλό χαρακτήρα του, σαν μέρα γιορτής και μέρα θανάτου.

Είναι μια γιορτή γιατί μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο και στον χρόνο του, ο Χριστός «επάτησε» τον θάνατο και εγκαινίασε τη Βασιλεία Του, γιατί η Σάρκωσή Του, ο Θάνατος και η Ανάστασή Του, είναι το πλήρωμα της Δημιουργίας, από την οποία «αναπαύθηκε» ο Θεός στην αρχή.
Το Σάββατο είναι μέρα θανάτου, γιατί με τον Θάνατο του Χριστού πέθανε και ο κόσμος: 
Έτσι η σωτηρία του, η ολοκλήρωσή του και η μεταμόρφωσή του κόσμου, βρίσκονται πέρα από τον τάφο, στον «ερχόμενο αιώνα».

Όλα τα Σάββατα στον λειτουργικό χρόνο παίρνουν το νόημά τους από τα δυο αποφασιστικά Σάββατα: πρώτα από το Σάββατο της Ανάστασης του Λαζάρου, η οποία έγινε σ’ αυτόν τον κόσμο και αποτελεί την αναγγελία και τη βεβαιότητα της κοινής ανάστασης:
Και ύστερα από το Άγιο και Μεγάλο Σάββατο του Πάσχα, οπότε ο ίδιος ο θάνατος μετατράπηκε σε «διάβαση» στην καινούργια ζωή της Νέας Δημιουργίας.

Την Παρασκευή της έκτης εβδομάδος των νηστειών «έρχεται ο Κύριος εις Βηθανίαν… … και γαρ εκεί εξαναστήσαι εκ τάφου Λάζαρον…»
Η τελευταία εβδομάδα δηλαδή περνάει με πνευματική περισυλλογή πάνω στην ερχόμενη συνάντηση του Χριστού με τον θάνατο — πρώτα στο πρόσωπο του φίλου Του Λαζάρου, έπειτα στον θάνατο του ίδιου του Χριστού.

Πλησιάζει η «ώρα του Χριστού», για την οποία τόσο συχνά μιλούσε και προς αυτήν προσανατολιζόταν όλη η επίγεια διακονία Του…  …




[2φΑ]

                                                     





Share

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου